| dbpedia-owl:abstract
|
- Dies irae (lat. „Tag des Zorns“, häufig auch in der mittellateinischen Form Dies ire) ist der Anfang eines mittelalterlichen Hymnus vom Jüngsten Gericht, der bis 1970 in der römischen Liturgie als Sequenz der Totenmesse gesungen wurde. Er fand ab dem 14. Jahrhundert Eingang in das Requiem, und wurde durch das Konzil von Trient (1545–1563) als fester Bestandteil der Totenmesse bestätigt. Heute kann er – bei Gebrauch älterer Stundenbücher – in der letzten Woche des Liturgischen Jahres und an Allerseelen „ad libitum“ im Stundengebet gesungen werden. Als Autor wird traditionell Thomas von Celano (* um 1190; † um 1260) angesehen, ein Freund und Biograph von Franz von Assisi; diese Zuschreibung ist allerdings umstritten. Der Hymnus weist ein alternierendes akzentuierendes Versmaß, mithin Trochäus, auf.
- Dies Irae (Day of Wrath) is a thirteenth century Latin hymn thought to be written by Thomas of Celano. It is a medieval Latin poem characterized by its accentual stress and its rhymed lines. The metre is trochaic. The poem describes the day of judgment, the last trumpet summoning souls before the throne of God, where the saved will be delivered and the unsaved cast into eternal flames. The hymn is best known from its use as a sequence in the Roman Catholic Requiem Mass. It was removed from the ordinary form of the Roman Rite Mass in the liturgical reform of 1969–1970, but was retained as a hymn of the Divine Office. It can still be heard when the 1962 form of the Mass is used. An English version of it is found in various missals used in the Anglican Communion.
- Dies Irae ("Día de la ira") es un famoso himno latino del siglo XIII atribuido al franciscano Tomás de Celano (1200-1260), amigo y biógrafo de San Francisco de Asís. También se han considerado como posibles autores al Papa Gregorio Magno, San Bernardo de Claraval o los monjes dominicos Umbertus y Frangipani. Suele considerarse el mejor poema en latín medieval, y difiere del latín clásico tanto por su acentuación (no cuantitativa) como por sus líneas en rima. El metro es trocaico. El poema describe el día del juicio, con la última trompeta llamando a los muertos ante el trono divino, donde los elegidos se salvarán y los condenados serán arrojados a las llamas eternas. Este himno se usó como secuencia en la Misa de Réquiem de rito romano hasta la revisión del Misal Romano de 1970.
- Dies irae oli katolisen kirkon sielunmessun eli Requiemin Sequentia-jakson tunnetumpi nimitys, jonka on luultavasti kirjoittanut Tuomas Celanolainen. Teksti poistettiin requiemin kaavasta katolisen kirkon vuoden 1970 liturgisessa uudistuksessa ja sitä käytetään enää hetkipalveluksissa katolisen kirkkovuoden viimeisellä viikolla juuri ennen adventtia. Runon ensimmäinen säe on: Dies Irae! dies illa Solvet saeclum in favilla Teste David cum Sibylla! eli: Vihan päivä, tuomion päivä polttaa kerran maailman tuhkaksi: niin ennustavat Daavid ja Sibylla. Runon innoittajana on mahdollisesti toiminut Sefanjan kirjan 1. luvun jakeet 15 - 16: "Se päivä on vihan päivä,hädän ja ahdistuksen päivä,onnettomuuden ja hävityksen päivä, pimeyden ja synkeyden päivä, pilven ja sumun päivä, pasuunan äänen ja sotahuudon päivä. Se vyöryy varustettuja kaupunkeja vastaan, korkeita torneja vastaan. " Dies irae on Suomen evankelis-luterilaisen kirkon virsikirjassa numerolla 158, nimellä Vihan päivä kauhistava! Virren on suomentanut Hemminki Maskulainen vuonna 1605 ja uudistanut August Ahlqvist vuonna 1866.
