| dbpprop:abstract
|
- The double bass, also called the upright bass or contrabass, is the largest and lowest-pitched bowed string instrument in the modern symphony orchestra. The name, "double bass," derives from the early use of the instrument to double—an octave lower where possible—the bass part written for the cello. The double bass often referred to as the Cello. It is a standard member of the string section of the symphony orchestra and smaller string ensembles in Western classical music. In addition, it is used in other genres such as jazz, 1950s-style blues and rock and roll, rockabilly/psychobilly, bluegrass, and tango. Double basses are constructed from several types of wood, including maple for the back, spruce for the top, and ebony for the fingerboard. It is uncertain whether the instrument is a descendant of the viola da gamba or from the violin, but it is traditionally aligned with the violin family. While the double bass is nearly identical in construction to the other violin family instruments, it also has features which derive from the viols. Like many other string instruments, the double bass is played either with a bow (arco) or by plucking the strings. In orchestral repertoire and tango music, both bowing and plucking styles are used. In jazz music, the bass is mostly plucked, except for some solos (and also occasional written parts in modern jazz) which are performed with the bow. In most other genres, such as blues and rockabilly, the bass is plucked.
- Der Kontrabass ist das tiefste und größte Streichinstrument und hat ein weites Einsatzgebiet vom modernen Sinfonieorchester über den Jazz bis hin zum ursprünglichen Rock 'n' Roll und Rockabilly. Der Name Kontrabass leitet sich von der Kontra-Oktave ab, deren Töne mit dem Instrument erzeugt werden können.
- Un contrabaix és un instrument de corda fregada. És el més greu d'aquesta família. Té elements que el fan semblant a la viola, el violoncel i el violí, però també ha heretat característiques que són més pròpies de la viola d'arc. Per les seves dimensions (al voltant de 1'85 m) es toca dret o assegut en un tamboret alt. Es fa sonar amb l'arc, encara que les cordes també poden ser -i, de fet, és habitual que ho siguin- polsades en pizzicato. L'arc es pot agafar d'acord amb dues tècniques: la francesa que és com en els altres instruments de la seva família, i l'alemanya en què el palmell de la mà es col·loca perpendicular l'arc. Les tipologies d'arc utilitzades en un cas i en l'altre també són diferents. És un instrument que es troba en molts tipus de conjunts, des de l'orquestra, fins al jazz clàssic, i passant per molts tipus de grups de música tradicional d'arreu d'Europa en els quals esdevé el baix més idoni. Entre aquests es troba la cobla. Tradicionalment, el contrabaix ha tingut quatre cordes; modernament, però, els contrabaixos d'orquestra es construeixen amb cinc, mentre que en algunes cobles encara resten instruments de tres cordes, encordats amb cordes de tripa, i amb un perfil diferent, més allunyat del del violí i més proper al de la guitarra. És aquest el tipus de contrabaix que normalment es coneix amb el nom de berra. Les cordes estan afinades per quartes i no pas per quintes com en la resta d'instruments occidentals de corda fregada, característica que l'apropa a la viola d'arc. El claviller també és en forma de voluta com en el violí, però les clavilles no entren a pressió com en aquest, sinó que van roscades. Fins fa unes dècades hi havia hagut la tradició que els instrumentistes que tocaven el violoncel, toquessin també el contrabaix. Modernament aquesta tradició s'ha canviat i és fins a cert punt freqüent -si més no en l'àmbit de la música popular- que qui toca el contrabaix, toqui també el baix elèctric. Un cas prou conegut és el del cantant i compositor de música pop Sting. Donada la seva tessitura greu i una certa limitació en l'expressivitat i per a l'execució de notes ràpides i passatges de virtuosisme, el contrabaix ha estat poc utilitzat com a instrument solista. En aquest terreny destaquen els concerts per a contrabaix i orquestra de Carl Ditters von Dittersdorf o el duet per a violoncel i contrabaix de Rossini.
- Kontrabas, je strunný smyčcový nástroj se strunami laděnými v čistých kvartách: E1, A1, D, G (na rozdíl od většiny moderních smyčcových nástrojů, které jsou laděny v kvintách). Má široké využití v klasické hudbě – je nedílnou součástí symfonických i komorních orchestrů a mnoha smyčcových komorních souborů. Velice důležitou roli hraje i v dalších hudebních stylech: jazz, blues, folk nebo rock and roll.
