The early Muslim conquests (Arabic: الفتوحات الإسلامية‎‎, al-Futūḥāt al-Islāmiyya) also referred to as the Arab conquests and early Islamic conquests began with the Islamic Prophet Muhammad in the 7th century. He established a new unified polity in the Arabian Peninsula which under the subsequent Rashidun and Umayyad Caliphates saw a century of rapid expansion.

Property Value
dbo:abstract
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) الفتوحات الإسلامية هي عدة حروب خاضها المسلمون بعد وفاة الرسول ضد بيزنطة والفرس والقوط في السنوات مابين (632–732) في العهدين الراشدي والأموي، كان من نتائج الغزوات سقوط مملكة الفرس وفقدان البيزنطيين لإقاليمهم في الشام وشمال أفريقيا ومصر نشر الإسلام ونشر اللغة العربية معه ومن ثم ظهور الحضارة العربية الإسلامية. (ar)
  • Die islamische Expansion bezeichnet die Eroberungspolitik der Araber von der Mitte der 630er Jahre an und (in diesem Artikel) die weitere Ausdehnung des Islam bis ins 8. Jahrhundert hinein. Der Schwerpunkt des Artikels liegt auf der militärischen Expansion. Die wissenschaftliche und kulturelle Entwicklung wird im Artikel Blütezeit des Islam dargestellt. Mit dem Beginn der islamischen Expansion wird häufig auch das Ende der Antike angesetzt. In den 630er Jahren begann der Angriff der Araber auf das Oströmische bzw. Byzantinische Reich und das neupersische Sassanidenreich, wobei beide spätantike Großmächte von einem langjährigen Krieg gegeneinander stark geschwächt waren. Die Oströmer verloren 636 Palästina und Syrien, 640/42 Ägypten und bis 698 ganz Nordafrika an die Araber. Während die Oströmer ein Restreich mit dem Schwerpunkt Kleinasien halten konnten, ging das Sassanidenreich 651 unter. In den folgenden Jahrzehnten griffen die Araber auch zur See an und eroberten zu Beginn des 8. Jahrhunderts das Westgotenreich auf der Iberischen Halbinsel. Der arabische Vormarsch konnte schließlich im Osten von den Byzantinern gestoppt werden, während den Arabern im Westen nur kleinere Vorstöße in das Frankenreich gelangen. Damit begann im Frühmittelalter die fortdauernde Teilung Europas und des Mittelmeerraums in einen islamischen und einen christlichen Teil, der seinerseits in einen lateinischen Westen und einen von Byzanz dominierten griechischen Osten zerfiel. (de)
  • La expansión musulmana o la expansión del islam comenzó en la península arábiga al suroeste de Asia. Es la denominación que suele darse a las conquistas militares o las reformas de comercio de la civilización árabe musulmana en las que caerían el Imperio sasánida, el norte de África, y la Península Ibérica, incluyendo partes del Imperio bizantino. También está incluida en esta denominación el influjo de los comerciantes en el Magreb y en África, y las misiones hechas en Filipinas. Este período empezó desde el año 622, cuando Mahoma organizó en Medina una comunidad de fieles que pronto se volvió lo bastante fuerte para unificar toda la península arábiga. Tras la muerte de Mahoma en el 632, el islam se expandió como el eco de una explosión fuera de la península arábiga y este acontecimiento fue aprovechado en mayor forma por la debilidad del Imperio bizantino. La mayor expansión del territorio islámico ocurrió a mediados del siglo vii, según Hans Heinrich Schaeder, dieciocho años después de la muerte de Mahoma, pero ese poderío tuvo un fin en el año 1236 (época de la Edad Media) por Fernando III después de la muerte de Abd al-Mumin en 1163 año en que comenzó la decadencia del poder de la dinastía Almohade en el suelo africano