Drama is the specific mode of fiction represented in performance. The term comes from a Greek word meaning "action", which is derived from "to do". The enactment of drama in theatre, performed by actors on a stage before an audience, presupposes collaborative modes of production and a collective form of reception. The structure of dramatic texts, unlike other forms of literature, is directly influenced by this collaborative production and collective reception.

PropertyValue
dbpedia-owl:abstract
  • Drama ist ein Oberbegriff für Texte mit verteilten Rollen. – Die Dramatik ist neben Epik und Lyrik eine der drei grundlegenden literarischen Gattungen. Manchmal wird der Begriff Drama sehr weit gefasst und schließt sämtliche Theaterstücke, Operntexte, Ballettszenarien, Hörspielmanuskripte oder Drehbücher mit ein, manchmal wird er als Eingrenzung verwendet, etwa nur für Sprechtheater oder nur für die „gehobenen“ (oder im Gegenteil für die besonders spannenden oder sentimentalen) Theaterstücke. Drama ist Theater mit Textgrundlage, im Unterschied zum improvisierten Stegreiftheater. Das Hauptkennzeichen des Dramas nach Aristoteles ist die Darstellung der Handlung durch Dialoge. Dadurch unterscheidet es sich in der Antike vom erzählenden Epos – seit der Neuzeit unterscheidet es sich damit hauptsächlich vom Roman. Nach modernem Verständnis sind Dramen dafür geschrieben, durch Schauspieler im Theater aufgeführt zu werden. Oft enthalten sie daher neben den Dialogtexten auch Anweisungen für die Schauspieler und seit dem 19. Jahrhundert für den Regisseur. Das Lesedrama ist eine spezielle Form des Dramas, die nicht in erster Linie aufgeführt, sondern wie ein Roman gelesen werden soll. Die Handlung eines Dramas ist häufig in Akte und diese wiederum sind in Szenen oder Auftritte gegliedert. Wenn es mehrere Dekorationen pro Akt gibt, gibt es manchmal eine zusätzliche Einteilung in Bilder. Das klassische französische Drama teilt sich in fünf Akte. Die italienische, stark mit der Oper verbundene Tradition bevorzugt drei Akte. Die Form des Einakters ist aus Zwischenspielen zwischen den Akten der drei- bis fünfaktigen Dramen hervorgegangen.
  • El término drama proviene del griego δράμα y significa "hacer" o "actuar". Suele llamarse drama únicamente a aquella obra que incluye ciertos elementos, especialmente cuando tiene el llamado "final trágico", pero el término hace referencia también a las obras cómicas (al menos en la cultura occidental, donde se considera que nació): el término drama incluye, pues, la tragedia y la comedia. Posteriormente, el drama se divide en géneros realistas y géneros no realistas; entre los primeros quedaron inscriptas la tragedia y la comedia ya existentes, y en el siglo XX vino a agregarse la pieza de teatro y, entre los segundos, el melodrama, la obra didáctica y la tragicomedia, reconocidos como tales desde el Renacimiento. Además, a esto se suma la farsa, considerada como género imposible. Algunos teóricos del siglo XX insisten en la diferenciación categórica entre el drama y el teatro, de los cuales el primero es la versión constituida en lo absoluto por elementos lingüísticos, formando parte entonces de lo que se considera un género literario, cuya particularidad es el predominio de de la función apelativa del lenguaje, la ausencia de un mediador entre el mundo creado (la realidad ficticia) y el lector, su posibilidad virtual de ser dramatizado, etc. El teatro es la concreción del drama e incluye el espectáculo, la actuación, la música, etc. Es decir, elementos que no le son propios al drama como realidad lingüística acotada solamente al discurso. El análisis de un drama puede hacerse desde la crítica literaria, mientras que el análisis del teatro debe incluir factores como la actuación, la evaluación del espectáculo, los músicos, la iluminación, etc. Se puede añadir la precisión, desde la perspectiva de la etnoescenología, campo interdisciplinario que estudia los fenómenos y comportamientos humanos espectaculares organizados (PCHSO) del teatro, que es un subgrupo dentro del conjunto de formas espectaculares organizadas. Se pueden distinguir tres aspectos claves dentro del análisis de una forma espectacular: la espectacularidad, la performatividad y el fenómeno de relación simbiótica o de [[Empatía] que se construye en la relación con el [[público|empatía] que se construye en la relación con el público (Pradier, 1996). La pertinencia de la evaluación de estos aspectos del teatro como forma espectacular reside en el hecho de que toda forma espectacular responde a un contexto social. En este sentido, la dramaturgia y su manifestación espectacular por medio del teatro se organizan por medio de códigos que no son universales pero que son particulares a un contexto histórico y cultural.
