| dbpprop:abstract
|
- The depth charge is an anti-submarine weapon intended to defeat its target by the shock of exploding near it. Most use explosives and a fuzeset to go off at a predetermined depth. Some have been designed to use nuclear warheads. Depth charges can be deployed by both ships and aircraft.
- Eine Wasserbombe ist eine Unterwasserwaffe, die zur Vernichtung von Streitkräften in Unterwasserlage sowie anderer Unterwasserobjekte dient. Sie besteht aus einer Bombe, die unter Wasser in vorher definierter Tiefe zur Explosion gebracht werden kann. Wasserbomben können herkömmliche Sprengladungen oder Kernladungen enthalten. Man unterscheidet konventionelle und reaktive Wasserbomben. Konventionelle Wasserbomben werden meist aus Gestellen von Deck der Schiffe abgerollt. Zum Teil kommen auch Wurfvorrichtungen zum Einsatz, welche die Bomben in geringe Entfernung seitlich auswerfen. Reaktive Wasserbomben können aus Wasserbomben-Werfern einzeln oder in Salven verschossen werden (Reichweite eines Wasserbomben-Werfers beträgt zwischen 50 m und 6.500 m). Um einen stabilen Flug und eine größere Sinkgeschwindigkeit beim Eintauchen in das Wasser zu erreichen, haben reaktive Wasserbomben eine strömungsgünstige Form und Ringgleitwerke. Sie werden durch den Schub eines Triebwerkes oder durch eine Treibladung in Bewegung versetzt. Meist werden ungelenkte reaktive Triebwerke auf der Grundlage von Zweikomponentenpulver verwendet. Als Zünder werden verwendet: Aufschlagzünder, die beim Auftreffen der Wasserbombe auf ein Unterwasserobjekt ansprechen. Fernzünder, die in einem bestimmten Abstand der Wasserbombe zum Ziel – z. B. unter der Einwirkung des magnetischen, akustischen oder hydrodynamischen Feldes des Ziels – wirksam werden. hydrostatische Zünder (Druckzünder), die beim Erreichen der eingestellten Wassertiefe ansprechen. Verzögerungszünder mit Uhrwerk oder pyrotechnischen Zündverzögerungen, die nach Ablauf der eingestellten Zeit nach Eintauchen der Wasserbombe in das Wasser ansprechen.
- La càrrega de profunditat és la més antiga de les armes contra submarins. El concepte de llençar una mina es va discutir per primera vegada l'any 1911, i la idea va ser desenvolupada i posada en pràctica quan el Comandant en Cap de la Royal Navy Sir George Callaghan, va demanar la seva posada en producció el 1914. El treball de disseny el va fer Herbert Taylor a la HMS Vernon Torpedo and Mine School de Portsmouth. La primera càrrega de profunditat efectiva va ser la "Tipus D", desenvolupada al 1916 era un revestiment metàl·lic en forma de bidó de 140 kg de pes, farcit d'explosiu, usualment TNT. Un percutor accionat per la pressió de l'aigua la feia detonar a una profunditat preestablerta. La "Tipus D" podia detonar fina a una profunditat màxima de 100 m. El primer sistema per usar-les en combat, era senzillament deixar-les rodar per una guia col·locada a la popa del vaixell atacant. Més tard es va dissenyar un projector anomenat "K-gun" que amb un explosiu propelent enviava les carregues a uns 50 m. Estaven muntats a les cobertes dels costats. Això permetia junt amb el sistema de guies de crear uns patrons de sis a deu càrregues al voltant del vaixell atacant per encerclar al submarí. El 1943 es va introduir el Torpex, un explosiu 50% més potent que el TNT, juntament amb un nou disseny en forma de llàgrima que permetia que la càrrega s'enfonses més de pressa. Encara que l'explosió d'una càrrega estàndard de 280 kg. usades en la Segona Guerra Mundial aconseguir trencar els nervis de les tripulacions dels submarins, només un impacte directe a menys de cinc metres del casc de pressió podia trencar-lo. Això era molt difícil d'aconseguir tot i que el blanc realitzava maniobres evasives tota l'estona. La majoria dels submarins enfonsats per a càrregues de profunditat era per el dany acumulat durant llargs atacs. Molts sobrevivien centenar de detonacions de càrregues de profunditat durant hores. L'abril de 1945 es van llençar 678 càrregues contra el U-427 i va sobreviure a l'atac.
