Dialectic of Enlightenment, is the core text of Critical Theory explaining the socio-psychological status quo that had been responsible for, what the Frankfurt School considered, the failure of the Enlightenment. Written by Frankfurt School philosophers Max Horkheimer and Theodor W. Adorno, the book made its first appearance in 1944 under the title Philosophische Fragmente by Social Studies Association, Inc. , New York.

PropertyValue
dbpedia-owl:Book/country
dbpedia-owl:Book/isbn
  • 0804736332
dbpedia-owl:Book/pages
  • 304 (xsd:integer)
dbpedia-owl:Book/subject
dbpedia-owl:Work/author
dbpedia-owl:Work/language
dbpedia-owl:Work/publishDate
  • 1947-01-01 00:00:00 (xsd:date)
  • 1972-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:author
dbpedia-owl:country
dbpedia-owl:isbn
  • 0804736332
dbpedia-owl:language
dbpedia-owl:pages
  • 304 (xsd:integer)
dbpedia-owl:publishDate
  • 1947-01-01 00:00:00 (xsd:date)
  • 1972-01-01 00:00:00 (xsd:date)
dbpedia-owl:subject
dbpprop:abstract
  • Dialectic of Enlightenment, is the core text of Critical Theory explaining the socio-psychological status quo that had been responsible for, what the Frankfurt School considered, the failure of the Enlightenment. Written by Frankfurt School philosophers Max Horkheimer and Theodor W. Adorno, the book made its first appearance in 1944 under the title Philosophische Fragmente by Social Studies Association, Inc. , New York. A revised version was published in 1947 by Querido Verlag in Amsterdam with the title Dialektik der Aufklärung. It was reissued in 1969 by S Fischer Verlag GmbH. There have been two English translations: the first by John Cumming and a more recent translation, based on the definitive text from Horkheimer's collected works, by Edmund Jephcott . It has had a major effect on 20th century philosophy, sociology, culture, and politics, inspiring especially the New Left of the 1960s and 1970's. The work contains: "The Concept of Enlightenment"; "Excursus I: Odysseus or Myth and Enlightenment" "Excursus II: Juliette or Enlightenment and Morality" "The Culture Industry: Enlightenment as Mass Deception" (in which they prefigure Marshall McLuhan's thesis that "the medium is the message") "Elements of Anti-Semitism: Limits of Enlightenment" "Notes and Drafts"
  • Die Dialektik der Aufklärung ist ein philosophischer Essayband von Max Horkheimer und Theodor W. Adorno mit dem Untertitel Philosophische Fragmente. Er wurde im amerikanischen Exil geschrieben, als sich bereits das Ende der nationalsozialistischen Herrschaft in Deutschland abzeichnete. Die Erstveröffentlichung erfolgte 1944 als Mimeographie unter dem Titel Philosophische Fragmente im New York Institute of Social Research. 1947 wurde das Werk in seiner endgültigen Fassung im Querido Verlag in Amsterdam als Druck herausgegeben. In den 60er Jahren kursierte der Text in Raubdrucken verbreitet in deutschen Studentenkreisen, wo er intensiv rezipiert wurde. Eine offizielle Neuausgabe erschien erst wieder 1969 in Deutschland. Die „Dialektik der Aufklärung“ gilt als ein Hauptwerk der Kritischen Theorie. Das Werk beinhaltet die These, dass das Scheitern der Aufklärung bereits in der „instrumentellen Vernunft“ ihres Denkens angelegt ist. Mit dem Versuch, die Natur zu beherrschen, wird der einst mythische Zugang zur Welt rational aufgeklärt, als „Herrschaft“ aber schlägt Aufklärung selbst in Mythos zurück, in den „Positivismus“ einer Affirmation des Bestehenden, das den „Einzelnen“ in einer verwalteten Welt und „gegenüber den ökonomischen Mächten vollends annulliert“. Horkheimer und Adorno reagierten in ihrer Schrift auf die „rätselhafte Bereitschaft der technologisch erzogenen Massen“, sich dem Despotismus der totalitären Ideologien und Herrschaftsformen auszuliefern, und werteten dieses Verhalten als „Zusammenbruch der bürgerlichen Zivilisation“ und ein Versinken in eine „neue Art der Barbarei“. Das Werk ist Friedrich Pollock gewidmet und sollte ursprünglich zu dessen 50. Geburtstag vollendet werden, was nicht gelang.
