| dbpprop:abstract
|
- The Dawes Act was enacted on February 8, 1887 regarding the distribution of land to Native Americans in Oklahoma. Named after its sponsor, U.S. Senator Henry L. Dawes of Massachusetts, the act was amended in 1891 and again in 1906 by the Burke Act. The act remained in effect until 1934. Section One authorizes the President to survey Native American tribal areas and divide the arable land into sections for the individual. It says that the head of each Native American family may receive 160 acres (0.65 km) if the land is "advantageous for agricultural and grazing purposes", and an ADDITIONAL 160 acres (650,000 m) allottment if the land is "only valuable for grazing purposes" (that is, 320 acres of land "only valuable for grazing purposes" instead of 160 of land that was usable for BOTH farming and/or grazing). Single individuals and orphans were allotted 80 acres (320,000 m) each, and all "other single individuals" (this implicitly includes minors) were allotted 40 acres (160,000 m) each. Section Two states that each (adult) Native American will select his or her own allotment, and the "heads-of-families" will select for their minor children. The Native American agent will select for orphan children. Section Three requires the U.S. American agent to certify each allotment and provide two copies of the certification to the Commissioner of Indian Affairs one to be kept in the Indian Office and the other to be transmitted to the United States Department of the Interior (Secretary of the Interior) for his action, and to be sent to the General Land Office. Section Four provides that Native Americans not residing on their reservation and Native Americans without reservations will receive the equal allotment. It also specifies that the fees for the officers of the land-office will be paid out of the [United States] Treasury (rather than by the Native American individuals). Section Five provides that a Secretary of the Interior will hold the allotments "in trust" for 25 years (during which time the land may not be sold or transferred to any other individual), or longer if the President should choose at any time to extend the period. At that time, the title will belong to the allotment holder or heirs. It also allows the Secretary to negotiate under existing treaties for the land not allotted to be purchased on "terms and conditions as shall be considered just and equitable between the United States and said tribe of Indians. " This section also provides that any land left unallotted after the land-allocation has been completed, may, with the consent of the tribe to which they belong, and ratification of the sale by Congress, be sold to the Secretary of the Interior, for an agreed-upon price. All such lands "adapted to agriculture" must then be sold to settlers to raise homesteads, and all proceeds from these sales held (with interest) and used for the "education and civilization" of the tribe from which the land was purchased. There is also a provision for the granting of 160 acres (650,000 m) tracts to religious and educational institutions already located on Native American land, for continued religious or educational use. Finally, there is a provision stating that "those Indians who have availed themselves of the provisions of this act and become citizens of the United States shall be preferred" for "public service" jobs (such as "Indian police") among their tribes or bands. Section Six states that upon completion of the land patent process, the allotment holder will become a United States citizen and "be entitled to all the rights, privileges, and immunities of such citizens". Section Seven addresses water rights on irrigated land. Section Eight exempts the Five Civilized Tribes and several others from the act. Section Nine appropriates the funds to carry out the act. Section Ten asserts the Power of Eminent Domain of the Congress over the allotments. Section Eleven contains a provision for the Southern Ute Native Americans that they could move from their present reservation in Southwestern Colorado to a new reservation if a majority of the adult male members wanted so.
