| dbpedia-owl:abstract
|
- Ein Dun (hergeleitet aus kelt. *dunom; heute im Walisischen Din, im Schottisch-Gälischen Dùn, im Irischen Dún, diese jeweils mit der Bedeutung „Befestigung“) ist eine meist runde, bronze- oder eisenzeitliche Anlage aus Trockenmauerwerk, die in Schottland auch unter "Atlantic Roundhouse" bekannt ist. Hillforts wurden, so war die Ansicht, ab 1.200 v. Chr. und Duns ab etwa 700 v. Chr. errichtet und teilweise bis ins Mittelalter hinein genutzt. Belege eines früheren Ursprungs werden durch die Ausgrabungen auf Aughinish Island, im County Limerick angedeutet. Hier wurde neben anderen Dingen in einem Dun, ein bronzezeitlicher Meißel vom Typ Dowris (späte Bronzezeit) zusammen mit einem früheisenzeitlichen Objekt gefunden. Somit ist es möglich das die Errichlung der beiden Ringforts auf Aughinish während der Dowris Phase der späten Bronzezeit stattfand. Diese Ansicht vertraten die Archäologen O'Kelly und O'Riordain seit längerem. Duns werden regional auch als Caher, Cathair oder Cashel und lage-, form- bzw. materialbezogen auch als Cliff-, Coastal-, Promontory-, Ring- oder Steinfort bezeichnet. Man findet einige von ihnen auf Hügeln, wo sie als Hillforts bezeichnet werden, und auf Inseln in Seen (Dun im Loch Steinacleit auf der Hebrideninsel Lewis und Doon Fort im Doon Lough im County Donegal).
- Dun (from the Brythonic Din and Gaelic Dún, meaning fort) is now used both as a generic term for a fort (mainly used to describe a sub-group of hill forts) and also for a specific variety of Atlantic roundhouse. In some areas they seem to have been built on any suitable crag or hillock, particularly south of the Firth of Clyde and the Firth of Forth down across the border into Northumberland. Dúns feature prominently along some coastal areas of the West of Ireland, particularly Co. Mayo and feature in legendary Celtic tales as the forts of the tribal kings of the tuatha. The tale of the Táin Bó Flidhais features Dúns of Flidais, Dun Chiortáin and Dún Chaocháin. Duns, as forts, appear to have arrived with the Brythonic Celts in about the 7th century BC, associated with their Iron age culture of warrior tribes and petty chieftains. Early Duns had near vertical ramparts constructed of stone laced with timber, and where this was set on fire (accidentally or on purpose) it forms the vitrified forts where stones have been partly melted, an effect that is still clearly visible. Use of Duns continued in some cases into the medieval period. Duns, as roundhouses, share many characteristics of brochs (often including galleries and stairs), but are smaller and probably would not have been capable of supporting a very tall structure. Very good examples of this kind of dun can be found in the Western Isles of Scotland, on artificial islands in small lochs.
- Dun è un termine celtico che significava in primo luogo "forte", ma oggi è anche usato come sinonimo di "collina". Si trattava di insediamenti abitativi della tipologia comunemente indicata dagli archeologi come "fortezza di collina": città, in genere di modeste dimensioni, costruite sulla sommità di un'altura che ne rendeva facile la difesa. Tale schema, tipicamente indoeuropeo, è riscontrabile in quasi tutte le aree occupate storicamente da popolazioni di tale filiazione. Due erano i nomi utilizzati dai Celti per indicare le loro cittadelle. Nella Penisola iberica i Celtiberi (ma anche altri popoli, non indoeuropei, da essi influenzati) le chiamavano briga; nelle Gallie, prevale il termine δοῦνον, reso in latino con dūnum. I dun come fortilizi sembrano essere stati introdotti in Gran Bretagna dai Celti nel VII secolo a.C. , durante l'Età del ferro.
- Dun is een Gaelisch woord voor een fort of versterkte plaats. Het woord wordt in principe gebruikt voor alle plaatsen die goed verdedigbaar zijn, ongeacht of er een door mensen gemaakt fort op de plaats staat. Vanaf halverwege de twintigste eeuw wordt de term in de wetenschappelijke literatuur steeds vaker gebruikt voor het aanduiden van een specifieke vorm van forten uit de IJzertijd in Schotland. Deze specifieke vorm heeft zeer brede stenen muren, waarbij er ook vertrekken in het inwendige van de muur zijn gemaakt. De vorm van deze gebouwen hoeft niet per se rond te zijn, desondanks worden ze door sommige auteurs ingedeeld als Atlantic roundhouses. De specifieke vorm van forten die aangeduid worden met dun, zijn vooral te vinden op de Hebriden. Een aantal brochs in die regio zijn al in de oudheid aangeduid met dun, enkel om aan te geven dat het versterkte plaatsen waren. Ook al gelden de brochs tegenwoordig als een ander type van de Atlantic roundhouses, bij sommige brochs is de term dun in de naam gebleven, zoals bijvoorbeeld bij Dun Telve en Dun Troddan.