- El contrabajo es un instrumento musical de la familia de los cordófonos por frotación o de arco, de voluminoso tamaño por ser el que produce los sonidos más graves. Tiene generalmente cuatro cuerdas, que, al contrario de los otros instrumentos de su familia -como el violín o la viola que poseen cuerdas afinadas por quintas ascendentes-, se afinan por cuartas ascendentes (mi-la-re-sol, desde la 4ª cuerda, más grave, a la 1ª, más aguda), aunque también los hay de cinco, en los que la quinta cuerda se afina en un do o si más grave que la cuarta cuerda.
- Kontrabasso on jousisoitinperheen suurikokoisin jäsen. Taidemusiikissa kontrabasso on soolosoittimena harvinainen, mutta kamari- ja sinfoniaorkesterissa sillä on tärkeä rooli, sillä matalan äänialansa ansiosta se luo orkesterin sointiin syvyyttä. Jazz-musiikissa kontrabassolla on erittäin keskeinen osa ja sillä soitetaan usein myös sooloja. Populaarimusiikissa kontrabasson syrjäytti sähköbasso 1950-luvun loppuessa, mutta se oli sitä ennen hyvin yleinen. Klassisessa musiikissa kontrabassoa soitetaan jousella tai näppäillen, populaari- ja jazzmusiikissa soitetaan lähes aina näppäillen.
- La contrebasse est un instrument grave de la famille des instruments à cordes. Elle peut se jouer en frottant les cordes avec l'archet (arco) ou en les pinçant avec les doigts. La contrebasse est très utilisée en musique classique, au sein des orchestres symphoniques, et en jazz où elle fait partie de la section rythmique. La contrebasse est également utilisée dans les autres styles comme le blues, le bluegrass, le rock and roll, le psychobilly, le rockabilly et le tango. Les essences de bois utilisées pour la construction des contrebasses sont variables, mais on retrouve généralement de l'épicéa pour la table, de l'érable, de l'ébène pour la touche. Certains contreplaqués sont parfois utilisés, généralement pour les instruments d'étude. On trouve aussi des contrebasses récentes en fibre de carbone. Jusqu’à une époque récente, l’appartenance de la contrebasse à la famille des violes ou à celle du violon était un sujet de débat, débat qui trouvait son origine dans des considérations organologiques, musicologiques et même étymologiques erronées, remontant au XIXe siècle. Les recherches qu’a menées Paul Brun, contrebassiste à l’Orchestre national de Lille, qui font aujourd’hui autorité dans le monde entier, ne laissent plus guère de place au doute : c’est bien à la famille du violon qu’appartient la contrebasse, même si un certain nombre de violes de gambe contre-basses, transformées par suppression des frettes et modification du chevillier (pour passer de six cordes à cinq ou quatre), et qui sont parvenues jusqu'à nous, ont pendant longtemps contribué à accréditer la thèse inverse. Le répertoire contemporain est particulièrement abondant : acoustique, avec électronique, ou théâtre musical.
- A nagybőgő egy hangszer, négy, a hegedű család többi tagjától eltérően kvart távolságra hangolt húrral. A vonós hangszerek közé soroljuk, közöttük a nagybőgő a legmélyebb. Közeli rokonai még a hegedű, a brácsa (mélyhegedű) és a cselló. Húrjai a kontra É (ez egyébként a hangszeren elérhető legmélyebb hang), kontra Á, nagy D és nagy G. A kottáját basszuskulcsban írják, úgy, hogy a leírt hangokat egy oktávval lejjebb kell értelmezni (lásd kotta a jobb oldalon). Ennek célja, hogy elkerüljék a túlságosan sok pótvonal használatát. A szabály érvényes a többi használt kulcsra is.