- Il Dies irae è una sequenza in lingua latina, molto famosa, attribuita dubitativamente a Tommaso da Celano. Sono in molti a ritenerla una composizione poetica medievale tra le più riuscite. C'è un salto di stile rispetto al latino classico: il ritmo è accentuativo e non quantitativo, e i versi sono rimati con rima baciata (AAA, BBB, CCC) ad eccezione delle ultime due strofe. Il metro è trocaico. Descrive il giorno del giudizio, l'ultima tromba che raccoglie le anime davanti al trono di Dio, dove i buoni saranno salvati e i cattivi condannati al fuoco eterno. Il Dies irae è una delle parti più note del requiem e quindi del rito per la messa esequiale previsto dalla liturgia per la messa di rito tridentino. Compare anche nella Liturgia delle Ore (come inno alternativo per l'ultima settimana del tempo ordinario) in una versione riveduta, che tiene conto dell'illegittimità dell'identificazione da parte dell'esegesi medievale della figura di Maria Maddalena con la penitente pentita. Probabilmente l'ispirazione dell'inno è biblica, dalla versione latina della Vulgata del libro di Sofonia 1,15-16: « Dies irae, dies illa, dies tribulationis et angustiae, dies calamitatis et miseriae, dies tenebrarum et caliginis, dies nebulae et turbinis, dies tubae et clangoris super civitates munitas et super angulos excelsos. » « Giorno d'ira quel giorno, giorno di angoscia e di afflizione, giorno di rovina e di sterminio, giorno di tenebre e di caligine, giorno di nubi e di oscurità, giorno di squilli di tromba e d'allarme sulle fortezze e sulle torri d'angolo. »
- 怒りの日（いかりのひ、ディエス・イレ、Dies irae）とは終末思想の一つで、キリスト教終末論において世界の終末、キリストが過去を含めた全ての人間を地上に復活させ、その生前の行いを審判し、神の主催する天国に住まわせ永遠の命を授ける者と地獄で永劫の責め苦を加えられる者に選別するとの教義、思想。または、それが行われる日。その様子については新約最後の書、幻視者ヨハネによる『ヨハネの黙示録』（アポカリプス）に詳述されている。また、マタイによる福音書25章、第二テサロニケ1章、旧約のイザヤ63章にも記されている。ただし、ミサで用いられるラテン語の詞はセラノのトーマス（Thomas of Celano）の作詞と考えられ、聖書から直接とられた聖句ではない。
- Dies irae (= dag van toorn) zijn, in de katholieke eredienst, de beroemde eerste woorden van de sequentia uit de Latijnse mis der overledenen, waarmee ook meestal naar de gehele sequentia wordt verwezen. De tekst, die ontstond in de 13e eeuw (? door Thomas van Celano, ± 1250), wordt beheerst door angst en huiver voor Gods laatste oordeel over de overledenen, en wordt omwille van die lugubere sfeer niet vaak meer uitgevoerd in de eigentijdse uitvaartliturgie. Verschillende componisten hebben er evenwel schitterende muziek voor geschreven, en het thema van de oorspronkelijke Gregoriaanse versie heeft veel andere componisten tot in onze tijd geïnspireerd bij het schrijven van (profane) muziek met een lugubere achtergrond, onder meer Berlioz in de Symphonie fantastique, Saint-Saëns in de Danse Macabre, Mahler in zijn Tweede Symfonie, enz. Franz Liszts Totentanz is een stel vrije variaties geheel gebaseerd op het openingsthema van het Dies Irae. Tot de bekendere Dies Irae behoren die van Wolfgang Amadeus Mozart, Requiem in d-klein, KV 626 uit 1791 en die van Giuseppe Verdi uit 1874, deze worden vooral gekenmerkt door harde, snelle muziek, vooral het begin van Verdi's Dies Irae.
- Dies irae er en kjent latinsk hymne fra 1200-tallet, og tilskrives vanligvis Thomas fra Celano. Hver strofe har tre trokeiske verselinjer som rimer. Diktet beskriver dommedag, da den siste basunen skal kalle de døde sjeler til Guds trone, hvor de gode vil bli frelst, og de onde bli forvist til Helvetes evige flammer. I Norsk salmebok heter den «Vreidedagen, han skal renna». Den inngikk tidligere i den katolske messen for avdøde, men dette ble endret i den nye liturgien av 1969.
- Dies iræ lub Dies irae – początek napisanej na przełomie XII i XIII w. rymowanej sekwencji, która od XIV w. włączona została do mszału, a od czasu reformy trydenckiej śpiewana jest w liturgii Kościoła rzymskokatolickiego w mszach żałobnych w klasycznym rycie rzymskim, najczęściej jest to również określenie całej tej sekwencji, a przy ściślejszym podziale – jej początku (drugim fragmentem sekwencji jest wtedy Tuba mirum). W nowym obrządku nie jest już powszechnie używana (ma charakter opcjonalny).
