| dbpedia-owl:abstract
|
- Der Donatismus (nach Donatus von Karthago, 315 bis 355 Primas der Donatisten) war eine nordafrikanische Abspaltung von der westlichen christlichen Kirche im 4. und 5. Jahrhundert, die eine eigene Ekklesiologie entwickelt hatte.
- Donatism was a Berber christian heresy within the Roman province of Africa that flourished in the fourth and fifth centuries. It had its roots in the social pressures among the long-established Christian community of Roman North Africa, during the persecutions of Christians under Diocletian. The Donatists were members of a schismatic church not in communion with the churches of the Catholic tradition in Late Antiquity. Donatism was an indirect outcome of Diocletian's persecutions. The governor of Africa had been lenient towards the large Christian minority under his rule during the persecutions. He was satisfied if Christians handed over their Scriptures as a token repudiation of their faith. Wealthier class of Christians, with much to lose, acceded to this convenient action. When the persecutions came to an end, however, they were branded traditores, "traitors" by the zealous, mostly from the poorer classes. Like the Novatianist schism of the previous century, the Donatists were rigorists, holding that the church must be a church of saints, not sinners, and that sacraments, such as baptism, administered by traditores were invalid. Probably in 311, a new bishop of Carthage was consecrated by someone who had allegedly been a traditor; his opponents consecrated a short-lived rival, who was succeeded by Donatus, after whom the schism was named. In 313, a commission appointed by Pope Miltiades found against the Donatists, but they continued to exist, viewing themselves, and not what was known as the Catholic Church, as the true Church, the only one with valid sacraments. Because of their association with the Circumcellions, they brought upon themselves repression by the imperial authorities, but they drew upon African regional sentiment, while the Catholic party had the support of Rome. They were still a force at the time of Saint Augustine of Hippo at the end of the fourth century, and disappeared only after the Arab conquest of the 7th–8th century.
- El donatismo fue un movimiento religioso cristiano iniciado en el siglo IV en Numidia, que nació como una reacción ante el relajamiento de las costumbres de los fieles. Iniciado por Donato, obispo de Cartago, en el norte de África, aseguraba que sólo aquellos sacerdotes cuya vida fuese intachable podían administrar los sacramentos, entre ellos el de la conversión del pan y el vino en el Cuerpo y la Sangre de Cristo, y que los pecadores no podían ser miembros de la Iglesia. Este movimiento se denominó inicialmente Iglesia de los Mártires y tomó su otro nombre por Donato, al que eligieron obispo sus propios correligionarios en el año 312. Así, Donato afirmaba que todos los ministros sospechosos de traición a la fe durante las persecuciones del emperador romano Diocleciano, en las que se obligaba a los cristianos a abjurar de su religión o elegir el martirio, eran indignos de impartir los sacramentos. El donatismo fue rechazado por la Iglesia Católica, reafirmando la doctrina de la objetividad de los sacramentos, es decir, la idea de que una vez transmitida la potestad sacerdotal a un hombre mediante el sacramento del Orden Sagrado, los sacramentos que éste administre son plenamente válidos por intercesión divina, independientemente de la entereza moral del clérigo. El emperador Honorio los eliminó como iglesia en el 412, aunque su influencia fue persistente hasta que el Islam cobró fuerza en África, entre los siglos VII y VIII. Esta doctrina fue condenada sin éxito en el concilio de Arles del año 314, y luego enérgicamente por san Agustín de Hipona, que pidió las máximas penas para los donatistas calificándolos de apóstatas, (Deschner, K.H. Historia criminal del cristianismo, vol. II) aunque sobrevivió hasta la invasión árabe musulmana, en el siglo VII.