- Il contrabbasso, o basso classico, è uno strumento musicale della famiglia dei cordofoni ad arco (in parole più semplici è uno strumento che si suona strofinando l'archetto su una delle quattro corde, anche se nel jazz viene suonato ormai quasi esclusivamente pizzicandole). È lo strumento con il suono più grave di tutti gli archi (se si esclude il rarissimo ottobasso): la 1ª corda (quella più acuta) è un sol, la 2ª è un re, la 3ª è un la e la 4ª è un mi. Per indicare con più precisione la reale altezza di una nota, viene utilizzata una nomenclatura che affianca al nome della nota un numero. Questa numerazione inizia dalla nota più bassa del pianoforte (la−2) fino alla nota più alta (do7). seguendo questo schema, le corde del contrabbasso sono 1ª corda: sol2 2ª corda: re2 3ª corda: la1 4ª corda: mi1 Esistono anche altre accordature, quali quella italiana da concerto (consistente nell'alzare l'intonazione delle corde di un tono) e quella viennese (la2, fa#2, re2, la1) Esistono anche contrabbassi a cinque corde, in cui l'ultima è generalmente un do1 o un si-1. Questo genere di accordatura è poco utilizzata in Italia e Francia ma molto diffusa nei paesi dell'Est europeo. In orchestra il contrabbasso ha raramente una funzione solistica, per via del suo suono estremamente basso. Ha però una funzione indispensabile nell'"amalgamare" i suoni e dare sostegno agli strumenti acuti, ed è lo strumento che, di solito, tiene il basso armonico della melodia dell'orchestra.
- コントラバス（独: Kontrabass / 英: Contrabass / 伊: Contrabbasso）は音楽における音域の区分のひとつ。バスのオクターブ下に位置づけられる。また、この音域をもつ弦楽器のひとつ。本項では、弦楽器としてのコントラバスについて記述する。 4本または5本の弦を持つ大きな弦楽器である。略号は「Cb」。単にバスもしくはベース（Bass）（英語圏ではこの呼び方をする人が多い）、ダブルベース（英語起源）、ストリングベースや弦バス（吹奏楽で管楽器の低音楽器に対し）、ウッドベース（和製英語）、アップライトベース、アコースティックベース（ポピュラー音楽でエレクトリックベースに対し）、ベース・フィドル（ケルト系の音楽でヴァイオリンの呼称であるフィドルに対して）とも言う。呼称が多いのは、コントラバスがさまざまな場面で使われることの表れである。
- De contrabas, kortweg ook wel bas genoemd, is het laagstklinkend muziekinstrument van de strijkinstrumenten.
- Kontrabass er et strykeinstrument. Kontrabassen er det største av fiolininstrumentene og kan bli over 2 meter høy. Man kan spille instrumentet stående eller sittende. Kontrabassen kommer enten med fire eller fem strenger, og i dag finnes det også elektroniske varianter av instrumentet. Instrumentet kan spilles med bue (arco) eller strengene kan «plukkes» med fingrene (pizzicato). To forskjellige typer buer brukes: Fransk eller tysk. Fransk bue benytter samme type grep som ved de andre strykeinstrumentene, mens tysk bue har et fastere grep. Tysk bue er dessuten også noe kortere. Ved pizzicato brukes pekefingeren til å «plukke» strengene. Jazzbassister har videre-utviklet denne teknikken, slik at flere fingrer brukes for å kunne spille hurtigere. «Slapping» er en teknikk hvor strengene blir bøyd, sånn at de slår tilbake og gir en kraftig klikk lyd sammen med tonen. Denne teknikken er blitt stadig mer populær når kontrabassen skal skape et kraftigere rytmisk driv. Strengene på kontrabassen er som oftest stemt E - A - D - G (dypt til høyt). Det forekommer også solo-stemming som er en tone lysere (Fiss - H - E - A), samt fem-strengede instrumenter (en lysere streng, C) eller forlenging av E-strengen slik at den kan gå helt ned til kontra H eller C. Noen kontrabasser er stemt i kvinter Strengene var opprinnelig av tarm, men idag er det mest vanlig med stål. Stålstrenger er ikke så varme/fuktige og går derfor ikke så lett ut av stemming. Til gjengjeld gir de også en hardere klang.