- Hlubinná puma je protiponorková zbraň, tedy zbraň určená k ničení ponorek, jež měla zničit výbuchem v jejich blízkosti. Existují typy s konvenční výbušninou i jadernou hlavicí. Hlubinné pumy mohou nést jak lodě, tak letadla. První hlubinné pumy byly vyvinuty v době první světové války, která přinesla první rozsáhlé nasazení ponorek a používány od roku 1916. Vypouštěny byly ze skluzu na zádi lodi a jejich trhavá nálož (TNT, resp. Amatol, popř. trhaviny s vyšší brizancí, kupříkladu Minol či Torpex) vybuchla v předem nastavené hloubce. Používány byly také vrhače hlubinných pum, které je mohly vymrštit dále podél boků lodi. Kombinace skluzavek a vrhačů hlubinných pum u spojenců za druhé světové války doplnila zařízení vrhající salvu hlubinných pum před loď – Hedgehog (Ježek) a Squid. Za studené války byly používány raketové vrhače hlubinných pum s dosahem v řádu kilometrů, které mohly nést jadernou hlavici.
- La carga de profundidad es la más antigua de las armas antisubmarinas. Usualmente es un objeto cilíndrico que contiene explosivos y un detonador fijado para activarse al alcanzar una determinada profundidad. Su uso primario es destruir submarinos sumergidos, y pueden ser lanzadas tanto desde buques como aviones. Sin embargo, se demostró en la Segunda Guerra Mundial que no era un arma muy efectiva, pues se requería una elevada concentración de cargas en una zona reducida o un repetido lanzamiento durante largos períodos de tiempo para ser realmente efectivas. Aunque para la tripulación de un submarino era una prueba crítica para su temple, a no ser que una carga estallase a menos de cinco metros del casco de presión, no había posibilidad de romper el mismo. La mayoría de los submarinos hundidos por cargas de profundidad no lo fueron por un estallido desafortunadamente cercano, o por una carga especialmente bien dirigida, sino por una acumulación de daños tras un ataque continuado con cientos de cargas de profundidad. Incluso en esos casos hubo supervivientes. El submarino alemán U-427 sobrevivió a 678 cargas de profundidad en abril de 1945.
- Syvyyspommi on vanhimpia sukellusveneiden torjunnassa käytettäviä aseita. Se on yleensä lieriön muotoinen ja sisältää räjähdysainetta ja sytyttimen, joka on säädetty laukeamaan tietyssä syvyydessä. Syvyyspommeja voidaan pudottaa sekä laivoista että lentokoneista. Lentokoneesta pudottaminen on suomalainen keksintö; keksijä oli ilmavoimien kapteeni, Mannerheim-ristin ritari Birger Ek vuonna 1942; hän havaitsi, etteivät tavalliset lentopommit pystyneet venäläisten sukellusveneiden vahvoihin painerunkoihin. Eräs laivaston upseeri kertoi hänelle syvyyspommeista ja monen mutkan jälkeen niitä saatiinkin käyttöön. Keksintö oli alusta alkaen menestys; Suomesta se levisi pian ulkomaillekin, esimerkiksi Isossa-Britanniassa sitä kehitettiin edelleen. Tärkein ero entiseen oli siinä, että näiden pommien laukeamissyvyyden saattoi säätää tarpeen mukaan lennon aikana erillisellä reperterikellolla; suomalaisiin syvyyspommeihin syvyydet laitettiin jo varikolla eikä niitä voinut lennolla säätää. Keksintö oli avainasemassa, kun Atlantin saattueille järjestettiin Islannista käsin jatkuva lentovartio, ja sillä on merkittävä osuus Atlantin taistelun voitossa. Pienikokoisia ammuksen muotoisia syvyyspommeja kutsutaan syvyysammuksiksi; ne laukaistaan yleensä ryhmittäin erityisestä heittimestä, jota kutsutaan nimellä "Siili". Ensimmäinen tällainen tuli Suomeen fregatti Matti Kurjen mukana; tässä aluksessa laitteisto oli brittiläiseen tapaan keulassa. Sittemmin tällaisia syvyysammusheittimiä oli ainakin Tykkivene Karjalassa. Normaalitilanteessa heittimet olivat aluksen sisällä huoltotilassa, ja toimintaa