| dbpedia-owl:abstract
|
- Der General Allotment Act of 1887, auch Dawes Act genannt, war ein Bundesgesetz der Vereinigten Staaten, welches das Indianerreservatsland parzellierte.
- The Dawes Act, adopted by Congress in 1887, authorized the President of the United States to survey Indian tribal land and divide the land into allotments for individual Indians. The Act was named for its sponsor, Senator Henry L. Dawes of Massachusetts. The Dawes Act was amended in 1891 and again in 1906 by the Burke Act. The stated objective of the Dawes Act was to stimulate assimilation of Indians into American society. Individual ownership of land was seen as an essential step. The act also provided that the government would purchase Indian land excess to that needed for allotment and open it up for settlement by Whites. The impact on Indians of the Dawes Act was negative. The act "was the culmination of American attempts to destroy tribes and their governments and to open Indian lands to settlement by non-Indians and to development by railroads. " Land owned by Indians decreased from 138 million acres (560,000 km) in 1887 to 48 million acres (190,000 km) in 1934. The Dawes Commission, set up under an Indian Office appropriation bill in 1893, was created, not to administer the Dawes Act, but to attempt to get the tribes excluded under the Dawes Act to agree to the allotment plan. It was this commission that registered the members of the Five Civilized Tribes. The Curtis Act of 1908 completed the process of destroying tribal governments by abolishing tribal jurisdiction of Indian land. In 1934, Congress passed the Indian Reorganization Act which ended allotment and created a "New Deal" for Indians.
- ドーズ法（ドーズほう、Dawes Act）は、1887年2月8日に成立した、対インディアン政策の法律のひとつ、「インディアン一般土地割当法（General Allotment Act）」のこと。 この通称は提案者であるヘンリー・ドーズ上院議員（Henry L. Dawes、マサチューセッツ州選出）に由来する。ドーズ法は1891年に改正され、1906年に再びバーク法によって改訂された。 BIA（インディアン管理局）副局長だったケビン・ガバー（彼はポーニー族である）は2000年に、こういったインディアンの土地や主権を無効化する一連の合衆国施政について、「民族浄化である」と述べている。
- Ustawa Dawesa (ang. Dawes Act, Daves Severalty Act, General Allotment Act, GAA) – amerykańska ustawa uchwalona przez Kongres Stanów Zjednoczonych 8 lutego 1887 roku z inicjatywy senatora ze stanu Massachusetts Henryego L. Dawesa. Celem ustawy Dawesa, zwanej też ustawą o powszechnym podziale ziemi, było rozparcelowanie ziem stanowiących wspólną własność indiańskich plemion oraz przejęcie tzw. "nadwyżek" (ang. surplus lands) przez państwo i przeznaczenie ich na sprzedaż pod inwestycje i osadnictwo. W okresie obowiązywania ustawy, tj. w latach 1887-1934, w ręce nie-Indian przeszło ponad 60% tubylczych ziem w Stanach Zjednoczonych (ponad 86 mln akrów, czyli ok. 360 tys. km²). Ustawa Dawesa miała zastosowanie w większości indiańskich rezerwatów i przewidywała podział ziem plemiennych na indywidualne działki i przejęcie "nadwyżek" przez państwo (po wynegocjowaniu "sprawiedliwej" ceny z danym plemieniem). Działki przeznaczone pod rolnictwo miały mieć powierzchnię 160 akrów (0,65 km²), pod hodowlę - 80 akrów (0,33 km²), a na inne cele życiowe - 40 akrów (0,16 km²). Spisy takich działek miały prowadzić lokalne urzędy ds. Indian, a dochody ze sprzedaży nadwyżek miały trafiać "dla dobra plemion" na specjalny rządowy fundusz powierniczy. Działki mieli też otrzymać Indianie żyjący poza rezerwatami oraz członkowie plemion bez rezerwatów. Przez 25 lat ziemia przyznana indywidualnym Indianom miała nadal pozostawać w "zarządzie powierniczym" państwa, które - ograniczając prawo właścicieli do dysponowania nią - miało dbać o ich interesy w sytuacji, gdyby Indianie nie radzili sobie w gospodarce rynkowej (ten kontrowersyjny przepis modyfikowano później, wydłużając jego obowiązywanie, ale i wprowadzając kolejne wyjątki). Po spełnieniu pewnych warunków indiańscy właściciele indywidualnych gospodarstw mieli uzyskać obywatelstwo amerykańskie (wszyscy Indianie mieszkający w USA otrzymali je dopiero w 1924 r.). W praktyce, powierzchnia działek okazała się często niewystarczająca do prowadzenia indywidualnych gospodarstw rolnych lub hodowlanych (m. in. ze względu na ubogie gleby, brak wody, zaplecza technicznego, rynków zbytu lub doświadczenia Indian w gospodarowaniu), a z czasem wiele z nich uległo dalszemu podziałowi (np. w drodze dziedziczenia) lub przeszło na własność nie-Indian. W czasie obowiązywania ustawy co najmniej 90 tys. Indian zostało w ten sposób pozbawione jakiejkolwiek ziemi. Ustawa łączyła dominujące ówcześnie poglądy reformatorów społecznych, zatroskanych o przyszłość amerykańskich Indian, z interesami wielkich przedsiębiorców, w tym budowniczych transkontynantalnych linii kolejowych, i