- Kontrabas - muzyczny instrument strunowy z grupy smyczkowych; jest największym instrumentem tej grupy. Kontrabas składa się z wielkiego pudła rezonansowego z dwoma otworami w kształcie stylizowanej litery f, gryfu z bezprogową podstrunnicą, zakończonego główką w charakterystycznym kształcie ślimaka. Struny, podparte na mostku, napinane są za pomocą klinowych naciągów. Instrument posiada cztery struny strojone w kwartach (począwszy od najniżej strojonej): E1 (41,2Hz), A1 (55Hz), D (73,4Hz), G (98Hz) i obejmuje zakres dźwięków od E1 (w kontrabasach orkiestrowych, 5-strunowych C1 a w niektórych odmianach niemieckich H2) do g w typowym wykorzystaniu, jednak w niektórych utworach solowych z wykorzystaniem flażoletów przy podstawku sięga się prawdziwego kresu skalowego kontrabasu uzyskując w ten sposób nawet dźwięki o wysokościach przekraczających g² (g dwukreślne w brzmieniu) sięgając nawet g³. Kontrabas transponuje oktawę w dół. Kontrabas, podobnie jak inne instrumenty z tej rodziny powstał w początkach XVI wieku. W przeciwieństwie do wymienionych wyżej, nie ma źródeł w żadnym z dawnych instrumentów. Początkowo prawdopodobnie był wiolonczelą o niższym stroju. Ze względu jednak na to, że pudło wiolonczeli było zbyt małe, by odpowiednio wzmocnić tak niskie dźwięki, zaczęto budować instrumenty większych rozmiarów. Pierwsze znane odniesienie do instrumentu pochodzi z pism Preatoriusa. Pisze on o instrumencie nazwanym violon da gamba sub-base. Był to monstrualny instrument o wysokości ponad ośmiu stóp (ponad 2,4 m), posiadający pięć strun. Podstrunnica wyposażona była w progi, a instrumentalista, grał nuty o oktawę niżej niż zapisane były w partyturze, co jest zresztą standardową praktyką do dziś. Kontrabas opisany przez Preatoriusa był przedstawicielem włoskiej szkoły budowy tego instrumentu. Mniej więcej w tym samym czasie powstała niemiecka szkoła budowy kontrabasów. Instrumenty niemieckie były nieco mniejsze i miały inną konstrukcję pudła. We włoskich basach tylna ściana pudła była wypukła (z rodzajem podłużnego garba), podczas gdy w niemieckich płaska. W okresie baroku kontrabas był używany sporadycznie. Jego stosowanie utrudniały wielkie rozmiary oraz problem z uzyskaniem strun, produkowanych z preparowanych jelit. Dopiero wraz z wynalezieniem nowych, srebrnych, zwitych strun kontrabas stał się funkcjonalnym instrumentem i wszedł do normalnego zestawu orkiestralnego. W XVIII wieku kontrabas ostatecznie przyjmuje postać używaną do dziś, tracąc jednocześnie progi na podstrunnicy. Aby uzyskać jeszcze niższe tony, kontrabas wyposaża się w skomplikowane urządzenie przestrajające strunę E1 lub dodaje dodatkową niższą strunę strojoną do C1 - w niektórych niemieckich odmianach zamiast C1 występuje H2 (kontrabasy 5-strunowe występują na ogół w orkiestrach symfonicznych i powszechnie nazywane są orkiestrowymi). Eksperymenty w osiąganiu coraz niższych dźwięków z kontrabasu doprowadziły do budowy dziwacznych instrumentów jak np. Oktabass, trzystrunowa odmiana kontrabasu o wysokości ponad 3,9 m, zbudowana przez Jean-Baptiste Vuillaume w 1849. Na oktabasie grało jednocześnie dwóch instrumentalistów. Najniższym dźwiękiem granym przez instrument był C. Czasami (w muzyce jazzowej)spotyka się też kontrabasy w 4 strunach, strojonych w kwintę, o oktawę niżej niż w wiolonczeli: C1, G1, D, A (instrumenty te są rzadkością). W 1989 Amerykanin John Geyer zbudował jeszcze większy instrument Grand Bass mierzący 4,5 m wysokości. Pierwszym wirtuozem kontrabasu był Domenico Dragonetti. Dzięki niemu kontrabas znalazł swoje miejsce w orkiestrze. Giovanni Bottesini wzniósł sztukę gry na kontrabasie do zenitu czyniąc z niego