- Der General Allotment Act of 1887, auch Dawes Act genannt, war ein US-Gesetz, welches das Indianerreservatsland parzellierte. Schon seit 1871 hatte die Regierung der Vereinigten Staaten von Amerika die Stämme der US-amerikanischen Ureinwohner verstärkt durch Gewalt und Betrug in diejenigen Gebiete ("Indianerreservat") gezwungen, die zunächst für die weißen Siedler von geringer Bedeutung waren. Nach dem letzten großen Sieg der Ureinwohner bei der Schlacht am Little Bighorn River gegen ein Truppenkontingent der US-Armee unter General George A. Custer am 25. Juni 1876 war der Höhepunkt des Widerstandes überschritten. Die Indianer konnten mit ihrer Lebensweise in den ihnen aufgezwungenen Reservaten nicht überleben und wurden von Lebensmittellieferungen der US-amerikanischen Regierung abhängig. Aber auch der größte Teil der ihnen belassenen Gebiete sollte den rechtlosen Ureinwohnern (sie erhielten erst 1924 die Staatsbürgerschaft der USA) genommen werden. Am 8. Februar 1887 erließ der US-amerikanische Kongress den "General Allotment Act" ("Allgemeines Landzuweisungsgesetz"). Später wurde er allgemein als Dawes Act bekannt, nach Senator Henry L. Dawes, der ihn ausgearbeitet hatte. Das Reservatsland wurde privatisiert, in 160 Acres große Flächen unterteilt und an jedes Familienoberhaupt der Indianer zur alleinigen Nutzung vergeben. Alle unverheirateten Reservatsbewohner über 18 Jahre und minderjährige Waisen wurden mit 80 Acres belehnt, Kinder unter 18 Jahre erhielten 40 Acres und Ehefrauen gar nichts. Die oft ertraglosen Parzellen wurden jedoch erst nach 25 Jahren Eigentum der Indianer. Die US-Regierung fungierte als Treuhänder. Die Ureinwohner kannten kein Privateigentum an Grund und Boden und verkauften vielfach aus Unkenntnis oder wirtschaftlicher Not ihr Land an weiße Siedler oder Spekulanten. Die nicht aufgeteilten Gebiete und die Parzellen, die nach dem Tod der Besitzer an den Staat fielen, wurden zu Schleuderpreisen an weiße Interessenten verkauft.
- Le Dawes Act est une loi des États-Unis du 8 février 1887 réglementant la distribution des terres aux Amérindiens en Oklahoma. Elle porte le nom du sénateur du Massachusetts Henry L. Dawes qui en fut le principal initiateur. La loi fut amendée en 1891 et en 1906 par le Burke Act. Elle resta en application jusqu'en 1934.
- ドーズ法（インディアン一般土地割当法 General Allotment Act ）とは大統領に従来トライブ（部族）の共同所有制のもとにあった居留地の土地を、各インディアン個人に対して個人割り当て地として分割して付与する権限を与えた、アメリカ合衆国の法律である。成立は1887年2月8日、通称は提案者であるヘンリー・ドーズ上院議員（マサチューセッツ州選出）に由来する。ドーズ法は1891年に改正され、1906年に再びバーク法によって改訂された。 この法律の対象にならなかったチェロキーなどのトライブについてはドーズ委員会が設立され、居留地の分割・個人割り当ての計画へ合意するようにという説得がなされた。 文明化五部族の成員を登録したのはこの委員会であり、多くのインディアンの名前がこの名簿には記載されている。 この割り当てられた個人所有地は完全な所有権が与えられたわけではなく、25年の連邦政府の信託のもとに保管され、その賃貸・売却などの処分は自由にはできなかった。 なお1908年のカーティス法によって、インディアンのトライブの土地への権利は否定された。
- Ustawa Dawesa (ang. Dawes Act, Daves Severalty Act, General Allotment Act, GAA) – amerykańska ustawa uchwalona przez Kongres Stanów Zjednoczonych 8 lutego 1887 roku z inicjatywy senatora ze stanu Massachusetts Henryego L. Dawesa. Celem ustawy Dawesa, zwanej też ustawą o powszechnym podziale ziemi, było rozparcelowanie ziem stanowiących wspólną własność indiańskich plemion oraz przejęcie tzw. "nadwyżek" (ang. surplus lands) przez państwo i przeznaczenie ich na sprzedaż pod inwestycje i osadnictwo. W okresie obowiązywania ustawy, tj. w latach 1887-1934, w ręce nie-Indian przeszło ponad 60% tubylczych ziem w Stanach Zjednoczonych (ponad 86 mln akrów, czyli ok. 360 tys. km²). Ustawa Dawesa miała zastosowanie w większości indiańskich rezerwatów i przewidywała podział ziem plemiennych na indywidualne działki i przejęcie "nadwyżek" przez państwo (po wynegocjowaniu "sprawiedliwej" ceny z danym plemieniem). Działki przeznaczone pod rolnictwo miały mieć powierzchnię 160 akrów (0,65 km²), pod hodowlę - 80 akrów (0,33 km²), a na inne cele życiowe - 40 akrów (0,16 km²). Spisy takich działek miały prowadzić lokalne urzędy ds. Indian, a dochody ze sprzedaży nadwyżek miały trafiać "dla dobra plemion" na