- Dun, fra brethonisk Din, moderne walisisk Dinas og gælisk Dùn, betyr opprinnelig festning, men blir nå innenfor arkeologien benyttet som et felles begrep for festning, hovedsakelig for å beskrive en undergruppe av festninger på en høyde (hill fort) og for en bestemt type av atlantiske rundhus. I noen områder synes de å ha blitt konstruert på en egnet bratt fjellskrent eller høydedrag, spesielt sør for Firth of Clyde og Firth of Forth ned mot grenseområdene til Northumberland. Dun-konstruksjoner, som festninger, synes å ha kommet med brytoniske keltere en gang på 600-tallet f. Kr. , assosiert med deres jernalderkultur av krigerstammer og med småkongedømmer. Tidlige typer av dun hadde en nær vertikal festningsvoll konstruert av stein bundet med tømmer, og når disse ble satt i brann (enten tilfeldig eller med hensikt) ble steinene delvis smeltet sammen og dannet en formidabel festningsvoll, en effekt som fortsatt er synlig. Bruken av dun-konstruksjoner fortsatte i noen tilfeller helt inn i middelalderen. Dun, som rundhus, delte mange fellestrekk med broch ved at de ofte inkluderte gallerier og trapper, men er smalere og ville sannsynligvis ikke ha maktet å holde opp en høy struktur. Gode eksemplarer på disse typene av dun kan bli funnet på de vestlige øyene av Skottland, gjerne på små kunstige øyer i små innsjøer.
- Dun é um topônimo ou um seu elemento muito frequente nos povoamentos ou antigos povoamentos celtas. Significava citadela, fortaleza, fortificação, e mais tarde passou a significar colina ou monte. Encontrámo-lo sob a forma dunon em gaulês ou então dūno-, latinizada dunum, dun em gaélico e din em galês e bretão. Também o encontramos em textos relativos à mitologia celta para designar principalmente a residência dos deuses ou dos heróis. Trata-se de um dos termos mais frequentes da toponímia européia.
- Дун (бретон. din, гэльск. dùn) — кельтский термин, обозначающий прежде всего крепость, иногда также холм. Это были поселения (мини-города) типа «холмовая крепость», то есть сооружённые на возвышении, что облегчало их оборону. Такого рода поселения, характерные обычно для древних индоевропейских народов, обнаружены во многих местах Европы. Сами кельты для обозначения подобных сооружений использовали два термина. Кельтиберы на Пиренейском полуострове (а также ряд неиндоевропейских местных народов, находившихся под их влиянием) называли эти сооружения briga (от индоевропейского корня *bhrgh, тогда как в Галлии использовался термин δοῦνον или dūnum в латинской передаче. Суффикс -dun нередко используется в топонимике Галлии и других мест, где обитали кельты, вплоть до Сербии . В Британии дуны появляются вместе с приходом кельтских племён в 7 в. до н. э. , с наступлением железного века. Древнеанглийское слово dūn, возможно, заимствовано у кельтов.
- Dun est un toponyme ou un élément de toponyme courant dans les régions de peuplement ou d'ancien peuplement celtique. Il signifie à l'origine citadelle, forteresse, enceinte fortifiée, puis secondairement colline, mont. On le trouve sous la forme dunon (lire dūnon avec un U long) en gaulois ou plutôt dūno-, latinisé en dunum, dun en gaélique et din en gallois et en breton. On le rencontre également dans les textes relatifs à la mythologie celtique, notamment pour désigner la résidence de dieux ou de héros. Il s'agit d'un des termes de la toponymie européenne les plus fréquents. On le trouve par exemple en Irlande, mais aussi dans l'ancienne Gaule, dans le nom de nombreuses villes: Autun, Audun-le-Roman, Châteaudun, Don (Nord), Dun-les-Places, Issoudun, Liverdun, Loudun, Verdun, Meudon, etc. Dans l'ancienne Gaule, il est le plus souvent réduit à un simple suffixe par évolution phonétique -on, -un, -in ou -an : Lyon < Lugdunum), Nyon < Noviodunum), Nouan-le-Fuzelier < Noviodunum, Champéon, Chambezon < Cambodunum, Suin < Segodunum, etc. et dans les mots dialectaux de certaines régions : dun, dunet. Il appartient maintenant au vocabulaire archéologique comme terme général pour désigner de petits bastions, enclaves ou rotondes de pierre en Écosse, comme sous-groupe des oppidums. A certains endroits, ils semblent avoir été bâtis sur des crags ou des buttes propices, en particulier au sud du Firth of Clyde et du Firth of Forth. Dans la toponymie écossaise: Dùn Èideann, Dumbarton, Dunkeld, Dundee, Dunblane, Dunbar, Dunoon, Dunfermline, Duns.
