Damnatio memoriae is the Latin phrase literally meaning "condemnation of memory", meaning that a person must not be remembered. It was a form of dishonor that could be passed by the Roman Senate on traitors or others who brought discredit to the Roman State. The intent was to erase the malefactor from history, a task somewhat easier in ancient times, when documentation was limited.

Property Value
dbo:abstract
  • Damnatio memoriae is the Latin phrase literally meaning "condemnation of memory", meaning that a person must not be remembered. It was a form of dishonor that could be passed by the Roman Senate on traitors or others who brought discredit to the Roman State. The intent was to erase the malefactor from history, a task somewhat easier in ancient times, when documentation was limited. (en)
  • Damnatio memoriae (lateinisch für „Verdammung des Andenkens“) bedeutet die Verfluchung und demonstrative Tilgung des Andenkens an eine Person durch die Nachwelt. Der Begriff bezieht sich vor allem auf Handlungen im Römischen Reich, ist selbst aber eine moderne Neuschöpfung. In der Antike sprach man von der abolitio nominis. Die Namen besonders verachteter und verhasster Personen wurden aus sämtlichen Annalen getilgt, sämtliche erreichbaren Bildnisse und Inschriften wurden zerstört, und in der Zukunft wurde es tunlichst vermieden, den Verurteilten öffentlich zu erwähnen – wobei die Nennung seines Namens nie unter Strafe stand. Die moderne Forschung schätzt den Sinn der damnatio memoriae vor allem in Rom dabei heute meist anders ein als früher: Die Maßnahmen sollten demnach keineswegs wirklich zu einem Vergessen des Betroffenen führen, vielmehr wurde die Erinnerung an ihn durch die Verfluchung seines Namens bewusst wachgehalten – nicht zufällig kennt man fast jeden, der in Rom der damnatio verfiel, mit Namen. Oft lässt sich sogar zeigen, dass die Tilgung von Namen und Bildern der Betroffenen absichtlich unvollkommen blieb: Es sollte erkennbar bleiben, dass etwas entfernt wurde. Man spricht in diesem Zusammenhang von einer „Erinnerung an das Vergessen“. (de)
  • Damnatio memoriae es una locución latina que significa literalmente «condena de la memoria». Era una práctica de la antigua Roma consistente en, como su propio nombre indica, condenar el recuerdo de un enemigo del Estado tras su muerte. Cuando el Senado romano decretaba oficialmente la damnatio memoriae, se procedía a eliminar todo cuanto recordara al condenado: imágenes, monumentos, inscripciones, e incluso se llegaba a la prohibición de usar su nombre. Muchos emperadores también se vieron afectados por esta práctica. La fórmula Damnatio memoriae es un término moderno que no era utilizado en la Antigüedad. El primer documento académico del cual tenemos noticia en donde se utiliza dicha expresión data de 1689 y es una tesis jurídica escrita en Leipzig por Christoph Schreiter intitulada De Damnatione Memoriae. (es)
  • La damnatio memoriae (littéralement : « damnation de la mémoire ») est à l'origine un ensemble de condamnations post mortem à l'oubli, utilisée dans la Rome antique. Par extension le mot est utilisé pour toutes condamnations post mortem. Son exact contraire est la consécration (en latin : « consecratio ») ou apothéose, jusqu'à la divinisation. (fr)
  • Damnatio memoriae è una locuzione in lingua latina che significa letteralmente condanna della memoria. Nel diritto romano indicava una pena consistente nella cancellazione della memoria di una persona e nella distruzione di qualsiasi traccia che potesse tramandarla ai posteri, come se non fosse mai esistita. Si trattava di una pena particolarmente aspra riservata agli hostes, ossia ai nemici di Roma e del Senato, reali o presunti o divenuti tali dopo essere caduti in disgrazia del potere politico. L'efficacia della damnatio memoriae era favorita dalla disponibilità limitata di fonti storiche in età antica. Il suo contrario era l'apoteosi, che implicava l'attribuzione di onori divini dopo la morte. (it)
  • ダムナティオ・メモリアエ(ラテン語: Damnatio Memoriae)とは、古代ローマで元老院がその支配体制へ反逆した人物に対して行った措置を指す。その対象は古代ローマ人全般に及び、少なくとも2名の皇帝がダムナティオ・メモリアエを受けたことが判っている。なお、日本語の訳は「記憶の破壊」または「記録抹殺刑」など。 (ja)