- Donatolaisuus oli 300-luvun alussa Pohjois-Afrikan Karthagossa muodostunut kristillinen liike, joka vastusti vuonna 311 Caecilianuksen nimittämistä piispaksi (Karthagon piispana 311–313), koska hän ja hänet vihkinyt piispa Felix Aptungalainen olivat Diocletianuksen vainoissa (303–311) kieltäneet uskonsa. Donatolainen oppositio valitsi Majorinuksen Karthagon piispaksi; häntä seurasi 313 Donatus, jonka mukaan liike sai nimensä ja joka loi itsenäisen kirkon. Pohjois-Afrikan kristillisyys jakaantui katoliseen ja donatolaiseen kirkkoon. Donatolaisten tärkeimpänä tarkoitusperänä oli kirkon pyhyys, joka heidän mukaansa riippui sen yksityisten jäsenten siveellisyydestä; he halusivat erottaa vainon aikana horjuneet piispat ja papit, traditores (’luovuttajat’ eli ne, jotka olivat luovuttaneet Raamattunsa viranomaisille), vastustivat epäkristillistä valtakunnankirkkoa ja korostivat velvollisuutta kärsiä marttyyrikuolema uskon puolesta. Donatolaiset itse kutsuivat kirkkoaan ’marttyyrien kirkoksi’. Donatolaisiin liittyi vähitellen myös yhteiskunnallisten uudistusten ajajia, jotka saivat monin paikoin kannattajansa syntyperäisistä alimmista sosiaaliryhmistä, jotka pitivät roomalaisia suurtilallisia ja virkamiehiä sortajinaan. Donatolaiset vastustivat myös keisarin pakkopolitiikkaa; keisarit yrittivät monesti kukistaa donatolaiset verisesti, mutta tuloksetta. Donatolaiskiista oli ensimmäinen ekklesiologinen kiista. Muun muassa Augustinus vastusti donatolaisia jyrkästi: hänen mukaansa papin henkilökohtainen arvottomuus ei hänen mukaansa tehnyt sakramenttien pätevyyttä kyseenalaiseksi. Maanpäällinen kirkko on pyhien ja syntisten sekoittunut kokonaisuus (corpus permixtum) ja syntiset tuomitaan vasta aikojen lopussa. (Tämä näkemys vastustaa vastaavasti myös pelagiolaisuutta. ) Donatolainen kirkko oli vahvimmillaan noin vuonna 400, jolloin se käsitti yli puolet Pohjois-Afrikan kristityistä. Donatolaiset olivat kannanotoissaan hyvin jyrkkiä; heidän asiaansa tutkittiin kirkolliskokouksissa (esimerkiksi Karthagossa vuonna 411), ja keisari riisti heiltä kansalaisoikeudet vuonna 414, jolloin donatolaiset muodostivat vapaakirkon, joka periaatteessa torjui kirkon ja valtion yhteyden. Donatolainen kirkko kuitenkin käytännössä kukistui, ja 600-luvulla donatolaiset katosivat lopullisesti arabien valloittaessa Pohjois-Afrikan. 1500-luvun radikaalireformaatiolla oli selviä aatteellisia yhtymäkohtia donatolaisiin.
- Il Donatismo fu un movimento religioso cristiano sorto in Africa nel 311 dalle idee di Donato di Case Nere, considerato scismatico dopo le persecuzioni di Diocleziano dagli ortodossi, condannato dal concilio di Cartagine del 411 ed estintosi a seguito della conquista islamica del Magreb.
- ファイル:Augustine and donatists. jpg ドナトゥス派と論争する聖アウグスティヌス（後代：18世紀に描かれた絵画） ドナトゥス派（Template:Lang-en）とは、4世紀から5世紀にかけて北アフリカで勢力を得たキリスト教の分派。主流派（のちのカトリック教会・東方教会の両方）から異端とされる。英語表記からドナティストとも転写される。 思想潮流としてはドナトゥス主義、もしくは英語から転写してドナティズムとも表記される。これを巡る論争については「ドナティスト論争」等と呼ばれる。
- Het donatisme is een schismatische stroming uit de kerkgeschiedenis van de 4e eeuw. Het donatisme ontstond in Africa, direct na de laatste grote christenvervolging onder keizer Diocletianus. Toen de vervolging over was, wilden veel christenen die eerst hun geloof verloochend hadden weer in de Kerk opgenomen worden; zij werden "traditores" genoemd. De donatisten waren voor een strenge handhaving van de excommunicatie en wilden deze afvalligen niet weer in de schoot van de kerk opnemen. Eén van de "traditores", Caecilianus, werd in 312 tot bisschop van Carthago benoemd. Degenen die de "traditores" wilden weren uit de kerk, kozen een tegenbisschop, Majorinus. Majorinus stierf echter kort na zijn wijding en Donatus Magnus werd in 313 aangewezen