| dbpprop:abstract
|
- David I or Dabíd mac Maíl Choluim was a 12th-century ruler who was Prince of the Cumbrians (1113–1124) and later King of the Scots (1124–1153). The youngest son of Malcolm III and Margaret, David spent most of his childhood in Scotland, but was exiled to England temporarily in 1093. Perhaps after 1100, he became a dependent at the court of King Henry I. There he was influenced by the Norman and Anglo-French culture of the court. When David's brother Alexander I of Scotland died in 1124, David chose, with the backing of Henry I, to take the Kingdom of Scotland for himself. He was forced to engage in warfare against his rival and nephew, Máel Coluim mac Alaxandair. Subduing the latter seems to have taken David ten years, a struggle that involved the destruction of Óengus, Mormaer of Moray. David's victory allowed expansion of control over more distant regions theoretically part of his Kingdom. After the death of his former patron Henry I, David supported the claims of Henry's daughter and his own niece, the former Empress-consort, Matilda, to the throne of England. In the process, he came into conflict with King Stephen and was able to expand his power in northern England, despite his defeat at the Battle of the Standard in 1138. The term "Davidian Revolution" is used by many scholars to summarise the changes which took place in the Kingdom of Scotland during his reign. These included his foundation of burghs, implementation of the ideals of Gregorian Reform, foundation of monasteries, Normanisation of the Scottish government, and the introduction of feudalism through immigrant French and Anglo-French knights.
- David I. (Dabíd mac Maíl Choluim) wurde als sechster Sohn von Malcolm III. von Schottland und dessen zweiter Gemahlin Margareta, die später heilig gesprochen wurde, geboren. Er regierte als schottischer König von 1124 bis zu seinem Tod. 1113 heiratete er Maud von Huntingdon und erhielt dadurch den Titel eines Earl von Huntingdon. Mit ihr hatte er vier Kinder: Malcolm, Prinz von Schottland (* nach 1113; † um 1114) Heinrich von Schottland Claricia, Prinzessin von Schottland Hodierna, Prinzessin von Schottland Nach dem Tode Edgars 1107 wurde das schottische Königreich gemäß seinem letzten Willen geteilt. Alexander I. , Davids älterer Bruder, herrschte als König über den Teil nördlich von Clyde und Forth. David erhielt den Titel eines Earls und herrschte über den südlichen Teil. Nachdem Alexander am 23. April 1124 verstorben war folgte ihm David auf den Königsthron, wodurch die beiden Reichshälften wieder vereinigt wurden. 1127 schwor er in seiner Eigenschaft als Earl von Huntingdon seiner Nichte Mathilde, der Tochter des verstorbenen Heinrich I. , Treue. Als Stephan von Blois, ein Neffe Heinrichs, im Jahr 1135 sich des englischen Throns bemächtigte, marschierte David mit seiner Armee in England ein. Stephan wiederum ließ Truppen nach Norden entsenden und zwang David zum Friedensschluss. Der Frieden hielt nicht lange, denn 1138 marschierte er erneut in England ein. Im Cowton Moor bei Northallerton in Yorkshire erlitt er jedoch am 22. August in der Standartenschlacht (Battle of the Standard) eine verheerende Niederlage. David kehrte nach Carlisle zurück und schloss erneut einen Friedensvertrag ab. 1141 reiste er nach London und begleitete Mathilde nach Winchester. Dort entging er nur knapp einer Gefangennahme und begab sich rasch nach Schottland zurück. Von da an blieb er in seinem Königreich und beschäftigte sich mit der politischen und kirchlichen Reorganisation des Landes. Er gründete fünf Bistümer und zahlreiche Klöster. In der weltlichen Politik förderte er energisch die Feudalisierung und Anglisierung des Landes.
