| dbpprop:abstract
|
- Dialectical materialism is the philosophy of Karl Marx, which he formulated by taking the dialectic of Hegel and joining it to the Materialism of Feuerbach. According to many followers of Karl Marx's thinking, it is the philosophical basis of Marxism.
- Der Begriff Dialektischer Materialismus wurde im Rahmen der Systematisierung des Marxismus vor allem von Lenin und Stalin als Einheit mit dem Historischen Materialismus gebildet und entwickelt die Geschichtstheorie von Karl Marx und Friedrich Engels als Lehre in der Sowjetideologie. Abkürzend wird er auch als Diamat bezeichnet. Die deutlichste Formulierung findet sich in Josef Stalins Schrift Über Dialektischen und Historischen Materialismus.
- Dialektický materialismus je část marxismu, která pojednává základní filozofické otázky: vztah bytí a vědomí, otázka pohybu, problém hmoty. (idealismus – prvotní je idea x materialismus – prvotní je hmota). Marxismus chápe hmotu za prvotní: Teprve na určitém vyspělém stupni organizace hmoty může dojít ke vzniku ideje (a vědomí vůbec) – totiž lidský mozek. A tak všechno duchovno lze zredukovat (převést) na materiálno. To je původní. Takovýto monismus modifikuje i otázku poznání. Marx odmítá veškerý agnosticismus či gnozeologický skepticismus a tvrdí, že svět je poznatelný proto, že bytí i vědomí jsou stejné substance (materie, hmota). Proto není problém poznatelnosti světa. Otázka – protože se jedná o dějinný proces – kolik je toho už poznaného a kolik je ještě třeba poznat. Bylo by však mylné si představovat, že před námi je hotový svět a naše vědomí má jej pouze poznat v jeho neměnnosti. Naopak svět je neustálá změna, neboť člověk je ve světě jako činný subjekt. Praxe je ústředním pojmem marxismu. Svět je sice řízen přírodními zákonitostmi, ale člověk jako společenská bytost je svobodný, tudíž v rámci oněch zákonitostí je schopen realitu měnit. Pravda se nenachází hotová, ale musí se vydobývat praxí (prací). Praxe (otázka „K čemu?“) je jediným kritériem pro otázku pravdivosti. Pravdivé je to, co slouží společenskému růstu a rozvoji. Spojením bytí a vědomí (vzájemné působení hmoty na vědomí a zároveň vědomí na hmotu), které jsou v podstatě tímtéž, se překonává Kantovo dělení na svět jevů a svět o sobě, protože skutečný svět v dialektickém marxismu je zde pro vědomí. (Mluví-li se o dialektice, myslí se právě na onen vztah mezi bytím a vědomím, kdy dochází k neustálému vzájemnému střetávání a působení.)
- El materialismo dialéctico es la corriente del materialismo filosófico de acuerdo a los planteamientos originales de Friedrich Engels y Karl Marx que posteriormente fueron enriquecidos por Vladimir I. Lenin y ulteriormente sistematizados por miembros de la Academia de las Ciencias de la ex Unión Soviética. Esta corriente filosófica define la materia como el sustrato de toda realidad objetiva (física) y subjetiva (el pensamiento) e interacción de la misma, emancipa la primacía e independencia de la materia ante la conciencia y lo espiritual, declara la cognoscibilidad del mundo en virtud de su naturaleza material, y aplica la dialéctica –basada en las leyes dialécticas propuestas por Hegel– para interpretar el mundo. El materialismo dialéctico es uno de los tres componentes –la base filosófica– del comunismo marxista-leninista. Denominado “Diamat”, el materialismo dialéctico fue también la filosofía oficial de la ex Unión Soviética. El materialismo dialéctico, como sistema filosófico, es una concepción e interpretación del mundo opuesta al idealismo filosófico representado por la concepción mágica de la religión y su primacía del espíritu por sobre la materia. Como tal, el materialismo dialéctico se apoya en los datos, resultados y avances de las ciencias y su espíritu se mantiene en correspondencia y vigencia con la tradicional orientación progresista del pensamiento racional científico. Asimismo está opuesto a la corriente filosófica del agnosticismo al