| dbpprop:abstract
|
- The Duchy of Parma was created in 1545 from that part of the Duchy of Milan south of the Po River, as a fief for Pope Paul III's illegitimate son, Pier Luigi Farnese, centered on the city of Parma. In 1556, the second Duke, Ottavio Farnese, was given the city of Piacenza, becoming thus also Duke of Piacenza, and so the state was thereafter properly known as the Duchies of Parma and Piacenza. The Farnese family continued to rule until their extinction in 1731, at which point the duchy was inherited by the young son of the King of Spain, Don Charles, whose mother Elizabeth Farnese was the Farnese heiress. He ruled until the end of the War of the Polish Succession in 1735, when Parma was ceded to Emperor Charles VI in exchange for the Two Sicilies. The Habsburgs only ruled until the conclusion of the Treaty of Aix-la-Chapelle in 1748, when it was ceded back to the Bourbons in the person of Don Philip, Don Charles's younger brother. As duke Philip, he became the founder of the House of Bourbon-Parma. In 1796, the duchy was occupied by French troops under Napoleon Bonaparte. In the Treaty of Aranjuez of 1801, duke Ferdinand formally agreed to cede the duchy to Napoleon. The territories were integrated into the Cisalpine Republic until 1802, the Italian Republic, from 1802 until 1805, and the Kingdom of Italy, from 1805 until 1808, until in 1808 the French Empire annexed them and formed out of them the Département of Taro. In 1814, the duchies were restored under Napoleon's Habsburg wife, Marie Louise, who was to rule them for her lifetime. The duchy was renamed duchy of Parma, Piacenza and Guastalla, the name that it retained until the end. After Marie Louise's death in 1847, the Duchy was restored to the Bourbon-Parma line, which had been ruling the tiny duchy of Lucca. The Bourbons ruled until 1859, when they were driven out by a revolution following the Sardinian victory in their war against Austria. The duchies of Parma, Piacenza and Guastalla and the duchy of Lucca joined with the Grand Duchy of Tuscany and the duchy of Modena to form the United Provinces of Central Italy in December 1859, and were annexed to the Kingdom of Sardinia in march of 1860. The House of Bourbon continues to claim the title of duke of Parma to this day. Carlos-Hugo (Carlist pretender to the Spanish throne in the 1970s) has held the title since 1977.
- Das Herzogtum Parma wurde 1545 vom Herzogtum Mailand abgespalten und an Pier Luigi Farnese, einen illegitimen Sohn von Papst Paul III. , als Lehen vergeben. Allerdings wurde Farnese bei der Inbesitznahme seines Lehens, das sich zu diesem Zeitpunkt auf die Stadt Parma beschränkte, im Jahre 1547 vom städtischen Adel ermordet, wonach kaiserliche Truppen unter Ferrante Gonzaga die Übergabe der Stadt an Ottavio Farnese bewirkten. Ottavio Farnese erhielt zusätzlich Piacenza zu Lehen, weshalb der dadurch entstandene Herrschaftsbereich ungenau auch als Herzogtum von Parma und Piacenza bekannt wurde. Die Farnese beherrschten das Herzogtum danach durchgehend bis zu ihrem Aussterben im Jahre 1731, wonach es in Sekundogenitur an die spanischen Bourbonen unter Karl fiel, der diesen Besitz im Zuge des Wiener Präliminarfriedens allerdings bereits 1735 mit Kaiser Karl VI. gegen das Königreich beider Sizilien zu tauschen hatte. Die Habsburger wiederum regierten nur bis 1748; danach fiel das kleine Herzogtum an Philipp von Parma aus dem Hause der Bourbonen, der damit zum Stammvater von dessen Seitenlinie Bourbon-Parma avancierte. Als 1802 Herzog Ferdinand starb, wurde das kleine Herzogtum von französischen Truppen besetzt. 1808 wurde es von Frankreich annektiert und dem Department Taro unterstellt. 1814 wurde das Herzogtum von Parma und Piacenza wiederhergestellt mit Marie-Louise von Österreich als Herrscherin. Sie regierte bis zu ihrem Lebensende 1847. Nach ihrem Tod kam das Haus Bourbon-Parma zurück auf den Thron. 1854 wurde Herzogin Louise Marie von Bourbon Regentin von Parma. 1859 flüchtete sie aufgrund des Krieges zwischen Österreich und Sardinien mit ihren Kindern in die Schweiz und später nach Österreich. 1860 ging Parma im Königreich Sardinien auf. Der Titel Herzog von Parma wurde weiterhin von den männlichen Nachkommen getragen.