- David I d'Escòcia fou rei d'Escòcia, fill de Malcolm III i germà d'Edgard i Alexandre I. Havia governat sobre Strathclyde i havia posat sota la seva jurisdicció tot el territori entre el Tees i el Ribble el 1139. Es va casar amb Matilde, filla de Waltheof i hereva de Northampton i Huntingdon. Va acabar la reforma judicial del seu germà, de manera que la tinença en virtud de carta de privilegi substituia l'antiga senyoria dels caps de família o tribu, de manera que els set mormaer esdevenen counts. Alhora, va cridar més nobles normands per tal que s'establissin als Lowlands i Moray, com els Bailleul o Balliol, Barclay, Bruce, Oliphant, Fraser, Melville, Somerville, Lindsay, Moreville i Fitzalan, que seran anomenats Campbell (de "campo bello") i obtindran el comtat d'Argyll. Al mateix temps, el normand Gualter Fitzflaad rebrà el títol de gran intendent del regne o The High Steward, que esdevindrà el seu cognom, Stuard. Tots aquests nobles rebran títols i terres a canvi de suport feudal. També s'hi instal·laran alguns flamencs (com els Murray) i anglesos, que se supserposaran als nobles d'origen noruec o gaèlic, com els MacLeod i MacLauchlan. Per la seva banda, l'església també rebrà grans concessions, foren fundades nombroses abadies cistercenques, nous bisbats i s'introduí una organització totalment normanda. Però continuava la divisió forta entre l'Alban gaèlic, el Lothian anglitzat i Strathclyde i Galloway celtitzat, cosa que provocaria enfrontaments entre els nobles highlanders gaèlics, rampinyaires, i els anglòfons lowlanders. Per altra banda, es barrejaren els senyors normands que absorbiren l'esperit clans, amb caps dels clans patriarcals celtes i amb els reietons escandinaus de les illes. El 1138 va invadir Anglaterra, però fou derrotat a Standard. Tanmateix, el 1139 va rebre aquests territoris en feu per al seu fill Enric de Huntingdon i Northampton. Se'l considera com al veritable fundador del regne d'Escòcia, ja que també adoptà la senyera nacional amb el lleó vermell.
- David I de Escocia, en gaélico escocés antiguo Dabíd mac Maíl Choluim y en gaélico escocés moderno Daibhidh I mac [Mhaoil] Chaluim, fue un monarca que ocupó el cargo de sucesión como Príncipe de Cumbria y Rey de Escocia. Hijo menor de Máel Coluim mac Donnchada y de santa Margarita de Escocia, David vivió gran parte de su infancia en Escocia, pero huyó al exilio a Inglaterra en 1093. Allí se convirtió en un miembro de la corte del rey Enrique I, y estuvo durante mucho tiempo en contacto con la cultura normanda y anglo-francesa. Cuando su hermano Alejandro I de Escocia falleció en 1124, David comenzó, con el respaldo de Enrique I, a apropiarse del reino de Escocia, para lo que se vio forzado a combatir contra su sobrino y opositor, Máel Coluim mac Alaxandair. La victoria sobre este último, que tardó diez años en llegar, trajo aparejada la destrucción de Óengus de Moray, último Mormaer de Moray ("Rey de Moray"). La victoria de David le permitió extender su control a otras regiones más lejanas que, teóricamente, formaban parte de su reino. Tras la muerte de su primer mecenas, Enrique I, David apoyó las pretensiones de la emperatriz consorte Matilde, hija del difunto monarca inglés y sobrina del propio David, al trono de Inglaterra; debido a ello, entró en conflicto con el rey Esteban de Inglaterra, y pudo extender su poder por el norte de Inglaterra pese a su derrota en la Batalla del Estandarte en 1138. El término "Revolución davidiana" es empleado con frecuencia por muchos académicos para resumir los cambios que tuvieron lugar en el reino de Escocia durante su mandato, incluyendo fundación de burgos y monasterios, la plasmación de los ideales de la Reforma gregoriana, la creciente influencia normanda sobre el gobierno escocés, y la introducción del feudalismo a través de la inmigración de caballeros franceses y anglo-normandos.
- David I oli Skotlannin kuningas. Hän oli Malcolm III:n ja kuningatanr Margaretin kuudes ja nuorin poika. Hän vietti osan nuoruudestaan lankonsa Englannin Henrik I:n hovissa. Hänestä tuli avioliiton kautta Northamptonin jaarli ja Huntignonin perijä. Davidista tuli Skotlannin kuningas vuonna 1124 veljensä Aleksanterin kuoltua. Davidia pidettiin hurskaana kuninkaana, sillä hän perusti monia luostareita kuten Holyrood, Melrose ja Dryburgh, sekä piispanistuimet Caithnessiin, Dunblaneen ja Aberdeeniin. Laajoja lahjoituksia sekä paheksuttiin että kunnioitettiin, mutta itse asiassa munkit paransivat valtion taloutta kehittämällä lammastaloutta ja hiilikaivoksia. David perusti myös linnoitukset Stirlingiin, Perthiin ja Dunfermlineen, sekä Skotlannin ensimmäisen rahapajan.
- David I, également connu sous le nom Dabíd mac Maíl Choluim, règne sur l'Écosse de 1124 à 1153.