sobre todo en los territorios de Fez, Tremecén y Túnez, esta vez la caída del Imperio islámico fue definitiva llevando a la desaparición completa de los guerreros musulmanes del islam. Sin embargo, en este período de casi ochocientos años hubo grandes acontecimientos, hechos y procesos muy diferentes entre sí, diferenciados temporal y geográficamente, sobre todo en el interior del islam, algunos de los cuales fueron causa de su propia destrucción (en especial la forma de gobernarse). Después de la conquista de Arabia llevada a cabo por Mahoma años antes de su muerte y continuada por sus seguidores, lograron unificar el reino en un único gobierno, el cual debía cumplir «la palabra de dios», además de respetar las opiniones de otros ciudadanos, pero eso cambió años después según científicos durante el gobierno de Abdel Mumin, en 1130-1163, después de la muerte de Ibn Tumart. (es)
  • The early Muslim conquests (Arabic: الفتوحات الإسلامية‎‎, al-Futūḥāt al-Islāmiyya) also referred to as the Arab conquests and early Islamic conquests began with the Islamic Prophet Muhammad in the 7th century. He established a new unified polity in the Arabian Peninsula which under the subsequent Rashidun and Umayyad Caliphates saw a century of rapid expansion. The resulting empire stretched from the borders of China and India, across Central Asia, the Middle East, North Africa, Sicily, and the Iberian Peninsula, to the Pyrenees. Edward Gibbon writes in The History of the Decline and Fall of the Roman Empire: Under the last of the Umayyads, the Arabian empire extended two hundred days journey from east to west, from the confines of Tartary and India to the shores of the Atlantic Ocean ... We should vainly seek the indissoluble union and easy obedience that pervaded the government of Augustus and the Antonines; but the progress of Islam diffused over this ample space a general resemblance of manners and opinions. The language and laws of the Quran were studied with equal devotion at Samarcand and Seville: the Moor and the Indian embraced as countrymen and brothers in the pilgrimage of Mecca; and the Arabian language was adopted as the popular idiom in all the provinces to the westward of the Tigris. The Muslim conquests brought about the collapse of the Sassanid Empire and a great territorial loss for the Byzantine Empire. The reasons for the Muslim success are hard to reconstruct in hindsight, primarily because only fragmentary sources from the period have survived. Most historians agree that the Sassanid Persian and Byzantine Roman empires were militarily and economically exhausted from decades of fighting one another. Some Jews and Christians in the Sassanid Empire and Jews and Monophysites in Syria were dissatisfied and welcomed the Muslim forces, largely because of religious conflict in both empires, while at other times, such as in the Battle of Firaz, Arab Christians allied themselves with the Persians and Byzantines against the invaders. In the case of Byzantine Egypt, Palestine and Syria, these lands had only a few years before being reclaimed from the Persians. Fred McGraw Donner, however, suggests that formation of a state in the Arabian peninsula and ideological (i.e. religious) coherence and mobilization was a primary reason why the Muslim armies in the space of a hundred years were able to establish the largest pre-modern empire until that time. The estimates for the size of the Islamic Caliphate suggest it was more than thirteen million square kilometers (five million square miles), making it larger than all current states except the Russian Federation. (en)