- El Ducat de Parma i Piacenza, anomenat simplement Ducat de Parma, fou una de les entitats polítiques que conformaren la península italiana al llarg de més de tres-cents anys, des de l'any 1545 i fins l'any 1860. Històricament estigué unit als ducats de Piacenza i Guastalla, rebent el nom de Ducat de Parma i Piacenza.
- Parmské vévodství (italsky Ducato di Parma) byl samostatný stát vzniklý roku 1545 v severní Itálii osamostatněním území na jih od řeky Pád od Milánského vévodství. Vévodství vzniklo jako léno pro nelegitimního syna papeže Pavla III. Piera Luigi Farnese a hlavním městem se stala Parma. Roku 1556, druhý vévoda z Parmy, Ottavio Farnese, získal i město Piacenza, čímž se stal vévodou z Piacenzy a od té doby byl jeho stát znám jako Vévodství Parmy a Piacenzy (Ducato di Parma e Piacenza) Farneská dynastie poté ve Vévodství Parmsko-Piacenzkém vládla do roku 1731, kdy vévodskou korunu zdědil mladší syn španělského krále Karel, jehož matka Isabella Farnese byla dědičkou Parmského vévodství. Karel Španělský poté vládl v Parmě až do konce války o polské nástupnictví roku 1735, kdy ji Karel Španělský výměnou za Království obojí Sicílie připojil ke Svaté říši římské. Habsburkové však v Parmském vévodství vládli jen do roku 1748, kdy jej dohoda z Aix-la-Chapelle připojila zpět k Bourbonům v podobě nového vévody z Parmy Filipa, mladšího bratra Karla Španělského. Filip jako vévoda se tak stal zakladatelem parmské větve bourbonské dynastie. Roku 1796 bylo Vévodství Parmy a Piacenzy okupováno francouzskou armádou generála Napoleona Bonaparta. Podle smlouvy z Aranjuez roku 1801 vévoda Ferdinand formálně souhlasil s připojením vévodství k Napoleonovi. Území Parmského vévodství bylo připojeno k Cisalipnské republice, roku 1802 do roku 1805 k Italské republice a nakonec v letech 1805 až 1808 napoleonskému Italskému království. Roku 1808 bylo Parmské území přímo připojeno k Francouzskému císařství jako departement Taro. Roku 1814 bylo Vévodství Parmy a Piacenzy obnoveno habsburskou manželkou Napoleona Bonaparta Marií Luisou, která zde vládla po zbytek života. Stát byl přejmenován na Vévodství Parmy, Piacenzy a Guastally a tento název mu zůstal po zbytek jeho existence. Po smrti Marie Luisy roku 1847 se k vládě navrátila parmská větev Bourbonů, která zatím vládla v malém Vévodství Lucca. Bourbonská dynastie vládla do roku 1859, kdy byli vyhnáni revolucí, která následovala po sardinském vítězství nad Rakouskem ve válce za italskou nezávislost. Vévodství Parmy, Piacenzy a Guastally a Vévodství Lucca se poté připojila k Toskánskému velkovévodství a Modenskému vévodství a tyto státy vytvořily v prosinci 1859 Spojené středoitalské provincie, které byly v břernu 1860 připojeny k Sardinskému království. Bourbonská dynastie si na titul parmského vévody dělá nároky dodnes. Současným pretendentem titulu je od roku 1977 Carlos Hugo.
- El ducado de Parma fue un antiguo estado italiano existente entre 1545 y 1860, a excepción de un corto periodo (1802-1814) en el que pasó a formar parte de Francia. Su historia está ligada a la del vecino ducado de Piacenza, con el que mantuvo siempre un gobierno común.
- Le duché de Parme et de Plaisance est un ancien État de l'Italie entre 1545 et 1860.
- Il Ducato di Parma e Piacenza nacque nel 1545 e durò oltre tre secoli, passò dai Farnese ai Borbone nel 1731. Il periodo borbonico durò fino al termine del ducato ma fu intervallato da due periodi di reggenza asburgica e un'annessione all'Impero Francese durata dal 1808 al 1814. Nel 1859 i territori ducali vennero incorporati alle province d'Emilia e successivamente annessi al Regno di Sardegna tramite il referendum del 5 marzo 1860.