varten ne työntyivät laivan keskikyljen aukoista lavetilla ulos laukaistaviksi. Monissa aluksissa on myös pieniä käsiheitteitä. Puolen kilon painoiset miehistön heittämällä levittämät syvyysanturilla varustetut räjähdyspanokset on tarkoitettu sukeltajien torjuntaan. Rauhan aikana näillä panoksilla voidaan myös varoittaa tunnistamatonta sukellusvenettä ja ilmoittaa että piileskelevä alus on havaittu. Syvyyspommeilla hyökättäessä sukelluksissa olevan maalin kimppuun käytetään useampia aluksia, joista yksi mittaa maalin paikkaa, ja tarkkailee hyökkäyksen tehoa samalla kun muut alukset tekevät maalin yliajoja ja pudottavat syvyyspommeja. Tällöin maalin tarkkailu on helpompaa, ja sukelluksissa olevan aluksen on vaikeampi päästä karkuun maalia osoittavalta alukselta. Tällainen toimintamalli vaatii tietysti useamman aluksen osaston yhteistoimintaa. Vedenalaisen maalin kimppuun voi toki hyökätä yksittäinenkin alus, jolla on syvyyspommeja ja oma maalinosoitusjärjestelmä vedenalaisille kohteille. Nykyisin syvyyspommit ovat hiljalleen syrjäytymässä maalihakuisten torpedojen tieltä. Jotkut valtiot, kuten Suomi ja Iso-Britannia, käyttävät yhä syvyyspommeja, koska tietyissä erikoistilanteessa ne ovat toimivampia. Lentokoneissa ja helikoptereissa käytetään pääasiassa maalinhakuisia suto-torpedoita. Sotilasslangissa syvyyspommilla on lempinimi roskatynnyri muotonsa vuoksi.
- Une grenade anti sous-marine est une charge anti sous-marine destinée à exploser près d'une cible pour la couler. La plupart de ces grenades sont réglées pour se déclencher à une profondeur prédéterminée. Certaines ont même été conçues pour utiliser des ogives nucléaires. Ces armes peuvent être déployées par les navires et des avions.
- La bomba di profondità o bomba torpedine a getto (BTG) è un'arma di attacco ai sommergibili da parte di navi di superficie. Nella Seconda Guerra Mondiale le BTG erano in effetti l'unica arma disponibile alle navi per attaccare, spesso anche solo a scopo intimidatorio, i sommergibili nemici. Le BTG erano dei cilindri metallici pieni di esplosivo, di peso variabile tra i 50 e i 125 kg, muniti di spolette d'innesco regolabili a tempo o a pressione idrostatica. Anche la spinta idrostatica negativa (cioè la velocità di affondamento) poteva essere regolata in modo da aumentare la probabilità di colpire. Le BTG venivano lasciate cadere da apposite tramogge situate a poppa della nave o lanciate da appositi congegni lanciabombe ad aria compressa o pirotecnici. Le BTG affondavano rapidamente per il loro peso ed esplodevano alla profondità prefissata o dopo il tempo stabilito sulla spoletta. Nella Regia Marina i modelli più utilizzati furono le Moncenisio 100/1927 da 100 kg e le Moncenisio 50/1917 e 50/1930 da 50 kg entrambe scaricabili da tramogge, ma furono usate anche BTG di fabbricazione tedesca da 125 kg (tipo W.B.D. ) e da 60 kg (tipo W.B.F. ) che però necessitavano di un apposito lanciabombe pirotecnico fabbricato dalla Krupp. Pur essendo ordigni micidiali per i sommergibili (essendo infatti l'acqua incomprimibile le esplosioni subacquee si ripercuotevano sugli oggetti immersi anche a notevole distanza dall'esplosione), la reale efficacia delle BTG era molto limitata dal fatto che il lancio avveniva prevalentemente alla cieca o solo parzialmente guidato dagli ecogoniometri di quelle poche unità della Regia Marina che ne erano fornite. Quindi il successo o l'insuccesso dell'attacco era più che altro legato alla fortuna e all'abilità dei due comandanti impegnati nello scontro, ma spesso il lancio aveva anche lo scopo di impedire al sommergibile di iniziare o continuare il proprio attacco e costringerlo invece alla difesa e alla fuga.