  • El drama o género dramático es un género literario que representa algún episodio o conflicto de la vida de los seres humanos por medio del diálogo de los personajes.
  • Draama on näytelmän ja runouden laji, jossa toiminnan avulla, vuoropuhelun muodossa sekä nykyajassa liikkuvina esitetään henkilöiden luonteita ja näistä luonteista johtuvaa erityiseen päämäärään tähtäävää tahdonilmausta. Siinä on myös eepillisiä ja lyyrillisiä aineksia. Draamassa erotetaan päätoiminta ja sivutoiminnat eli episodit. Draamakirjallisuus on pääasiallisesti tarkoitettu esitettäväksi, ei niinkään luettavaksi. Sanaa näytelmä käytetään sekä tekstistä että sen esittämisestä teatterissa; jos näiden eroa täytyy erityisesti korostaa, jälkimmäistä sanotaan teatteriesitykseksi. Toisin sanoen draama on ”näyttelijöitten yleisölle teatterinäyttämöllä tai vastaavalla esitettäväksi tarkoitettu kirjallisuudenlaji, jossa inhimillistä elämää kuvataan nykyhetkisenä toimintana dialogin ja monologin avulla. ” Draamalla viitataan joskus puhekielessä dramaattisuuteen yleensä. Myös elokuvien lajityyppiä voidaan nimittää draamaksi.
  • Un dramma, dal greco "drama" (azione, storia; da δραν, fare), è una forma letteraria che include parti scritte per essere interpretate da attori. È sinonimo di testo teatrale, o opera teatrale. In senso lato, è un intreccio narrativo compiuto e destinato alla rappresentazione teatrale. Può essere in forma verbale scritta (ogni opera letteraria che preveda parti recitate o cantate) oppure improvvisata da un attore, o ancora in forma di narrazione non verbale, tramite la gestualità o la danza. Il termine dramma, se inteso in senso restrittivo, si applica esclusivamente alle scritte. Nell'opera lirica, si ricorre in genere al termine libretto. Un dramma può avere argomento tragico o comico, a seconda delle situazioni descritte. Nella accezione d'uso comune invece, si tende a designare con questo termine vicende dolorose o problemi esistenziali, o altri eventi di portata tragica. Drammi possono essere rappresentati tramite diversi tipi di media: spettacoli dal vivo, cinema, televisione. Nel teatro, il dramma ha mantenuto l'accezione in uso nell'Antica Grecia, dove indicava un qualsiasi componimento destinato alla scena, fosse esso una tragedia o una commedia, e arrivando a essere sinonimo stesso di teatro (theatron). In genere le parole derivate hanno mantenuto il senso originario, legato ad una scrittura teatrale: drammatizzazione, drammaturgia. Per l'aggettivo drammatico ci sono invece diverse consuetudini d'uso: più legato alle radici teatrali per gli addetti ai lavori di questa disciplina, relativo al concetto di dramma nel suo senso tragico nel senso comune. Per fare un esempio, a teatro si indica come un bravo attore drammatico colui che in generale padroneggia l'arte drammatica, mentre si è soliti definire drammatico un attore di cinema o televisione unicamente in relazione al contenuto tragico o conflittuale della sua recitazione. Il concetto di dramma e di drammaticità è legato maggiormente ad un dialogo che non ad un monologo o ad una lirica (pur potendo etimologicamente essere riferita a qualunque forma letteraria destinata alla scena). È con la presenza di almeno un altro attore dialogante che si può meglio esprimere la caratteristica principale del dramma: il contrasto tra almeno due differenti elementi. Bernard Shaw, introducendo il suo primo volume di commedie, afferma: «Non c'è opera teatrale senza conflitto». Un contrasto può verificarsi anche in un testo leggero, e costituisce la sua ossatura. Il binomio dramma-conflitto si esprime spesso anche in campi diversi da quello strettamente teatrale: spesso ci si riferisce a opere letterarie non destinate alla scena, parlando della loro drammaticità, o similmente con opere musicali o di altre arti.
  • ドラマ(Drama)とは、登場人物の行為・行動を通して物語を紡いでいく、芸術表現の一形態。日常会話で「ドラマ」といった場合、テレビドラマを指す場合が多い。
  • Het woord drama of dramatiek is afgeleid van het Griekse woord δράμα (drama) dat handeling betekent. Als genre vertoont het drama talrijke afsplitsingen, waarvan de belangrijkste het blijspel en het treurspel zijn. Sommigen verstaan onder "drama" in enge zin enkel het ernstige toneel.