- Fájl:David Seal (ob). JPG Szent I. Dávid skót király Szent I. Dávid vagy Dabíd mac Maíl Choluim Skócia királya 1124 és 1153 között.
- Il figlio più giovane di Malcolm III di Scozia e di Margherita, David trascorse la maggior parte della sua infanzia in Scozia, ma venne esiliato in Inghilterra nel 1093. Ad un certo punto, forse dopo 1100, divenne un assiduo frequentatore della corte del re Enrico I d'Inghilterra e questa esperienza lo espose a lungo alla cultura Normanna e Anglo-Francese. Ebbe tra i suoi precettori anche Sant'Aelredo di Rievaulx. Quando il fratello Alessandro I di Scozia morì nel 1124, David decise, con la protezione di re Enrico I, di prendere il regno della Scozia per sè. Fu costretto a partecipare alla guerra contro il suo rivale e nipote, Máel Coluim mac Alaxandair. Per sottomettere il nipote, Davide impiegò dieci anni e nella battaglia morì anche Óengus, conte di Moray, che stava dalla parte del nipote di Davide. La vittoria gli permise di espandere il suo controllo alle zone più lontane del regno. Dopo la morte di Enrico I, Davide sostenne la pretesa della figlia di Enrico, l'ex Imperatrice-consorte Matilda, al trono d'Inghilterra; nel corso della questione, entrò in conflitto con il re Stefano d'Inghilterra e poté espandere i suoi domini nell'Inghilterra del Nord, nonostante la sua sconfitta nella Battaglia dello stendardo nel 1138. Il termine "Rivoluzione Davidiana" è usato da molti eruditi per ricapitolare i cambiamenti che sono avvenuti nel regno di Scozia durante il regno di Davide. Tra questi: la fondazione dei "borghi", l'attuazione degli ideali della Riforma gregoriana, la fondazione di monasteri, la regolamentazione del governo scozzese e l'introduzione del feudalesimo attraverso l'immigrazione dei cavalieri francesi ed Anglo-Francesi.
- ファイル:David I de Escocia. jpg デイヴィッド1世 デイヴィッド1世（David I, 1080年? - 1153年5月24日）は、スコットランド王（在位：1124年 - 1153年）。マルカム3世と2番目の王妃マーガレットの六男。アレグザンダー1世の弟に当たる。カトリック教会で聖人。 デイヴィッド1世は兄たちと同様イングランドで育ち、ノルマン風の教育を受け、ノルマン青年たちと親しく交わった。1107年（1114年とも言われる）に、イングランド王ウィリアム1世の姪ジュディスの娘、ハンティングダン女伯マティルダと結婚した。 1124年に兄アレグザンダー1世が世継ぎを残さずに死去したため、王位を嗣いだ。そして、イングランドで知り合ったノルマンの友人たちをスコットランドに招き、要職につけた。こうして、デイヴィッドは司法・行政などをノルマン流に改革し、王権の強化に努めた。 イングランドでスティーブンと姪マティルダの間に王位争いが起こると、それに介入した。1136年、マティルダ支持を宣言してイングランド領に攻め込み、カーライル、ニューカッスルを占領した。1138年に、スタンダードでスティーブンに敗れ、いったんはカーライル、ニューカースルを失ったものの、1140年に結ばれたスティーブンとマティルダの和議の結果、ノーサンバーランド、カンバーランドなどの支配権を獲得した。このときにイングランドより得たカーライルの貨幣鋳造所により、スコットランドで初めてコインを鋳造した。これにより、スコットランドでコインが流通し、経済が発展した。 宗教政策においても、司教区を整備し、教会や修道院を建設するなど、改革を進めたため、スコットランド国内にキリスト教が広く普及した。また、スコットランド化した英語（スコットランド語）が共通語として通じるようになった。 デイヴィッド1世の統治した時代、スコットランドは国家と呼ぶにふさわしい国に仕立て上げられ、デイヴィッド1世は最初の偉大な王と呼ばれることになった。1153年5月24日、デイヴィッド1世はカーライルで没した。
- David I, Schots-Gaelisch: Daibhidh I of Dabíd mac Maíl Choluim was koning van Schotland 1124-1153. Hij was een zoon van Malcolm III en Margaretha van Schotland. Hij is ook bekend onder de naam David de Heilige. David huwde rond 1113 met gravin Mathilde van Huntingdon, dochter en erfgename van Waltheof, 1e graaf van Northampton. Hierdoor verkreeg hij het graafschap Huntingdon. Het testament van Edgar bepaalde dat Schotland werd opgedeeld tussen zijn twee jongere broers. Alexander erfde de koningskroon en de gebieden ten noorden van de rivieren Fife en Clyde, terwijl de gebieden ten zuiden daarvan, Lothian en Cumbria aan David zouden vallen, met de titel graaf van Cumberland. Nadat zijn broer in 1124 was overleden wist David heel Schotland onder zijn gezag te brengen. David en Mathilde kregen vier kinderen, waarvan er twee overleefden: Hendrik van Schotland, 3e graaf van Huntingdon Claricia, ongehuwd gestorven David werd begraven in de abdij van Dunfermline.
