Death, also known as the Grim Reaper, is a common element in culture and history. As a personified force it has been imagined in many different ways. The popular depiction of Death as a skeletal figure carrying a large scythe and clothed in a black cloak with a hood first arose in 14th century England, while the title "the Grim Reaper" is first attested in 1847.

Property Value
dbo:abstract
  • Der Sensenmann (auch Gevatter Tod oder Schnitter) ist eine aus dem Mittelalter stammende personifizierte Allegorie des Todes (Anthropomorphismus). Der Tod wird oft als gerippenhafte Gestalt dargestellt, die mit einer Sense die Menschen dahinmäht. (de)
  • وجد مفهوم الموت ككيان محسوس في العديد من المجتمعات منذ فجر التاريخ. ففي الإنجليزية، غالبًا ما كان يطلق على "الموت" حاصد الأرواح ومنذ القرن الخامس عشر إلى يومنا هذا، كان يظهر على شكل هيكل عظمي يحمل منجلاً كبيرًا ويرتدي عباءة سوداء مع قلنسوة. وكان يطلق عليه أيضًا ملاك الموت أو عفريت الموت أو ملاك الظلام والضوء (ملاك هامافيت "الموت")، وهو اسم مشتق من الإنجيل وعلم التلمود. ولم يشر الإنجيل نفسه إلى "ملاك الموت"، ومع ذلك، كانت الإشارة إلى "أبادون (Abaddon)" (المدمر)، وهو الملاك المعروف باسم "ملاك الهاوية". وفي علم التلمود، وُصف بـ الملاك الرئيسي سامائيل(Samael).‏ في بعض الحالات، يكون "قابض الأرواح" قادرًا على التسبب الفعلي في وفاة الضحية، مما أدى إلى الحكايات التي تروي إمكانية رشوته أو خداعه أو الاحتيال عليه من أجل الحفاظ على الحياة، مثلما هو الحال في قصة سيزيف(Sisyphus). بينما ترى المعتقدات الأخرى أن "شبح الموت" ما هو إلا مرشد الأرواح (psychopomp) يمضي كرباط بين الروح والجسد وتوجيه الميت إلى العالم الآخر دون وجود أي رقابة على حقيقة وفاة الشخص. في العديد من اللغات (بما فيها اللغة الإنجليزية)، يتم تجسيد "الموت" في شكل ذكر، بينما في اللغات الأخرى، يعني شخصية نسائية (على سبيل المثال، في السلافية واللغات الرومانسية). (ar)
  • El concepto de la muerte como una entidad antropomórfica ha existido en muchas culturas desde los albores de la humanidad. En español además del nombre propio de La Muerte es común emplear el término La Parca proveniente de la mitología romana. A partir del siglo XV comenzó a ser representado como una figura esquelética que lleva capa y capucha. También se da el nombre del Ángel de la Muerte. En rigor no hay ninguna mención en la Biblia del Ángel de la Muerte, sin embargo, hay una mención de Abbaddon (El Destructor) un ángel cuya verdadera identidad es un misterio; y que corresponde al Ángel del Abismo. En algunos casos, la Parca es quien causa la muerte de la víctima, lo que da origen a historias donde a esta se le puede engañar o sobornar permitiendo así que el condenado sobreviva gracias a su astucia, como en el caso de Sísifo. Otras creencias sostienen que el espectro de la muerte es sólo un psicopompo, que sirve para cortar los últimos lazos entre el alma y el cuerpo además de para guiar al difunto al otro mundo. De este modo la figura no tendría ningún control sobre el hecho de la muerte de la víctima. En muchos idiomas, como en las lenguas eslavas y romances (incluyendo el español), la muerte es personificada en forma femenina, mientras que en otros (como el inglés), se percibe como un personaje masculino. (es)
  • La Mort a été représentée en tant que figure anthropomorphe ou comme personnage fictif dans de nombreuses mythologies et cultures populaires. La personnification de la mort en tant qu'entité vivante, consciente et sensible, est lié à l'idée de la mort et à son poids historique et philosophique considérable. Selon les langues, elle est un personnage soit féminin, soit masculin. Elle est souvent représentée sous forme d'un squelette (ou d'un squelettoïde présentant quelques rares lambeaux de peau sur certains os), parfois vêtu d'un grand manteau noir à capuche. Dans le folklore occidental moderne, la Mort est