  • Drama is the specific mode of fiction represented in performance. The term comes from a Greek word meaning "action", which is derived from "to do". The enactment of drama in theatre, performed by actors on a stage before an audience, presupposes collaborative modes of production and a collective form of reception. The structure of dramatic texts, unlike other forms of literature, is directly influenced by this collaborative production and collective reception. The early modern tragedy Hamlet by Shakespeare and the classical Athenian tragedy Oedipus the King (c. 429 BCE) by Sophocles are among the masterpieces of the art of drama. A modern example is Long Day's Journey into Night by Eugene O’Neill (1956). The two masks associated with drama represent the traditional generic division between comedy and tragedy. They are symbols of the ancient Greek Muses, Thalia and Melpomene. Thalia was the Muse of comedy (the laughing face), while Melpomene was the Muse of tragedy (the weeping face). Considered as a genre of poetry in general, the dramatic mode has been contrasted with the epic and the lyrical modes ever since Aristotle's Poetics (c. 335 BCE)—the earliest work of dramatic theory. The use of "drama" in the narrow sense to designate a specific type of play dates from the 19th century. Drama in this sense refers to a play that is neither a comedy nor a tragedy—for example, Zola's Thérèse Raquin or Chekhov's Ivanov. It is this narrow sense that the film and television industry and film studies adopted to describe "drama" as a genre within their respective media. "Radio drama" has been used in both senses—originally transmitted in a live performance, it has also been used to describe the more high-brow and serious end of the dramatic output of radio. Drama is often combined with music and dance: the drama in opera is generally sung throughout; musicals generally include both spoken dialogue and songs; and some forms of drama have incidental music or musical accompaniment underscoring the dialogue. In certain periods of history some dramas have been written to be read rather than performed. In improvisation, the drama does not pre-exist the moment of performance; performers devise a dramatic script spontaneously before an audience.
  • Se også Drama (band). Drama (fra gresk δρᾶμα, for handling) er en av de litterære hovedsjangerne. En dramatisk tekst, eller rollespill er bygget opp hovedsakelig av direkte tale eller replikker knyttet til rollefigurer. En dramatisk tekst kan også inneha indirekte tale eller (i nyere tid) sceneanvisninger som ofte stikkordsmessig beskriver rollefigurene, deres handlinger og omgivelser. Det spesielle med denne tekststrukturen er at den skaper rom for såkalt undertekst, eller tolkning, hos leseren. Det vil si at leseren, eller skuespilleren selv må skape mening, rom og sammenheng rundt de replikkene som står i teksten. Replikker og sceneanvisninger er ofte samlet i scener som i sin tur er samlet i akter. Dramatikk, Drama eller skuespill / hørespill kan brukes som sjangerbetegnelse på dramatiske verker, enten de er skrevet for teateroppføring, film, TV eller radioteater. Det finnes også en god del dramatiske tekster som opprinnelig kun var skrevet for lesning, såkalt lesedrama. Eksempler på dette er Henrik Ibsens Peer Gynt og Goethes Faust. Dramaturgi er læren om, såvel som det praktiske arbeidet med dramatikken. En dramaturgs arbeid består i å analysere dramaene, og å konstruere/finne frem til en undertekst, og spenning og oppbygging av historien som ligger i denne. Termen dramaturgi kan også betegne den spenningsmessige oppbyggingen i annen litteratur.
  • Dramat (z gr. δρᾶμα - dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich. Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury. Dzieło dramatyczne zaliczane jest do literatury jedynie w warstwie słownej, natomiast w swojej realizacji widowiskowej należy do wielotworzywowej sztuki teatru. W dziele dramatycznym nie występuje podmiot literacki lub jego rola jest ograniczona do minimum, świat przedstawiony jest opisywany poprzez działania i wypowiedzi w pełni usamodzielnionych postaci. Akcja w klasycznych formach dramatu jest wyraźnie zarysowana i ma ustalony tok przebiegu. Postacie występujące w dramacie są charakteryzowane poprzez czyny i słowa, które wypowiadają (charakterystyka pośrednia), a ich wzajemne relacje ustalane są poprzez ich udział w akcji. Obok tekstu głównego mogą występować didaskalia (tekst poboczny), które wprowadzają różnego rodzaju uwagi odautorskie, dotyczące głównie sposobu inscenizacji dzieła. Jako utwór literacki dramat charakteryzuje się przede wszystkim tym, że jest tworzony w celu realizacji scenicznej, jednak występują też dramaty niesceniczne, których autorzy skupili się bardziej na rozbudowie samego tekstu. Ale i te granice są płynne: na początku uważano dramaty romantyczne za niesceniczne, podczas gdy dziś Dziady Adama Mickiewicza to jeden z najczęściej wystawianych dramatów. Współczesny dramat zbudowany jest z aktów, które dzielą się na sceny i odsłony.