- 爆雷（ばくらい）は水中爆発兵器の一種で、水上艦艇や航空機から海中に投下して対潜水艦攻撃を行う水雷兵器。主に駆逐艦やコルベットなどの小型艦艇が搭載していた。 投下されると重力に従って海中を自然沈降し、水圧や時間によって作動する信管により目的の深さで爆発し、その衝撃によって敵潜水艦に被害を与える。潜水艦の艦体への触発によっても信管は作動するようになっている。 旧日本軍では、歩兵が手榴弾で対潜攻撃をする訓練（通称「爆雷訓練」）があったことから、手榴弾を「爆雷」と呼称する場合があった。
- Een dieptebom is een wapen dat ingezet wordt tegen onderzeeboten. Het bestaat meestal uit een cilindervormig explosief, gecombineerd met een ontsteking die gebouwd is om op een bepaalde diepte onder water af te gaan. De schokgolf die het resultaat is van de ontploffing onder water, moet de aangevallen duikboot als het ware "kraken", waardoor deze zodanig beschadigd wordt dat hij gedwongen wordt boven water te komen, dan wel zinkt. Dieptebommen kunnen worden gebruikt vanaf oppervlakteschepen en vanuit vliegtuigen.
- Synkemine er et anti-ubåt-våpen. Minen skal ødelegge målet ved hjelp av sjokkbølger når minen eksploderer i nærheten av ubåten. Sprengladningen er vanligvis plassert i en tønne. Minen blir innstilt til å eksplodere på en bestemt dybde før man slipper den i vannet. Synkeminer brukes av både skip, helikopter og fly.
- Bomba głębinowa to broń morska, przeznaczona do rażenia okrętów podwodnych znajdujących się w zanurzeniu. Do czasów II wojny światowej był to główny środek zwalczania okrętów podwodnych (ZOP), później jego rola malała i obecnie ma już raczej znaczenie historyczne. Bomba głębinowa składa się z ładunku materiału wybuchowego umieszczonego w zazwyczaj cylindrycznym metalowym kadłubie wodoszczelnym, wyposażonym w zapalnik. Najczęściej stosowane są zapalniki hydrostatyczne, powodujące wybuch bomby na odpowiedniej, zaprogramowanej głębokości, uruchamiane na skutek wzrostu ciśnienia wody. W dawnej polskiej literaturze używano też nazwy bomby głębinowej: "bomba hydrostatyczna". Oprócz hydrostatycznych, czasami stosowane są zapalniki uderzeniowe. Bomby głębinowe były przede wszystkim zrzucane (staczane) ze zrzutni bomb głębinowych - specjalnych pochylni znajdujących się na rufie okrętu nawodnego. Bomby tego rodzaju, nazywane także grawitacyjnymi, wprowadzono w 1916 podczas I wojny światowej - pionierem była marynarka brytyjska. W celu rozszerzenia pola rażenia, oprócz zrzutni bomb głębinowych pojawiły się miotacze bomb głębinowych, miotające je na odległość ok. 50-150 m na burty okrętu za pomocą ładunków prochowych. Bomby głębinowe były zrzucane i miotane nad domniemaną pozycją okrętu podwodnego, ustaloną np. za pomocą obserwacji, szumonamierników lub hydrolokatorów. Zrzucano je seriami, dla pewniejszego rażenia celu; na przykład podczas II wojny światowej standardowym brytyjskim sposobem użycia była salwa z 5 bomb - trzech zrzuconych po kolei ze zrzutni i dwóch wyrzuconych w tym czasie na boki z miotaczy, przez co pięć bomb pokrywało obszar w kształcie krzyża. Nastawiano też bomby na wybuchy na różnych głębokościach. W toku II wojny światowej wprowadzono dodatkowo bomby szybciej tonące. Do zniszczenia lub uszkodzenia okrętu podwodnego nie jest wymagane bezpośrednie trafienie, lecz w przypadku dużych bomb głębinowych, wystarczający