| dbpedia-owl:abstract
|
- Germanische Stammesrechte sind ein nicht zeitgenössischer Sammelbegriff für die Rechtsaufzeichnungen in den germanischen Nachfolgereichen des Imperium Romanum von der Mitte des 5. Jahrhunderts bis ins 9. Jahrhundert. In den Germanischen Stammesrechten verschmolzen mit wechselndem Gewicht germanische, römische und christliche Rechtsvorstellungen. Die Aufzeichnungen sind in lateinisch verfasst und mit germanischen Ausdrücken durchsetzt.
- Se denomina derecho germánico al conjunto de normas por las que se regían los pueblos germánicos que invadieron el imperio romano de occidente. No poseían un código legislativo, por lo que se regían bajo el derecho consuetudinario. Sin embargo, tras el contacto con la forma de vida romana, surgieron algunos códigos de leyes promulgados por los reyes, como es el caso del Código de Eurico. Era un Derecho mucho más primitivo que el Derecho romano, típico de poblaciones seminómadas, con una idea de la propiedad mucho más restringida, motivo por el cual fue cediendo terreno a este último a medida que los germanos invasores se fueron estableciendo en los territorios europeos y adoptando el sistema de vida romano. En el Derecho penal son famosas las ordalías aplicadas en el Derecho Germánico. Con las ordalías se pretendía determinar la culpabilidad o no de una persona. Incluso podía tratarse de un tercero ajeno al proceso el que se sometiese a la prueba (ordalías de representación). Un acusado debía demostrar su inocencia sometiéndose a pruebas tales como sostener una piedra al rojo vivo, o agua hirviendo. En ocasiones también se obligaba a los acusados a permanecer largo tiempo bajo el agua. Si era capaz de soportarlo, se entendía que Dios le ayudaba por ser no culpable. La naturaleza de las mismas tenía carácter de medio de prueba y juicio de Dios.
- ゲルマン法(-ほう)は(古代)ゲルマン人の法である。ゲルマン人の慣習法を成文化したものである。 ローマ法に比べて集団主義的だと言われているTemplate:誰2。公法と私法の区別が不十分だと言われているTemplate:誰2。部族によって内容は異なるが共通性も多い。大きく西ゲルマン法と東ゲルマン法に分かれる。サリカ法典、ザクセンシュピーゲルなどがある。 ドイツではローマ法とゲルマン法のどちらの体系を採用するべきかという論争があった(ロマニステン・ゲルマニステン)。
- Germaans recht is een rechtssysteem dat door Germaanse stammen in Europa gehanteerd werd. Een aantal Latijnse wetboeken van de Germaanse volkeren, geschreven in de vroege Middeleeuwen (ook bekend als leges barbarorum “wetten van de barbaren”) zijn bewaard gebleven. Gedateerd tussen de 3e en 9e eeuw. Deze wetboeken zijn geïnspireerd door het Romeins recht, Canoniek recht en vroegere gebruiken door de stammen. Germaans recht was geschreven onder invloed van het Romeins recht. Daarvoor werden de wetten vooral onthouden door personen die verantwoordelijk waren voor het spreken van recht. Daarbij moesten zij erg zorgvuldig de precedenten onthouden. Onder de Franken, werden zij de rachimburgs genoemd. “Levende bibliotheken, zij waren recht geïncarneerd, onvoorspelbaar en angstaanjagend. ” Toen de rechtspraak mondeling was, was het juridisch handelen ook persoonlijk en subjectief. Macht werd uitgevoerd door gezamenlijk de “troonwaardige” gekozen koning en zijn vrije krijgers. Mondeling recht voldeed zolang de stam niet op één vaste plaats verbleef. Germaans recht had geen regeling voor het welzijn, zoals het res publica van de Romeinen. Aantal voorbeelden van wetboeken: Codex Euricianus, – 471 Lex Burgundionum, – c. 500 Pactus Alamannorum – vroegste delen c. 500 Lex Salica – c. 500 Lex Ripuaria - ca. 630 Edictum Rothari – 643 Lex Visigothorum – 654 Lex Alamannorum – 730 Lex Bajuvariorum - c. 745 Lex Frisionum – c. 785 Lex Saxonum – 803 Lex Angliorum et Weriforum, hoc est Thuringorum – 9e eeuw Al deze wetten kunnen in het algemeen beschreven worden als wetboeken met bestuursprocedures en boetes. Zij lijken allemaal overeenkomsten te tonen met de Salische wet, het meest bekende voorbeeld, maar vaak verschillen zij in de zin van de datum van samenstelling, de hoogte van de boetes, het soort misdaad, de rangen, plichten en titels van officieren, etc. In Germaans Europa in de vroege Middeleeuwen werd iedereen berecht volgens het recht van zijn eigen volk. Een aantal aparte wetboeken werden speciaal geschreven om zaken te behandelen tussen etnische Romeinen. Deze wetboeken verschillen met de normale wetboeken die zaken behandelden tussen Germaanse volken, of tussen Germaanse volken en Romeinen. De meest opvallende zijn de Lex Romana Visigothorum, de Lex Romana Curiensis en de Lex Romana Burgundionum.
