| dbpedia-owl:abstract
|
- Ebioniten war eine Selbstbezeichnung von Judenchristen, die eine von der Kirche getrennte Gruppe bildeten. Damit unterschieden sie sich von den sog. „Nazarenern“, die ebenso wie sie 66/67 n. Chr. von Jerusalem ins Ostjordanland ausgewandert waren. Über die antihäretische Schrift Arzneikasten (panárion) des Epiphanius von Salamis sind bis heute Teile eines Textes überliefert, der als Ebionitenevangelium bezeichnet wird, von Epiphanius allerdings fälschlicherweise Hebräerevangelium genannt wurde.
- Ebionites, or Greek: Ἐβιωναῖοι Ebionaioi, (derived from Hebrew אביונים ebyonim, ebionim, meaning "the poor" or "poor ones"), is a patristic term referring to a Jewish Christian sect or sects that existed during the first centuries of the Christian Era. They regarded Jesus as the Messiah and insisted on the necessity of following Jewish religious law and rites. The Ebionites used only one of the Jewish Gospels, revered James the Just and rejected Paul of Tarsus as an apostate from the Law. Their name suggests that they placed a special value on voluntary poverty. Since historical records by the Ebionites are scarce, fragmentary and disputed, much of what is known or conjectured about the Ebionites derives from the Church Fathers, who wrote polemics against the Ebionites, whom they deemed heretical Judaizers. Consequently very little about the Ebionite sect or sects is known with certainty, and most, if not all, statements about them are conjectural. Many scholars distinguish the Ebionites from other Jewish Christian groups e.g. the Nazarenes. , others consider them identical with the Nazarenes.
- Palabra derivada de ebion, "pobre" en hebreo. Esta corriente del cristianismo primitivo es el nombre con el que eran conocidas algunas comunidades cristianas primitivas que se mantenían fieles a la Ley mosaica, cumpliendo preceptos judíos tales como la circuncisión, el sábado, las prohibiciones alimenticias, etc. Eran comunidades judeo-cristianas. Siguieron atados al judaismo, para ser cristianos, diciendo que Jesús era un profeta más. También tenían una cristología "baja", es decir que los cristianos primitivos afirmaban que Jesús era el Mesías ("Cristo"), pero rechazaban su preexistencia, que tuviera naturaleza divina y también negaban su nacimiento virginal. Consideraban sagrados los libros del Tanaj y un Evangelio escrito en Hebreo, que era considerado como siendo el Evangelio según Mateo (aunque no exactamente igual al Evangelio según Mateo en Griego), al que llamaban "Evangelio según los Hebreos", y rechazaban tajantemente los escritos del apóstol Pablo, tratándole como un apóstata de la Ley. Las últimas comunidades ebionitas podrían haber desaparecido alrededor del siglo V. Los Ebionitas se deben distinguir, tal y como Ireneo de Lyon deja claro ya en el siglo II, de los Nazarenos, judíos creyentes en Jesús como Mesías, y descendientes de la primitiva iglesia judía de Jerusalén, que si creían en la Divinidad de Jesús y además celebraban el sábado como día de la resurrección del Señor. Ya que no hay evidencia arqueológica autentificada para comprobar la existencia de los ebionitas, su naturaleza e historia no pueden ser reconstruidas de referencias que no han perdurado. Lo poco que se conoce de ellos viene de referencias críticas por influencias de antiguos teólogos y escritores de la iglesia cristiana, quienes los consideraban "heréticos" y "judaizantes". Sin embargo, de acuerdo con los estudiosos de la actualidad quienes han estudiado su pertenencia a la historia, los ebionitas existieron como una comunidad distinta de la cristianidad temprana, antes y después de la destrucción de Jerusalén en el año 70 de nuestra era, pero fueron marginados y perseguidos por cristianos gentiles a pesar de la posibilidad de que hayan sido tan fieles a las enseñanzas de Jesús como el mismo Pablo de Tarso
- Ebioniitit, 'köyhät', olivat juutalaiskristittyjä synkretistejä, joille Kristus oli vain ihminen, joka kasteessa 'voideltiin Pyhällä Hengellä' ja sai jumalallisen voiman (hieman kuten profeetat). Ebioniitit säilyttivät juutalaiset rituaalit, pitivät kiinni siitä, että vanhurskautus tapahtuu lain töiden kautta, ja pitivät Paavalia luopiona. Joillakin ebioniiteilla oli oma evankeliuminsa Kahdentoista evankeliumi, joka pääasiallisesti oli synoptisista, mahdollisesti myös Johanneksen evankeliumista tehty yhdistelmä, johon oli liitetty apokryfisiä otteita. Heillä oli useita ns. apostolihistorioita; heiltä on peräisin myös ns. valeklemensiläinen kirjallisuus.