  • A palavra drâma origina-se na Grécia significando medo (δράω /mongão). Aristóteles, em sua Poética, divide a literatura de sua época, que se originara da forma oral, nos modos narrativo ou épico, dramático e misto. A partir desta análise, central em toda a análise dos gêneros literários, teóricos dividiram a literatura nos modos narrativo, dramático e lírico. Drâma é também usado como definição genérica de filmes, cinema, Obras, teatro, substituindo-se estes termos . DRÂMA Significando «acção» em grego, a palavra drama vem associada à representação teatral na Poética de Aristóteles, por aí se distinguindo da epopeia, a outra forma literária igualmente assente na imitação (mimesis) de acções. Sendo esta obra aristotélica fundamentalmente uma poética do drama, é sobretudo a definição da tragédia que mais a ocupa, referindo o espectáculo (opsis) como o seu modo de imitação, e sendo os restantes cinco elementos que a compõem: a fábula (mythos), os caracteres (ethos) e o pensamento (dianoia) como constituindo a sua matéria; a elocução (lexis) e o canto (melos) configurando o seu meio de imitação. Desde cedo, portanto, na teoria e na prática (da Grécia antiga), o drama surge nesta dupla articulação - com a literatura e com o teatro - embora a natureza, o sentido e a função dessa articulação tenham posteriormente variado de acordo com os tempos, as práticas artísticas e as proposições (e avaliações) estéticas. Decorrem no campo do literário das relações que se estabelecem entre os diferentes modos e géneros literários, e decorrem no campo do teatral do que se entende ser a especificidade deste e do grau de intercepção que pode (ou não) operar na matéria literária, bem como da arquitectura teatral e dos códigos de representação cénica dominantes. Apesar dos matizes que marcam esta articulação, drama é geralmente entendido como um texto escrito para teatro, graficamente registando a diferença entre didascálias (ou indicações cénicas) e réplicas (ou falas das personagens), o que, na opinião de Roman Ingarden, organiza, respectivamente, o texto secundário e o texto primário. Enquanto este se manifesta na elocução dos actores, o primeiro usa códigos não verbais, como gestualidade, mímica, coreografia, música, adereços, maquilhagem (ou caracterização), cenografia, luminotecnia, etc. Num determinado momento histórico - concretamente a partir do século XVIII, com Nivelle de la Chaussée, Diderot (Entretiens sur «Le Fils Naturel», 1757) e Voltaire - drama consistiu, porém, num género específico de texto «sério» para teatro que procurava ultrapassar a distinção clássica entre tragédia e comédia, conjugando aspectos característicos de ambos (em termos de personagens e tipos de acção), e criando, deste modo, um universo mais próximo dos interesses, gostos e preocupações de um novo público, burguês, que constituía o que então se designava por «terceiro estado». Em Portugal surgiu para designar uma obra de teatro como o Teatro Novo de Correia Garção (1760), e dez anos mais tarde a sua Assembleia ou Partida, generalizando-se depois, como designação menos restritiva, nos últimos anos do século. Foi posteriormente conceito fulcral do teatro romântico, com Victor Hugo e, entre nós, com Almeida Garrett, por unir o grotesco e o sublime, prescindir do verso e adoptar a linguagem do quotidiano, preferir a matéria histórica, e enaltecer o sentimento e a liberdade individual, entre várias outras características. Na sua relação com a literatura em geral, drama vem referido ao modo dramático, compondo, juntamente com o lírico e o épico (ou narrativo), a tríade que foi, a partir do Renascimento e durante algum tempo, incorrectamente atribuída a Aristóteles. Trata-se, com efeito, de uma elaboração teórica posterior à sua Poética, mas tem sido a mais repetidamente glosada, embora seguindo diferentes critérios para a sua repartição, bem como para o reconhecimento do sentido e valor dos seus componentes. Na confrontação com os outros dois modos literários, o dramático tem sido ora menorizado, ora engrandecido. Menorizado porque entendido como incompleto sem a realização cénica e, por isso, simples guião ou rascunho sem existência autónoma, ou então porque nele participam elementos não puramente literários, configurando, portanto, um caso-limite da obra literária. Mas poetas como John Keats ou T.S. Eliot, advogando, em tempos diferentes e por razões e modos não absolutamente idênticos, a impessoalidade da poesia, defenderam a importância da articulação de uma outra voz