  • L'expansion de l'islam passe par la conquête, mais également par le commerce et des missions jusqu'aux Philippines. (fr)
  • L'espansione islamica è quel fenomeno verificatosi a partire dal VII secolo ad opera dei seguaci dell'Islam: dapprima arabi, poi anche Persiani, Turchi, Berberi, Indiani o Africani che riuscirono a conquistare un vastissimo impero, con un'espansione proseguita fino al XVIII secolo grazie all'Impero ottomano e all'Impero Moghul. Sebbene l'unificazione delle tribù beduine fosse iniziata con lo stesso profeta Maometto, egli non era interessato alla creazione di un vero e proprio Stato, per cui l'espansione vera e propria viene in genere datata a partire dalla sua morte nel 632, nei tre continenti dell'Asia, dell'Africa e dell'Europa. (it)
  • Met de term islamitische veroveringen wordt verwezen naar alle geslaagde veldtochten onder leiding van de islamitische profeet Mohammed en zijn opvolgers, de kaliefen, van 622 (de hidjra) tot de afschaffing van het laatste, Ottomaanse kalifaat in 1924. Onder Mohammed en de eerste drie Rechtgeleide Kaliefen (622-656) werden het Arabisch Schiereiland, Mesopotamië, Perzië, Palestina, Syrië en Egypte veroverd, maar de Eerste Fitna (656-661) verbrak de eenheid en scheurde de islam in twee stromingen, soennisme en sjiisme. De soennitische Omajjaden overwonnen en vestigden een wereldrijk dat zich op zijn hoogtepunt uitstrekte tot Iberië in het westen en tot India in het oosten. Vanaf 750 verdween door de machtsovername van de Abassiden echter ook de politieke eenheid van de moslims doordat verschillende dynastieën elkaar bestreden en vanaf 929 stichtten de gevluchte Omajjaden in Al-Andalus een tegenkalifaat te Córdoba. (nl)
  • W zasadzie należałoby mówić nie o podbojach arabskich, lecz o podbojach muzułmańskich, bowiem impuls do zdobycia świata dała Arabom nie narodowość, lecz nowa religia – islam. W początkach VII wieku Arabowie byli luźnym konglomeratem plemion, zamieszkujących Półwysep Arabski. W jego urodzajniejszej, południowej części ludność była osiadła (królestwo Jemenu), natomiast pustynna i półpustynna część północna była zamieszkana przez plemiona koczowników. W latach 628–632 założyciel nowej religii, Mahomet, przełamując tradycyjne uprzedzenia między koczownikami a rolnikami, zjednoczył Arabów i stworzył z nich potęgę militarną. Tę dynamikę wykorzystali jego następcy – kalifowie. W chwili śmierci Mahometa 632 zjednoczeni Arabowie panowali nad częścią Półwyspu Arabskiego znajdującą się na południe od linii łączącej zatokę Akaba z ujściem Tygrysu i Eufratu. Ideą przewodnią inwazji arabskich była islamizacja świata. Ilustruje to list Mahometa do sasanidzkiego króla Persów Chosrowa II. Na początku siódmego roku wędrówki – według islamskich źródeł historycznych – Mahomet wyznaczył jednego ze swoich współpracowników, imieniem Abdullah Huzafah Sahmi Qarashi, aby zaniósł jego list do króla Chosrowa II, nawołując go do nawrócenia: W następnych latach, będących właściwie jedną nieprzerwaną wojną (dżihad), opanowali: * 633–651 – perskie imperium Sasanidów (zob. arabski podbój Persji) * 634–640 – bizantyńską Syrię po Antiochię Syryjską, * 640–645 – bizantyński Egipt i Trypolitanię * 649 – bizantyński Cypr * 654 – Armenię * 655 – bizantyńskie Rodos * 659 – południowo-wschodnią część bizantyńskiej Azji Mniejszej po Tars * 659–714 dorzecze Amu-darii (Chorezm), Syr-darii (Samarkanda i Buchara) (późniejszy Afganistan) wraz z częścią doliny Indusu. * 698–709 – pozostałą część bizantyńskiej Afryki (dzisiejszy Maghreb) * 711–714 – wizygocką Hiszpanię (z wyjątkiem Asturii) i Septymanii (nadmorskiego pasa Akwitanii między ujściem Rodanu a Pirenejami) (zob. arabski podbój Hiszpanii) * 719–759– część południowej Francji z miastami: Narbonne i Montpellier (719), Nîmes, Carcassonne i Autun (725); Bordeaux, Lyon, Besançon i Sens (731); Saint Remi i Awinion (734); Arles (735) * 760 – bizantyńską Sardynię * 798 – bizantyńskie Baleary * 823 – bizantyńską Kretę * 831–878 – bizantyńską Korsykę i Sycylię W IX i X wieku – przyczółki w Europie poza Półwyspem Iberyjskim: * miasto Tarent – 840–880 * miasto Bari – 841–871 * obóz Garigliano – 880–915 * twierdzę Fraxinet – 888–975 Oparły się Arabom, mimo najazdów, Cesarstwo Bizantyńskie (717–718 oblegali Konstantynopol, będąc o krok od jego zdobycia i tym samym unicestwienia Cesarstwa), Królestwo Franków, Nubia i etiopskie Królestwo Aksum. W drugiej połowie VIII wieku imperium arabskie poniosło pierwszą stratę terytorialną – po zwycięskich bitwach pod Tuluzą (721) i Poitiers (zwaną również bitwą pod Tours, 732) oraz po odbiciu Narbony (759) Frankowie opanowali najpierw Septymanię, tworząc Marchię Hiszpańską, a potem (812) tereny Hiszpanii na północ od Ebro. W ślad za podbojem militarnym następowała islamizacja i arabizacja podbitych terenów. Procesy te były tym intensywniejsze, że po ustabilizowaniu się granic imperium arabskiego kultura arabska wkroczyła w wieki rozkwitu. Ich wyniki okazały się tak trwałe, że większość krajów podbitych przez Arabów jest do dziś arabska (od Maroka po Irak) albo przynajmniej muzułmańska (perski Iran, hinduski Pakistan). Rechrystianizacji uległy tylko Hiszpania (rekonkwista), wyspy Morza Śródziemnego (Cypr, Kreta, Rodos, Sycylia, Sardynia, Korsyka, Baleary), Armenia i Gruzja. Efemeryczne okazały się państwa krzyżowców w Palestynie, istniejące od 1095 do 1291 roku. (pl)
  • A expansão islâmica (632–732), (em árabe فتح, Fatah, literalmente "abertura") também chamada de conquistas islâmicas ou conquistas árabes, começou logo após a morte do profeta Maomé. Ele havia estabelecido uma nova organização política unificada na península Arábica, a qual, sob o subsequente domínio dos califas dos califados Ortodoxo e Omíada, experimentou uma rápida expansão do poder árabe para muito além da península, sob a forma de um vasto Império Árabe muçulmano, com uma área de influência que se estendia do noroeste da Índia, através da Ásia Central, o Oriente Médio, África do Norte, península Itálica meridional e península Ibérica, até aos Pirenéus. Edward Gibbon escreveu em sua History of the Decline and Fall of the Roman Empire: (pt)
  • Арабские завоевания или мусульманские завоевания начались ещё при жизни основателя ислама Мухаммада. Он основал исламское государство в Аравии, которое за одно столетие захватило многие страны вне Аравии. Арабы завоевали огромные территории в Азии, Африке и Европе: страны Ближнего Востока, Среднюю Азию, северо-западную Индию, Северную Африку, Испанию, Южную Италию, Сицилию, Мальту, Родос, Крит. Под натиском арабских завоевателей рухнула огромная Сасанидская империя в Иране. Под ударами арабов пали Государство Гассанидов, Королевство вестготов, Кавказская Албания, Хорезм, Согд и Синд. Ромейская Византийская империя потеряла Египет, Сирию, Месопотамию, Крит, Мальту, Сицилию, Родос, Эгриси и Святую Землю. Во время войн против франков арабы дошли до Пуатье, в войнах с хазарами достигли «Славянской реки» (видимо Дона , Волги , или Днепра), а в своих походах на восток проникли вплоть до Раджастана и Таласа. Арабские завоевания можно разделить на следующие периоды: (ru)