- David I, kjent som «Helgenen» (The Saint),, konge av Skottland, den yngste av seks sønner av Malcolm Canmore og Den hellige Margaret, inviterte det normannske riddervesenet til Skottland, introduserte normannsk lovverk, reorganiserte institusjonene, opprettet kongelige burgher for oppmuntre handel med utlandet, preget mynter og var meget generøs overfor kirken
- Dawid I Szkocki, w języku gaelickim Dabíd mac Maíl Choluim, znany również jako Święty Dawid I lub Dawid I Święty, król Szkocji od 1124.
- Davi I «o Santo», em Carlisle, na Cúmbria, sepultado na abadia de Dumferline, Fife. Rei da Escócia, sexto filho, o mais jovem, de Malcolm III da Escócia ou Máel Coluim III e de Santa Margarida, nasceu em 1084. Rei em 23 de abril de 1124 sucedendo aos irmãos Edgar da Escócia e Alexandre I da Escócia. Fora prisioneiro do tio Donald III da Escócia ou Donald Bane, mas escapou e foi educado na corte de Henrique I. Ele e a irmã Edith (rebatizada Matilde ou Maude), foram enviados em 1089 ou 1093 para a corte inglesa quando tinha nove anos, por proteção e como sinal de boa vontade. Acostumou-se com usos e costumes ingleses e normandos. Bem tratado pelo rei, que o fez casar com a herdeira de vastas propriedades na Nortumberlândia, neta do conde Siward da Nortúmbria. Por tal aliança, obteve direito legítimo a uma grande região do norte inglês. Foi feito pelo rei Conde ou Earl of Huntingdon, unindo Alba com Strathclyde. Henrique ainda o nomeou governante da Cumbria, aumentando assim seu poder. Sua irmã Edith casou-se com o monarca anglo-normando em 1100. Caçula, ninguém o esperava ver como rei, mas seu reinado provou-se benéfico, notável mesmo, para a Escócia. Quando morreu seu irmão Alexandre I da Escócia, retornou à Escócia com seus cavaleiros, Balliol, Bruce, Fitzallan, Maule, muitos dos quais se tornaram nobreza e mesmo tronco de reis. Estreitou laços enre a Igreja da Escócia e Roma, fundou abadias, cidades, castelos, introduziu os «burgos reais». Consolidou a unidade do país, que reorganizou e desenvolveu. Em 1124 sucedeu ao irmão. Embora complicadas por seus territórios no Norte da Inglaterra, que o faziam jurar vassalagem à sobrinha, filha de seu cunhado Henrique I de Inglaterra, a imperatriz Maud ou Matilde de Inglaterra, as relações anglo-escocesas permaneceram boas até a morte de Henrique e subida ao trono de Estêvão de Blois em 1135. Quando Henrique morreu, aproveitando-se da confusão e da inação, avançou pela Inglaterra, tomou Carlisle e Newcastle mas foi derrotado na batalha de Standard. Explorou as dissensões internas inglesas sob Estêvão de Blois e, em 1135, invadiu a Inglaterra para apoiar Matilde, a quem desde 1127 prestara juramento de fidelidade, contra o que considerava usurpador, Estêvão, marido da outra sobrinha sua. Resultou o Tratado de Durham de 1136, pelo qual retinha a Cumbria e recusava homenagem a Estêvão, embora permitisse ao filho fazê-lo, com relação a suas terras, e como Conde de Huntingdon. Tal paz foi seguida de outra invasão e de outro Tratado de Durham, em 1139, que cedeu o condado de Huntigdon a seu filho Henrique. Em 1139 fez entrar na órbita escocesa os condados ingleses do Norte até os rios Tees e Ribble. Lutou de novo contra Estêvão em 1141 e foi preso, mas escapou. Em seu governo, a influência anglo-normanda predominou, reforçada pelo estabelecimento de famílias estrangeiras (como Fitzalains, Bruces). Promoveu o feudalismo de modelo normando, que vira em ação na Inglaterra, reorganizou o reino, substituindo o sistema tribal. Deixou a Escócia integrada ao Ocidente como país pacifico e de sucesso. Note-se que Estêvão, naquela época, não podia alienar o rei da Escócia e pelo Tratado de Durham David tinha recuperado o controle da Nortúmbria. Ora, como conde de Huntingdon, David tinha que jurar lealdade ao rei inglês. Tendo sido