généralement représentée comme un squelette portant une robe, une toge noire avec capuche, et éventuellement avec une grande faux. La Mort est alors connue sous le nom de « la Grande Faucheuse » ou tout simplement « la Faucheuse ». Ce symbole d'origine italienne est très présent durant tout le Moyen Âge et à la Renaissance, dans les peintures apocalyptiques et macabres comme celle de Pieter Brueghel l'Ancien (Le Triomphe de la Mort). À une époque où la peste noire faisait des ravages, la faucheuse représentait un être terrifiant venu happer les vivants d'un coup de lame. Les allégories de la mort ont été reprises maintes fois dans des œuvres plus récentes, notamment liées à la fantasy, avec la même symbolique qu'à leur origine. (fr)
  • 死神(しにがみ、Grim Reaper、Death)とは、生命の死を司るとされる伝説上の神で世界中に類似の伝説が存在する。冥府においては魂の管理者とされ、小説・映画など様々な娯楽作品にも古くから死を司る存在として登場する。 (ja)
  • La morte personificata è una figura esistente fin dall'antichità nella mitologia e nella cultura popolare, con una vaga forma umana o come personaggio fittizio. La raffigurazione che più si è diffusa nell'immaginario collettivo è quella di uno scheletro che brandisce una falce, a volte vestito da un saio nero, una tunica o da un mantello di colore nero munito di cappuccio. La figura della morte è nota a molti con il nome di Tristo Mietitore o Sinistro Mietitore e Cupo Mietitore. La personificazione della morte viene generalmente associata all'idea di un'entità neutra, ossia né buona né cattiva. Il suo unico compito sarebbe quello di accompagnare nel trapasso le anime degli esseri umani al regno dei morti. (it)
  • Magere Hein (ook wel de Dood, man met de zeis, Pietje de Dood [in Vlaanderen] of Heintje de Dood) is een personificatie van de dood. Tegenwoordig wordt hij afgebeeld als een gedaante die gehuld is in een donker gewaad, een kap over het hoofd heeft en een zeis bij zich draagt. De zichtbare lichaamsdelen van Magere Hein laten zien dat hij een (levend) geraamte is. Het betreft hier de benige hand waarmee hij zijn zeis vasthoudt en soms zijn schedel. Vaak is zijn hoofd niet te zien en maakt dit plaats voor duisternis (logisch gezien is dit schaduw, afkomstig van de kap). De zeis symboliseert het feit dat de dood iedereen treft: een zeis maait alle korenhalmen om. In de Middeleeuwen werd de dood onder andere tijdens de dodendans meestal afgebeeld als een mager lijk met open wonden waaruit maden kropen. Magere Hein staat ook wel eens symbool voor de (alles verslindende) tijd. Behalve een zeis draagt hij dan ook een zandloper bij zich. Meestal wordt de tijd echter voorgesteld als Vadertje Tijd, een oude (maar nog wel levende) man die eveneens een zandloper en een zeis bij zich draagt. Met een Magere Hein wordt ook vaak een erg dun iemand bedoeld. (nl)
  • Śmierć (personifikacja) – nadanie biologicznemu zjawisku śmierci cech ludzkich, nierzadko również antropomorficznej postaci. Śmierć jako pojęcie abstrakcyjne była personifikowana przez twórców wielu epok. Najpopularniejsze, a mające swe źródło w średniowieczu, wyobrażenia śmierci: * zakapturzona postać kobieca (słowo śmierć w języku polskim jest rzeczownikiem rodzaju żeńskiego) lub męska (m.in. w kulturze anglosaskiej) * kostucha – ludowe, jako kościotrupa z kosą, czasem w kapturze. Jednak nie zawsze występuje pod postacią szkieletu, czasem kaptur całkowicie skrywa widok twarzy w cieniu i nie widać innych części ciała, więc może występować jako duch (mimo tego, że widać płaszcz, kaptur oraz kosę). W starożytnej Grecji miała postać przystojnego Tanatosa. W wyobrażeniach ludowych często jako personifikacja śmierci pojawiał się Charon. Wyobrażenie śmierci jako mężczyzny ma źródło w języku – po grecku śmierć (Θάνατος, Thanatos) jest rodzaju męskiego. Wśród Słowian śmierć symbolizowała