instrument solowy. Swą grą zainspirował Verdiego do skomponowania solowej partii na ten instrument w operze Otello. Stałe miejsce pośród pierwszoplanowych instrumentów w orkiestrze kontrabas zajął za sprawą Ryszarda Wagnera, który rozciągnął zakres brzmienia orkiestry do ekstremum. Kompozytorami komponującymi utwory solowe na kontrabas byli: Domenico Dragonetti Sergey Koussevitzky Giovanni Bottesini Paul Hindemith Galina Ustwolskaja Barry Guy Henry Eccles Tadeusz Wielecki Józef Emanuel Storch Eduard Tubin Do XIX- i XX-wiecznych wirtuozów instrumentu należą: Gustav Laska, Lebrecht Goedecke, Eduard Madenski, Italo Caimmi, Eduard Nanny, Franz Simamdl, Joseph Eraebe, Sergey Koussevitzky, Jorma Katrama, Gary Karr, Bartosz Sikorski, Jurek Dybał oraz Helmut Nadolski. Od czasów Dragonettiego wśród kontrabasistów-solistów grających smyczkiem popularny stał się alternatywny strój fis, h, E, A. Miało to związek z faktem, iż używane dawniej struny (wykonywane z jelit zwierzęcych) w stroju tradycyjnym (E,A,d,g) nie posiadały zadowalającej siły brzmienia. Przy silniejszym naprężeniu uzyskiwano silniejszy dźwięk, ale także podwyższony strój. Współcześnie coraz więcej solistów używa stroju orkiestrowego(E,A,d,g). W XX wieku kontrabas wszedł na stałe do instrumentarium jazzowego oraz rock-and-rollowego w pierwszej fazie rozwoju, jak i rockabilly oraz psychobilly, jako element sekcji rytmicznej. W tych gatunkach gra się na nim niemal wyłącznie pizzicato, a w szybszych lub ostrzejszych utworach, głównie w psychobilly metodą tzw. slapingu, polegającą na silnym odciąganiu struny, tak by uderzała w podstrunnicę, wydając w ten sposób charakterystyczny dźwięk. Współcześnie kontrabas w muzyce rozrywkowej jest często zastępowany przez gitarę basową, a z muzyki popowej i rockowej został niemal całkowicie przez nią wyparty.
- O contrabaixo é um cordofone tocado ao friccionar um arco de crina contra as cordas ou ainda pinçando-as com os dedos. Dentre as cordas da orquestra, é o instrumento maior e de registro mais grave por isso situa-se mais comumente na lateral da orquestra e em quantidades razoáveis. Suas cordas, da mais aguda à mais grave, possuem a seguinte afinação: Sol2, Re2, La1, Mi1. Há também baixos de cinco cordas, possuindo uma corda mais grave afinada em Do1 (ou, mais raramente, Si0). Na orquestra o contrabaixo, pelo seu registro extremamente grave, raramente possui uma função solística. Sua função é principalmente a de preenchimento dos graves e de dar coesão à harmonia. Muitas vezes, são dedicadas ao baixo melodias paralelas à melodia principal. No jazz seu uso rítmico é profundamente explorado, por exemplo, com o walking bass. Nesse estilo é predominante a técnica do pizzicato. Em diversos estilos de música popular do século XX, é comum a utilização do baixo elétrico em vez do contrabaixo tradicional.
- Contrabasul este cel mai mare instrument muzical cu coarde şi arcuş cu o largă răspândire. În partitura de orchestră, se scrie prescurtat „Cb. ” sau „Kb. ”. Raportat la notarea în partitură, sunetul contrabasului este cu o octavă mai jos decât cel al violoncelului. Cel mai adesea, la contrabas se cântă cu mâna stângă pe tastieră, iar mâna dreaptă trage arcuşul peste corzi sau le ciupeşte cu degetele. Folclorul românesc, unde instrumentul a pătruns târziu, recunoaşte următoarele denumiri pentru contrabas: bas, broancă, gordună mare („gordună” fără altă specificaţie, se va numi violoncelul) sau rareori gordun.
- Контраба́с — самый крупный по размерам (около двух метров в высоту) и самый низкий по звучанию смычковый струнный музыкальный инструмент, объединяющий в себе черты скрипичного семейства и семейства виол.