zijn plaats in te nemen en de strijd voort te zetten. Sindsdien werden de rigoristische aanhangers van de schismatische stroming "donatisten" genoemd. Bestand:1rightarrow. png Vergelijk een schisma met dezelfde oorzaak in het artikel Meletius van Lycopolis De stroming ontwikkelde een eigen theologie, waarbij een terugkeer naar een eenvoudiger en Bijbelser vorm van gemeente-zijn werd voorgestaan en daarom een hervorming van de kerk nodig vonden. Nadat al hun pogingen om de kerk te hervormen op niets waren uitgelopen, scheidden zij zich ten slotte definitief af van de katholieke gemeenschap. Constantijn de Grote deed moeite om de twee stromingen bij elkaar te brengen. Dit mislukte, omdat ze zichzelf uitriepen tot de enige ware Kerk en de ander tot de valse kerk. De donatisten onderscheidden zich van de rest van de kerk door hun meer geestelijke gezindheid, die zich uitte in hun christelijke karakter en gedrag. Ze waren voorstanders van de scheiding tussen kerk en staat. Ondanks deze opvatting deden ze toch herhaaldelijk een beroep op de keizer. Volgens hen werd het wezen van de kerk gevormd door geestelijk leven en niet door sacramenten. Deze opvatting stond tegenover de opvatting van de rest van de kerk. Augustinus heeft hen krachtig bestreden. Aan het begin van de vierde eeuw oefenden de donatisten sterke invloed in de Noord-Afrikaanse kerk. Het conflict was traumatisch en bleek ten slotte zelfdestructief. Toen in de 7e eeuw de islam Noord-Afrika bezette, liep, in tegenstelling met bijvoorbeeld Egypte en Groot-Syrië, de bevolking in snel tempo over naar de islam. Van het christelijke Noord-Afrika, van kerkvaders als Tertullianus en Augustinus, bleef niets over.
- Donatistene var en gruppe innen tidlig kristendom som gikk imot at en prest som ikke fulgte en god livsførsel forettet sakramenter. De var særlig utbredt i Afrika. Donatistene ble til på 300-tallet og opponerte mot det som var den gjeldende oppfatningen innen kirken på den tiden. De hevdet at sakramentenes gyldighet var avhengig av prestens oppførsel. Donatistene ble utsatt for forfølgelse på 400-tallet, særlig fordi Augustinus fra Hippo hadde hevdet at det var på sin plass å bruke makt for å føre vranglærde tilbake til troen. De hevdet seg allikevel mot motstanden, og eksisterte helt frem til 600-tallet.
- Donatyzm – rygorystyczny ruch religijny, który w IV w. i V w. doprowadził do założenia Kościoła chrześcijańskiego w Afryce (w odłączeniu od wspólnoty Kościoła Kartaginy, będącego w jurysdykcji Kościoła Rzymu). Termin ten pochodzi od Donata, biskupa Kartaginy. Donatyści, czyli zwolennicy "Kościoła męczenników" lub "Kościoła ludzi doskonałych", negowali ważność sakramentów, jeżeli udzielał ich kapłan znajdujący się w stanie grzechu. Sprzeciwiali się też ponownemu dopuszczaniu do Kościoła tych, którzy wyrzekli się wiary w czasach prześladowań. Przeciwni byli posłuszeństwu władzy cesarskiej. Występując przeciwko tezom donatystów, św. Augustyn głosił, że Kościół jest wspólnotą składającą się również z grzeszników oraz że łaska sakramentów nie zależy od moralności (dyspozycji) tego, kto nimi administruje. Konferencja zwołana w roku 411 w Kartaginie bardzo osłabiła ruch donatystów, który ostatecznie zanikł po zajęciu Afryki Północnej przez Arabów. Szablon:Przypisy
- O Donatismo (cujo nome advém de Donato de Casa Nigra, bispo da Numídia e posteriormente de Cartago) foi uma seita religiosa cristã, considerada herética e cismática pelo catolicismo. Surgiu nas províncias do Norte de África na Antiguidade Tardia. Iniciou-se no início do século IV e foi extinta no final do século VII. Os autores que mais influenciaram os donatistas, em termos de doutrina religiosa, foram São Cipriano, Montano e Tertuliano.
