| dbpprop:abstract
|
- Disease-modifying antirheumatic drugs (DMARDs) is a category of otherwise unrelated drugs defined by their use in rheumatoid arthritis to slow down disease progression. The term is often used in contrast to non-steroidal anti-inflammatory drug, which refers to agents that treat the inflammation but not the underlying cause. The term "antirheumatic" can be used in similar contexts, but without making a claim about an effect on the course.
- Die Basistherapie ist eine Behandlungsmöglichkeit bei entzündlichen rheumatischen Erkrankungen. Diese langfristige Therapieform zielt auf die Eindämmung des weiteren Krankheitsverlaufs und der damit verbundenen Beschwerden und Einschränkungen ab. Die bei rheumatischen Erkrankungen eingesetzten Basismedikamente sind sogenannte langsamwirkende Antirheumatika beziehungsweise second-line-Medikamente, die über einen längeren Zeitraum eingesetzt werden müssen. Im Gegensatz zu den first-line-Medikamenten, zu welchen Analgetika, nichtsteroidale Antirheumatika und steroidale Antirheumatika (Kortikosteroide) zählen, haben die Basismedikamente jeweils spezifische Wirkungen auf den Krankheitsprozess mit kurz- als auch langfristigem positivem Einfluss auf den Krankheitsverlauf und bessern nicht nur die Symptome. Häufig ist eine Kombinationstherapie mit second- und first-line-Wirkstoffen nötig.
- Antireumàtic és aquell medicament o agent que combat o atenua els símptomes del reuma.
- Disease-modifying antirheumatic drugs ("ziekteverloop beïnvloedende geneesmiddelen tegen reuma") of DMARD's vormen een groep geneesmiddelen die de activiteit van ontstekingen in de gewrichten verminderen. De middelen worden gegeven met als doelstelling het zoveel mogelijk voorkomen van gewrichtsbeschadiging zoals die bij reumatoïde artritis veel voorkomen. Effecten: zwellingen en pijn in de gewrichten nemen af. Er blijkt een gunstig effect bij laboratoriumonderzoek. De concentratie van het CRP daalt en de BSE wordt lager. De huidige DMARD's vertragen radiologisch waarneembare gewrichtsbeschadiging. Dit is na onderzoek gebleken. Het uiteindelijke doel van behandeling met DMARD is voorkomen van beperkingen en handicaps. Frequent gebruikte DMARD's zijn methotrexaat, sulfasalazine en leflunomide. Daarnaast zijn er de minder frequent gebruikte DMARD's als crinolinederivaten en goudverbindingen. Tegenwoordig is er ook een nieuwe generatiemiddelen op de markt, de zgn. biologicals, complexe polypeptiden en antistoffen die het ontstekingsproces beïnvloeden. Deze zijn werkzaam maar zeer duur. Een behandeling met een DMARD wordt gestart als er (na ongeveer 6 weken) onvoldoende reactie is op behandeling van reumatische artritis met een 'gewone' NSAID. Synthetische DMARDs methotrexaat (Ledertrexate, Emthexate) remt in lage dosering, van 7,5 tot 30 mg per week, gewrichtsontstekingen bij reuma. Het werkt door de vrijzetting van adenosine, inductie van apoptose van geactiveerde T-cellen en remming van de synthese van purines en pyrimidines. Vaak wordt het gegeven in combinatie met foliumzuur, om de bijwerkingen tegen te gaan. Vanwege schadelijke effecten op de ongeboren vrucht, dienen vruchtbare vrouwen een vorm van anticonceptie te gebruiken.. Leflunomide onderdrukt de ontstekingsreacties van RA in het lichaam, door remming van dihydroorotaat dehydrogenase en tyrosine kinase. Vanwege schadelijke effecten op de ongeboren vrucht, dienen vruchtbare vrouwen een vorm van anticonceptie te gebruiken. Onderzoeken laten veelbelovende resultaten zien bij Bechterew-patiënten. Azathioprine onderdrukt ontstekingsreacties die met RA gepaard gaan door remming van enzymen die betrokken zijn bij aanmaak van purines. Antimalariamiddelen, chloroquine en hydroxychloroquine. Gebruikelijke doseringen van hydroxychloroquine liggen in Nederland