jest wybuch w odległości ok. 10-20 m. Bomby głębinowe tego rodzaju mają zwykle masę materiału wybuchowego ok. 100 kg, rzadziej do kilkuset kg. Podczas II wojny światowej wprowadzono sprzężone miotacze bomb głębinowych, miotające większą liczbę lżejszych bomb o masie materiału wybuchowego ok. 15-30 kg, przed dziób okrętu (jak brytyjski Hedgehog - "jeż"). Po wojnie wprowadzono także rakietowe bomby głębinowe, będące niekierowanymi pociskami rakietowymi. Rakietowe bomby głębinowe mają mniejszy ładunek od konwencjonalnych bomb głębinowych i odpalane są seriami ze specjalnych wyrzutni. Po II wojnie światowej pojawiły się też atomowe bomby głębinowe, przenoszone przez rakietotorpedy ze względu na wielki promień rażenia. Bomby głębinowe przenoszone były głównie na okrętach klas: niszczyciel, fregata, korweta, ścigacz okrętów podwodnych. Od okresu II wojny światowej stosowane są też lotnicze bomby głębinowe, przenoszone przez samoloty i śmigłowce. Od około lat 70. zrzutnie bomb głębinowych i miotacze bomb głębinowych stosowane są już rzadko, stając się mało skutecznym środkiem walki ze współczesnymi okrętami podwodnymi. Wyparte zostały przez torpedy kierowane i rakietotorpedy. Jako broń uzupełniająca stosowane są wyrzutnie rakietowych bomb głębinowych, zwłaszcza na okrętach produkcji radzieckiej.
- A carga de profundidade é a mais antiga arma anti-submarino. O conceito de "largar uma mina" sob os submarinos inimigos foi discutida pela primeira vez em 1911, e a ideia foi desenvolvida quando o Comandante da Royal Navy, Sir George Callaghan, pediu a produção em 1914 da primeira carga de profundidade. Sendo o design trabalhado por Herbert Taylor na escola de torpedos e minas HMS Vernon em Portsmouth. A primeira carga de profundidade eficaz, a "Tipo D", desenvolvida em 1916, era parecida com um barril de 140 kg e continha um explosivo, geralmente TNT. Sendo detonada por uma "pistola" que seria activada pela pressão da água numa profundidade pré-seleccionada, até a 100 metros. O primeiro mecanismo de lançamento era simplesmente rolar os "barris" por uma prancha para fora da embarcação atacante. Mais tarde, projectores especiais ou "armas-K", foram desenvolvidos, no qual um explosivo lançava as cargas até cerca de 50 metros de um dos lados do atacante. Embora as explosões padrão na Segunda Guerra Mundial podiam causar alguns danos morais no alvo, o casco de um submarino não romperia, a não ser que a carga detonasse a menos de 5 metros próximo do alvo. A maioria dos submarinos afundados por cargas de profundidade foram destruídos pelos danos acumulados de um longo lançamento do que por uma única carga. Muitos sobreviveram após várias horas de detonações; 678 cargas de profundidade foram lançadas sob o U-427 em Abril, 1945. O U-Boot sobreviveu. Durante a Guerra Fria as potências nucleares desenvolveram também cargas de profundidade nucleares, com poder de destruição muitas vezes superior e capacidade para destruir ou danificar submarinos a profundidades ainda maiores do que as cargas convencionais.