- Gli Ebioniti è il nome con cui alcuni scrittori cristiani indicano un gruppo di fedeli di orientamento giudaizzante, dapprima considerati scismatici da Giustino di Nablus, e quindi eretici da diversi padri della Chiesa, per rifiutare la predicazione e l'ispirazione divina dell'apostolato di Paolo di Tarso.
- De Ebionieten waren een joods-christelijke groepering binnen het vroege christendom en door de kerkvaders als zodanig aangeduid. Zij woonden in Transjordanië. De Ebionieten gebruikten een eigen evangelie bekend als het Evangelie van de Ebionieten De benaming komt vermoedelijk van het Hebreeuwse woord voor armen, Ebjonim. Deze Ebionieten waren zowel joods als christelijk, omdat zij de joodse leer niet verwierpen. Zij geloofden dat Jezus de natuurlijke zoon van Jozef en Maria was, maar bij de doop door God was ‘uitgekozen’ als de meest rechtschapen mens op aarde. Naar hun mening was Jezus de allereerste mens die Gods wet volledig gehoorzaamd heeft. En door zijn gehoorzaamheid aan de wet werd hij gerechtvaardigd, en daarom de Christus genoemd. Naast de Hebreeuwse geschriften lijken zij een eigen versie van het Evangelie volgens Matteüs, of een bewerkte versie ervan (bijvoorbeeld geen geboorteverhaal van een maagdelijke geboorte), te hebben gehad. Van dit Evangelie zijn alleen maar een paar fragmenten bewaard gebleven die door de kerkvaders als ketterijen geciteerd werden.
- Ebionittene (fra hebraisk ebjonim, de fattige) var en jødisk-kristen gruppe som vanligvis forbindes med benektelsen av Jesu guddommelighet i opfattelsen av hans vesen. Ebionittisme og doketisme kan betragtes som to motpoler i lærestriden om den såkalte tonaturlære, som som er læren eller dogmet om Jesus Kristus som både sann Gud og sant menneske. Mens de såkalte doketister mente at Kristus bare tilsynelatende var et menneske - og vekten derved ble lagt på den guddommelige side - mente ebionitittene motsatt at Jesus kun var et menneske. Ebionittene var en oldkirkelig sekt, hvis betegnelse sannsynligvis likesom nasareer opprinnelig var et fellesnavn for alle kristne, som i Jerusalem og omegn så godt som alle hørte til den fattige befolkning. Senere ble ordet kun brukt om de kristne av jødisk opprinnelse, og da disse ikke ville slutte sig til den katolske kirke, fikk navnet en sekterisk klang, men det ble en stund fremdeles brukt jevnsides med navnet nasareer. Først etter at Jerusalem i det 2. århundre var forvandlet til den romerske festning Aelia Capitolina, ble de jødekristne delt i grupper: Nasareerne ble dem som konsentrerte seg om å bevare den gamle jerusalemittiske urmenighets tradisjoner, og ebionittere som fulgte den alminnelige kulturutvikling. Det ble mange avskygninger innenfor ebionittene, og kildene til deres historie er så mangelfulle at man vanskelig kan danne seg et helhetsbilde av dem. Felles var de om å betrakte Jesus som et menneske, født av Josef og Maria, som ånden steg ned i ved dåpen. De betraktet i praksis Paulus som forderveren av profeten Jesu lære, fordi de til forskjell fra Paulus ville at Moseloven skulle overholdes av alle. Av de fire evangelier holdt de kun på Matteus’. Etterhvert tok ebionittene opp i seg så meget påvirkning fra gnostikerne, fra den gresk-romerske dannelse og kanskje også fra de orientalske religioner gjennom essenerne, at deres to hovedsærtrekk: deres partikularistiske fremhevelse af Moseloven og deres nøkterne betraktning av Kristus, vek plassen for universalisme og en spekulativ kristologi. Men derved fjernet de seg enda mere fra den katolske kirke.