  • Dialektik der Aufklärung (La Dialectique de la Raison) de Theodor W. Adorno et Max Horkheimer est l'un des principaux témoignages de la philosophie du XXe siècle et l'ouvrage le plus représentatif de la Théorie critique engagée par l’Ecole de Francfort. Le livre éclaire le processus logique et historique par lequel les Lumières sont conduites à se transformer en leur contraire, le mythe ou la barbarie, dont elles prétendent s’émanciper, au lieu d’œuvrer pour une société plus humaine. Les auteurs cherchent en même temps les conditions de possibilité pour le sauvetage du projet des Lumières dans un contexte où la civilisation dans son ensemble est menacée à l’échelle planétaire. Le livre est d'abord publié de façon confidentielle, à New York, en 1944, sous le titre allemand Philosophische Fragmente (Fragments philosophiques), puis de façon officielle à Amsterdam, en 1947, sous le titre définitif de Dialektik der Aufklärung, qui signifie littéralement : Dialectique des Lumières. La première traduction française est parue en 1974 sous le titre La Dialectique de la Raison. Le sous-titre est Fragments philosophiques. Cela aurait pu constituer le titre dans la mesure où la forme fragmentaire est pensée en rapport avec le contenu du livre ou comme constituant son contenu même. Or, le contenu est la critique philosophique de la totalité et du totalitarisme, le sauvetage de la raison par l'esprit de l'art moderne, et le fragment est la forme de l'art moderne par opposition à celle de la philosophie systématique ou des produits de l'industrie culturelle.
  • 『啓蒙の弁証法』とは1947年にホルクハイマーとアドルノによって著された近代批判の研究である。
  • De Dialektik der Aufklärung is een filosofische essaybundel van de marxist Max Horkheimer (1895 – 1973) de oprichter van de Frankfurter Schule en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) met de ondertitel Filosofische Fragmenten. Het werd geschreven tijdens hun ballingschap in Amerika, op het moment dat het einde van het nationaal-socialistische bewind zich in Duitsland al aftekende. De eerste publicatie vond plaats in 1944, in gestencilde vorm, bij het New York Institute of Social Research. In 1947 werd het boek in zijn definitieve vorm in druk uitgegeven bij de uitgeverij Querido in Amsterdam. In de zestiger jaren circuleerde de tekst als roofdruk uitgebreid in Duitse studentenkringen, waar het intensief gelezen werd. De “Dialektik der Aufklärung” geldt als een van de belangrijkste werken van de Kritische Theorie. Het boek bevat de stelling, dat het falen van de Verlichting in aanleg al in de “instrumentele rede” van haar denken ligt. Met de poging om de natuur te beheersen, wordt de ooit mythische toegang tot de wereld rationeel verduidelijkt, maar als heerschappij drijft het de Verlichting zelf terug naar de mythe, naar het “positivisme” van een bevestiging van het bestaande, die de “afzonderlijke mens” volledig nietig verklaart in een beheerste wereld en “tegenover de economische machten. ” Horkheimer en Adorno reageerden in hun geschrift op de “raadselachtige bereidheid van de technologisch opgevoede massa,” om zich uit te leveren aan het despotisme van totalitaire ideologieën en heerschappijvormen, en beschouwden dat gedrag als de “ineenstorting van de burgerlijke beschaving” en een wegzinken in een “nieuw soort barbarij. ” Het boek is opgedragen aan Friedrich Pollock en zou aanvankelijk voor zijn 50e verjaardag voltooid worden, wat echter niet lukte.