- Глубинная бомба — один из видов оружия ВМФ, предназначенный для борьбы с погруженными подводными лодками. Глубинная бомба — снаряд с сильным взрывчатым веществом или атомным зарядом, заключённым в металлический корпус цилиндрической, сфероцилиндрической, каплеобразной или др. формы. Взрыв глубинной бомбы разрушает корпус подводной лодки и приводит к её гибели или повреждению. Взрыв вызывается взрывателем, который может срабатывать при ударе бомбы о корпус подводной лодки на заданной глубине или при прохождении бомбы на расстоянии от подводной лодки, не превышающем радиуса действия неконтактного взрывателя. Устойчивое положение глубинной бомбе сфероцилиндрической и каплеобразной формы при движении на траектории придаётся хвостовым оперением — стабилизатором. Подразделяются на авиационные и корабельные; последние применяются пуском реактивных глубинных бомб с пусковых установок, выстреливанием из одноствольных или многоствольных бомбомётных установок и сбрасыванием с кормовых бомбосбрасывателей. Впервые глубинные бомбы нашли широкое применение в 1-й мировой войне 1914—1918 гг и оставались важнейшим видом противолодочного оружия во 2-й мировой войне 1939—1945 гг. (Большая советская энциклопедия) Лит. : Квитницкий А. А. , Борьба с подводными лодками (по иностранным данным), М. , 1963; Шмаков Н. А. , Основы военно-морского дела, М. , 1947, с. 155—57.
- Sjunkbomb är en sprängladdning (50-300 kg) utan flytkraft avsedd att fällas mot ubåtar och detonera på ett förutbestämt djup. De första sjunkbomberna konstruerades runt år 1916 för användas i ubåtskriget under första världskriget. Sjunkbomber fälls från flygplan och ytfartyg som jagare.
- 深水炸弹又称深弹，是一种用于攻击潜艇的水中武器，通常装有定深引信和触发引信，由舰船或航空器投放。
|
| rdfs:comment
|
- The depth charge is an anti-submarine weapon intended to defeat its target by the shock of exploding near it. Most use explosives and a fuzeset to go off at a predetermined depth. Some have been designed to use nuclear warheads. Depth charges can be deployed by both ships and aircraft.
- Eine Wasserbombe ist eine Unterwasserwaffe, die zur Vernichtung von Streitkräften in Unterwasserlage sowie anderer Unterwasserobjekte dient. Sie besteht aus einer Bombe, die unter Wasser in vorher definierter Tiefe zur Explosion gebracht werden kann. Wasserbomben können herkömmliche Sprengladungen oder Kernladungen enthalten. Man unterscheidet konventionelle und reaktive Wasserbomben. Konventionelle Wasserbomben werden meist aus Gestellen von Deck der Schiffe abgerollt.
- La càrrega de profunditat és la més antiga de les armes contra submarins. El concepte de llençar una mina es va discutir per primera vegada l'any 1911, i la idea va ser desenvolupada i posada en pràctica quan el Comandant en Cap de la Royal Navy Sir George Callaghan, va demanar la seva posada en producció el 1914. El treball de disseny el va fer Herbert Taylor a la HMS Vernon Torpedo and Mine School de Portsmouth.
- Hlubinná puma je protiponorková zbraň, tedy zbraň určená k ničení ponorek, jež měla zničit výbuchem v jejich blízkosti. Existují typy s konvenční výbušninou i jadernou hlavicí. Hlubinné pumy mohou nést jak lodě, tak letadla. První hlubinné pumy byly vyvinuty v době první světové války, která přinesla první rozsáhlé nasazení ponorek a používány od roku 1916. Vypouštěny byly ze skluzu na zádi lodi a jejich trhavá nálož (TNT, resp. Amatol, popř.