|
| rdfs:comment
|
- Ein Dun (hergeleitet aus kelt. *dunom; heute im Walisischen Din, im Schottisch-Gälischen Dùn, im Irischen Dún, diese jeweils mit der Bedeutung „Befestigung“) ist eine meist runde, bronze- oder eisenzeitliche Anlage aus Trockenmauerwerk, die in Schottland auch unter "Atlantic Roundhouse" bekannt ist. Hillforts wurden, so war die Ansicht, ab 1.200 v. Chr. und Duns ab etwa 700 v. Chr. errichtet und teilweise bis ins Mittelalter hinein genutzt.
- Dun (from the Brythonic Din and Gaelic Dún, meaning fort) is now used both as a generic term for a fort (mainly used to describe a sub-group of hill forts) and also for a specific variety of Atlantic roundhouse. In some areas they seem to have been built on any suitable crag or hillock, particularly south of the Firth of Clyde and the Firth of Forth down across the border into Northumberland. Dúns feature prominently along some coastal areas of the West of Ireland, particularly Co.
- Dun è un termine celtico che significava in primo luogo "forte", ma oggi è anche usato come sinonimo di "collina". Si trattava di insediamenti abitativi della tipologia comunemente indicata dagli archeologi come "fortezza di collina": città, in genere di modeste dimensioni, costruite sulla sommità di un'altura che ne rendeva facile la difesa. Tale schema, tipicamente indoeuropeo, è riscontrabile in quasi tutte le aree occupate storicamente da popolazioni di tale filiazione.
- Dun is een Gaelisch woord voor een fort of versterkte plaats. Het woord wordt in principe gebruikt voor alle plaatsen die goed verdedigbaar zijn, ongeacht of er een door mensen gemaakt fort op de plaats staat. Vanaf halverwege de twintigste eeuw wordt de term in de wetenschappelijke literatuur steeds vaker gebruikt voor het aanduiden van een specifieke vorm van forten uit de IJzertijd in Schotland.
- Dun, fra brethonisk Din, moderne walisisk Dinas og gælisk Dùn, betyr opprinnelig festning, men blir nå innenfor arkeologien benyttet som et felles begrep for festning, hovedsakelig for å beskrive en undergruppe av festninger på en høyde (hill fort) og for en bestemt type av atlantiske rundhus. I noen områder synes de å ha blitt konstruert på en egnet bratt fjellskrent eller høydedrag, spesielt sør for Firth of Clyde og Firth of Forth ned mot grenseområdene til Northumberland.
- Dun é um topônimo ou um seu elemento muito frequente nos povoamentos ou antigos povoamentos celtas. Significava citadela, fortaleza, fortificação, e mais tarde passou a significar colina ou monte. Encontrámo-lo sob a forma dunon em gaulês ou então dūno-, latinizada dunum, dun em gaélico e din em galês e bretão. Também o encontramos em textos relativos à mitologia celta para designar principalmente a residência dos deuses ou dos heróis.
- Дун (бретон. din, гэльск. dùn) — кельтский термин, обозначающий прежде всего крепость, иногда также холм. Это были поселения (мини-города) типа «холмовая крепость», то есть сооружённые на возвышении, что облегчало их оборону. Такого рода поселения, характерные обычно для древних индоевропейских народов, обнаружены во многих местах Европы. Сами кельты для обозначения подобных сооружений использовали два термина.
- Dun est un toponyme ou un élément de toponyme courant dans les régions de peuplement ou d'ancien peuplement celtique. Il signifie à l'origine citadelle, forteresse, enceinte fortifiée, puis secondairement colline, mont. On le trouve sous la forme dunon (lire dūnon avec un U long) en gaulois ou plutôt dūno-, latinisé en dunum, dun en gaélique et din en gallois et en breton.
|