Marzanna, której wyobrażenie w postaci najczęściej słomianej kukły, palono lub topiono w okresie Jarego Święta. W średniowieczu przedstawiana była jako rozkładające się ciało, mumia lub suchy szkielet. Przeważnie bywa kobietą, ale np. w Niemczech występowały męskie personifikacje śmierci (po niemiecku der Tod – śmierć jest rodzaju męskiego), czy w Norwegii jako mannen med ljåen – mężczyzna z kosą. Śmierć występowała w toposach takich jak Zaraza-Dżuma, Legenda o trzech żywych i trzech umarłych i Triumf śmierci, Taniec śmierci. W literaturze częsty był motyw rozmowy ze śmiercią, obecny w utworze Rozmowa Mistrza Polikarpa ze śmiercią. W epoce renesansu przedstawiano śmierć jako Mojry lub przynajmniej najstarszą z nich, Atropos. W baroku powrócono do przedstawień makabrycznych, opartych na wzorcach średniowiecznych. W kulturze japońskiej określana mianem shinigami. W epoce Młodej Polski powstawały liczne przedstawienia makabryczne, jak na obrazach Jamesa Ensora (np. A fight over a smoked herring – Spór szkieletów o śledzia), czy portrety ze śmiercią a także wiele innych obrazów Arnolda Böcklina. Oryginalną personifikację śmierci stworzył Jacek Malczewski na obrazach z cyklu Thanatos i Śmierć. Śmierć stała się też celem żartów, np słynnej grupy Monty Python lub Terry'ego Pratchetta. * narodziła się wraz z odgryzieniem przez Adama kawałka zakazanego owocu w raju, * wykonuje zadanie otrzymane od Boga i niczym nie można jej przekupić, * ma niewyobrażalną władzę, pod którą uginają się najwięksi, * wie, że dosięgnie ostatecznie każdego człowieka, * podczas Sądu Ostatecznego będzie prowadziła grzeszników do piekła, po czym zniknie. * jest tylko siłą roboczą bo decyzje o śmierci podejmuje Bóg * jest postacią odrażającą a mimo to niektórzy chcą, a wręcz pragną się z nią spotkać (pl)
  • O conceito de morte como uma entidade tem existido em muitas sociedades, desde o início da história. A partir do século XV, com o reavivamento da cultura greco-romana como fonte de inspiração artística; veio a ser mostrada como uma figura esquelética carregando uma gadanha (ferramenta similar à foice) e vestida com uma túnica negra com capuz; sendo inspirada em Hades, o deus grego do mundo inferior (Plutão para os romanos). Na cultura ocidental, a Morte é frequentemente associada a esta figura, de aspecto semelhante ao enraizado no século XV. No oriente é chamada de Yama, Yanluo, Enma Dai Oh, Rei Yŏmna, ou mais recentemente, Shinigami (Deus ou Anjo da Morte). Existe também na bíblia, Abaddon (também chamado de Apollyon), um anjo cuja verdadeira identidade é um mistério e que aparece no livro de Jó (capítulo 26, versículo 6) e no livro do Apocalipse (capítulo 9, versículo 11), onde é chamado de Anjo do Abismo. Nas tradições judaicas antigas de onde a Bíblia surgiu, o anjo da morte era chamado pelo nome de Samael, anjo esse que para os estudiosos bíblicos, principalmente a partir do Novo testamento é identificado como Satanás "o que tinha o império da morte" (Hebreus, 2:14). Em alguns casos, a Morte é capaz de realmente matar a vítima, levando a contos em que ela pode ser subornada, enganada ou aprisionada, a fim de manter a vida, como no caso de Sísifo. Outras crenças sustentam que a Morte é um psicopompo, servindo apenas para cortar os últimos laços entre a alma e o corpo e para guiar os mortos para o outro mundo sem ter qualquer controle sobre o fato da morte da vítima. Em várias línguas (por exemplo, em línguas eslavas e românicas), assim como no português, a Morte é personificada na forma feminina, enquanto em outras, ela é apresentada como uma personagem masculina. (pt)