- ファイル:Mappa Ducato di Parma e Piacenza 1639. jpg 1639年のパルマ・ピアチェンツァ公国の地図 ファイル:Italy 1796. png 18世紀後半のイタリア。パルマ公国は濃いピンクの部分 パルマ公国（Ducato di Parma）は、イタリア北部にあった国で、1545年に創られ1860年のイタリア統一まで存続した。パルマ・ピアチェンツァ公国、パルマ・エ・ピアチェンツァ公国とも。 ファルネーゼ家出身の教皇パウルス3世が息子のピエール・ルイージに教皇領の一部であったパルマとピアチェンツァを分けて創建したのが最初である。 1731年にアントーニオが跡継ぎもなく死ぬと、スペイン・ブルボン家のカルロス王子（後のカルロス3世）が短期間公位に就いた。その後、ポーランド継承戦争の結果オーストリア・ハプスブルク家が獲得したが、オーストリア継承戦争の講和条約である1748年のアーヘンの和約によって、再びスペイン・ブルボン家でカルロス3世の弟フィリッポへと公位が渡った。 ナポレオン・ボナパルトのフランスに侵略された後、1814年には妻のマリーア・ルイーザに公位が渡され、彼女の死んだ1847年に再び公位がブルボン家に戻された。 1860年、住民投票によりサルデーニャ王国への併合が決定され、そのままイタリア王国に統一された。
- Het Hertogdom Parma en Piacenza was van 1545 tot 1859 een onafhankelijke staat op het Italiaans schiereiland. Paus Paulus III verenigde Parma en Piacenza in 1545 en schonk dit gebied als pauselijke leen aan zijn zoon Pierluigi Farnese. Na diens dood in 1547 bezetten de troepen van keizer Karel V Piacenza. Paulus III schoof Pierluigi's opvolger Ottavio (die was gehuwd met de landvoogdes der Nederlanden Margaretha van Parma) opzij en deze kreeg pas onder paus Julius III zeggenschap over zijn hertogdommen. Zijn zoon en opvolger, de als landvoogd der Nederlanden welbekende Alexander Farnese, speelde als hertog van Parma nauwelijks een rol. De Farnese regeerden over Parma tot 1731 toen het geslacht met Antonio Francesco in mannelijke lijn uitstierf. Het dubbelhertogdom kwam nu toe aan Karel I, zoon van Filips V van Spanje en Elisabetta Farnese, erfdochter van Parma. Karel regeerde totdat hij na het einde van de Poolse Successieoorlog in 1738 Parma met Oostenrijk ruilde voor het Koninkrijk Napels. Keizerin Maria Theresia stond het hertogdom na de Vrede van Aken van 1748 af aan Filips, jongste zoon van Filips V uit het huis Bourbon en stamvader van het huis Bourbon-Parma. Filips' zoon Ferdinand werd in 1796 door de Fransen verdreven en in 1801 werd het dubbelhertogdom bij Frankrijk ingelijfd. De Bourbon-Parma's werden schadeloosgesteld met het uit het Groothertogdom Toscane geschapen Koninkrijk Etrurië. Napoleon wees in 1808 een hertog van Parma en Piacenza aan. Deze hadden echter geen werkelijke macht over het hertogdom. Na de val van Napoleon wees het Congres van Wenen Parma en Piacenza toe aan Napoleons voormalige echtgenote Marie Louise van Oostenrijk met dien verstande dat indien zij kinderloos zou sterven het huis Bourbon-Parma weer aan de macht zou komen. Dit geschiedde inderdaad en in 1847 nam Ferdinands kleinzoon Karel II de regering over. Hij voerde een tiranniek bewind en zag zich in het revolutiejaar 1848 gedwongen de liberalen de macht te geven en zich bij het Koninkrijk Sardinië aan te sluiten. De Oostenrijkers herstelden zijn macht, maar in 1849 vluchtte hij opnieuw en deed troonsafstand ten gunste van zijn zoon Karel III. Karel III regeerde in de geest van zijn vader en werd in 1854 op straat doodgestoken. Zijn nog minderjarige zoon Robert I werd in 1859 verjaagd. Oostenrijk kon hem na de nederlaag tegen Sardinië en het Frankrijk van Napoleon III niet meer helpen. Het volk sprak zich op 8 augustus met overweldigende meerderheid uit vóór aansluiting bij Sardinië. Parma nam in december samen met Toscane en het Hertogdom Modena en Reggio deel aan de Verenigde Provincies van Centraal-Italië, werd in maart 1860 geannexeerd door Sardinië en ging in 1861 op in het verenigde koninkrijk Italië. Het huis van Bourbon-Parma claimt en voert tot op de van vandaag de titel "Hertog van Parma en Piacenza" (of kortweg "Hertog van Parma"). Karel Hugo van Bourbon-Parma, voormalige echtgenoot van prinses Irene der Nederlanden, is de huidige drager van deze titel.