- Ebionici – wczesny nurt judeochrześcijański istniejący na ziemiach Izraela oraz jego okolicach od I do V wieku n.e. Ich nazwa nawiązuje do kilku tekstów religijnych, włączając w to słowa kazania na górze: "Błogosławieni ubodzy w duchu, bo do nich należy Królestwo Niebios", zgodnie z poleceniem których wyrzekli się wszelkich dóbr doczesnych i żyli w religijnej komunie. Pomimo potwierdzenia istnienia ebionitów przez źródła archeologiczne, wiedza na temat ich poglądów i praktyk religijnych oparta jest jedynie na odniesieniach do nich w źródłach pisanych. Głównym źródłem informacji są polemiki wczesnych teologów chrześcijańskich, którzy uważali ich za heretyków. Chociaż nie istnieją oczywiste dowody na to, że ebionici byli potomkami członków pierwotnego Kościoła jerozolimskiego lub pierwszej judeochrześcijańskiej synagogi zbudowanej na górze Syjon, niektórzy współcześni uczeni ukazują "judaizujących" chrześcijan, takich jak ebionici, nie tylko jako duchowych następców uczniów Jana Chrzciciela, Jezusa i Jakuba Sprawiedliwego, lecz także jako wierniej trzymających się nauk Jezusa niż zwolennicy Pawła z Tarsu.
- Ebionismo é o nome de uma das ramificações do Cristianismo primitivo, que pregava que Jesus de Nazaré não teria vindo abolir a Torá como prega a doutrina paulina. Desta forma, pregavam que tanto judeus como gentios convertidos deveriam seguir os mandamentos da santa Torá, o que levou a um choque com outras ramificações do Cristianismo e do Judaísmo. As informações sobre os ebionitas ficaram registradas nos escritos dos pais da igreja. Pelas informações que constam nos escritos dos pais da igreja, vemos que os ebionitas diziam que é necessário obedecer a todos os mandamentos da Lei judaica, inclusive ao mandamento de fazer a circuncisão, e que os gentios que se convertem a Deus devem fazer a circuncisão, e devem obedecer a todos os mandamentos da Lei, e que Jesus Cristo é o Messias, mas não é Deus, e que Jesus Cristo não nasceu de uma virgem, mas sim foi gerado por José, e que Paulo de Tarso foi um apóstata da Lei e não foi um verdadeiro apóstolo de Jesus Cristo, e que as Escrituras Sagradas são somente o Antigo Testamento e um único evangelho, que era considerado como sendo o Evangelho segundo Mateus, e era escrito em hebraico, e era menor do que o Evangelho segundo Mateus em grego que é usado pelos católicos, pois os católicos o consideravam como sendo incompleto e truncado.
- Эбиониты (Эвиониты, Евиониты от еврейского «ebjonim», то есть «бедные») — иудействующие христиане, продолжавшие придерживаться Моисеева закона. Название произошло от еврейского «עברית»(эбионим), то есть «бедные». Тертуллиан ошибочно предпологал что название происходит от имени основателя этого учеия Эбиона. Эта версия сейчас считается неверной. Возможная дата возникновения секты эбионитов относится ко 70-м годам первого века, в IV—VII веке они исчезли . Юстин, один из самых ранних историков церкви (середина II в. ), выделил 4 категории верующих во Христа евреев: Евреи, вошедшие в церковь Христову, — они быстро исчезли, растворившись среди неевреев. Евреи, оставшиеся в составе синагоги, лишь втайне верующие в Христа — они также недолго просуществовали, ибо нельзя жить вне объединения с единоверцами. Те, кто стал эбионитами. Те евреи, которые стали назорянами. Поскольку ещё никакого единого канона Нового Завета не существовало, то верующие были предоставлены сами себе. Их вера основывалась на Танахе (Ветхий Завет), на устном предании о земной жизни Иисуса Христа, Мессии и на неполных посланиях Петра, Павла, Иоанна,Иакова и др. книги, включая и еретические. Так, например, эвиониты верили: В необходимость соблюдать почти все еврейские законы. В непорочность зачатия. Отрицали апостольство Павла. Верили, что Иаков был двенадцатым апостолом, и называли его не иначе, как «самым главным епископом из всех епископов» Благоговели перед Петром. По мнению эвионитов, Иисус пришёл исполнить закон и пророчества, как новый Моисей. Он убрал из Закона всю фальшь, накопленную в течение всей истории еврейского народа. Они активно проповедовали бедность, аскетизм и вегетарианство. Богослов Ф. Ф. Брус заметил, что эвиониты считали себя мостом между Церковью и Синагогой, сочетая в себе черты как христианства, так и еврейства. Но в результате были обвинены Церковью, как еретики, а Синагогой — как вероотступники.