que não a assumida expressão directa do sujeito poético, definindo, por isso, a superioridade do dramático. Não significa, porém, que considerassem a escrita de peças como o único processo de realização do dramático, antes admitiam que ele pudesse e devesse invadir o campo tradicional do lírico. Neste sentido torna-se clara a variabilidade de critérios de definição e de avaliação dos modos literários, o que não impede o reconhecimento de um modelo mais ou menos geral de realização do dramático, que constitui a sua definição convencional, embora tenha permitido (como é regra de qualquer «contrato») a sua repetida transgressão e reformulação. Elementos como personagens, diálogos e acção (referida esta ao conflito ou colisão de forças quer externas, quer internas às personagens) são, nessa conformidade, os elementos básicos de um universo ficcional que, diferentemente do narrativo, é composto para ser representado em palco. Por razões que se prendem com essa vocacionalidade cénica e com as normais expectativas de um público quanto ao tempo de duração de um espectáculo, a acção é geralmente mais concentrada (do que numa narrativa), o que não implica forçosamente a aceitação da «regra» das três unidades (de acção, tempo e lugar), lei esta supostamente aristotélica, mas de facto de fabricação renascentista, e dominante sobretudo na composição do drama neo-clássico. Essa ideia de concentração condiciona, de algum modo, a intensificação do conflito, o que favoreceu a ideia de que o drama representa exemplarmente, e de forma objectiva, uma colisão de forças e uma situação de crise e exaltação, como o definiram Hegel (Äesthetik, 1820-1829, edição póstuma em 1835) e Etienne Souriau (Les deux cent mille situations dramatiques, 1950). Este último posiciona, por isso, o drama entre a vida e a consciência, como momento de entrevisão de forças obscuras que as figuras estruturais presentes no microcosmos da peça deixam pressentir, enquanto Hegel localiza na tragédia a colisão de direitos e valores opostos mas igualmente legítimos. Outros consideram que o drama é uma forma privilegiada de comentar a natureza humana, pelo que por ele o homem se engrandece ao adquirir uma consciência mais lúcida (Pierre Aimé Touchard, Le théâtre et l’angoisse des hommes, 1968), ao identificar um pronunciamento a respeito das relações entre os homens (Ronald Peacock, The Art of Drama, 1957) ou ao reconhecer nele aspectos fulcrais definidores de uma determinada cultura (Francis Fergusson, The Idea of a Theater, 1949). Para além do sentido e valor que ao dramático podem assim ser atribuídos, há ainda a considerar os aspectos formais que se prendem à sua definição convencional e que, necessariamente, se foram relacionando com a arquitectura da cena e modos de funcionamento do sistema teatral (condicionando a sua função social e os códigos quer de representação dos actores, quer de configuração do lugar cénico, por exemplo), bem como com modelos composicionais que os diferentes tempos, escolas e estilos foram praticando. Estes abrangem elementos como o decoro (seguindo as razões de Aristóteles e os preceitos de Horácio na sua Arte Poética), a peripécia e a catástrofe, o coro, a presença de um Prólogo e Epílogo no início e fim do espectáculo, o solilóquio, o aparte, o quiproquo, o efeito de distanciação (ou estranhamento), etc. , mas também se reportam aos variadíssimos géneros e subgéneros que o dramático foi consentindo: tragédia, comédia, drama satírico, drama litúrgico, entremez, tragicomédia, sátira, drama histórico, farsa, comédia de costumes, comédia lacrimosa (larmoyante), melodrama, vaudeville, comédia de boulevard, comédia-bem-feita, drama estático, music-hall, teatro épico (decorrente da teorização de Erwin Piscator e Bertolt Brecht), comédia negra, farsa absurda, entre vários outros modelos. Se no campo do literário o jogo de repartição e avaliação (de modos e géneros) oscila desta maneira, idêntica hesitação encontramos no campo do teatral quando se confronta o texto com os outros elementos que compõem o espectáculo. Sabemos que os momos medievais, os improvisadores quinhentistas da commedia dell’arte, os actores de pantomima, os participantes de happenings e de teatro de rua nos anos 60 do século XX, ou de outras formas de teatro visual e performances não obrigam à existência de um texto fixo para se dizer em cena, mas apenas a apontamentos, roteiro ou «cenários» que serão desenvolvidos (com maior ou menor grau de improviso) no decurso do espectáculo. Todavia, a