- Hertugdømmet Parma var en stat i dagens Italia som oppstod i 1545, gjennom at den delen av Hertugdømmet Milano som lå sør for Po, sentrert rundt byen Parma, ble gitt i len til pave Paul IIIs illegitime sønn, Pier Luigi Farnese. I 1556 fikk den andre hertugen, Ottavio Farnese, i tillegg byen Piacenza, og ble dermed i tillegg hertug av Piacenza. Staten ble dermed formelt kjent som Hertugdømmene Parma og Piacenza. Farnesefamilien styrte hertugdømmene til familien døde ut i 1731. Hertugdømmene ble da arvet av en yngre sønn av Filip V av Spania og Elisabeth Farnese, Karl. Han styrte frem til Den polske arvefølgekrig i 1735, da Parma ble avstått til keiser Karl VI i bytte mot De begge Sicilier. Habsburgerne styrte bare til undertegnelsen av Aix-la-Chapelle-traktaten i 1748, da hertugdømmene ble gitt tilbake til huset Bourbon; Karls yngre bror Filip av Parma. Han ble stamfar for linjen Bourbon-Parma. I 1796 ble hertugdømmene okkupert av franske styrker under Napoleon Bonaparte. Gjennom Aranjuez-traktaten i 1801 overlot hertug Ferdinand av Parma hertugdømmene til Napoleon. Området ble en del av Den cisalpinske republikk, frem til 1802, og deretter av Den italienske republikk, fra 1802 til 1805, og senere av Kongeriket Italia, fra 1805 til 1808. Endelig ble området annektert av Frankrike som departementet Taro I 1814 ble hertugdømmene gjenopprettet. Napoleons hustru, Marie Louise av Østerrike, ble innsatt som regjerende hertuginne. Staten skiftet samtidig formelt navn til Hertugdømmene Parma, Piacenza og Guastalla, et navn hertugdømmene beholdt i resten av sin historie. Etter Marie Louises død i 1847 ble hertugdømmene igjen overført til huset Bourbon-Parma, som hadde styrt det lille Hertugdømmet Lucca. Bourbonerne styrte frem til 1859, da de ble drevet på flukt etter en revolusjon som følge av Kongeriket Sardinias seier i krigen mot Østerrike. Hertugdømmene Parma, Piacenza and Guastalla og Hertugdømmet Lucca ble sammen med Storhertugdømmet Toscana og Hertugdømmet Modena innlemmet i De forente sentralitalienske provinser i desember 1859. I mars 1860 ble de annektert til Kongeriket Sardinia.
- Księstwo Parmy i Piacenzy – państwo historyczne w północnych Włoszech istniejące w latach 1545-1859.
- O Ducado de Parma e Piacenza foi um estado que existiu na Península Itálica, de 1545 a 1860. Foi criado em 1545 pelo Papa Paulo III, para dedicá-lo a seu filho Pedro Luís Farnese, cujos descendentes o governaram, com pequenas interrupções, até 1731. Ocupava o território das atuais províncias de Parma e Placência, na atual região italiana de Emília-Romanha. Durante o período ducal, conheceu uma fama particular pela sua escola de pintura, com artistas do nível de Correggio. O apoio dos duques favoreceu a realização de obras arquitetônicas que transformaram Parma de capital de um pequeno ducado, nascido sob o nepotismo papal, a uma grande cidade. Em 1731, o duque Antônio Farnese morreu sem deixar descendentes. O ducado passou assim à sobrinha Elisabetta Farnese a qual, tendo desposado em 1714 Felipe V de Espanha, o transmitiu aos Bourbons. O período bourbônico durou até o fim do ducado, mas foi interrompido por dois períodos de regência dos Habsburgo e uma anexação ao Império Francês de 1808 a 1814.
