| dbpprop:abstract
|
- Sir Dominick Daly (11 August 1798 – 19 February 1868) was the Governor of Prince Edward Island from 11 July 1854 to 25 May 1859 and later Governor of South Australia from 4 March 1862 until his death on 19 February 1868. He was born in Ardfry, County Galway, Republic of Ireland in 1798 and studied in Birmingham. In 1823, he came to Lower Canada as secretary to Lieutenant-Governor Sir Francis Nathaniel Burton. In 1827, he was appointed provincial secretary for Lower Canada. After the Act of Union in 1840, it became a prerequisite for his post that he be elected and he ran successfully in the Canada East riding of Mégantic in 1841. In 1841, he was appointed provincial secretary of Canada East and a member of the Executive Council. When the council resigned en masse in November 1843 in a dispute with Governor Sir Charles Theophilus Metcalfe, Daly chose to remain, which was viewed as a betrayal by Reformers. This left Daly as acting head of government for several weeks. In 1844, he became provincial secretary for both Canada East and Canada West. In March 1845, he was challenged to a duel by Reformer Thomas Cushing Aylwin; shots were fired but no one was injured. Daly was removed from the Executive Council in 1848 when Robert Baldwin and Louis-Hippolyte Lafontaine came to power; he returned to England and served on a commission of inquiry. In 1852, Daly was appointed lieutenant-governor of Tobago; he was next appointed to the same post in Prince Edward Island. He was a popular administrator there although Conservatives weren't comfortable with his Roman Catholic faith. In 1858, he announced his resignation and departed the following year. In October 1861, he was appointed the next governor for South Australia.
- Sir Dominick Daly (1798-1868) – brytyjski urzędnik kolonialny i kanadyjski polityk. Wielokrotny członek rady rządowej oraz pełniący obowiązki premiera Prowincji Kanady. Daly, stara Irlandzka rodzina, wywodząca swe tradycje z wczesnego średniowiecza, zaczęła odgrywać przodującą rolę w lokalnej polityce już w XVI w. Dzięki nieprzeciętnym zdolnościom wielu członków rodu oraz korzystnej serii małżeństw, rodzina osiągnęła brytyjskie szlachectwo. Dominic jr, syn Dominca i Joanny Herriet Burke, siostry Josepha Blake, 1. barona Wallscourt, od dziecka przygotowywany był do służby publicznej. Po nauce w prestiżowych szkołach i serii podroży europejskich, w 1823 uzyskał eksponowaną posadę sekretarza gubernatora Dolnej Kanady. Daly będąc ambitnym młodym człowiekiem, wyrobił sobie silną pozycję u boku gubernatora Francisa Burtona. Jednocześnie znając francuski i będąc katolikiem nawiązał przyjazne stosunki z Frankofonami. W 1826 r. , w wyniku konfliktu pomiędzy Burtonem a gubernatorem generalnym George'em Ramsayem, o sposób w jaki byli traktowani Frankofoni, ten pierwszy został odwołany do Anglii, gdzie postawiono mu zarzut niesubordynacji. Wraz z nim do Anglii powrócił i Daly. Po krótkim dochodzeniu, Daly został oczyszczony z zarzutów, powrócił do Kanady i ponownie objął swoje stanowisko. Do jego obowiązków należało przygotowywanie wszystkich oficjalnych dokumentów i ogólne nadzorowanie kancelarii. W czasie swej drugiej kadencji, podobnie jak jego dawny szef, odnosił się przyjaźnie do francuskojęzycznych Kanadyjczyków, solidaryzując się z nimi. Z czasem wyrósł on na jedną z najpopularniejszych osobistości administracji kolonialnej i zaangażował się w wielotorową, społeczną, kulturalną i polityczną działalność w swej kolonii. W czasie rebelii w 1837, Daly roztropnie unikał wszelkich komentarzy i zaangażowania w bieg wypadków. Dzięki temu przez obie strony – konserwatystów i reformistów był postrzegany jako ich człowiek. Także i władze kolonialne dążyły go zaufaniem, czego najlepszym dowodem był fakt, iż po czystkach jakie dotknęły lokalne urzędy po rebelii, był jedynym z wyższych urzędników, jaki pozostał na swoim stanowisku. Daly, podobnie jak jego kontrpartner z Górnej Kanady Samuel Harrison, brał także czynny udział w przygotowywaniu raportu Durhama, który stał się podstawą dla utworzenia nowej kolonii (w miejsce dwóch Górnej i Dolnej Kanady) znanej jako Prowincja Kanady. Od 1841 Daly zasiadał w zgromadzeniu legislacyjnym prowincji. Choć brał udział we wszystkich sesjach parlamentu, był posłem mało aktywnym, większość swej energii poświęcając zajęciom administracyjnym, stroniąc jednocześnie od angażowania się w walki frakcyjne. Ten fakt i wcześniejsza jego reputacja zdecydowały, iż stał się pożądanym partnerem tak dla konserwatystów jak i liberałów. Zasiadał już w pierwszym rządzie Drapera-Harissona, a następnie w kolejnych, włączając w to reformatorski rząd Baldwina-Hippolyte La Fontaina. Po upadku tego rządu w 1843, przez okres przez okres dwóch tygodni pełnił obowiązki premiera aż do momentu, gdy został powołany kolejny rząd konserwatywny. Drogi Dalego i reformistów rozeszły się jednak w 1848, kiedy powrócili oni do władzy, tworząc po raz pierwszy w historii Kanady rząd przedstawicielski. Napięcie pomiędzy Dalym, a niedawnymi kolegami doszło do takiego poziomu, iż jeden z reformistów Thomas Cushin (będąc pijanym) wyzwał Dalego na pojedynek. Choć każdy z urażonych oddał strzał z pistoletów, żaden nie został zraniony. Po tych wydarzeniach Daly ostatecznie wycofał się z czynnej polityki i powrócił do Anglii. W 1849 odrzucił propozycję objęcia funkcji gubernatora generalnego Bahama. W rok później zaakceptował jednak podobne stanowisko na Tabago. Ze względu na trapiące go choroby, zmuszony był opuścić tropiki i powrócił na północ, przyjmując funkcje gubernatora Wyspy Księcia Edwarda. W czasie swego urzędowania brał udział w negocjacjach traktatu handlowego z USA. Odpowiedzialny był także za wprowadzenie systemu szkolnego na wyspie jak i nadanie praw miejskich jej stolicy Charlottetown. Sprawując swoją funkcje Daly musiał się także zaangażować w spór, który kształtował politykę wyspy przez cały XIX w. , a mianowicie problem nieobecnych właścicieli. Wtedy to odmówił podpisania ustawy przeprowadzonej przez rząd George Colesa mającej za celu eksmisję szczególnie upartych dzierżawców. W 1858 złożył rezygnację ze sprawowanej funkcji i powrócił do Anglii, gdzie w 1846 został uszlachcony. W 1861 po dwuletniej bezczynności Daly ponownie został powołany do służby kolonialnej, tym razem do Australii gdzie zmarł 19 lutego 1868 na anemię. Jeden z synów Dominica Daly Malacho Bowes Daly został gubernatorem porucznikiem Nowej Szkocji.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