- 伊便尼派（Ebionism，希臘文：Template:Lang，Ebionaioi，來自於希伯來文：Template:Lang，Template:Lang）是早期的基督教派，被主流基督教會認為是異端。
- Ebioniterna var en tidig judisk-kristen sekt som levde i och kring Judeen samt Palestina från första till fjärde århundradet. Ebioniterna iakttog de judiska lagarna och riterna, vilka de tolkade i ljuset av Jesu uppfyllande av lagen, samt yrkade omskärelsens nödvändighet för de kristna. De erkände Jesus som den utlovade Messias men avvisade helt att han skulle vara gudomlig. Kyrkofäderna Justinus Martyren och Origenes erkände ebioniterna såsom kristna, utan att dela deras åsikt om Jesu person. Ebioniterna vördade Jesu bror Jakob som ledare för kyrkan i Jerusalem och avvisade Paulus från Tarsus eftersom han var en avfälling mot lagen. Enligt kyrkofäderna erkände ebioniterna inte Paulus brev och av evangelierna endast Matteusevangeliet.
- Fichier:Bloch-SermonOnTheMount. jpg Le Sermon de la Montagne par Carl Heinrich Bloch, 1890. Les Ébionites (les Pauvres) sont un groupe religieux juif mal connu attesté de manière indirecte à partir de la seconde moitié du Modèle:S, par les écrit d'Irénée de Lyon puis d'Hippolyte de Rome au début du Modèle:S. Les hérésiologues chrétiens, comme par exemple Épiphane de Salamine continuent à en parler jusqu'au Modèle:Sp, sans obligatoirement avoir eu un contact direct avec eux. Une minorité de chercheurs a estimé que les Ébionites du Modèle:S- décrits par Épiphane n'avaient rien à voir avec les Ébionites du deuxième siècle décrits par Irénée. Cette thèse n'est plus vraiment soutenue aujourd'hui.
|
| rdfs:comment
|
- Ebioniten war eine Selbstbezeichnung von Judenchristen, die eine von der Kirche getrennte Gruppe bildeten. Damit unterschieden sie sich von den sog. „Nazarenern“, die ebenso wie sie 66/67 n. Chr. von Jerusalem ins Ostjordanland ausgewandert waren. Über die antihäretische Schrift Arzneikasten (panárion) des Epiphanius von Salamis sind bis heute Teile eines Textes überliefert, der als Ebionitenevangelium bezeichnet wird, von Epiphanius allerdings fälschlicherweise Hebräerevangelium genannt wurde.
- Gli Ebioniti è il nome con cui alcuni scrittori cristiani indicano un gruppo di fedeli di orientamento giudaizzante, dapprima considerati scismatici da Giustino di Nablus, e quindi eretici da diversi padri della Chiesa, per rifiutare la predicazione e l'ispirazione divina dell'apostolato di Paolo di Tarso.
- 伊便尼派（Ebionism，希臘文：Template:Lang，Ebionaioi，來自於希伯來文：Template:Lang，Template:Lang）是早期的基督教派，被主流基督教會認為是異端。
- Ebionites, or Greek: Ἐβιωναῖοι Ebionaioi, (derived from Hebrew אביונים ebyonim, ebionim, meaning "the poor" or "poor ones"), is a patristic term referring to a Jewish Christian sect or sects that existed during the first centuries of the Christian Era. They regarded Jesus as the Messiah and insisted on the necessity of following Jewish religious law and rites. The Ebionites used only one of the Jewish Gospels, revered James the Just and rejected Paul of Tarsus as an apostate from the Law.