- Dies Irae ("Dia da Ira") é um famoso hino, em latim, do século XIII. Pensa-se que foi escrito por Tomás de Celano. Sua inspiração parece vir da Vulgata, tradução de Sofonias 1,15–16: É também um dos hinos do Requiem de Mozart, Verdi e do contemporâneo Penderecki.
- Dies Irae leder hit. En musikgrupp med detta namn hittas på Dies Irae (band) Dies irae, lat. "Vredens dag", är en psalmtext som framförs som en växelsång mellan församlingen och företrädesvis två körer, där körsekvensen börjar med titelraden "Vredens stora dag" och församlingssången börjar med titelraden "En dag skall uppgå för vår syn". Vid psalmens första publicering ingick den latinska texten med inledningsorden Dies iræ, dies illa. Den latinska texten skrevs troligen av Thomas av Celano (död omkring 1255) på 1200-talet och översattes till svenska av Severin Cavallin 1882 med en senare bearbetning av Johan Bergman 1920 och Natanael Beskow samma år. Den svenska psalmtexten (församlingssången) skrevs enligt 1986 års psalmbok utifrån en bearbetning av Bartholomäus Ringwaldt 1582 och 1586 av den latinska texten som sedan blev översatt av Lorentz Springer 1676, Johan Olof Wallin och Olov Hartman 1978. Dess dramatiska framställning av yttersta domen är särskilt känd genom Mozarts och Verdis requiemmässor. Den medeltida hymnens melodi har använts av bl.a. Franz Liszt i Totentanz – Paraphrase über 'Dies iræ', Hector Berlioz i Symfonie Fantastique och Requiem, Rachmaninov i De dödas ö och Variationer över ett tema av Paganini, György Ligeti, Mozart och Verdi i sina Requiem. Beskows text blir fri för publicering 2023. Den tidigare, 1819, publicerade texten är fri från upphovsrättsligt skydd.
- Судный день (лат. dies irae, букв. «день гнева») — в католическом богослужении песнопение проприя мессы; написана в XIII веке францисканцем Фомой Челанским. В ней описывается Судный день. Заключительные звуки секвенции символизирует восхождение душ людей к Божественному трону, где праведники будут избраны для наследования Рая, а грешники — низвергнуты в геенну огненную. Секвенция Dies irae включалась в обиходные книги начиная со времён Тридентского собора вплоть до Второго Ватиканского собора. В новое чинопоследование мессы (1970) она не включена. Dies irae <poem> </poem>
- La Séquence (Sequentia) Dies iræ (littéralement, "Jour de colère" en latin), qu’on appelle aussi Prose des Morts, est un poème partiellement apocalyptique, intégré au corpus grégorien. Le Dies iræ était (et peut toujours être) chanté dans la messe de Requiem. Écrit en langue latine sur le thème de la colère de Dieu au dernier jour, le poème évoque le retour du Christ, au « son étonnant de la trompette » qui jettera les créatures au pied de son trône afin que tout acte soit jugé. Il participe d’une tendance médiévale (liée à l’époque des Croisades) que Jean-Charles Payen a appelée « la prédication par la crainte ». Mais c’est aussi, pour une bonne partie, le poème de la faiblesse de l’humain et du doute : « Quel protecteur vais-je implorer, quand le juste est à peine sûr ? » (Quem patronum rogaturus, cum vix justus sit securus ?). Et plus loin : « Rappelle-toi, Jésus très bon, c’est pour moi que tu es venu, ne me perds pas en ce jour-là » (Recordare, Jesu pie, quod sum causa tuæ viæ; ne me perdas illa die). C’est un des poèmes les plus connus et un des plus beaux de la littérature latine médiévale. Les textes de cette époque diffèrent des poèmes latins classiques par leur distribution de l’accent tonique et par la rime. Dans la séquence Dies iræ, le mètre est trochaïque (une syllabe longue, une syllabe brève). Elle est chantée en style de chant grégorien. Son