declarar la cognoscibilidad del mundo en virtud de su materialidad y de su existencia objetiva en el tiempo y en el espacio. Engels lo manifestó de esta manera: “Las formas fundamentales de todo ser son el espacio y el tiempo, y un ser concebido fuera del tiempo es tan absurdo como lo sería un ser concebido fuera del espacio”. Engels y Marx sintetizaron su materialismo dialéctico a partir de su demoledora crítica del materialismo mecánico de Ludwig Feuerbach y a la dialéctica idealista de Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Al materialismo de Feuerbach lo consideraron como un materialismo influido por corrientes del pensamiento filosófico metafísico e idealista. Famosas son las 11 tesis sobre Feuerbach de Marx y Engels, en particular la undécima que reza así: “Los filósofos no han hecho más que interpretar de diversos modos el mundo, pero de lo que se trata es de transformarlo”. De la dialéctica hegeliana Engels dice que ésta se encontraba cabeza abajo con Hegel y que fue Marx quien la colocó sobre sus pies. Posteriormente, Engels describió las leyes de la dialéctica en su obra Anti-Duhring. Luego en el siglo XX en Rusia, Lenin contribuyó a las ideas materialistas dialécticas al desarrollar polémicas con sus adversarios, particularmente con filósofos (idealistas) positivistas como el austriaco Ernst Mach y los rusos Alexander M. Bogdanov y V. Bazarov, y, por sobre todo, su empiro-monismo. La principal razón de la disputa entre Lenin y estos filósofos era su afirmación de que el positivismo idealista estaba por encima del debate filosófico entre idealismo y materialismo. A estos, Lenin les afirmó lo siguiente: “Materialismo es reconocer los «objetos a sí mismos» o fuera de la mente; las ideas y las sensaciones son copias o imágenes de éstos objetos. La doctrina opuesta (idealismo) afirma que los objetos no existen «sin la mente»; los objetos son «combinaciones de sensaciones»”.
- Dialektinen materialismi on Karl Marxin ja Friedrich Engelsin luoma filosofinen teoria, joka yhdisti Hegelin luoman idealistisen dialektiikan materialismiin, siten että Hegelin dialektiikasta poistettiin objektiivinen idealismi ja se siirrettiin materialistiselle pohjalle.
- Selon certains marxistes, le matérialisme dialectique serait le fondement philosophique du marxisme, bien que ce terme n'ait jamais été employé par Karl Marx.
- Il materialismo dialettico è una teoria dialettica della Natura e della Storia, fondata sul metodo dialettico di Hegel, utilizzato però in chiave materialista. Essa è stata la "concezione filosofica" ufficiale dell'Unione Sovietica, e a partire da Lenin è stata associata al nome di Marx. Tuttavia piú propriamente è stata ideata da Engels nell'Anti-Dühring e sviluppata da Lenin nell'opera Materialismo ed empiriocriticismo. Essa può definirsi come dottrina della materia in movimento e logica della contraddizione. Il termine "dialettico" esprime l'inclusione nel punto di vista materialista della consapevolezza della dinamica interconnessione tra i processi e dell'universalità del mutamento: qualsiasi ente è, secondo questa dottrina, soggetto ad un processo di autotrasformazione, dovuto al fatto che il suo contenuto è costituito da forze in opposizione (o "contraddittorie" nel gergo hegeliano); ciascuna cosa si muta insomma costantemente in qualcosa di diverso da sé. In tale contesto, pertanto, si ripudiano il meccanicismo inteso come materialismo non dialettico e la metafisica nel senso dell'ontologia idealista. Il materialismo storico da questo punto vista non è altro che l'applicazione del materialismo dialettico alla storia delle società umane. Sebbene i marxisti, e specialmente Marx stesso, si siano occupati soprattutto del materialismo storico, è possibile rintracciare un'importante elaborazione teorica di carattere marxista anche riguardo alla storia naturale (di cui secondo la filosofia materialista la storia dell'umanità fa comunque parte).