- Donatismen var en väckelserörelse i Nordafrika, uppkallad efter biskopen Donatus (död cirka år 355). Under den diokletianska förföljelsen 303–305 hade många kristna avfallit, och frågan gällde om de skulle kunna återupptas i kyrkan. Enligt donatismen kunde inte avfallna präster längre förrätta giltiga sakrament. Man förkastade den officiella kyrkans mildhet mot de en gång avfallna och bildade en motkyrka, som ansåg sig vara den enda rätta. Augustinus hävdade mot donatisterna att kyrkan alltid måste innehålla en blandning av rättfärdiga och syndare.
- Донатизм — раскол в Западной церкви. Преследование христиан Диоклетианом вызвало стремление к мученичеству среди христиан Африки; мученики пользовались особенным почтением, целые толпы христиан посещали заключенных; это усиливало гонение, вследствие чего многие благоразумные епископы, в том числе епископ карфагенский Мензурий, старались успокоить умы. Диакон Мензурия, Цецилиан, по поручению последнего силою разгонял толпы христиан на тюремных дворах. Это возбудило среди христиан неудовольствие, которым воспользовались противники Цецилиана, когда он был избран после смерти Мензурия епископом карфагенским. С Донатом из Casae Nigrae во главе они созвали совет, на котором признали посвящение Цецилиана недействительным, так как он был рукоположён Феликсом, виновным, по их мнению, в измене церкви во время гонений. В епископы был выбран Маиорин, а после его смерти — Донат. Раскол быстро распространился по всей Африке, получив название донатизм. Вскоре раздор, возникший на почве личных интересов, превратился в принципиальное разногласие. По мнению Д. , характеристический признак истинной церкви составляет святость, выражающаяся в личном совершенстве ее служителей; таинства теряют свою силу, если совершены священнослужителями, провинившимися против церкви, или в церкви, сохраняющей связь с виновными. Поэтому донатисты перекрещивали переходящих к ним даже и православных, ругались над православными церквами и их священниками. Для разрешения спора противники обратились к императору Константину, который созвал один за другим три собора: в Риме, в Карфагене и в Арле. На первых двух были оправданы Цецилиан и Феликс, на третьем, вопреки донатистам, было постановлено не крестить вторично тех еретиков, которые были крещены во имя святой Троицы, и лишать священного сана только тех епископов, измена которых церкви была доказана, сохраняя силу за таинствами, ими совершенными. Недовольные решениями соборов, донатисты отвергли вмешательство светской власти в дела церкви, продолжали поступать по прежнему и этим вызвали преследования со стороны Константина. Император издал эдикт, в силу которого у донатистов должны были быть отобраны церкви, а епископы их сосланы. Это побудило донатистов принять в свою среду циркумцеллионов. Циркумцеллионами («вокруг сельских жилищ бродящие») назывались первоначально бродячие во имя Христа аскеты, называвшие себя воинами Христа и считавшие своей обязанностью вести борьбу против всякой неправды, защищая всех обиженных и угнетенных, грабя и убивая людей богатых и высокопоставленных. Донатисты, как преследуемые, нашли в них поддержку, наложившую неизгладимое пятно на всю партию, хотя большинство ее не принимало участия в зверствах циркумцеллионов. Константин, убедившись в бесполезности преследований, вскоре прекратил их, но при его преемниках донатисты несколько раз подвергались гонениям. Донат был сослан и умер в ссылке. Император Юлиан из ненависти к христианской церкви покровительствовал донатистам. После его смерти гонения возобновились. Среди самих донатистов появилось множество партий, последователей отдельных лиц, как-то: рогатисты, урбанисты, клавдиане и др. Наибольший вред Д. нанес раздор между епископом карфагенским Примианом и диаконом его Максимианом. Часть донат. епископов постановила низложить Примиана и заменить его Максимианом, но большинство не согласилось с этим решением и на большом совете в Богае Максимиан был отлучен от церкви, а партия его подверглась гонениям и избиению со стороны примианистов. В то время как внутренние раздоры подрывали донатистов, православная церковь приобрела сильного защитника в лице блаженного Августина, который отстаивал объективное значение церкви и независимость действия благодати от святости служителя. Усилившиеся неистовства донатистов и циркумцеллионов вызвали со стороны императора Гонория суровые меры: был издан эдикт об отобрании у донатистов всех церквей, но рядом с этим было объявлено помилование всем раскаявшимся. В 411 году был собран собор в Карфагене, на который были приглашены представители донатистов; император Гонорий прислал трибуна Марцеллина, который должен был по окончании прений решить, на чьей стороне правда. Августин одержал полную победу над донатистами; Гонорий признал правоту учения православной церкви и потребовал от донатистов, чтобы они подчинились решению собора. Когда донатисты отказались исполнить его требование, то им были воспрещены сборища под страхом смертной казни. С этого времени донатизм начинает мало-помалу исчезать, хотя и продержался ещё кое-где до VII века, до покорения Африки арабами.