  • 穆斯林的征服(阿拉伯语: الفتوحات الإسلامية, al-Fatūḥāt al-Islāmiyya‎,伊斯兰的征服,或阿拉伯语:الغزوات, al-Ġazawāt‎,入侵),有时也称为阿拉伯的征服,在伊斯兰教的先知穆罕默德去世后开始。他在建立了阿拉伯半岛的统一政权,随后进入神权共和时期,至伊斯兰哈里发倭马亚王朝见证了穆斯林力量长达一个世纪快速膨胀。 穆斯林力量扩张远至中国、印度次大陆,穿越了中东、西亚、中亚、北非、西西里岛和伊比利亚半岛直至比利牛斯山。 (zh)
dbo:place
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 2867231 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 743813240 (xsd:integer)
dbp:caption
  • Expansion from 622–750, with modern borders overlaid
dbp:date
  • 622 (xsd:integer)
dbp:territory
  • Islamic expansion:
dct:subject
rdf:type
rdfs:comment
  • 25بك المحتوى هنا ينقصه الاستشهاد بمصادر. يرجى إيراد مصادر موثوق بها. أي معلومات غير موثقة يمكن التشكيك بها وإزالتها. (فبراير 2016) الفتوحات الإسلامية هي عدة حروب خاضها المسلمون بعد وفاة الرسول ضد بيزنطة والفرس والقوط في السنوات مابين (632–732) في العهدين الراشدي والأموي، كان من نتائج الغزوات سقوط مملكة الفرس وفقدان البيزنطيين لإقاليمهم في الشام وشمال أفريقيا ومصر نشر الإسلام ونشر اللغة العربية معه ومن ثم ظهور الحضارة العربية الإسلامية. (ar)
  • L'expansion de l'islam passe par la conquête, mais également par le commerce et des missions jusqu'aux Philippines. (fr)
  • L'espansione islamica è quel fenomeno verificatosi a partire dal VII secolo ad opera dei seguaci dell'Islam: dapprima arabi, poi anche Persiani, Turchi, Berberi, Indiani o Africani che riuscirono a conquistare un vastissimo impero, con un'espansione proseguita fino al XVIII secolo grazie all'Impero ottomano e all'Impero Moghul. Sebbene l'unificazione delle tribù beduine fosse iniziata con lo stesso profeta Maometto, egli non era interessato alla creazione di un vero e proprio Stato, per cui l'espansione vera e propria viene in genere datata a partire dalla sua morte nel 632, nei tre continenti dell'Asia, dell'Africa e dell'Europa. (it)
  • A expansão islâmica (632–732), (em árabe فتح, Fatah, literalmente "abertura") também chamada de conquistas islâmicas ou conquistas árabes, começou logo após a morte do profeta Maomé. Ele havia estabelecido uma nova organização política unificada na península Arábica, a qual, sob o subsequente domínio dos califas dos califados Ortodoxo e Omíada, experimentou uma rápida expansão do poder árabe para muito além da península, sob a forma de um vasto Império Árabe muçulmano, com uma área de influência que se estendia do noroeste da Índia, através da Ásia Central, o Oriente Médio, África do Norte, península Itálica meridional e península Ibérica, até aos Pirenéus. Edward Gibbon escreveu em sua History of the Decline and Fall of the Roman Empire: (pt)
  • 穆斯林的征服(阿拉伯语: الفتوحات الإسلامية, al-Fatūḥāt al-Islāmiyya‎,伊斯兰的征服,或阿拉伯语:الغزوات, al-Ġazawāt‎,入侵),有时也称为阿拉伯的征服,在伊斯兰教的先知穆罕默德去世后开始。他在建立了阿拉伯半岛的统一政权,随后进入神权共和时期,至伊斯兰哈里发倭马亚王朝见证了穆斯林力量长达一个世纪快速膨胀。 穆斯林力量扩张远至中国、印度次大陆,穿越了中东、西亚、中亚、北非、西西里岛和伊比利亚半岛直至比利牛斯山。 (zh)
  • The early Muslim conquests (Arabic: الفتوحات الإسلامية‎‎, al-Futūḥāt al-Islāmiyya) also referred to as the Arab conquests and early Islamic conquests began with the Islamic Prophet Muhammad in the 7th century. He established a new unified polity in the Arabian Peninsula which under the subsequent Rashidun and Umayyad Caliphates saw a century of rapid expansion. (en)