  • Образ смерти — персонификация смерти в виде некоей физической сущности. Смерть в качестве вымышленного образа встречается в мифах и легендах всех мировых культур начиная с незапамятных времён. Так как изначально человек не мог объяснить причину смерти живого существа, то бытовали представления о смерти, как о реальном существе. В европейской (и, в частности, славянской) культуре смерть часто изображается в виде скелета с косой, облачённого в чёрный балахон с капюшоном (англ. Grim Reaper — «Мрачный Жнец»). Именно поэтому смерть называют порой "костлявая". (ru)
  • 死神指的是掌管死亡的神明,由於死亡是人類必經的歷程,因此普遍出現於各民族信仰及宗教之中,也是小說、電影等常見的題材。 (zh)
  • Death, also known as the Grim Reaper, is a common element in culture and history. As a personified force it has been imagined in many different ways. The popular depiction of Death as a skeletal figure carrying a large scythe and clothed in a black cloak with a hood first arose in 14th century England, while the title "the Grim Reaper" is first attested in 1847. In some mythologies, the Grim Reaper causes the victim's death by coming to collect him. In turn, people in some stories try to hold on to life by avoiding Death's visit, or by fending Death off with bribery or tricks. Other beliefs hold that the Spectre of Death is only a psychopomp, serving to sever the last ties between the soul and the body, and to guide the deceased to the afterlife, without having any control over when or how the victim dies. In many mythologies, Death is personified in male form, while in others, Death is perceived as female (for instance, Marzanna in Slavic mythology). (en)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 19075848 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742034774 (xsd:integer)
dbp:article
  • Angel of Death
dbp:author
  • Kaufmann Kohler and Ludwig Blau
dbp:url
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Der Sensenmann (auch Gevatter Tod oder Schnitter) ist eine aus dem Mittelalter stammende personifizierte Allegorie des Todes (Anthropomorphismus). Der Tod wird oft als gerippenhafte Gestalt dargestellt, die mit einer Sense die Menschen dahinmäht. (de)
  • 死神(しにがみ、Grim Reaper、Death)とは、生命の死を司るとされる伝説上の神で世界中に類似の伝説が存在する。冥府においては魂の管理者とされ、小説・映画など様々な娯楽作品にも古くから死を司る存在として登場する。 (ja)
  • Образ смерти — персонификация смерти в виде некоей физической сущности. Смерть в качестве вымышленного образа встречается в мифах и легендах всех мировых культур начиная с незапамятных времён. Так как изначально человек не мог объяснить причину смерти живого существа, то бытовали представления о смерти, как о реальном существе. В европейской (и, в частности, славянской) культуре смерть часто изображается в виде скелета с косой, облачённого в чёрный балахон с капюшоном (англ. Grim Reaper — «Мрачный Жнец»). Именно поэтому смерть называют порой "костлявая". (ru)
  • 死神指的是掌管死亡的神明,由於死亡是人類必經的歷程,因此普遍出現於各民族信仰及宗教之中,也是小說、電影等常見的題材。 (zh)
  • وجد مفهوم الموت ككيان محسوس في العديد من المجتمعات منذ فجر التاريخ. ففي الإنجليزية، غالبًا ما كان يطلق على "الموت" حاصد الأرواح ومنذ القرن الخامس عشر إلى يومنا هذا، كان يظهر على شكل هيكل عظمي يحمل منجلاً كبيرًا ويرتدي عباءة سوداء مع قلنسوة. وكان يطلق عليه أيضًا ملاك الموت أو عفريت الموت أو ملاك الظلام والضوء (ملاك هامافيت "الموت")، وهو اسم مشتق من الإنجيل وعلم التلمود. ولم يشر الإنجيل نفسه إلى "ملاك الموت"، ومع ذلك، كانت الإشارة إلى "أبادون (Abaddon)" (المدمر)، وهو الملاك المعروف باسم "ملاك الهاوية". وفي علم التلمود، وُصف بـ الملاك الرئيسي سامائيل(Samael).‏ (ar)
  • El concepto de la muerte como una entidad antropomórfica ha existido en muchas culturas desde los albores de la humanidad. En español además del nombre propio de La Muerte es común emplear el término La Parca proveniente de la mitología romana. A partir del siglo XV comenzó a ser representado como una figura esquelética que lleva capa y capucha. También se da el nombre del Ángel de la Muerte. En rigor no hay ninguna mención en la Biblia del Ángel de la Muerte, sin embargo, hay una mención de Abbaddon (El Destructor) un ángel cuya verdadera identidad es un misterio; y que corresponde al Ángel del Abismo. (es)