- 多納徒主義又稱作多納圖主義或是多納圖教派（Donatism）是指由柏柏爾人基督徒多納圖·馬格納斯（Donatus Magnus）與其追隨者所建立的教派。該教派被正統的天主教教會視為是異端。該教派活動於羅馬帝國阿非利加行省，於4世紀與5世紀最為興盛。 330年時該教派已有172名主教，最多時擁有主教約300人。348年，羅馬帝國派軍隊鎮壓，雙方在北非對峙達13年。
- Le donatisme est une doctrine chrétienne schismatique puis hérétique qui prit son essor dans le diocèse d'Afrique romaine aux Modèle:S2. Il tire son nom de Donatus, évêque de Cellae Nigrae (Cases-Noires) en Numidie. Le principal point d’achoppement des donatistes avec l’Église officielle concernait le refus de validité des sacrements délivrés par les évêques qui avaient failli lors des persécutions de Dioclétien. Cette position fut condamnée en 313 au concile de Rome.
|
| rdfs:comment
|
- Der Donatismus (nach Donatus von Karthago, 315 bis 355 Primas der Donatisten) war eine nordafrikanische Abspaltung von der westlichen christlichen Kirche im 4. und 5. Jahrhundert, die eine eigene Ekklesiologie entwickelt hatte.
- Il Donatismo fu un movimento religioso cristiano sorto in Africa nel 311 dalle idee di Donato di Case Nere, considerato scismatico dopo le persecuzioni di Diocleziano dagli ortodossi, condannato dal concilio di Cartagine del 411 ed estintosi a seguito della conquista islamica del Magreb.
- ファイル:Augustine and donatists. jpg ドナトゥス派と論争する聖アウグスティヌス（後代：18世紀に描かれた絵画） ドナトゥス派（Template:Lang-en）とは、4世紀から5世紀にかけて北アフリカで勢力を得たキリスト教の分派。主流派（のちのカトリック教会・東方教会の両方）から異端とされる。英語表記からドナティストとも転写される。 思想潮流としてはドナトゥス主義、もしくは英語から転写してドナティズムとも表記される。これを巡る論争については「ドナティスト論争」等と呼ばれる。
- O Donatismo (cujo nome advém de Donato de Casa Nigra, bispo da Numídia e posteriormente de Cartago) foi uma seita religiosa cristã, considerada herética e cismática pelo catolicismo. Surgiu nas províncias do Norte de África na Antiguidade Tardia. Iniciou-se no início do século IV e foi extinta no final do século VII. Os autores que mais influenciaram os donatistas, em termos de doutrina religiosa, foram São Cipriano, Montano e Tertuliano.
- 多納徒主義又稱作多納圖主義或是多納圖教派（Donatism）是指由柏柏爾人基督徒多納圖·馬格納斯（Donatus Magnus）與其追隨者所建立的教派。該教派被正統的天主教教會視為是異端。該教派活動於羅馬帝國阿非利加行省，於4世紀與5世紀最為興盛。 330年時該教派已有172名主教，最多時擁有主教約300人。348年，羅馬帝國派軍隊鎮壓，雙方在北非對峙達13年。
- Donatism was a Berber christian heresy within the Roman province of Africa that flourished in the fourth and fifth centuries. It had its roots in the social pressures among the long-established Christian community of Roman North Africa, during the persecutions of Christians under Diocletian. The Donatists were members of a schismatic church not in communion with the churches of the Catholic tradition in Late Antiquity. Donatism was an indirect outcome of Diocletian's persecutions.