  • Die islamische Expansion bezeichnet die Eroberungspolitik der Araber von der Mitte der 630er Jahre an und (in diesem Artikel) die weitere Ausdehnung des Islam bis ins 8. Jahrhundert hinein. Der Schwerpunkt des Artikels liegt auf der militärischen Expansion. Die wissenschaftliche und kulturelle Entwicklung wird im Artikel Blütezeit des Islam dargestellt. Mit dem Beginn der islamischen Expansion wird häufig auch das Ende der Antike angesetzt. (de)
  • La expansión musulmana o la expansión del islam comenzó en la península arábiga al suroeste de Asia. Es la denominación que suele darse a las conquistas militares o las reformas de comercio de la civilización árabe musulmana en las que caerían el Imperio sasánida, el norte de África, y la Península Ibérica, incluyendo partes del Imperio bizantino. También está incluida en esta denominación el influjo de los comerciantes en el Magreb y en África, y las misiones hechas en Filipinas. (es)
  • Met de term islamitische veroveringen wordt verwezen naar alle geslaagde veldtochten onder leiding van de islamitische profeet Mohammed en zijn opvolgers, de kaliefen, van 622 (de hidjra) tot de afschaffing van het laatste, Ottomaanse kalifaat in 1924. Onder Mohammed en de eerste drie Rechtgeleide Kaliefen (622-656) werden het Arabisch Schiereiland, Mesopotamië, Perzië, Palestina, Syrië en Egypte veroverd, maar de Eerste Fitna (656-661) verbrak de eenheid en scheurde de islam in twee stromingen, soennisme en sjiisme. De soennitische Omajjaden overwonnen en vestigden een wereldrijk dat zich op zijn hoogtepunt uitstrekte tot Iberië in het westen en tot India in het oosten. Vanaf 750 verdween door de machtsovername van de Abassiden echter ook de politieke eenheid van de moslims doordat versch (nl)
  • W zasadzie należałoby mówić nie o podbojach arabskich, lecz o podbojach muzułmańskich, bowiem impuls do zdobycia świata dała Arabom nie narodowość, lecz nowa religia – islam. W początkach VII wieku Arabowie byli luźnym konglomeratem plemion, zamieszkujących Półwysep Arabski. W jego urodzajniejszej, południowej części ludność była osiadła (królestwo Jemenu), natomiast pustynna i półpustynna część północna była zamieszkana przez plemiona koczowników. W latach 628–632 założyciel nowej religii, Mahomet, przełamując tradycyjne uprzedzenia między koczownikami a rolnikami, zjednoczył Arabów i stworzył z nich potęgę militarną. Tę dynamikę wykorzystali jego następcy – kalifowie. (pl)
  • Арабские завоевания или мусульманские завоевания начались ещё при жизни основателя ислама Мухаммада. Он основал исламское государство в Аравии, которое за одно столетие захватило многие страны вне Аравии. Арабы завоевали огромные территории в Азии, Африке и Европе: страны Ближнего Востока, Среднюю Азию, северо-западную Индию, Северную Африку, Испанию, Южную Италию, Сицилию, Мальту, Родос, Крит. Во время войн против франков арабы дошли до Пуатье, в войнах с хазарами достигли «Славянской реки» (видимо Дона , Волги , или Днепра), а в своих походах на восток проникли вплоть до Раджастана и Таласа. (ru)
rdfs:label
  • فتوحات إسلامية (ar)
  • Islamische Expansion (de)
  • Early Muslim conquests (en)
  • Expansión musulmana (es)
  • Espansione islamica (it)
  • Expansion de l'islam (fr)
  • Islamitische veroveringen (nl)
  • Podboje arabskie (pl)
  • Expansão islâmica (pt)
  • Арабские завоевания (ru)
  • 穆斯林的征服 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Early Muslim conquests (en)
is dbo:isPartOfMilitaryConflict of
is dbo:wikiPageRedirects of
is rdfs:seeAlso of
is foaf:primaryTopic of