- Palabra derivada de ebion, "pobre" en hebreo. Esta corriente del cristianismo primitivo es el nombre con el que eran conocidas algunas comunidades cristianas primitivas que se mantenían fieles a la Ley mosaica, cumpliendo preceptos judíos tales como la circuncisión, el sábado, las prohibiciones alimenticias, etc. Eran comunidades judeo-cristianas. Siguieron atados al judaismo, para ser cristianos, diciendo que Jesús era un profeta más.
- Ebioniitit, 'köyhät', olivat juutalaiskristittyjä synkretistejä, joille Kristus oli vain ihminen, joka kasteessa 'voideltiin Pyhällä Hengellä' ja sai jumalallisen voiman (hieman kuten profeetat). Ebioniitit säilyttivät juutalaiset rituaalit, pitivät kiinni siitä, että vanhurskautus tapahtuu lain töiden kautta, ja pitivät Paavalia luopiona.
- De Ebionieten waren een joods-christelijke groepering binnen het vroege christendom en door de kerkvaders als zodanig aangeduid. Zij woonden in Transjordanië. De Ebionieten gebruikten een eigen evangelie bekend als het Evangelie van de Ebionieten De benaming komt vermoedelijk van het Hebreeuwse woord voor armen, Ebjonim. Deze Ebionieten waren zowel joods als christelijk, omdat zij de joodse leer niet verwierpen.
- Ebionici – wczesny nurt judeochrześcijański istniejący na ziemiach Izraela oraz jego okolicach od I do V wieku n.e. Ich nazwa nawiązuje do kilku tekstów religijnych, włączając w to słowa kazania na górze: "Błogosławieni ubodzy w duchu, bo do nich należy Królestwo Niebios", zgodnie z poleceniem których wyrzekli się wszelkich dóbr doczesnych i żyli w religijnej komunie.
- Ebionittene (fra hebraisk ebjonim, de fattige) var en jødisk-kristen gruppe som vanligvis forbindes med benektelsen av Jesu guddommelighet i opfattelsen av hans vesen. Ebionittisme og doketisme kan betragtes som to motpoler i lærestriden om den såkalte tonaturlære, som som er læren eller dogmet om Jesus Kristus som både sann Gud og sant menneske.
- Ebionismo é o nome de uma das ramificações do Cristianismo primitivo, que pregava que Jesus de Nazaré não teria vindo abolir a Torá como prega a doutrina paulina. Desta forma, pregavam que tanto judeus como gentios convertidos deveriam seguir os mandamentos da santa Torá, o que levou a um choque com outras ramificações do Cristianismo e do Judaísmo. As informações sobre os ebionitas ficaram registradas nos escritos dos pais da igreja.
- Эбиониты (Эвиониты, Евиониты от еврейского «ebjonim», то есть «бедные») — иудействующие христиане, продолжавшие придерживаться Моисеева закона. Название произошло от еврейского «עברית»(эбионим), то есть «бедные». Тертуллиан ошибочно предпологал что название происходит от имени основателя этого учеия Эбиона. Эта версия сейчас считается неверной. Возможная дата возникновения секты эбионитов относится ко 70-м годам первого века, в IV—VII веке они исчезли .
- Ebioniterna var en tidig judisk-kristen sekt som levde i och kring Judeen samt Palestina från första till fjärde århundradet. Ebioniterna iakttog de judiska lagarna och riterna, vilka de tolkade i ljuset av Jesu uppfyllande av lagen, samt yrkade omskärelsens nödvändighet för de kristna. De erkände Jesus som den utlovade Messias men avvisade helt att han skulle vara gudomlig. Kyrkofäderna Justinus Martyren och Origenes erkände ebioniterna såsom kristna, utan att dela deras åsikt om Jesu person.
- Fichier:Bloch-SermonOnTheMount. jpg Le Sermon de la Montagne par Carl Heinrich Bloch, 1890. Les Ébionites (les Pauvres) sont un groupe religieux juif mal connu attesté de manière indirecte à partir de la seconde moitié du Modèle:S, par les écrit d'Irénée de Lyon puis d'Hippolyte de Rome au début du Modèle:S. Les hérésiologues chrétiens, comme par exemple Épiphane de Salamine continuent à en parler jusqu'au Modèle:Sp, sans obligatoirement avoir eu un contact direct avec eux.
|