- 唯物弁証法（ゆいぶつべんしょうほう、Materialistische Dialektik）または、弁証法的唯物論（べんしょうほうてきゆいぶつろん、Dialektischer Materialismus）は、カール・マルクスによって定式化された歴史発展の法則であり、「階級闘争」の理論。
- Dialectisch materialisme of materialistische dialectiek wordt door velen beschouwd als de filosofische grondslag van het marxisme. Karl Marx combineerde het dialectische denken van Georg Wilhelm Friedrich Hegel met het materialisme van Ludwig Feuerbach.
- Den dialektiske materialisme er et element av den marxistisk-leninistiske kommunistiske filosofi som først ble utviklet av Friedrich Engels og til en viss grad av Karl Marx. Selve begrepet ble imidlertid først gjort til en del av marxismen av Georgi Plekhanov etter disses død. Den er primært inspirert av Friedrich Hegels idealistiske dialektikk som sa at ideer og idestrømninger utvikles ved et syklisk forløp der en tese utløser en antitese som den står i motsetningsforhold til, og at spenningen utløses ved at det oppstår en syntese mellom de to. Denne syntesen blir så den neste tese, og slik fortsetter utviklingen. Denne dialektikk utviklet så kommunismens tenkere i to retninger: Videre til den historiske materialisme som forklaringsmodell på samfunnsutvilkingen som ble ansett å gå uavvendelig mot detekte kommunistiske samfunn, og den dialektiske materialisme, som anvendte de samme prinsippene på naturvitenskapens områder. Engels' versjon av den dialektiske materialisme, uttrykt i verket «Naturens dialektikk», ble videreutviklet i Sovjetunionen, og det kortfattede verk som ble utgitt med Josef Stalin anført som forfatter, «Om den historiske og den dialektiske materialisme», ble pliktlesning innen de sovjetiske varianter av kommunismen. Begrepet har også blitt kritisert fra marxistisk hold, blant annet av Antonio Gramsci og Louis Althusser.
- Materializm dialektyczny, diamat – kierunek filozoficzny zapoczątkowany w II poł. XIX wieku przez Karola Marksa i Fryderyka Engelsa, a następnie rozwinięty przez W. I. Lenina, Lwa Trockiego i Różę Luksemburg. Kierunek ten jest połączeniem i syntezą wcześniejszych nurtów materializmu, pewnych elementów darwinizmu, pozytywizmu, naturalizmu i heglizmu. Istotną cechą odróżniającą marksizm od innych rodzajów materializmu jest przyjęcie, że jedną z niezbywalnych cech materii jest jej charakter ewolucyjny i dialektyczny. Forma "diamat" to skrótowiec pochodzenia rosyjskiego, używany w latach 50. XX wieku. Jako podstawa filozoficzna marksizmu odegrał i nadal odgrywa znaczącą rolę w historii, stanowiąc fragment oficjalnej ideologii państwowej Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, Chin, Kuby, Korei Północnej, Wietnamu i ogólnie całego ruchu komunistycznego i części bardziej umiarkowanych nurtów lewicowych na świecie.
- 'Este artigo precisa ser wikificado. Por favor formate este artigo de acordo com as diretrizes estabelecidas no '. Remova este aviso somente depois de todo o texto estar wikificado. No século XIX, houve a efetivação da sociedade burguesa e a implantação do capitalismo industrial, que trouxe a implantação de um novo modelo de sociedade, que desde o seu surgimento já é criticada pelas suas contradições internas e principalmente pelas desigualdades sociais que traz consigo Na linha destas críticas e do estudo da sociedade capitalista destacam-se dois pensadores: Karl Marx e Friedrich Engels. Ambos elaboram uma nova concepção filosófica do mundo, o “materialismo histórico e dialético”, e ao fazerem a crítica da sociedade em que vivem, apresentam propostas para sua transformação: o socialismo científico. Seu método de explicação da sociedade, aplicado à história é o “materialismo histórico e dialético”.