élaboration remonte au début du Modèle:S (donc aux alentours de l'an mil) et aux tropes (ou développements) du Répons Libera me Domine (« Libère moi, Seigneur, de la mort éternelle ») qu’on chante également dans les messes de Requiem et où l’on trouve les mots Dies illa, dies iræ : « Ce jour-là sera un jour de colère »). L’essentiel du poème du Dies iræ semble avoir été mis en forme au milieu du Modèle:S (texte et musique). Il a longtemps été attribué à un frère franciscain italien du Modèle:S, Thomas de Celano. Mais il semble que cet auteur n'ait fait passer à la postérité que la version légèrement remaniée et complétée d’un poème plus bref et plus ancien, conservé dans un manuscrit du Modèle:S : en 1931, Dom Mauro Inguanez, bibliothécaire du Mont-Cassin, découvrit à Caramanico, près de Naples, ce manuscrit datant de la fin du XIIe siècle, qui donne du Dies iræ une version un peu plus courte que la nôtre : elle se termine avec la strophe Oro supplex. Il manque, en outre, la strophe Juste judex. Celano n'a pu, tout au plus, qu'apporter quelques modifications sur un texte déjà existant, sans doute dans le but de l'intégrer à la Messe des Morts. Après cela, le Dies iræ devint, pour une longue période, une Séquence (Sequentia) de la liturgie des funérailles (à laquelle appartient la Messe de Requiem). C’est à ce titre qu’il a fait l’objet de nombreuses compositions musicales; parmi les plus célèbres, celles qu’on trouve dans les messes des morts de W.A. Mozart et de Giuseppe Verdi (qui ne reprennent aucun élément du plain-chant, mais seulement l’intégralité du texte). Cependant, les messes de Requiem ne comportent pas nécessairement le Dies iræ : il est par exemple absent du Requiem de Gabriel Fauré, qui retient plus les idées de repos et de paradis (voir l’In paradisum par lequel la messe se termine) que l’idée de crainte. Dans le rite approuvé en 1969, à la suite du Concile Vatican II, par le pape Paul VI, la séquence a disparu des messes des défunts . La séquence figure aussi dans la version latine de l’Office des Lectures, à la 34ème semaine du Temps ordinaire (Liber Hymnarius, Solesmes, 1983, XVI-622 p.).
|
| rdfs:comment
|
- 怒りの日（いかりのひ、ディエス・イレ、Dies irae）とは終末思想の一つで、キリスト教終末論において世界の終末、キリストが過去を含めた全ての人間を地上に復活させ、その生前の行いを審判し、神の主催する天国に住まわせ永遠の命を授ける者と地獄で永劫の責め苦を加えられる者に選別するとの教義、思想。または、それが行われる日。その様子については新約最後の書、幻視者ヨハネによる『ヨハネの黙示録』（アポカリプス）に詳述されている。また、マタイによる福音書25章、第二テサロニケ1章、旧約のイザヤ63章にも記されている。ただし、ミサで用いられるラテン語の詞はセラノのトーマス（Thomas of Celano）の作詞と考えられ、聖書から直接とられた聖句ではない。
- Dies irae er en kjent latinsk hymne fra 1200-tallet, og tilskrives vanligvis Thomas fra Celano. Hver strofe har tre trokeiske verselinjer som rimer. Diktet beskriver dommedag, da den siste basunen skal kalle de døde sjeler til Guds trone, hvor de gode vil bli frelst, og de onde bli forvist til Helvetes evige flammer. I Norsk salmebok heter den «Vreidedagen, han skal renna». Den inngikk tidligere i den katolske messen for avdøde, men dette ble endret i den nye liturgien av 1969.
- Dies Irae ("Dia da Ira") é um famoso hino, em latim, do século XIII. Pensa-se que foi escrito por Tomás de Celano. Sua inspiração parece vir da Vulgata, tradução de Sofonias 1,15–16: É também um dos hinos do Requiem de Mozart, Verdi e do contemporâneo Penderecki.
- Dies irae (lat. „Tag des Zorns“, häufig auch in der mittellateinischen Form Dies ire) ist der Anfang eines mittelalterlichen Hymnus vom Jüngsten Gericht, der bis 1970 in der römischen Liturgie als Sequenz der Totenmesse gesungen wurde. Er fand ab dem 14. Jahrhundert Eingang in das Requiem, und wurde durch das Konzil von Trient (1545–1563) als fester Bestandteil der Totenmesse bestätigt.