  • Damnatio memoriae (Latijn: "vervloeking van de nagedachtenis") is een term voor het onteren van een dode door het wegnemen van de herinnering aan die persoon uit de collectieve herinnering. Vormen van dergelijke ontering zijn bekend sinds de tijd van de Akkadiërs. De Romeinse senaat kon deze maatregel gebruiken tegen verraders of afvalligen van de staat. De Romeinse senaat kon verschillende juridische technieken toepassen tegen overleden verraders of afvalligen aan de staat: * memoriam damnare (in nagedachtenis vervloeken) * memoriam condemnare (veroordelen) * memoriam accusare (beschuldigen) * memoriam abolere (vernietigen) * memoriam eradere (uitwissen) De bedoeling van de straf (en de letterlijke betekenis van de formule) bestond erin om elke aanwijzing dat de persoon in kwestie had geleefd, te vernietigen, alsof deze nooit geleefd had. Zo kon men alsnog de eer van Rome redden. In een samenleving waar eer en sociaal vertoon centraal stonden en waar het respect (die uit moest gaan van de trots van een Romeinse burger) de basisvoorwaarde was, was deze straf misschien wel de ergste die een persoon kon overkomen. De uitvoering van deze straf was het best zichtbaar bij de dood van twee gehate keizers in de 1ste eeuw n.Chr.: Caligula (regeerde van 37-41) en Nero (regeerde van 54-68). Andere voorbeelden onder Romeinse keizers zijn de damnatio memoriae van Commodus, die van Geta door zijn broer Caracalla en die van Domitianus (regeerde van 81-96). De meest gangbare methode van damnatio memoriae was het verwijderen van de naam uit archieven, waarop de eretitels stonden die de persoon had bekleed (deze archieven werden memoria genoemd, vandaar de naam: damnatio (verdoemenis) memoriae (genitief: van de herinnering). Bij zeer bekende personen (zoals de Romeinse keizers Caligula en Nero) werden hun standbeelden vernietigd en hun namen van de openbare gebouwen verwijderd. In Venetië werd in 1355 Marino Faliero, de 53ste Doge van Venetië, tot de damnatio memoriae veroordeeld na een mislukte staatsgreep. Een modern voorbeeld van het concept damnatio memoriae was het verwijderen van portretten, boeken en andere sporen van tegenstanders van Stalin. (nl)
  • Damnatio memoriae (łac. „potępienie pamięci”) – procedura usunięcia z dokumentów, pomników i innych świadectw kultury materialnej imion, nazw i wizerunków osób oraz wydarzeń skazanych na zapomnienie. (pl)
  • O significado da expressão Damnation memoriae e da sanção era cancelar todos os vestígios dessa pessoa da vida de Roma, como se nunca tivesse existido, para preservar a honra da cidade. Numa cidade que dava grande importância à aparência social, respeito e ao orgulho de ser um verdadeiro Romano como requerimentos fundamentais do cidadão, era talvez o castigo mais severo. (pt)
  • Damnatio memoriae (с лат. — «проклятие памяти») — особая форма посмертного наказания, применявшаяся в Древнем Риме к государственным преступникам — узурпаторам власти, участникам заговоров, к запятнавшим себя императорам. Любые материальные свидетельства о существовании преступника — статуи, настенные и надгробные надписи, упоминания в законах и летописях — подлежали уничтожению, чтобы стереть память об умершем. Могли быть уничтожены и все члены семьи преступника. Как правило, damnatio memoriae по политическим мотивам не было абсолютным. Нерон был проклят после смерти, но вскоре, после захвата власти Вителлием, был удостоен государственных почестей. После смерти Калигулы сенат предложил стереть память о нём, но этому воспротивился принцепс Клавдий. Единственный император, damnatio memoriae которого было официальным и не было впоследствии оспорено — Домициан, однако Светоний подробно описывает его правление с разделением на начальный период согласия с сенатом и последующую открытую тиранию. При этом Светоний сообщает, что Домициан казнил правоведа Гая Кассия Лонгина за то, что тот среди изображений предков сохранил скульптурный портрет своего прадеда, носившего то же имя - участника заговора против Цезаря. Часто изображения недостойных императоров устранялись с публичных монументов в Риме (например, с рельефа Марка Аврелия было удалено изображение Коммода), но продолжали храниться в частных домах и в провинциальных городах. Тот же Коммод, единожды проклятый, был обожествлён при Септимии Севере. (ru)
  • 該詞語最主要用於古羅馬時期,由元老院立法通過對於某些已故人士的懲罰,消除他們在世時的一切功蹟,彷彿他們不曾存在過一樣。這些遭到除憶之刑的人士,在其生前曾經出現過的銘文、雕像、貨幣、文字記錄等等,全都要被銷毀、抹去或改寫。 (zh)
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 44345 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 730873111 (xsd:integer)
dbp:align
  • right
dbp:alt
  • After
  • Before
dbp:direction
  • vertical
dbp:footer
  • A photograph of Stalin with Soviet commissar Nikolai Yezhov was retouched after Yezhov fell from favor and was executed in 1940.