- Materialismul dialectic este un concept de filozofie politică marxistă, considerat ca fiind baza gândirii marxiste. Porneşte de la dialectica hegeliană, însă o reformulează. Astfel idealismul hegelian conform căruia istoria umană este rezultatul unei evoluţii dialectice a unei idei, a unui spirit care determină cursul istoriei şi care este accesibil experienţei noastre prin fenomene, care nu sunt altceva decât reprezentările ideii în lumea reală, Marx consideră ca ideea este nimic altceva decât o reflecţie a lumii materiale care este tradusă în forme ale gândirii. Deci la Marx, istoria umană nu este rezultatul evoluţiei dialectice a ideii, ci a evoluţiei luptei dialectice de clasă pentru bunurile materiale.
- Диалектический материализм (диамат) — философское учение, утверждающее первичность материи и постулирующее три основных закона её движения и развития: Закон единства и борьбы противоположностей Закон перехода количественных изменений в качественные Закон отрицания отрицания
- Marxism Fil:YoungerMarx. JPG Litterära verk Kommunistiska manifestet Kapitalet Louis Bonapartes adertonde brumaire Grundrisse Den tyska ideologin Ekonomisk-filosofiska manuskript Teser om Feuerbach Sociologi och antropologi Alienation · Bourgeoisie Exploatering Ideologi · Kommunism Proletariat · Reifikation Socialism Varufetischism Ekonomi Arbetskraft Marxistisk ekonomi Produktionsmedel Produktionssätt Produktivkrafter Mervärde Förvärvsarbete Historia Klasskamp Proletariatets diktatur Proletär internationalism Filosofi Historisk materialism Materialistisk dialektik Analytisk marxism Austro-marxism Autonomism Marxistisk feminism Frihetlig marxism Marxistiska teoretiker Karl Marx · Friedrich Engels Karl Kautsky · Georgij Plechanov Rosa Luxemburg Anton Pannekoek Vladimir Lenin · Lev Trotskij Georg Lukács · Guy Debord Antonio Gramsci · Karl Korsch Jean-Paul Sartre Louis Althusser Med fler ... Marxistisk teori Projekt Arbetarrörelsen Materialistisk dialektik är en filosofi utvecklad av Friedrich Engels och till viss del Karl Marx. Den är främst inspirerad av Friedrich Hegels idealistiska dialektik. Marx var materialist men ansåg ändå att Hegel hade rätt om samhällets utveckling, och utvecklade en dialektisk historiesyn, historiematerialismen. Engels utvecklade detta vidare i sina böcker Anti Dühring och Naturens dialektik, där han menade att dialektiken omfattade allt i naturen, inte bara samhällets utveckling. Dialektiken indelar världen i motsättningar. I samhället är det Klasskampen, kampen för produktionen och det vetenskapliga experimentet som driver utvecklingen framåt. I naturen delas naturlagarna upp i motsättningar såsom elektricitetens + och - . Magnetismens nordpol och sydpol. De två könen Man och Kvinna. Lågtryck och högtryck inom meteorologin. Inom geologin kampen mellan nedbrytande och uppbyggande krafter. Symmetrin höger och vänster i naturen. Materialistiska dialektiken skiljer mellan antagonistiska och icke antagonistiska motsättningar. Dessa motsättningar kan lösas, men på olika sätt. Det har sagts att i en tendens döljer sig en mottendens. Med det menas att huvudsidan i en motsättning växlar. Det gäller att försöka bestämma vilken sida i en motsättning som är starkast. Detta är huvudsidan. Men det kan växla från den ena sidan via ett jämviktsläge till den andra sidan. När vi tippar försöker vi i förhand bestämma vilket lag som blir vinnare, det bygger på ett antagande om starkaste lag i en uppställning om två och två. På liknande sätt bygger marxister upp resonemang med den materialistiska dialektiken. Ett icke antagonistisk motsättning kan omvandlas i en antagonistisk motsättning. De inre motsättningarna är överordnade de yttre, och världen utvecklas i form av negationer och negationens negation. Med det menas exempelvis att en blomma ger ifrån sig ett frö som slår rot och sedan bildar en ny blomma. Inte samma blomma, blomman har utvecklats och bildat ny form. Blomma-frö-blomma. Negationens negation. Vilket direkt bygger på Hegel. Marx och Engels ansåg sig kunna förutspå samhällets utveckling som lagbunden, dvs delvis deterministisk. Samhällslagarna betraktas såsom naturlagarnas avspegling på samhället. Men utvecklingen kunde påskyndas med spridandet av socialismens idéer. Således ledde klasskampen till den socialistiska revolutionen. Detta skulle frigöra arbetarklassens skaparförmåga som vidareutvecklade samhället till det fullständigt kommunistiska samhället. Dialektikens tes negationens negation fulländas härmed i samhället. Därmed löses motsättningen mellan klasserna, som definieras såsom motsättningen mellan arbete och kapital. Eftersom staten också bygger på motsättningen mellan arbete och kapital menar marxister att staten inte behövs i ett kommunistiskt samhälle. Lenin uttrycker att staten kommer att dö bort när ett sådant samhälle utvecklas. Han utvecklar detta i sin bok Staten och revolutionen. Här menar marxister att de i viss mån kan se in i framtiden. Grundlagen i dialektiken är motsatsernas enhet och kamp.