- La carga de profundidad es la más antigua de las armas antisubmarinas. Usualmente es un objeto cilíndrico que contiene explosivos y un detonador fijado para activarse al alcanzar una determinada profundidad. Su uso primario es destruir submarinos sumergidos, y pueden ser lanzadas tanto desde buques como aviones.
- Syvyyspommi on vanhimpia sukellusveneiden torjunnassa käytettäviä aseita. Se on yleensä lieriön muotoinen ja sisältää räjähdysainetta ja sytyttimen, joka on säädetty laukeamaan tietyssä syvyydessä. Syvyyspommeja voidaan pudottaa sekä laivoista että lentokoneista.
- Une grenade anti sous-marine est une charge anti sous-marine destinée à exploser près d'une cible pour la couler. La plupart de ces grenades sont réglées pour se déclencher à une profondeur prédéterminée. Certaines ont même été conçues pour utiliser des ogives nucléaires. Ces armes peuvent être déployées par les navires et des avions.
- La bomba di profondità o bomba torpedine a getto (BTG) è un'arma di attacco ai sommergibili da parte di navi di superficie. Nella Seconda Guerra Mondiale le BTG erano in effetti l'unica arma disponibile alle navi per attaccare, spesso anche solo a scopo intimidatorio, i sommergibili nemici. Le BTG erano dei cilindri metallici pieni di esplosivo, di peso variabile tra i 50 e i 125 kg, muniti di spolette d'innesco regolabili a tempo o a pressione idrostatica.
- Een dieptebom is een wapen dat ingezet wordt tegen onderzeeboten. Het bestaat meestal uit een cilindervormig explosief, gecombineerd met een ontsteking die gebouwd is om op een bepaalde diepte onder water af te gaan. De schokgolf die het resultaat is van de ontploffing onder water, moet de aangevallen duikboot als het ware "kraken", waardoor deze zodanig beschadigd wordt dat hij gedwongen wordt boven water te komen, dan wel zinkt.
- Synkemine er et anti-ubåt-våpen. Minen skal ødelegge målet ved hjelp av sjokkbølger når minen eksploderer i nærheten av ubåten. Sprengladningen er vanligvis plassert i en tønne. Minen blir innstilt til å eksplodere på en bestemt dybde før man slipper den i vannet. Synkeminer brukes av både skip, helikopter og fly.
- Bomba głębinowa to broń morska, przeznaczona do rażenia okrętów podwodnych znajdujących się w zanurzeniu. Do czasów II wojny światowej był to główny środek zwalczania okrętów podwodnych (ZOP), później jego rola malała i obecnie ma już raczej znaczenie historyczne. Bomba głębinowa składa się z ładunku materiału wybuchowego umieszczonego w zazwyczaj cylindrycznym metalowym kadłubie wodoszczelnym, wyposażonym w zapalnik.
- A carga de profundidade é a mais antiga arma anti-submarino. O conceito de "largar uma mina" sob os submarinos inimigos foi discutida pela primeira vez em 1911, e a ideia foi desenvolvida quando o Comandante da Royal Navy, Sir George Callaghan, pediu a produção em 1914 da primeira carga de profundidade. Sendo o design trabalhado por Herbert Taylor na escola de torpedos e minas HMS Vernon em Portsmouth.
- Глубинная бомба — один из видов оружия ВМФ, предназначенный для борьбы с погруженными подводными лодками.
- Sjunkbomb är en sprängladdning (50-300 kg) utan flytkraft avsedd att fällas mot ubåtar och detonera på ett förutbestämt djup. De första sjunkbomberna konstruerades runt år 1916 för användas i ubåtskriget under första världskriget. Sjunkbomber fälls från flygplan och ytfartyg som jagare.
- 深水炸弹又称深弹，是一种用于攻击潜艇的水中武器，通常装有定深引信和触发引信，由舰船或航空器投放。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