specjalny rządowy fundusz powierniczy. Działki mieli też otrzymać Indianie żyjący poza rezerwatami oraz członkowie plemion bez rezerwatów. Przez 25 lat ziemia przyznana indywidualnym Indianom miała nadal pozostawać w "zarządzie powierniczym" państwa, które - ograniczając prawo właścicieli do dysponowania nią - miało dbać o ich interesy w sytuacji, gdyby Indianie nie radzili sobie w gospodarce rynkowej (ten kontrowersyjny przepis modyfikowano później, wydłużając jego obowiązywanie, ale i wprowadzając kolejne wyjątki). Po spełnieniu pewnych warunków indiańscy właściciele indywidualnych gospodarstw mieli uzyskać obywatelstwo amerykańskie (wszyscy Indianie mieszkający w USA otrzymali je dopiero w 1924 r.). W praktyce, powierzchnia działek okazała się często niewystarczająca do prowadzenia indywidualnych gospodarstw rolnych lub hodowlanych (m. in. ze względu na ubogie gleby, brak wody, zaplecza technicznego, rynków zbytu lub doświadczenia Indian w gospodarowaniu), a z czasem wiele z nich uległo dalszemu podziałowi (np. w drodze dziedziczenia) lub przeszło na własność nie-Indian. W czasie obowiązywania ustawy co najmniej 90 tys. Indian zostało w ten sposób pozbawione jakiejkolwiek ziemi. Ustawa łączyła dominujące ówcześnie poglądy reformatorów społecznych, zatroskanych o przyszłość amerykańskich Indian, z interesami wielkich przedsiębiorców, w tym budowniczych transkontynantalnych linii kolejowych, i kolonizujących "Dziki Zachód" białych osadników. Stworzenie federalnych "list Indian" (ang. federally enrolled members) spotkało się początkowo ze sprzeciwem wielu członków większości plemion i wymagało dyplomatycznych zabiegów ze strony agentów Biura do Spraw Indian, a czasem także uspokojenia wrogich nastrojów w niektórych rezerwatach lub przełamywania indiańskiego bojkotu nowych przepisów. Nawet dziś ustawa pozostaje tematem żywych dyskusji, zwłaszcza wśród osób o indiańskim pochodzeniu, które z różnych powodów nie znalazły się na listach (tym bardziej, iż zdarzało się, że umieszczano na nich białych, którzy powołując się na swoich indiańskich przodków, usyskiwali prawo do bezpłatnej ziemi). Ustawa Dawesa uważana jest współcześnie za jeden z tych amerykańskich przepisów prawnych, który wyrządził największe szkody północnoamerykańskim Indianom, pozbawiając ich większości bazy terytorialnej i niezależności, podciając podstawy ich tradycyjnych systemów gospodarowania, plemiennych kultur, zależności i ról społecznych. W 1871 r. zakończył się okres zawierania przez władze USA traktatów z Indianami. Uchwalenie niedługo później ustawy Dawesa i rozpoczęło proces przyspieszonej asymilacji i akulturacji tubylczych ludów żyjących w granicach Stanów Zjednoczonych. Jednocześnie ustawa Dawesa, traktowana jako sposób ówczesnych reformatorów na rozwiązanie "problemu Indian" i powstrzymanie "wojen indiańskich, określana bywa jako "alternatywa wobec zagłady". Otwarcie dzięki ustawie olbrzymich terenów amerykańskiego Zachodu dla kolejnych fal europejskich osadników i inwestorów umożliwiło gwałtowny rozwój tych ziem i ich integrację z resztą kraju. Ustawę Dawesa poprawiano dwukrotnie - w 1891 i 1906 r.. Obowiązywała do 1934 r. , kiedy to Kongres USA uchwalił reformatorską ustawę o reorganizacji Indian (IRA). Opublikowany w 1928 r. Raport Meriama wykazał liczne błędy i nadużycia urzędników związane z wykonywaniem przepisów ustawy Dawesa oraz udowodnił, że służyła ona m. in. do nielegalnego pozbawiania tubylczych plemion ich ziem. Przyspieszyło to decyzje władz federalnych o zmianie przepisów i polityki wobec Indian (choć np. na Alasce podobne przepisy o podziale ziemi obowiązywały aż do 1993 r.). Powołany ustawą Dawesa federalny fundusz powierniczy, gromadzący środki m. in. z dzierżawy indiańskich ziem i praw do eksploatacji zasobów naturalnych, nadal administrowany jest przez Biuro do Spraw Indian, a sposób zarządzania tym funduszem pozostaje od lat obiektem krytyki, a nawet procesów sądowych.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