  • Dialectica Iluminismului este o serie de eseuri filozofice scrise de Max Horkheimer şi Theodor W. Adorno cu subtitlul Philosophische Fragmente. Opera conţine teza conform căreia, eşecul Iluminismului stă chiar în „raţiunea instrumentală” a gândirii sale. Prin faptul că Iluminismul a încercat să stăpânească natura, accesul la lume este luminat raţional, „dezvrăjit”. Dar apare un recul: Stăpânirea naturii însă se întoarce iar la mit, la pozitivism, o afirmare a ceea ce este, care anulează "individul" într-o lume administrată şi „faţă de puterile economice”. Horkheimer şi Adorno reacţionează astfel la faptul că masele educate tehnologic sunt gata, într-un mod bizar, să se supună despotismului ideologiilor totalitare. Ei au catalogat acest comportament drept „prăbuşire a civilizaţiei umane” şi o scufundare într-un „nou gen de barbarie”.
dbpprop:author
dbpprop:country
dbpprop:englishPubDate
  • 1972 (xsd:integer)
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:isbn
  • 804736332 (xsd:integer)
dbpprop:language
dbpprop:mediaType
  • Paperback
dbpprop:name
  • Dialectic of Enlightenment
dbpprop:pages
  • 304 (xsd:integer)
dbpprop:pubDate
  • 1947 (xsd:integer)
dbpprop:reference
dbpprop:subject
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Dialectic of Enlightenment, is the core text of Critical Theory explaining the socio-psychological status quo that had been responsible for, what the Frankfurt School considered, the failure of the Enlightenment. Written by Frankfurt School philosophers Max Horkheimer and Theodor W. Adorno, the book made its first appearance in 1944 under the title Philosophische Fragmente by Social Studies Association, Inc. , New York.
  • Die Dialektik der Aufklärung ist ein philosophischer Essayband von Max Horkheimer und Theodor W. Adorno mit dem Untertitel Philosophische Fragmente. Er wurde im amerikanischen Exil geschrieben, als sich bereits das Ende der nationalsozialistischen Herrschaft in Deutschland abzeichnete. Die Erstveröffentlichung erfolgte 1944 als Mimeographie unter dem Titel Philosophische Fragmente im New York Institute of Social Research.
  • Dialektik der Aufklärung (La Dialectique de la Raison) de Theodor W. Adorno et Max Horkheimer est l'un des principaux témoignages de la philosophie du XXe siècle et l'ouvrage le plus représentatif de la Théorie critique engagée par l’Ecole de Francfort.
  • 『啓蒙の弁証法』とは1947年にホルクハイマーとアドルノによって著された近代批判の研究である。
  • De Dialektik der Aufklärung is een filosofische essaybundel van de marxist Max Horkheimer (1895 – 1973) de oprichter van de Frankfurter Schule en Theodor W. Adorno (1903 – 1969) met de ondertitel Filosofische Fragmenten. Het werd geschreven tijdens hun ballingschap in Amerika, op het moment dat het einde van het nationaal-socialistische bewind zich in Duitsland al aftekende. De eerste publicatie vond plaats in 1944, in gestencilde vorm, bij het New York Institute of Social Research.
  • Dialectica Iluminismului este o serie de eseuri filozofice scrise de Max Horkheimer şi Theodor W. Adorno cu subtitlul Philosophische Fragmente. Opera conţine teza conform căreia, eşecul Iluminismului stă chiar în „raţiunea instrumentală” a gândirii sale. Prin faptul că Iluminismul a încercat să stăpânească natura, accesul la lume este luminat raţional, „dezvrăjit”.
rdfs:label
  • Dialectic of Enlightenment
  • Dialektik der Aufklärung
  • Dialectique de la Raison
  • 啓蒙の弁証法
  • De dialectiek van de Verlichting
  • Dialectica Iluminismului
owl:sameAs
skos:subject
foaf:name
  • Dialectic of Enlightenment
foaf:page
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of