kolonizujących "Dziki Zachód" białych osadników. Stworzenie federalnych "list Indian" (ang. federally enrolled members) spotkało się początkowo ze sprzeciwem wielu członków większości plemion i wymagało dyplomatycznych zabiegów ze strony agentów Biura do Spraw Indian, a czasem także uspokojenia wrogich nastrojów w niektórych rezerwatach lub przełamywania indiańskiego bojkotu nowych przepisów. Nawet dziś ustawa pozostaje tematem żywych dyskusji, zwłaszcza wśród osób o indiańskim pochodzeniu, które z różnych powodów nie znalazły się na listach (tym bardziej, iż zdarzało się, że umieszczano na nich białych, którzy powołując się na swoich indiańskich przodków, usyskiwali prawo do bezpłatnej ziemi). Ustawa Dawesa uważana jest współcześnie za jeden z tych amerykańskich przepisów prawnych, który wyrządził największe szkody północnoamerykańskim Indianom, pozbawiając ich większości bazy terytorialnej i niezależności, podciając podstawy ich tradycyjnych systemów gospodarowania, plemiennych kultur, zależności i ról społecznych. W 1871 r. zakończył się okres zawierania przez władze USA traktatów z Indianami. Uchwalenie niedługo później ustawy Dawesa i rozpoczęło proces przyspieszonej asymilacji i akulturacji tubylczych ludów żyjących w granicach Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie ustawa Dawesa, traktowana jako sposób ówczesnych reformatorów na rozwiązanie "problemu Indian" i powstrzymanie "wojen indiańskich, określana bywa jako "alternatywa wobec zagłady". Otwarcie dzięki ustawie olbrzymich terenów amerykańskiego Zachodu dla kolejnych fal europejskich osadników i inwestorów umożliwiło gwałtowny rozwój tych ziem i ich integrację z resztą kraju. Ustawę Dawesa poprawiano dwukrotnie - w 1891 i 1906 r.. Obowiązywała do 1934 r. , kiedy to Kongres USA uchwalił reformatorską ustawę o reorganizacji Indian (IRA). Opublikowany w 1928 r. Raport Meriama wykazał liczne błędy i nadużycia urzędników związane z wykonywaniem przepisów ustawy Dawesa oraz udowodnił, że służyła ona m. in. do nielegalnego pozbawiania tubylczych plemion ich ziem. Przyspieszyło to decyzje władz federalnych o zmianie przepisów i polityki wobec Indian (choć np. na Alasce podobne przepisy o podziale ziemi obowiązywały aż do 1993 r.). Powołany ustawą Dawesa federalny fundusz powierniczy, gromadzący środki m. in. z dzierżawy indiańskich ziem i praw do eksploatacji zasobów naturalnych, nadal administrowany jest przez Biuro do Spraw Indian, a sposób zarządzania tym funduszem pozostaje od lat obiektem krytyki, a nawet procesów sądowych.
- Le Dawes Act est une loi des États-Unis du Modèle:Date réglementant la distribution des terres aux Amérindiens en Territoire Indien qui deviendra l'Oklahoma en 1907. Elle porte le nom du sénateur du Massachusetts Henry L. Dawes qui en fut le principal initiateur. La loi fut amendée en 1891 et en 1906 par le Burke Act. Elle resta en application jusqu'en 1934.
|
| rdfs:comment
|
- Der General Allotment Act of 1887, auch Dawes Act genannt, war ein Bundesgesetz der Vereinigten Staaten, welches das Indianerreservatsland parzellierte.
- ドーズ法（ドーズほう、Dawes Act）は、1887年2月8日に成立した、対インディアン政策の法律のひとつ、「インディアン一般土地割当法（General Allotment Act）」のこと。 この通称は提案者であるヘンリー・ドーズ上院議員（Henry L. Dawes、マサチューセッツ州選出）に由来する。ドーズ法は1891年に改正され、1906年に再びバーク法によって改訂された。 BIA（インディアン管理局）副局長だったケビン・ガバー（彼はポーニー族である）は2000年に、こういったインディアンの土地や主権を無効化する一連の合衆国施政について、「民族浄化である」と述べている。
- The Dawes Act, adopted by Congress in 1887, authorized the President of the United States to survey Indian tribal land and divide the land into allotments for individual Indians. The Act was named for its sponsor, Senator Henry L. Dawes of Massachusetts. The Dawes Act was amended in 1891 and again in 1906 by the Burke Act. The stated objective of the Dawes Act was to stimulate assimilation of Indians into American society. Individual ownership of land was seen as an essential step.
- Ustawa Dawesa (ang. Dawes Act, Daves Severalty Act, General Allotment Act, GAA) – amerykańska ustawa uchwalona przez Kongres Stanów Zjednoczonych 8 lutego 1887 roku z inicjatywy senatora ze stanu Massachusetts Henryego L. Dawesa. Celem ustawy Dawesa, zwanej też ustawą o powszechnym podziale ziemi, było rozparcelowanie ziem stanowiących wspólną własność indiańskich plemion oraz przejęcie tzw. "nadwyżek" (ang.
- Le Dawes Act est une loi des États-Unis du Modèle:Date réglementant la distribution des terres aux Amérindiens en Territoire Indien qui deviendra l'Oklahoma en 1907. Elle porte le nom du sénateur du Massachusetts Henry L. Dawes qui en fut le principal initiateur. La loi fut amendée en 1891 et en 1906 par le Burke Act. Elle resta en application jusqu'en 1934.
|