- Several Latin law codes of the Germanic peoples written in the Early Middle Ages (also known as leges barbarorum "laws of the barbarians") survive, dating to between the 5th and 9th centuries. They are influenced by Roman law, ecclesiastical law, and earlier tribal customs. Germanic law was codified in writing under the influence of Roman law; previously it was held in the memory of designated individuals who acted as judges in confrontations and meted out justice according to customary rote, based on careful memorization of precedent. Among the Franks they were called rachimburgs. "Living libraries, they were law incarnate, unpredictable and terrifying. " When justice is oral, the judicial act is personal and subjective. Power, whose origins were at once magical, divine and military, as Michel Rouche has pointed out, was exercised jointly by the "throne-worthy" elected king and his free warrior companions. Oral law sufficed as long as the warband was not settled in one place. Germanic law made no provisions for the public welfare, the res publica of Romans The principal examples are: Code of Euric, - c. 480 Lex Burgundionum, - c. 500 Lex Salica - c. 500 Pactus Alamannorum - c. 620 Lex Ripuaria - 630s Edictum Rothari - 643 Lex Visigothorum - 654 Lex Alamannorum - 730 Lex Bajuvariorum - c. 745 Lex Frisionum - c. 785 Lex Saxonum - 803 Lex Angliorum et Werinorum, hoc est, Thuringorum - 9th century The language of all these continental codes was Latin; the only known codes drawn up in any Germanic language were the Anglo-Saxon laws, beginning with the Laws of Æthelberht (7th century). In the thirteenth century customary Saxon law was codified in the vernacular as the Sachsenspiegel. All these laws may be described in general as codes of governmental procedure and tariffs of compositions. They all present somewhat similar features with Salic law, the best-known example, but often differ from it in the date of compilation, the amounts of fines, the number and nature of the crimes, the number, rank, duties and titles of the officers, etc. In Germanic Europe in the Early Middle Ages, every man was tried according to the laws of his own race, whether Roman, Salian or Ripuarian Frank, Burgundian, Visigoth, Bavarian etc.. A number of separate codes were drawn up specifically to deal with cases between ethnic Romans. These codes differed from the normal ones that covered cases between Germanic peoples, or between Germanic people and Romans. The most notable of these are the Lex Romana Visigothorum or Breviary of Alaric (506), the Lex Romana Curiensis and the Lex Romana Burgundionum.
- Leges Barbarorum são as leis escritas durante a alta Idade Média, nos territórios ocupados pelos reinos bárbaros, anteriormente pertencentes ao Império Romano. Essas leis foram escritas em latim, e geralmente em forma de códigos, seguindo o modelo romano. O Direito Germânico primitivo, típico de populações seminômades, não possuía fontes escritas, baseando-se nas tradições orais. Tampouco existia a noção de territorialidade, o direito aplicado a cada indivíduo dependia do grupo a que ele pertencia. Assim, a pessoa como que portava seu direito. Esse direito consuetudinário e personalista foi mudando com o contato travado com o mundo Romano, marcado pela legislação escrita e pela territorialidade, lembrando que, à época, a cidadania romana fora conferida a todos os habitantes livres do império. Outra característica marcante do seu direito germânico era a sua idéia muito restrita de propriedade, que foi cedendo terreno ao conceito Romano, à medida que esses povos foram se estabelecendo nos territórios europeus e convivendo com a população romana. Isto se reflete marcadamente nas diferenças entre a idéia de comunhão de bens romana e germânica, que manifestam duas idiossincrasias jurídicas muito distintas no que tange à concepção do indivíduo e do grupo. Segundo os princípios individualistas muito presentes no Direito Romano, o individual prevalecia sobre a própria situação de comunhão de bens ou direitos, de maneira que esta se configurava como una communio incidens, ou seja, algo incidental e transitório que se superpunha a uma situação primária, que seria aquela plenamente individual, à qual acabaria retornando. Reconhecia, no entanto, a existência de quotas, ou porções ideais da propriedade daquele bem comum, e em cujas bases o indivíduo exercia determinados poderes sobre o mesmo. Por outro lado, o ordenamento previa uma actio communis dividundo, através da