dbp:image
  • The Commissar Vanishes 2.jpg
  • Voroshilov, Molotov, Stalin, with Nikolai Yezhov.jpg
dbp:width
  • 250 (xsd:integer)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • Damnatio memoriae is the Latin phrase literally meaning "condemnation of memory", meaning that a person must not be remembered. It was a form of dishonor that could be passed by the Roman Senate on traitors or others who brought discredit to the Roman State. The intent was to erase the malefactor from history, a task somewhat easier in ancient times, when documentation was limited. (en)
  • La damnatio memoriae (littéralement : « damnation de la mémoire ») est à l'origine un ensemble de condamnations post mortem à l'oubli, utilisée dans la Rome antique. Par extension le mot est utilisé pour toutes condamnations post mortem. Son exact contraire est la consécration (en latin : « consecratio ») ou apothéose, jusqu'à la divinisation. (fr)
  • ダムナティオ・メモリアエ(ラテン語: Damnatio Memoriae)とは、古代ローマで元老院がその支配体制へ反逆した人物に対して行った措置を指す。その対象は古代ローマ人全般に及び、少なくとも2名の皇帝がダムナティオ・メモリアエを受けたことが判っている。なお、日本語の訳は「記憶の破壊」または「記録抹殺刑」など。 (ja)
  • Damnatio memoriae (łac. „potępienie pamięci”) – procedura usunięcia z dokumentów, pomników i innych świadectw kultury materialnej imion, nazw i wizerunków osób oraz wydarzeń skazanych na zapomnienie. (pl)
  • O significado da expressão Damnation memoriae e da sanção era cancelar todos os vestígios dessa pessoa da vida de Roma, como se nunca tivesse existido, para preservar a honra da cidade. Numa cidade que dava grande importância à aparência social, respeito e ao orgulho de ser um verdadeiro Romano como requerimentos fundamentais do cidadão, era talvez o castigo mais severo. (pt)
  • 該詞語最主要用於古羅馬時期,由元老院立法通過對於某些已故人士的懲罰,消除他們在世時的一切功蹟,彷彿他們不曾存在過一樣。這些遭到除憶之刑的人士,在其生前曾經出現過的銘文、雕像、貨幣、文字記錄等等,全都要被銷毀、抹去或改寫。 (zh)
  • Damnatio memoriae (lateinisch für „Verdammung des Andenkens“) bedeutet die Verfluchung und demonstrative Tilgung des Andenkens an eine Person durch die Nachwelt. Der Begriff bezieht sich vor allem auf Handlungen im Römischen Reich, ist selbst aber eine moderne Neuschöpfung. In der Antike sprach man von der abolitio nominis. (de)
  • Damnatio memoriae es una locución latina que significa literalmente «condena de la memoria». Era una práctica de la antigua Roma consistente en, como su propio nombre indica, condenar el recuerdo de un enemigo del Estado tras su muerte. Cuando el Senado romano decretaba oficialmente la damnatio memoriae, se procedía a eliminar todo cuanto recordara al condenado: imágenes, monumentos, inscripciones, e incluso se llegaba a la prohibición de usar su nombre. Muchos emperadores también se vieron afectados por esta práctica. (es)
  • Damnatio memoriae è una locuzione in lingua latina che significa letteralmente condanna della memoria. Nel diritto romano indicava una pena consistente nella cancellazione della memoria di una persona e nella distruzione di qualsiasi traccia che potesse tramandarla ai posteri, come se non fosse mai esistita. Si trattava di una pena particolarmente aspra riservata agli hostes, ossia ai nemici di Roma e del Senato, reali o presunti o divenuti tali dopo essere caduti in disgrazia del potere politico. L'efficacia della damnatio memoriae era favorita dalla disponibilità limitata di fonti storiche in età antica. (it)
  • Damnatio memoriae (Latijn: "vervloeking van de nagedachtenis") is een term voor het onteren van een dode door het wegnemen van de herinnering aan die persoon uit de collectieve herinnering. Vormen van dergelijke ontering zijn bekend sinds de tijd van de Akkadiërs. De Romeinse senaat kon deze maatregel gebruiken tegen verraders of afvalligen van de staat. De Romeinse senaat kon verschillende juridische technieken toepassen tegen overleden verraders of afvalligen aan de staat: (nl)
  • Damnatio memoriae (с лат. — «проклятие памяти») — особая форма посмертного наказания, применявшаяся в Древнем Риме к государственным преступникам — узурпаторам власти, участникам заговоров, к запятнавшим себя императорам. Любые материальные свидетельства о существовании преступника — статуи, настенные и надгробные надписи, упоминания в законах и летописях — подлежали уничтожению, чтобы стереть память об умершем. Могли быть уничтожены и все члены семьи преступника. (ru)
rdfs:label
  • Damnatio memoriae (en)
  • Damnatio memoriae (de)
  • Damnatio memoriae (es)
  • Damnatio memoriae (fr)
  • Damnatio memoriae (it)
  • ダムナティオ・メモリアエ (ja)
  • Damnatio memoriae (nl)
  • Damnatio memoriae (pl)
  • Damnatio memoriae (pt)
  • Damnatio memoriae (ru)
  • 除忆诅咒 (zh)
rdfs:seeAlso
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:isPrimaryTopicOf
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of