- Kontrabas (basfiol, ståbas, i syn. inom jazzen akustisk bas) är ett stråkinstrument. Kontrabasen är det djupaste stråkinstrumentet. Den har vanligen fyra strängar som är stämda i kvarter till skillnad från cellon, violan och violinen som alla är stämda i kvinter. Strängarna är, från den lägsta till den högsta, E1, A1, D och G. I notskrift noteras kontrabasens stämma med basklav och transponeras en oktav upp (det vill säga tonerna klingar en oktav under de noterade tonerna). En kontrabas är cirka 180–200 cm hög. Kontrabasar finns i olika storlekar där helbasen är den största. Andra storlekar är 3/4-bas, halvbas och för barn åttondelsbas. Instrumentets kropp ser något annorlunda ut jämfört med de mindre stråkinstrumentens. Det beror på att den är utvecklad ur gambafamiljen. Den moderna kontrabasen har dock på flera sätt närmat sig instrumenten i violinfamiljen. Kontrabasen kan spelas med stråke (con arco) eller knäppas med fingrarna. Det första är vanligast i klassisk musik, det senare i jazz- och annan populärmusik. Kontrabas är också vanlig inom folkmusik, blues, rock and roll, rockabilly/psychobilly, bluegrass och ska.
- Kontrbas, keman ailesinden, yaylılar grubunun en kalın sesli çalgısıdır. Kontrabasın, özel bir tür çelikten yapılmış dört teli vardır. Yay kullanılarak ya da parmaklar yardımıyla çalınır. Keman ailesinin, en kalın sesli ve en büyük çalgısıdır. Kontrbas keman, viyola ve viyolonselle birlikte "oda müziği dörtlüsü" nü oluşturan çalgı topluluğunun üyesidir. Kimi zaman bu dörtlüye piyano da katılır. Ayrıca senfonik orkestraların; caz, pop ve rock müzik topluluklarının ana çalgılarından biridir. Kontrbas, özellikle caz müziğin vazgeçilmez (sürekli) çalgısı olmuştur. Kontrbas Violone adı verilen bir Rönesans çalgısından türemiştir. 16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar bir değişim süreci geçirmiştir. 18. yüzyılın ikinci yarısında bugünkü biçimini almıştır. Çok büyütülmüş bir keman görünümündedir. Boyu, 1.95 m, eni 60 cm olan kontrbas, bu boyutları nedeniyle ayakta çalınır. Çalgı, çalınması sırasında dik tutulur. TÜRKİYE'DEKİ KONTRBAS SANATÇILARI: Ömer Tuğşad AKGÜL Kerim SOYSAL Alpay İŞMAN Yard. Doç. Dr. Engin BABAHAN Prof. Dr. Tahir SÜMER
- Контраба́с — струнно-смичковий музичний інструмент сімейства віол. На відміну від альта, форма деки якого на сьогодні аналогічна зі сімейством скрипок, контрабас зберіг характеристичну віольну форму верхньої частини деки. Контрабас - це найнижчий за діапазоном струнно-смичковий інструмент. Його чотири струни, на відміну від інших струнно-смичкових інструментів симфонічного оркестру, настроюються по квартах: E,A,D,G. Також застосовується п'ятиструнний контрабас з доданою п'ятою нижньою струною "C". Діапазон - від <math>E_1</math> (<math>C_1</math>) до <math>g^1</math>, в сольній практиці - значно вище. Нотується контрабас в басовому (іноді в теноровому та скрипковому) ключах октавою вижче реального звучання. В партитурі для симфонічного оркестру партія контрабасу пишеться нижче всіх інших партій. Безпосереднім попередником контрабасу була контрабасова віола да гамба зі строєм <math>D_1</math>,<math>E_1</math>,A,d,g. В середині XVII століття італійський майстр М. Тодіні, усунувши п'яту струну та ладки на деці створює новий 4-струнний інструмент, що й отримав назву Контрабас. В симфонічному оркестрі вперше був використаний в 1701 р. композитором Дж. Альдровандіні. Проте обов'язковим учасником симфонічного оркестру контрабас стає лише в середині XVIII століття, початково дублюючи партію віолончелей октавою нижче. Пізніше, вже в творчості Л. Бетховена партія контрабасу стає більш самостійною. Контрабас починають використовувати також як сольний інструент. В середині XIX століття французький майстер Ж. Б. Вільом здійснює спробу сконстроювати надвеликий контрабас довжиною 4 метри, що був назван Октобас. Проте цей інструмент так і не був росповсюджений. В XX столітті контрабас стає незмінним учасником джазових оркестрів. На відміну від симфонічної музики, в джазовій на контрабасі грають майже винятково прийомом pizzicato. Проте в другій половині XX століття з появою бас-гітари контрабас поступово витісняється з неакадемічної музики цим інструментом.