tradição erudita do dramático no teatro ocidental privilegiou o elemento literário (numa clara tendência logocêntrica visível já em Aristóteles), o que só veio a ser contestado no momento em que surgiu com alguma autonomia a figura do encenador, no final do século XIX. Assim Edward Gordon Craig (On the Art of the Theatre, 1911) defendia uma arte do teatro verdadeiramente criadora e não apenas uma técnica interpretativa de textos, visionando a criação de obras primas teatrais a partir de elementos cénicos de que o espectáculo dispõe, pela conjugação da acção (o trabalho interpretativo do actor), das palavras (o corpo da peça), da linha e da cor (o específico da cena) e do ritmo (a essência da dança). E, num idêntico sentido de valorização do cénico, propôs Antonin Artaud um «teatro de crueldade», (Le théâtre et son double, 1938) argumentando em favor das potencialidades visuais e expressivas do teatro, recusando a primazia da literatura e da palavra, e sobrevalorizando a fisicalidade do actor, para melhor cumprir a sua visão de um teatro metafísico. Do lado do teatral, e para além deste tipo de reivindicação dos encenadores, que teve seguidores importantes a partir dos anos 60 do século XX, há ainda a considerar a actividade, cada vez mais generalizada no teatro ocidental, do dramaturgista (que nem sempre coincide com o encenador), que opera sobre os textos para a cena, o que tem vindo a promover outros modos de escrita que não o dramático. Embora não seja esse o caso dominante, é hoje possível encontrar espectáculos que se baseiam em textos líricos, em textos narrativos e até mesmo em ensaios do campo da filosofia, da psicologia ou da sociologia. Trata-se, afinal, de livremente interpelar todos os materiais que o teatro admite, tanto no campo do literário como no do teatral, num jogo que pendularmente convoca a aceitação e a subversão do horizonte de expectativa que o dramático institui.
  • Дра́ма (др. -греч. δρᾶμα — деяние, действие) — один из родов литературы. Отличается от других родов литературы способом передачи сюжета — не посредством повествования или монолога, а через диалоги персонажей. К драме так или иначе относится любое литературное произведение, построенное в диалогической форме, в том числе комедия, трагедия, драма (как жанр), фарс, водевиль и т. д. С древних времён существовала в фольклорном или литературном виде у различных народов; независимо друг от друга свои драматические традиции создали античные греки, древние индийцы, китайцы, японцы, индейцы Америки. В буквальном переводе с древнегреческого языка драма означает «действие».
  • Dramatik är en av de tre klassiska litterära huvudgenrerna. Dramatik är en berättelse på prosa eller vers som följer en eller flera personer, och som regel är tänkt att sättas upp som ett skådespel på en teater, eller som tv- eller radioteater. All dramatik anses inte vara skriven för att spelas upp, man talar då om läsdrama. T. ex. betraktas Goethes drama Faust av vissa som ett läsdrama.
  • 戏剧是演員將某個故事或情境,以對話、歌唱或動作等方式表演出來的藝術。戏剧有四個元素,包括了「演員」、「故事(情境)」、「舞台(表演場地)」和「觀眾」。「演員」是四者當中最重要的元素,他是角色的代言人,必須具備扮演的能力,戲劇與其他藝術類最大的不同之處便在於扮演了,透過演員的扮演,劇本中的角色才得以伸張,如果拋棄了演員的扮演,那麼所演出的便不再是戲劇。 戏剧的表演形式多种多样,常见的包括话剧、歌剧、舞剧、音乐剧、木偶戏等。由于文化背景的差别,不同文化所产生戏剧形式往往拥有独特的传统和程式,比如西方戏剧、中国戏曲、印度梵剧、日本能乐、歌舞伎等。 现代的戏剧观念强调舞台上下所有演出元素统一表现以实现綜合的艺术效果。演出元素包括演员、舞台、道具、燈光、音效、服裝、化妆,以及劇本、導演等的一切總稱,也包括台上演出與台下互動的關係(一般称为“观演关系”)。 文学上的戏剧概念是指为戏剧表演所创作的脚本,或稱之為剧本。
  • Le drame désigne étymologiquement toute action scénique. Il s'agit d'un genre théâtral caractérisé par le mélange des tons (refus de dissocier le comique et le tragique), l'introduction d'éléments réalistes ou comiques dans un contexte tragique ou pathétique. Il existe plusieurs types de drames, dont les plus connus sont : Le drame satyrique, genre du théâtre grec antique à différencier de la tragédie et de la comédie. Le drame liturgique, théâtre religieux médiéval. Le drame élisabéthain, théâtre traditionnel anglais dont Shakespeare est le plus célèbre représentant. Le drame héroïque, théâtre épique particulièrement en vogue pendant la Restauration anglaise. Le drame bourgeois, théâtre moralisateur narrant des conflits familiaux. Le drame romantique, mêlant sublime et grotesque selon la formule de Victor Hugo, qui en est le maître. L'adjectif dramatique concerne l'ensemble des genres théâtraux, ou bien un événement tragique. Un dramaturge est un auteur dramatique ou un spécialiste du théâtre. La dramaturgie est un ensemble de règles et mécanismes qui s'appliquent à l'écriture dramatique.