educado na Inglaterra, ao retornar à Escócia, trouxe consigo poderosas influências anglo-normandas que, eventualmente, transformariam a sociedade escocesa. Entregou a amigos seus, normandos, as posições mais importantes na Igreja e no Estado. Foi o primeiro rei escocês a bater moeda - primeiras moedas escocesas, e honrou a piedade de sua mãe, ao fundar mosteiros. David deu aos normandos terras - os normandos receberam privilégios de proprietário sobre os servos em tais terras. Nas Terras Baixas, ou lowlands, modo celta de tribos e de parentescos foi substituído pelo novo sistema feudal de leis e regulamentos. David teve ainda influência sobre o desenvolvimento da língua, de modo que enquanto o Gaélico continuava como língua dos highlanders, ou homens das terras altas, o Inglis, uma variante escocesa do inglês, foi adotado no sul. Manteve a ordem, enalteceu o prestígio da monarquia, dominando os seus inimigos basicamente com ajuda de seus amigos normandos, estabelecendo um sistema de burgos reais e de shires e um sistema de controle sobre o povo. Profundamente religioso, como fora a mãe, fundou numerosas abadias. Designou-lhes propriedades extensas, e em troca obteve proteção e apoio espiritual dos abades, monges e do clero. Seu mordomo, ou governador do palácio, era o abade Aelred ou Ailred de Rievaulx, que entrara aos 24 anos para o mosteiro. Consolidou o feudalismo, revitalizou a igreja. O reino dos Escoceses, como chamava seu dominio, começa a ser uma entidade claramente definida. Fez concessões a cavaleiros normandos e ingleses no sul, mas no resto do país houve continuidade, os velhos costumes, leis redefinidas e harmonizadas com a prática feudal para produzir um direito comum para a Escócia. Mandou construir castelos no sul como uma cadeia que servisse como centros de autoridade real e baronial, burgos estabelecidos, sobretudo no litoral oriental, recebendo privilégios especiais para aumentar o comércio. E, como Alexandre I, resistiu às exigências inglesas de jurisdição sobre a igreja escocesa. Em 1154 havia 10 dioceses, das quais três (Caithness, Morey, Ross) eram novas. Huve um notável patrocínio real a novas ordens: mais de 20 casas foram fundadas no seu reinado - cistercianos em Melrose, premonstratenses em Dryburgh. Construiu enfermarias, leprosários, refundou a abadia de Melrose, na estrada de Edinburgo para o sul, fundou a abadia de Jedburgh em 1118, Kelso, em 1142 Dundrennan e Galloway, além de Holyrood, circa 1128. Por volta de 1154 a transformação da Igreja escocesa, iniciada com Malcolm III Canmore e Santa Margarida, estava quase acabada. Na eulogia, quando de sua morte, as palavras que ficaram famosas eram: ‘O desolate Scotia, who shall console thee now? He is no more who made an untilled and barren land a land that is pleasant and plenteous’. (Oh, Escócia desolada, quem a há de consolar? Morto está aquele que transformou uma terra sem arado e estéril numa terra agradável e abundante».
- Файл:David Seal (ob). JPG Давид I Файл:David Seal (rev). JPG Давид I Давид I — король Шотландии, правил с 1124 г. Шестой сын Малкольма III и Святой Маргариты, сестры Эдгара Этлинга. В 1113 г. взял в жены Матильду, дочь Вальтеофа, графа Нортумбрии. Через этот брак получил право владения графством Хантингдон. В 1107 г. умер король Эдгар. Территории королевства были поделены сообразно воле умершего короля между двумя его братьями — Александром и Давидом. Александр получил королевский титул и земли к северу от рек Форт и Клайд, Давиду же достались южные территории и титул графа Камберлендского. 27 апреля 1124 г. , после смерти брата, Давид унаследовал его владения и стал полновластным правителем всего королевства. Царствование Давида I считается началом эпохи феодализма в равнинной части Шотландии.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