qual o condômino que desejasse retirar-se poderia fazê-lo, conservando o patrimônio correspondente à sua quota de participação. Por sua vez o condomínio germânico confere maior atenção ao coletivo que ao indivíduo, como corresponde aos princípios próprios do Direto Germânico. Isto se manifesta na própria concepção do condomínio germânico, que não é algo incidental, mas estático e permanente. Não existe o conceito Romano de quotas e sua porção ideal de propriedade que se atribuía ao indivíduo, e o que mais se lhes assemelhavam eram os limites impostos ao indivíduo para que desfrutasse do bem comum, sem chegar a configurar-se como uma atribuição real de propriedade. Vale ressaltar que, frente à concepção de condomínio dividido em quotas ideais, a comunhão germânica estabelecia um condomínio de mancomunatio (mão comum). Com relação à capacidade do indivíduo para provocar a divisão do bem, cabe destacar que, ao contrário do que acontecia na comunhão romana, na germânica não existe nenhuma ação divisória que se possa exercer pela mera vontade do indivíduo, o que seria logicamente impossível se não existem quotas sobre as quais os o indivíduo seja plenamente proprietário. Em direito penal são famosos os ordálios, que permaneceram por toda a Idade Média, e através do qual se pretendia determinar a culpabilidade ou não de determinado indivíduo, que poderia até ser representado por um terceiro alheio ao processo (ordálio de representação, donde vem o termo "pôr a mão no fogo"). Por meio deles, um acusado deveria demonstrar sua inocência submetendo-se a provas tais como sustentar nas mãos uma pedra incandescente ou mantê-las em água fervendo, ou ainda a permanecer sob longo tempo sob a água. Se o acusado fosse capaz de suportá-lo, entendia-se que os deuses (ou Deus, mais tarde) o haviam ajudado por sabê-lo inocente do crime. Ao mesmo tempo, os ordálios tinham natureza de prova e de juízo (divino). Através dos contatos travados com o Império, os povos bárbaros sofreram distintos processos de romanização e cristianização, em profundidade e velocidade diferentes para cada um deles, de maneira que começaram a surgir leis escritas, bem como códigos legais, num primeiro momento compilando as tradições jurídicas germânicas, para serem aplicados aos não-Romanos, e compilações de leis romanas para aplicação a estes últimos, num esforço de unificação legal dos jovens reinos bárbaros. Estes surgem em diferentes momentos históricos, dependendo do grau de romanização conforme dito acima. Os textos mais representativos desse período, são os códigos Visigodos (Lex Romara Wisigothorum), a Lex Burgundionum, os Pactus Alamannorum e Lex Alamannorum, as Leges Langobardorum, a Lex Bajuvariorum, a Lex Frisionum, a Lex Saxonum e as Lex Angliorum et Werinorum, hoc est, Thuringorum.
- Варварские правды — записи норм права, действовавших у древнегерманских народов в период складывания у них государства, составленные в V—IX вв. Они играли роль судебников, то есть перечней штрафов и других наказаний за те или иные преступления. Латинское название этих памятников Lex («закон») с добавлением названия племени или народа в множественном числе родительного падежа (например, Lex Saxonum). На русском языке они по аналогии с «Русской правдой» также называются «правдами». Самая ранняя из всех сохранившихся варварских правд — «Вестготская» (вторая половина V в.). В конце V — начале VI в. была составлена «Бургундская правда», в VI в. — «Салическая» и «Рипуарская», в VII в. — Англосаксонские правды, в VII—VIII — «Баварская» и «Алеманская», в конце VIII — начале IX в. — «Саксонская», «Тюрингская» и «Фризская» правды. Варварские правды дают ценный материал для изучения уровня производительных сил, форм собственности, дифференциации общества, то есть социально-экономических отношений в период зарождения феодализма. Большинство варварских правд сохранилось до нашего времени. Они отражают и некоторые элементы родового уклада и являются важнейшим источником для изучения развития германских народов в период раннего феодализма. Они перестали применяться с утверждением феодальных отношений, уступив место феодальному законодательству.
- Germansk rätt är en rättstradition som utvecklades hos de gamla germanska stammarna under antiken och medeltiden. Nordisk rätt är en gren av den germanska rätten, som bland annat uttryckt sig i de svenska landskapslagarna. Den germanska rätten var huvudsakligen en landsrätt, till skillnad från den romerska som var en stadsrätt utbildad krig stadsstater.