dbpedia-owl:thumbnail
dbpedia-owl:wikiPageExternalLink
dcterms:subject
rdfs:comment
  • El drama o género dramático es un género literario que representa algún episodio o conflicto de la vida de los seres humanos por medio del diálogo de los personajes.
  • ドラマ(Drama)とは、登場人物の行為・行動を通して物語を紡いでいく、芸術表現の一形態。日常会話で「ドラマ」といった場合、テレビドラマを指す場合が多い。
  • Het woord drama of dramatiek is afgeleid van het Griekse woord δράμα (drama) dat handeling betekent. Als genre vertoont het drama talrijke afsplitsingen, waarvan de belangrijkste het blijspel en het treurspel zijn. Sommigen verstaan onder "drama" in enge zin enkel het ernstige toneel.
  • Dramatik är en av de tre klassiska litterära huvudgenrerna. Dramatik är en berättelse på prosa eller vers som följer en eller flera personer, och som regel är tänkt att sättas upp som ett skådespel på en teater, eller som tv- eller radioteater. All dramatik anses inte vara skriven för att spelas upp, man talar då om läsdrama. T. ex. betraktas Goethes drama Faust av vissa som ett läsdrama.
  • 戏剧是演員將某個故事或情境,以對話、歌唱或動作等方式表演出來的藝術。戏剧有四個元素,包括了「演員」、「故事(情境)」、「舞台(表演場地)」和「觀眾」。「演員」是四者當中最重要的元素,他是角色的代言人,必須具備扮演的能力,戲劇與其他藝術類最大的不同之處便在於扮演了,透過演員的扮演,劇本中的角色才得以伸張,如果拋棄了演員的扮演,那麼所演出的便不再是戲劇。 戏剧的表演形式多种多样,常见的包括话剧、歌剧、舞剧、音乐剧、木偶戏等。由于文化背景的差别,不同文化所产生戏剧形式往往拥有独特的传统和程式,比如西方戏剧、中国戏曲、印度梵剧、日本能乐、歌舞伎等。 现代的戏剧观念强调舞台上下所有演出元素统一表现以实现綜合的艺术效果。演出元素包括演员、舞台、道具、燈光、音效、服裝、化妆,以及劇本、導演等的一切總稱,也包括台上演出與台下互動的關係(一般称为“观演关系”)。 文学上的戏剧概念是指为戏剧表演所创作的脚本,或稱之為剧本。
  • Drama ist ein Oberbegriff für Texte mit verteilten Rollen. – Die Dramatik ist neben Epik und Lyrik eine der drei grundlegenden literarischen Gattungen. Manchmal wird der Begriff Drama sehr weit gefasst und schließt sämtliche Theaterstücke, Operntexte, Ballettszenarien, Hörspielmanuskripte oder Drehbücher mit ein, manchmal wird er als Eingrenzung verwendet, etwa nur für Sprechtheater oder nur für die „gehobenen“ (oder im Gegenteil für die besonders spannenden oder sentimentalen) Theaterstücke.
  • El término drama proviene del griego δράμα y significa "hacer" o "actuar". Suele llamarse drama únicamente a aquella obra que incluye ciertos elementos, especialmente cuando tiene el llamado "final trágico", pero el término hace referencia también a las obras cómicas (al menos en la cultura occidental, donde se considera que nació): el término drama incluye, pues, la tragedia y la comedia.
  • Draama on näytelmän ja runouden laji, jossa toiminnan avulla, vuoropuhelun muodossa sekä nykyajassa liikkuvina esitetään henkilöiden luonteita ja näistä luonteista johtuvaa erityiseen päämäärään tähtäävää tahdonilmausta. Siinä on myös eepillisiä ja lyyrillisiä aineksia. Draamassa erotetaan päätoiminta ja sivutoiminnat eli episodit. Draamakirjallisuus on pääasiallisesti tarkoitettu esitettäväksi, ei niinkään luettavaksi.