- 低音提琴是西洋弦乐器中的一种，也是现代交响乐队中弦乐组中发音最低的乐器。 低音提琴与弦乐组中其他乐器（小提琴、中提琴、大提琴）有明显的区别： 低音提琴的外形更多地来源于维奥尔琴，与其他三种提琴的外形不同。比如琴肩部分，低音提琴呈斜型，其他的三种提琴成圆形； 低音提琴的弓子可以用维奥尔琴弓的演进型（现在叫做德国弓，需要反手持弓，类似中国胡琴），也可以使用类似大提琴的弓子（现在叫法国弓）。其他三种提琴只能使用后一种弓子。 低音提琴是交响乐队中唯一的一种首席演奏员不坐在指挥面前的弦乐器。 低音提琴是唯一在低把位只用3个指头按弦的交响弦乐器，其把位距离过大导致无法均匀使用四个手指。 低音提琴是唯一在爵士乐中占据标准地位的交响弦乐器。
|
| rdfs:comment
|
- The double bass, also called the upright bass or contrabass, is the largest and lowest-pitched bowed string instrument in the modern symphony orchestra. The name, "double bass," derives from the early use of the instrument to double—an octave lower where possible—the bass part written for the cello. The double bass often referred to as the Cello. It is a standard member of the string section of the symphony orchestra and smaller string ensembles in Western classical music.
- Der Kontrabass ist das tiefste und größte Streichinstrument und hat ein weites Einsatzgebiet vom modernen Sinfonieorchester über den Jazz bis hin zum ursprünglichen Rock 'n' Roll und Rockabilly. Der Name Kontrabass leitet sich von der Kontra-Oktave ab, deren Töne mit dem Instrument erzeugt werden können.
- Un contrabaix és un instrument de corda fregada. És el més greu d'aquesta família. Té elements que el fan semblant a la viola, el violoncel i el violí, però també ha heretat característiques que són més pròpies de la viola d'arc. Per les seves dimensions (al voltant de 1'85 m) es toca dret o assegut en un tamboret alt. Es fa sonar amb l'arc, encara que les cordes també poden ser -i, de fet, és habitual que ho siguin- polsades en pizzicato.
- Kontrabas, je strunný smyčcový nástroj se strunami laděnými v čistých kvartách: E1, A1, D, G (na rozdíl od většiny moderních smyčcových nástrojů, které jsou laděny v kvintách). Má široké využití v klasické hudbě – je nedílnou součástí symfonických i komorních orchestrů a mnoha smyčcových komorních souborů. Velice důležitou roli hraje i v dalších hudebních stylech: jazz, blues, folk nebo rock and roll.
- El contrabajo es un instrumento musical de la familia de los cordófonos por frotación o de arco, de voluminoso tamaño por ser el que produce los sonidos más graves.
- Kontrabasso on jousisoitinperheen suurikokoisin jäsen. Taidemusiikissa kontrabasso on soolosoittimena harvinainen, mutta kamari- ja sinfoniaorkesterissa sillä on tärkeä rooli, sillä matalan äänialansa ansiosta se luo orkesterin sointiin syvyyttä. Jazz-musiikissa kontrabassolla on erittäin keskeinen osa ja sillä soitetaan usein myös sooloja. Populaarimusiikissa kontrabasson syrjäytti sähköbasso 1950-luvun loppuessa, mutta se oli sitä ennen hyvin yleinen.
- La contrebasse est un instrument grave de la famille des instruments à cordes. Elle peut se jouer en frottant les cordes avec l'archet (arco) ou en les pinçant avec les doigts. La contrebasse est très utilisée en musique classique, au sein des orchestres symphoniques, et en jazz où elle fait partie de la section rythmique. La contrebasse est également utilisée dans les autres styles comme le blues, le bluegrass, le rock and roll, le psychobilly, le rockabilly et le tango.