  • Magere Hein (ook wel de Dood, man met de zeis, Pietje de Dood [in Vlaanderen] of Heintje de Dood) is een personificatie van de dood. Tegenwoordig wordt hij afgebeeld als een gedaante die gehuld is in een donker gewaad, een kap over het hoofd heeft en een zeis bij zich draagt. De zichtbare lichaamsdelen van Magere Hein laten zien dat hij een (levend) geraamte is. Het betreft hier de benige hand waarmee hij zijn zeis vasthoudt en soms zijn schedel. Vaak is zijn hoofd niet te zien en maakt dit plaats voor duisternis (logisch gezien is dit schaduw, afkomstig van de kap). (nl)
  • La morte personificata è una figura esistente fin dall'antichità nella mitologia e nella cultura popolare, con una vaga forma umana o come personaggio fittizio. La raffigurazione che più si è diffusa nell'immaginario collettivo è quella di uno scheletro che brandisce una falce, a volte vestito da un saio nero, una tunica o da un mantello di colore nero munito di cappuccio. (it)
  • La Mort a été représentée en tant que figure anthropomorphe ou comme personnage fictif dans de nombreuses mythologies et cultures populaires. La personnification de la mort en tant qu'entité vivante, consciente et sensible, est lié à l'idée de la mort et à son poids historique et philosophique considérable. Selon les langues, elle est un personnage soit féminin, soit masculin. Elle est souvent représentée sous forme d'un squelette (ou d'un squelettoïde présentant quelques rares lambeaux de peau sur certains os), parfois vêtu d'un grand manteau noir à capuche. (fr)
  • Śmierć (personifikacja) – nadanie biologicznemu zjawisku śmierci cech ludzkich, nierzadko również antropomorficznej postaci. Śmierć jako pojęcie abstrakcyjne była personifikowana przez twórców wielu epok. Najpopularniejsze, a mające swe źródło w średniowieczu, wyobrażenia śmierci: W starożytnej Grecji miała postać przystojnego Tanatosa. W wyobrażeniach ludowych często jako personifikacja śmierci pojawiał się Charon. Wyobrażenie śmierci jako mężczyzny ma źródło w języku – po grecku śmierć (Θάνατος, Thanatos) jest rodzaju męskiego. W kulturze japońskiej określana mianem shinigami. (pl)
  • Death, also known as the Grim Reaper, is a common element in culture and history. As a personified force it has been imagined in many different ways. The popular depiction of Death as a skeletal figure carrying a large scythe and clothed in a black cloak with a hood first arose in 14th century England, while the title "the Grim Reaper" is first attested in 1847. (en)
  • O conceito de morte como uma entidade tem existido em muitas sociedades, desde o início da história. A partir do século XV, com o reavivamento da cultura greco-romana como fonte de inspiração artística; veio a ser mostrada como uma figura esquelética carregando uma gadanha (ferramenta similar à foice) e vestida com uma túnica negra com capuz; sendo inspirada em Hades, o deus grego do mundo inferior (Plutão para os romanos). Na cultura ocidental, a Morte é frequentemente associada a esta figura, de aspecto semelhante ao enraizado no século XV. No oriente é chamada de Yama, Yanluo, Enma Dai Oh, Rei Yŏmna, ou mais recentemente, Shinigami (Deus ou Anjo da Morte). (pt)
rdfs:label
  • الموت (تجسيد) (ar)
  • Sensenmann (de)
  • Muerte (personificación) (es)
  • Morte personificata (it)
  • La Mort (mythologie) (fr)
  • 死神 (ja)
  • Magere Hein (nl)
  • Śmierć (personifikacja) (pl)
  • Morte (personificação) (pt)
  • Образ смерти (ru)
  • Death (personification) (en)
  • 死神 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of