- Dies Irae (Day of Wrath) is a thirteenth century Latin hymn thought to be written by Thomas of Celano. It is a medieval Latin poem characterized by its accentual stress and its rhymed lines. The metre is trochaic. The poem describes the day of judgment, the last trumpet summoning souls before the throne of God, where the saved will be delivered and the unsaved cast into eternal flames. The hymn is best known from its use as a sequence in the Roman Catholic Requiem Mass.
- Dies Irae ("Día de la ira") es un famoso himno latino del siglo XIII atribuido al franciscano Tomás de Celano (1200-1260), amigo y biógrafo de San Francisco de Asís. También se han considerado como posibles autores al Papa Gregorio Magno, San Bernardo de Claraval o los monjes dominicos Umbertus y Frangipani. Suele considerarse el mejor poema en latín medieval, y difiere del latín clásico tanto por su acentuación (no cuantitativa) como por sus líneas en rima. El metro es trocaico.
- Dies irae oli katolisen kirkon sielunmessun eli Requiemin Sequentia-jakson tunnetumpi nimitys, jonka on luultavasti kirjoittanut Tuomas Celanolainen. Teksti poistettiin requiemin kaavasta katolisen kirkon vuoden 1970 liturgisessa uudistuksessa ja sitä käytetään enää hetkipalveluksissa katolisen kirkkovuoden viimeisellä viikolla juuri ennen adventtia.
- Il Dies irae è una sequenza in lingua latina, molto famosa, attribuita dubitativamente a Tommaso da Celano. Sono in molti a ritenerla una composizione poetica medievale tra le più riuscite. C'è un salto di stile rispetto al latino classico: il ritmo è accentuativo e non quantitativo, e i versi sono rimati con rima baciata (AAA, BBB, CCC) ad eccezione delle ultime due strofe. Il metro è trocaico.
- Dies irae (= dag van toorn) zijn, in de katholieke eredienst, de beroemde eerste woorden van de sequentia uit de Latijnse mis der overledenen, waarmee ook meestal naar de gehele sequentia wordt verwezen. De tekst, die ontstond in de 13e eeuw (? door Thomas van Celano, ± 1250), wordt beheerst door angst en huiver voor Gods laatste oordeel over de overledenen, en wordt omwille van die lugubere sfeer niet vaak meer uitgevoerd in de eigentijdse uitvaartliturgie.
- Dies iræ lub Dies irae – początek napisanej na przełomie XII i XIII w. rymowanej sekwencji, która od XIV w. włączona została do mszału, a od czasu reformy trydenckiej śpiewana jest w liturgii Kościoła rzymskokatolickiego w mszach żałobnych w klasycznym rycie rzymskim, najczęściej jest to również określenie całej tej sekwencji, a przy ściślejszym podziale – jej początku (drugim fragmentem sekwencji jest wtedy Tuba mirum).
- Dies Irae leder hit. En musikgrupp med detta namn hittas på Dies Irae (band) Dies irae, lat. "Vredens dag", är en psalmtext som framförs som en växelsång mellan församlingen och företrädesvis två körer, där körsekvensen börjar med titelraden "Vredens stora dag" och församlingssången börjar med titelraden "En dag skall uppgå för vår syn". Vid psalmens första publicering ingick den latinska texten med inledningsorden Dies iræ, dies illa.
- Судный день (лат. dies irae, букв. «день гнева») — в католическом богослужении песнопение проприя мессы; написана в XIII веке францисканцем Фомой Челанским. В ней описывается Судный день. Заключительные звуки секвенции символизирует восхождение душ людей к Божественному трону, где праведники будут избраны для наследования Рая, а грешники — низвергнуты в геенну огненную. Секвенция Dies irae включалась в обиходные книги начиная со времён Тридентского собора вплоть до Второго Ватиканского собора.
- La Séquence (Sequentia) Dies iræ (littéralement, "Jour de colère" en latin), qu’on appelle aussi Prose des Morts, est un poème partiellement apocalyptique, intégré au corpus grégorien. Le Dies iræ était (et peut toujours être) chanté dans la messe de Requiem. Écrit en langue latine sur le thème de la colère de Dieu au dernier jour, le poème évoque le retour du Christ, au « son étonnant de la trompette » qui jettera les créatures au pied de son trône afin que tout acte soit jugé.
|