- Diyalektik materyalizm (diğer adları eytişimsel maddecilik, eytişimsel özdekçilik). Marksist felsefenin adlandırılma biçimi ya da Marksizmin felsefi öğretisi.
- Діалекти́чний матеріалі́зм — одна з складових частин філософського вчення Карла Маркса та Фрідриха Енгельса - марксизму. Маркс та Енгельс опираючись на німецьку класичну філософію (матеріалізм Л. Фейербаха), англійська класична політична економія (Смітт, Рікардо),французький утопічний соціалізм (Фур'є, Сен-сімон) та діалектичну філософію Гегеля, створили вчення, яке поєднало діалектику та матеріалізм. Термін не використовувався ані Марксом (який говорив про свій «матеріалістичний метод»), ані Енгельсом (останній вживав термін «матеріалістична діалектика»). Уперше, здається, був уведений у 1887 р. Йосифом Діцгеном, робітником-соціалістом, дописувачем Маркса. Подальше застосування терміна належить Леніну («Матеріалізм та емпіріокритицизм», 1908). Відштовхуючись від ідей Енгельса, він розвиває три головні теми: «матеріалістичне перевертання» гегелівської діалектики; історицизм етичних принципів, встановлених у боротьбі класів; збіг «законів розвитку» в фізиці, біології та політичної економії (Маркс). Таким чином, Ленін займає позицію поміж марксизмом історицистським та детерміністським, наближеним до «соціал-дарвінізму». Після Жовтневої Революції радянська філософія поділяється між «діалектиками» та «механістами». Суперечку припинила влада. Генеральний секретар ЦК КПРС Сталін опублікував у 1931 р. декрет, який ототожнював «діалектичний матеріалізм» з марксизмом-ленінізмом (див. книгу Рене Запата . Ще через сім років у невеличкій книжечці «Діалектичний та історичний матеріалізм» Сталін кодифікує його зміст, перераховуючи «закони діалектики», «основу» певних наук і, зокрема, науки про історію, висуває апріорну гарантію їх узгодженості з «поняттям пролетарського світу». Ця система, яка отримала назву підручника з «діамату», буде встановлена в інтелектуальному житті всіх соціалістичних країн, а також розповсюджена серед західних компартій . Вона стане цементом для ідеології партії-держави та контролю за вченими . Слід також внести деякі корективи у монолітний образ «діалектичного матеріалізму». По-перше, з 1937 р. в праці «Про протиріччя» Мао Цзедун, відкидаючи ідею про «закони діалектики», запропонував альтернативну концепцію, наполягаючи на ідеї складності протиріччя . По-друге, з «діалектичного матеріалізму» було утворене підґрунтя для розвитку історичної епістемології, далеко не позбавленої наукового значення: школа Геймонта в Італії (див. дослідження Андре Тозеля .
- 辩证唯物主义是一種以馬克思和恩格斯學說來研究現實的哲學方法，是用“辩证的观点”和“唯物论的观点”解释和认识世界的理论。一般认为，“辩证唯物主义”和“唯物辩证法”在本质上是一致的。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