tussen de 200-400 mg per dag. Zolang de dosering per dag onder de 6,5 mg per kilo lichaamsgewicht ligt, is hydroxychloroquine de DMARD die het beste door de patiënten wordt verdragen. Een jaarlijks bezoek aan de oogarts in verband met zeldzame schadelijke effecten op de retina, is de enige voorzorgsmaatregel. Goudverbindingen. De werking van goud bij reuma is lang geleden al opgemerkt. De ontsteking vermindert en de reumatoïde artritis wordt afgeremd. Voorbeelden zijn auranofine, wat oraal kan worden ingenomen en aurothiomalaat, wat per intramusculaire injectie wordt toegediend. Het goud wordt door macrofagen opgenomen, en opgeslagen in lysosomen. Dit heeft tot gevolg dat antigenen minder goed door ontstekingscellen kunnen worden verwerkt, en de ontsteking vermindert. Goud remt ook NF-kappa-B en I-kappa B-kinase, dit remt de productie van de ontstekingsstoffen TNF-alfa, interleukine-1 en interleukine-6. Daarnaast remt het ook bepaalde enzymen die verantwoordelijk zijn voor de afbraak van bepaalde botcellen. Goudverbingen worden over het algemeen slecht verdragen. Veranderingen in het bloed en beschadiging van het beenmerg behoren tot de ernstige bijwerkingen. Jeuk is meestal een voorbode van het optreden van schadelijker bijwerkingen. Sulfasalazine wordt in de darm gesplitst in mesalazine en sulfapyridine. Bij inflammatoire darmziekten is mesalazine het werkzame bestanddeel, bij RA is waarschijnlijk juist sulfapyridine en/of sulfasalazine de werkzame stof, al is het werkingsmechanisme niet bekend. Sulfapyridine veroorzaakt het grootste deel van de bijwerkingen. Zo'n 20 procent van de patiënten heeft er last van; misselijkheid, koorts en huiduitslag. Bijwerkingen treden vooral op als de dosis groter is dan 4 gram per dag. Ernstige bijwerkingen kunnen ook voorkomen: afwijkingen in het bloedbeeld. Dit moet in het begin elke 2-4 weken en later elke 2-3 maanden worden gecontroleerd. Door hun vele en potentieel ernstige bijwerkingen worden ze meestal alleen door de reumatoloog voorgeschreven en bewaakt. Biologische DMARDs. TNF-alfa-remmers deze middelen remmen een stof, TNF-alfa, die betrokken is bij ontstekingsreacties. Voorbeelden van TNF-alfa-remmers zijn infliximab (Remicade), etanercept (Enbrel) en adalimumab (Humira). Interleukineremmers. Deze middelen remmen bepaalde eiwitten, interleukines, die een rol spelen bij ontstekingen. Voorbeeld is anakinra (Kineret), werkt via de remming van interleukine-1. Voor alle DMARDs geldt dat zij meestal alleen door een reumatoloog worden voorgeschreven.
- Базисные препараты при ревматоидном артрите — это большая и неоднородная группа лекарственных препаратов, объединённых общей способностью не только снимать симптомы и неспецифически уменьшать воспаление суставов у больных ревматоидным артритом, но и модифицировать, смягчать или тормозить прогрессирование самого заболевания, деструкцию кости и другие специфические поражения. Многие (но не все) из базисных препаратов, применяемых в терапии ревматоидного артрита, также обладают активностью при некоторых других заболеваниях, предположительно или доказанно имеющих аутоиммунную природу. К таким заболеваниям относятся: неспецифический язвенный колит, болезнь Крона, псориаз, аутоиммунный гломерулонефрит, хронический активный гепатит. Достаточно интересно отметить, что при разных аутоиммунных заболеваниях помогают разные препараты из числа «базисных», что может отражать разницу в их этиологии и патогенезе. Эффективность базисных препаратов при ревматоидном артрите и других аутоиммунных заболеваниях связывают с их специфической противовоспалительной и иммуносупрессивной активностью. Вместе с тем базисные противоревматические препараты, в отличие от глюкокортикоидов и нестероидных противовоспалительных препаратов, непригодны в качестве «обычных» противовоспалительных