- Пармское герцогство или Герцогство Парма, Пьяченца и Гуасталла (итал. Ducato di Parma e Piacenza) было создано в 1545 году из части Миланского герцогства, что располагалась к югу от реки По, как феодальное владение для незаконнорождённого сына папы римского Павла III, Пьер Луиджи Фарнезе, с центром в городе Парма.
|
| rdfs:comment
|
- The Duchy of Parma was created in 1545 from that part of the Duchy of Milan south of the Po River, as a fief for Pope Paul III's illegitimate son, Pier Luigi Farnese, centered on the city of Parma. In 1556, the second Duke, Ottavio Farnese, was given the city of Piacenza, becoming thus also Duke of Piacenza, and so the state was thereafter properly known as the Duchies of Parma and Piacenza.
- Das Herzogtum Parma wurde 1545 vom Herzogtum Mailand abgespalten und an Pier Luigi Farnese, einen illegitimen Sohn von Papst Paul III. , als Lehen vergeben. Allerdings wurde Farnese bei der Inbesitznahme seines Lehens, das sich zu diesem Zeitpunkt auf die Stadt Parma beschränkte, im Jahre 1547 vom städtischen Adel ermordet, wonach kaiserliche Truppen unter Ferrante Gonzaga die Übergabe der Stadt an Ottavio Farnese bewirkten.
- El Ducat de Parma i Piacenza, anomenat simplement Ducat de Parma, fou una de les entitats polítiques que conformaren la península italiana al llarg de més de tres-cents anys, des de l'any 1545 i fins l'any 1860. Històricament estigué unit als ducats de Piacenza i Guastalla, rebent el nom de Ducat de Parma i Piacenza.
- Parmské vévodství (italsky Ducato di Parma) byl samostatný stát vzniklý roku 1545 v severní Itálii osamostatněním území na jih od řeky Pád od Milánského vévodství. Vévodství vzniklo jako léno pro nelegitimního syna papeže Pavla III. Piera Luigi Farnese a hlavním městem se stala Parma.
- El ducado de Parma fue un antiguo estado italiano existente entre 1545 y 1860, a excepción de un corto periodo (1802-1814) en el que pasó a formar parte de Francia. Su historia está ligada a la del vecino ducado de Piacenza, con el que mantuvo siempre un gobierno común.
- Le duché de Parme et de Plaisance est un ancien État de l'Italie entre 1545 et 1860.
- Il Ducato di Parma e Piacenza nacque nel 1545 e durò oltre tre secoli, passò dai Farnese ai Borbone nel 1731. Il periodo borbonico durò fino al termine del ducato ma fu intervallato da due periodi di reggenza asburgica e un'annessione all'Impero Francese durata dal 1808 al 1814. Nel 1859 i territori ducali vennero incorporati alle province d'Emilia e successivamente annessi al Regno di Sardegna tramite il referendum del 5 marzo 1860.
- ファイル:Mappa Ducato di Parma e Piacenza 1639. jpg 1639年のパルマ・ピアチェンツァ公国の地図 ファイル:Italy 1796.
- Het Hertogdom Parma en Piacenza was van 1545 tot 1859 een onafhankelijke staat op het Italiaans schiereiland. Paus Paulus III verenigde Parma en Piacenza in 1545 en schonk dit gebied als pauselijke leen aan zijn zoon Pierluigi Farnese. Na diens dood in 1547 bezetten de troepen van keizer Karel V Piacenza.
- Hertugdømmet Parma var en stat i dagens Italia som oppstod i 1545, gjennom at den delen av Hertugdømmet Milano som lå sør for Po, sentrert rundt byen Parma, ble gitt i len til pave Paul IIIs illegitime sønn, Pier Luigi Farnese. I 1556 fikk den andre hertugen, Ottavio Farnese, i tillegg byen Piacenza, og ble dermed i tillegg hertug av Piacenza. Staten ble dermed formelt kjent som Hertugdømmene Parma og Piacenza. Farnesefamilien styrte hertugdømmene til familien døde ut i 1731.
- Księstwo Parmy i Piacenzy – państwo historyczne w północnych Włoszech istniejące w latach 1545-1859.
- O Ducado de Parma e Piacenza foi um estado que existiu na Península Itálica, de 1545 a 1860. Foi criado em 1545 pelo Papa Paulo III, para dedicá-lo a seu filho Pedro Luís Farnese, cujos descendentes o governaram, com pequenas interrupções, até 1731. Ocupava o território das atuais províncias de Parma e Placência, na atual região italiana de Emília-Romanha. Durante o período ducal, conheceu uma fama particular pela sua escola de pintura, com artistas do nível de Correggio.
- Пармское герцогство или Герцогство Парма, Пьяченца и Гуасталла (итал.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