- El donatismo fue un movimiento religioso cristiano iniciado en el siglo IV en Numidia, que nació como una reacción ante el relajamiento de las costumbres de los fieles. Iniciado por Donato, obispo de Cartago, en el norte de África, aseguraba que sólo aquellos sacerdotes cuya vida fuese intachable podían administrar los sacramentos, entre ellos el de la conversión del pan y el vino en el Cuerpo y la Sangre de Cristo, y que los pecadores no podían ser miembros de la Iglesia.
- Donatolaisuus oli 300-luvun alussa Pohjois-Afrikan Karthagossa muodostunut kristillinen liike, joka vastusti vuonna 311 Caecilianuksen nimittämistä piispaksi (Karthagon piispana 311–313), koska hän ja hänet vihkinyt piispa Felix Aptungalainen olivat Diocletianuksen vainoissa (303–311) kieltäneet uskonsa. Donatolainen oppositio valitsi Majorinuksen Karthagon piispaksi; häntä seurasi 313 Donatus, jonka mukaan liike sai nimensä ja joka loi itsenäisen kirkon.
- Het donatisme is een schismatische stroming uit de kerkgeschiedenis van de 4e eeuw. Het donatisme ontstond in Africa, direct na de laatste grote christenvervolging onder keizer Diocletianus. Toen de vervolging over was, wilden veel christenen die eerst hun geloof verloochend hadden weer in de Kerk opgenomen worden; zij werden "traditores" genoemd. De donatisten waren voor een strenge handhaving van de excommunicatie en wilden deze afvalligen niet weer in de schoot van de kerk opnemen.
- Donatistene var en gruppe innen tidlig kristendom som gikk imot at en prest som ikke fulgte en god livsførsel forettet sakramenter. De var særlig utbredt i Afrika. Donatistene ble til på 300-tallet og opponerte mot det som var den gjeldende oppfatningen innen kirken på den tiden. De hevdet at sakramentenes gyldighet var avhengig av prestens oppførsel.
- Donatyzm – rygorystyczny ruch religijny, który w IV w. i V w. doprowadził do założenia Kościoła chrześcijańskiego w Afryce (w odłączeniu od wspólnoty Kościoła Kartaginy, będącego w jurysdykcji Kościoła Rzymu). Termin ten pochodzi od Donata, biskupa Kartaginy. Donatyści, czyli zwolennicy "Kościoła męczenników" lub "Kościoła ludzi doskonałych", negowali ważność sakramentów, jeżeli udzielał ich kapłan znajdujący się w stanie grzechu.
- Donatismen var en väckelserörelse i Nordafrika, uppkallad efter biskopen Donatus (död cirka år 355). Under den diokletianska förföljelsen 303–305 hade många kristna avfallit, och frågan gällde om de skulle kunna återupptas i kyrkan. Enligt donatismen kunde inte avfallna präster längre förrätta giltiga sakrament. Man förkastade den officiella kyrkans mildhet mot de en gång avfallna och bildade en motkyrka, som ansåg sig vara den enda rätta.
- Донатизм — раскол в Западной церкви. Преследование христиан Диоклетианом вызвало стремление к мученичеству среди христиан Африки; мученики пользовались особенным почтением, целые толпы христиан посещали заключенных; это усиливало гонение, вследствие чего многие благоразумные епископы, в том числе епископ карфагенский Мензурий, старались успокоить умы. Диакон Мензурия, Цецилиан, по поручению последнего силою разгонял толпы христиан на тюремных дворах.
- Le donatisme est une doctrine chrétienne schismatique puis hérétique qui prit son essor dans le diocèse d'Afrique romaine aux Modèle:S2. Il tire son nom de Donatus, évêque de Cellae Nigrae (Cases-Noires) en Numidie. Le principal point d’achoppement des donatistes avec l’Église officielle concernait le refus de validité des sacrements délivrés par les évêques qui avaient failli lors des persécutions de Dioclétien. Cette position fut condamnée en 313 au concile de Rome.
|