- Fichier:Frankfurt Am Main-Gerechtigkeitsbrunnen-Detail-Justitia von Westen-20110408. jpg Justitia, déesse du panthéon romain, statue érigée à Francfort. À la suite des grandes invasions, des royaumes dits « barbares » se constituent dans l'« Occident chrétien ». Les lois originelles des peuples de la civilisation germanique, alors qu'ils ne sont pas encore entrés sur les aires culturelles de l'Empire romain moribond, sont de type oral et transmis par la tradition des anciens. Deux courants viennent influencer ensuite les premiers codes écrits : le droit ecclésiastique, via l'évangélisation (conversion religieuse) et le droit romain, par l'acculturation. La synthèse amène les bases du droit des États européens.
|
| rdfs:comment
|
- Germanische Stammesrechte sind ein nicht zeitgenössischer Sammelbegriff für die Rechtsaufzeichnungen in den germanischen Nachfolgereichen des Imperium Romanum von der Mitte des 5. Jahrhunderts bis ins 9. Jahrhundert. In den Germanischen Stammesrechten verschmolzen mit wechselndem Gewicht germanische, römische und christliche Rechtsvorstellungen. Die Aufzeichnungen sind in lateinisch verfasst und mit germanischen Ausdrücken durchsetzt.
- ゲルマン法(-ほう)は(古代)ゲルマン人の法である。ゲルマン人の慣習法を成文化したものである。 ローマ法に比べて集団主義的だと言われているTemplate:誰2。公法と私法の区別が不十分だと言われているTemplate:誰2。部族によって内容は異なるが共通性も多い。大きく西ゲルマン法と東ゲルマン法に分かれる。サリカ法典、ザクセンシュピーゲルなどがある。 ドイツではローマ法とゲルマン法のどちらの体系を採用するべきかという論争があった(ロマニステン・ゲルマニステン)。
- Germansk rätt är en rättstradition som utvecklades hos de gamla germanska stammarna under antiken och medeltiden. Nordisk rätt är en gren av den germanska rätten, som bland annat uttryckt sig i de svenska landskapslagarna. Den germanska rätten var huvudsakligen en landsrätt, till skillnad från den romerska som var en stadsrätt utbildad krig stadsstater.
- Se denomina derecho germánico al conjunto de normas por las que se regían los pueblos germánicos que invadieron el imperio romano de occidente. No poseían un código legislativo, por lo que se regían bajo el derecho consuetudinario. Sin embargo, tras el contacto con la forma de vida romana, surgieron algunos códigos de leyes promulgados por los reyes, como es el caso del Código de Eurico.
- Germaans recht is een rechtssysteem dat door Germaanse stammen in Europa gehanteerd werd. Een aantal Latijnse wetboeken van de Germaanse volkeren, geschreven in de vroege Middeleeuwen (ook bekend als leges barbarorum “wetten van de barbaren”) zijn bewaard gebleven. Gedateerd tussen de 3e en 9e eeuw. Deze wetboeken zijn geïnspireerd door het Romeins recht, Canoniek recht en vroegere gebruiken door de stammen. Germaans recht was geschreven onder invloed van het Romeins recht.
- Leges Barbarorum são as leis escritas durante a alta Idade Média, nos territórios ocupados pelos reinos bárbaros, anteriormente pertencentes ao Império Romano. Essas leis foram escritas em latim, e geralmente em forma de códigos, seguindo o modelo romano. O Direito Germânico primitivo, típico de populações seminômades, não possuía fontes escritas, baseando-se nas tradições orais.
- Варварские правды — записи норм права, действовавших у древнегерманских народов в период складывания у них государства, составленные в V—IX вв. Они играли роль судебников, то есть перечней штрафов и других наказаний за те или иные преступления. Латинское название этих памятников Lex («закон») с добавлением названия племени или народа в множественном числе родительного падежа (например, Lex Saxonum). На русском языке они по аналогии с «Русской правдой» также называются «правдами».
- Several Latin law codes of the Germanic peoples written in the Early Middle Ages (also known as leges barbarorum "laws of the barbarians") survive, dating to between the 5th and 9th centuries. They are influenced by Roman law, ecclesiastical law, and earlier tribal customs.
- Fichier:Frankfurt Am Main-Gerechtigkeitsbrunnen-Detail-Justitia von Westen-20110408. jpg Justitia, déesse du panthéon romain, statue érigée à Francfort. À la suite des grandes invasions, des royaumes dits « barbares » se constituent dans l'« Occident chrétien ». Les lois originelles des peuples de la civilisation germanique, alors qu'ils ne sont pas encore entrés sur les aires culturelles de l'Empire romain moribond, sont de type oral et transmis par la tradition des anciens.
|