- A nagybőgő egy hangszer, négy, a hegedű család többi tagjától eltérően kvart távolságra hangolt húrral. A vonós hangszerek közé soroljuk, közöttük a nagybőgő a legmélyebb. Közeli rokonai még a hegedű, a brácsa (mélyhegedű) és a cselló. Húrjai a kontra É (ez egyébként a hangszeren elérhető legmélyebb hang), kontra Á, nagy D és nagy G.
- Il contrabbasso, o basso classico, è uno strumento musicale della famiglia dei cordofoni ad arco (in parole più semplici è uno strumento che si suona strofinando l'archetto su una delle quattro corde, anche se nel jazz viene suonato ormai quasi esclusivamente pizzicandole). È lo strumento con il suono più grave di tutti gli archi (se si esclude il rarissimo ottobasso): la 1ª corda (quella più acuta) è un sol, la 2ª è un re, la 3ª è un la e la 4ª è un mi.
- De contrabas, kortweg ook wel bas genoemd, is het laagstklinkend muziekinstrument van de strijkinstrumenten.
- Kontrabass er et strykeinstrument. Kontrabassen er det største av fiolininstrumentene og kan bli over 2 meter høy. Man kan spille instrumentet stående eller sittende. Kontrabassen kommer enten med fire eller fem strenger, og i dag finnes det også elektroniske varianter av instrumentet. Instrumentet kan spilles med bue (arco) eller strengene kan «plukkes» med fingrene (pizzicato). To forskjellige typer buer brukes: Fransk eller tysk.
- Kontrabas - muzyczny instrument strunowy z grupy smyczkowych; jest największym instrumentem tej grupy. Kontrabas składa się z wielkiego pudła rezonansowego z dwoma otworami w kształcie stylizowanej litery f, gryfu z bezprogową podstrunnicą, zakończonego główką w charakterystycznym kształcie ślimaka. Struny, podparte na mostku, napinane są za pomocą klinowych naciągów.
- O contrabaixo é um cordofone tocado ao friccionar um arco de crina contra as cordas ou ainda pinçando-as com os dedos. Dentre as cordas da orquestra, é o instrumento maior e de registro mais grave por isso situa-se mais comumente na lateral da orquestra e em quantidades razoáveis. Suas cordas, da mais aguda à mais grave, possuem a seguinte afinação: Sol2, Re2, La1, Mi1. Há também baixos de cinco cordas, possuindo uma corda mais grave afinada em Do1 (ou, mais raramente, Si0).
- Contrabasul este cel mai mare instrument muzical cu coarde şi arcuş cu o largă răspândire. În partitura de orchestră, se scrie prescurtat „Cb. ” sau „Kb. ”. Raportat la notarea în partitură, sunetul contrabasului este cu o octavă mai jos decât cel al violoncelului. Cel mai adesea, la contrabas se cântă cu mâna stângă pe tastieră, iar mâna dreaptă trage arcuşul peste corzi sau le ciupeşte cu degetele.
- Контраба́с — самый крупный по размерам (около двух метров в высоту) и самый низкий по звучанию смычковый струнный музыкальный инструмент, объединяющий в себе черты скрипичного семейства и семейства виол.
- Kontrabas (basfiol, ståbas, i syn. inom jazzen akustisk bas) är ett stråkinstrument. Kontrabasen är det djupaste stråkinstrumentet. Den har vanligen fyra strängar som är stämda i kvarter till skillnad från cellon, violan och violinen som alla är stämda i kvinter. Strängarna är, från den lägsta till den högsta, E1, A1, D och G. I notskrift noteras kontrabasens stämma med basklav och transponeras en oktav upp (det vill säga tonerna klingar en oktav under de noterade tonerna).
- Kontrbas, keman ailesinden, yaylılar grubunun en kalın sesli çalgısıdır. Kontrabasın, özel bir tür çelikten yapılmış dört teli vardır. Yay kullanılarak ya da parmaklar yardımıyla çalınır. Keman ailesinin, en kalın sesli ve en büyük çalgısıdır. Kontrbas keman, viyola ve viyolonselle birlikte "oda müziği dörtlüsü" nü oluşturan çalgı topluluğunun üyesidir. Kimi zaman bu dörtlüye piyano da katılır.
- Контраба́с — струнно-смичковий музичний інструмент сімейства віол. На відміну від альта, форма деки якого на сьогодні аналогічна зі сімейством скрипок, контрабас зберіг характеристичну віольну форму верхньої частини деки.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