  • Un dramma, dal greco "drama" (azione, storia; da δραν, fare), è una forma letteraria che include parti scritte per essere interpretate da attori. È sinonimo di testo teatrale, o opera teatrale. In senso lato, è un intreccio narrativo compiuto e destinato alla rappresentazione teatrale. Può essere in forma verbale scritta (ogni opera letteraria che preveda parti recitate o cantate) oppure improvvisata da un attore, o ancora in forma di narrazione non verbale, tramite la gestualità o la danza.
  • Se også Drama (band). Drama (fra gresk δρᾶμα, for handling) er en av de litterære hovedsjangerne. En dramatisk tekst, eller rollespill er bygget opp hovedsakelig av direkte tale eller replikker knyttet til rollefigurer. En dramatisk tekst kan også inneha indirekte tale eller (i nyere tid) sceneanvisninger som ofte stikkordsmessig beskriver rollefigurene, deres handlinger og omgivelser.
  • Dramat (z gr. δρᾶμα - dráma czyli działanie, akcja) – jeden z trzech rodzajów literackich. Jest to właściwie rodzaj sztuki na granicy teatru i literatury. Dzieło dramatyczne zaliczane jest do literatury jedynie w warstwie słownej, natomiast w swojej realizacji widowiskowej należy do wielotworzywowej sztuki teatru.
  • A palavra drâma origina-se na Grécia significando medo (δράω /mongão). Aristóteles, em sua Poética, divide a literatura de sua época, que se originara da forma oral, nos modos narrativo ou épico, dramático e misto. A partir desta análise, central em toda a análise dos gêneros literários, teóricos dividiram a literatura nos modos narrativo, dramático e lírico. Drâma é também usado como definição genérica de filmes, cinema, Obras, teatro, substituindo-se estes termos .
  • Drama is the specific mode of fiction represented in performance. The term comes from a Greek word meaning "action", which is derived from "to do". The enactment of drama in theatre, performed by actors on a stage before an audience, presupposes collaborative modes of production and a collective form of reception. The structure of dramatic texts, unlike other forms of literature, is directly influenced by this collaborative production and collective reception.
  • Дра́ма (др. -греч. δρᾶμα — деяние, действие) — один из родов литературы. Отличается от других родов литературы способом передачи сюжета — не посредством повествования или монолога, а через диалоги персонажей. К драме так или иначе относится любое литературное произведение, построенное в диалогической форме, в том числе комедия, трагедия, драма (как жанр), фарс, водевиль и т. д.
  • Le drame désigne étymologiquement toute action scénique. Il s'agit d'un genre théâtral caractérisé par le mélange des tons (refus de dissocier le comique et le tragique), l'introduction d'éléments réalistes ou comiques dans un contexte tragique ou pathétique. Il existe plusieurs types de drames, dont les plus connus sont : Le drame satyrique, genre du théâtre grec antique à différencier de la tragédie et de la comédie. Le drame liturgique, théâtre religieux médiéval.
rdfs:label
  • Drama
  • Drama
  • Drama
  • Draama
  • Dramática
  • Drame (théâtre)
  • Dramma
  • ドラマ
  • Drama (kunst en cultuur)
  • Drama
  • Dramat
  • Drama
  • Драма (род литературы)
  • Dramatik
  • 戏剧
owl:sameAs
foaf:depiction
foaf:page
is dbpedia-owl:academicDiscipline of
is dbpedia-owl:birthPlace of
is dbpedia-owl:currentProduction of
is dbpedia-owl:field of
is dbpedia-owl:format of
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:industry of
is dbpedia-owl:knownFor of
is dbpedia-owl:literaryGenre of
is dbpedia-owl:movement of
is dbpedia-owl:occupation of
is dbpedia-owl:programmeFormat of
is dbpedia-owl:type of
is dbpedia-owl:wikiPageDisambiguates of
is dbpedia-owl:wikiPageRedirects of
is dbpprop:birthPlace of
is dbpprop:cityofbirth of
is dbpprop:discipline of
is dbpprop:format of
is dbpprop:género of
is dbpprop:genera of
is dbpprop:genre of
is dbpprop:industry of
is dbpprop:knownFor of
is dbpprop:location of
is dbpprop:movement of
is dbpprop:occupation of
is dbpprop:placeOfBirth of
is dbpprop:production of
is dbpprop:style of
is dbpprop:subject of
is dbpprop:type of
is owl:sameAs of
is skos:subject of
is foaf:primaryTopic of