препаратов при воспалениях, в патогенезе которых не участвуют те или иные специфические аутоиммунные механизмы. Те из базисных препаратов, которые не являются «настоящими» иммуносупрессорами, также не могут применяться для иммуносупрессии при состояниях, не связанных с аутоиммунитетом, например, при аллотрансплантации органов и тканей. Иммуносупрессивная активность салазопиридазина или хлорохина слишком слаба для этого и, кроме того, специфична по отношению к аутоиммунитету. Общим свойством всех базисных препаратов является медленное, постепенное развитие эффекта, могущее потребовать нескольких месяцев терапии. Для быстрого достижения симптоматического улучшения при ревматоидном артрите и других аутоиммунных заболеваниях в период ожидания эффекта от базисной терапии назначают глюкокортикоиды, нестероидные противовоспалительные препараты. При тяжёлом течении ревматоидного артрита или, например, болезни Крона может потребоваться сочетанное применение двух и более базисных препаратов из разных групп, с разными механизмами действия. При этом очень важно учитывать возможность повышения токсичности терапии при некоторых сочетаниях. Например, сочетание метотрексата с сульфасалазином или салазопиридазином приводит к возрастанию гематологической токсичности метотрексата, поскольку сульфаниламиды являются, подобно метотрексату, ингибиторами дигидрофолатредуктазы и в клетках человека, не только бактерий. Сочетание метотрексата с циклоспорином приводит к повышению степени иммуносупрессии и, соответственно, повышению риска инфекционных и опухолевых осложнений терапии. Базисные противоревматические препараты делятся на несколько групп: Иммуносупрессивные препараты азатиоприн инфликсимаб левамизол лефлуномид меркаптопурин метотрексат тимодепрессин циклоспорин циклофосфамид — применяется крайне редко из-за большой токсичности Препараты золота Ауранофин (Ауропан, Риадура) Ауротиоглюкоза Ауротиомалат натрия Миокризин Ауротиосульфат натрия (Санокризин) Ауротиопрол (Кризанол) D-пеницилламин Производные 5-аминосалициловой кислоты Месалазин Салазопиридазин Сульфасалазин Производные 4-аминохинолина Хлорохин (делагил) Гидроксихлорохин (плаквенил) Ингибиторы матриксных металлопротеиназ доксициклин миноциклин
- Antireumatika är en grupp av läkemedel som används för att behandla reumatiska sjukdomar. Exempel på antireumatika är glukosamin, auranofin och oxaceprol.
- Hastalığı-modifiye eden antiromatizmal ilaçlar (DMARD'lar) birçok otoimmün hastalıkta hastalığın ilerlemesini yavaşlatmak için kullanılan ilaçlardır. Bu ilaçlar ilk olarak Romatoid Artrit tedavisi için üretilmişlerdir (İsim buradan gelmektedir. ) ama birçok başka hstalıkta da kullanılmaya başlamışlardır, bu hastalıklar arasında Crohn hastalığı),Sistemik lupus eritematozus, İdyopatik Trombositopenik Purpura (ITP), Myasthenia gravis sayılabilir. Bu ilaçların bazıları kesin bir şekilde otoimmun hastalık olarak dile getirilemeyen Ülseratif Kolit hastalığının tedavisinde de kullanılmaya başlanmışlardır. Bazı DMARD'lar hafif etkili kemoterapötiklerdir ama kemoterapinin bir yan etkisini - İmmunosüpresyon - kullanırlar. Bu terim, ilacın hastalığın altında yatan ve oluşumunu tetikleyen süreçler üzerine etkili olduğu,bunları baskıladığı ya da geciktirdiği anlamına gelmektedir, tıpkı artmış eritrosit sedimantasyon hızı, azalmış hemoglobin düzeyi, artmış Romatoid Faktör düzeyi ya da daha güncel bir saptama olarak,artmış C reaktif protein düzeyi gibi. Aslında terim şu anda kemik ve kıkırdağa hasar veren süreçleri baskılayan ilaçlar için kullanılmaktadır. DMARD'lar ileride 'kimyasal olarak sentezlenen geleneksel ufak molekül ağırlıklı ialçalar' ya da 'genetik mühendisliği ile üretilmiş biyolojik ilaçlar' olarak iki alt gruba ayrılabilirler.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
