The Dacians were an Indo-European people, the ancient inhabitants of Dacia (located in the area in and around the Carpathian mountains and east of there to the Black Sea), present-day Romania and Moldova, parts of Sarmatia (mostly in eastern Ukraine) and Scythia Minor in southeastern Europe. They spoke the Dacian language, believed related to Thracian, but were influenced culturally by the neighbouring Scythians and by the Celtic invaders of the 4th century BC.

PropertyValue
dbpprop:abstract
  • The Dacians were an Indo-European people, the ancient inhabitants of Dacia (located in the area in and around the Carpathian mountains and east of there to the Black Sea), present-day Romania and Moldova, parts of Sarmatia (mostly in eastern Ukraine) and Scythia Minor in southeastern Europe. They spoke the Dacian language, believed related to Thracian, but were influenced culturally by the neighbouring Scythians and by the Celtic invaders of the 4th century BC. The Dacians (tribe) were known as Geton (plural Getae) in Greek writings, and as Dacus (plural Daci) and also Getae in Roman documents; also as Dagae and Gaete—see the late Roman map Tabula Peutingeriana. Strabo states that the original name of the Dacians was "daoi", which could be explained with a possible Phrygian cognate "daos", meaning "wolf". This assumption may be supported by the fact that one of the Dacian standards, the Dacian Draco, had a wolf's head. Phrygii was another cognate used within the region, and in later times, some Roman auxiliaries recruited from the area were referred to as Phrygi. Their capital was not Argedava near the Danube, but Sarmizegetusa, in the Sureanu mountains, in the Romanian Western Carpathians.
  • Die Daker waren ein thrakisches Volk, das seit dem 5. Jahrhundert v. Chr. die Gebiete des westlichen Schwarzmeergebietes besiedelte. Sie sind eng mit den benachbarten Geten verwandt und hatten vermutlich dieselbe Sprache wie diese. Erst ab dem 1. Jahrhundert v. Chr. sind beide Stämme vollständig im Dakerreich vereint. Nach der Unterwerfung durch Trajan umfasste die Römische Provinz im Wesentlichen das von ihnen bewohnte Gebiet. Die Provinz reichte aber über das Territorium des heutigen Rumänien hinaus und schloss im Westen Teile der Pannonischen Tiefebene und im Osten auch Teile Moldawiens und Bulgariens ein. Historiker leiten die Herkunft der Rumänen über die Dakoromanen von den Dakern ab.
  • Dákové byli původní obyvatelé karpatského oblouku, blízce příbuzní Thráků a Ilyrů. Roku 106 n. l. dobyli říši Dáků Římané. Dákové se postupně pořímštili a zmizeli stejně důkladně jako Keltové z Čech. Zůstalo po nich jen několik málo památek a na rozdíl od českých Keltů nemají žádné žijící příbuzné národy, podle kterých bychom si mohli dovytvářet obraz o jejich životě, zvycích a kultuře. V dnešní rumunštině se zachovala slova, která mají zřejmě dácký původ - není jich však mnoho, řádově desítky, původní význam není vždy zřejmý. Patří k nim i slova jako brynza, bača, vatra, která se v 16. století dostala z rumunštiny do slovenštiny a do valašského nářečí češtiny. Dákové žili v horách, kde stavěli svá hradiště. Největší centrum bylo Oraštijských horách v Sarmisegetuse v dnešním Rumunsku. Zachovalé zbytky několika hradišť a zajímavé kultovní obřadní místo. Římané založili konkurenční město se stejným názvem, římská Sarmisegetusa se však nachází trochu jinde - v průsmyku mezi městy Simeria a Caransebeš, zatímco dácká Sarmisegetusa je několik kilometrů horským údolím z města Orăştie směr Gradištea. Nejvíce informací poskytuje známý Trajánův sloup v Římě, na němž jsou různé výjevy ze života Dáků, jejich vzhled a oblečení.
  • La relación de tribus tracias, consta en el artículo sobre los tracios. Las tribus que no son mencionadas aquí, o bien se han enlazado allí al artículo preexistente, o bien, por falta de documentación, o bien, por estar pendientes de ser traducidas del inglés, no están aún reflejadas, en este artículo.
  • Daakialaiset olivat kansa antiikin Daakiassa ja osissa Moesiaa Etelä-Euroopassa. He puhuivat daakiaa, jonka juuria ei ole kunnolla saatu selville, mutta sillä on yhteyksiä traakiaan ja albaniaan. Ensimmäinen maininta heistä on roomalaisten lähteissä, mutta antiikin historioitsijat ovat eri mieltä, kuuluvatko daakialaiset traakialaisiin vai ei. Strabo määritteli, että daakialaiset ovat Geate (Traakian pohjoisosan nimi) -kansaa, jotka asuivat Pannonian tasangolla.
  • Les Daces étaient un peuple indo-européen qui occupait un territoire situé entre les Carpates, le Danube et la mer Noire, les limites historiquement attestées étant à l'ouest la plaine de Pannonie, au nord les Carpates d'Ukraine et Slovaquie, à l'est au-delà de Dniestr (Tyras) et la mer Noire et au sud le Danube. De leur nom dérive le nom romain de ce territoire, la Dacie. Appelés Gètes par les Grecs et Daces par les Romains, ils faisaient partie de la grande famille des Thraces et leur présence est attestée depuis la haute antiquité. Ils parlent un dialecte thrace. Ils développent une civilisation agricole, connaissent l'or et l'argent, et pratiquent le commerce. Leur religion semble à base de divinations et d'initiations. Leur médecine est de type holistique. Leur calendrier est très précis.
  • A dákok nagyjából a mai Erdély területén élt ókori nép. Eredetileg mezőgazdasággal foglalkoztak, de a kelta hódítások alatt az i. e. 4. században komoly hatással volt rájuk a kelta kultúra, s nekiláttak a Kárpátok arany- és ezüstbányáinak kiaknázásához. I. e. 300-tól kereskedelmi kapcsolatba kerültek a görögökkel, akik gyakran összetévesztették őket a gétákkal, akik szintén a Duna mentén éltek. Az i. e. 2. századtól kapcsolatba kerültek az illíriai görög városokkal és az itáliai kereskedőkkel is. Fő behozatali cikkük a bor volt. Az egymástól külön élő dák törzseket Burebista egyesítette i. e. 60 körül, uralkodása alatt a dákok meghódoltatták a tőlük délre és nyugatra élő kelta és íllír népeket, sőt komolyan fenyegették a római Macedonia provinciát is. Burebista halála után a belső harcok miatt Dácia hatalma meggyengült. Nem sokkal később azonban a dákok ismét komoly veszélyt jelentettek a rómaiak számára, Julius Caesar hadjáratot tervezett ellenük közvetlenül halála előtt, Augustus pedig, hogy megakadályozza Antonius és a dákok esetleges szövetségkötését, házassági kapcsolatot akart létrehozni Cotiso dák király családjával. A dákok katonai hatalma Decebal uralma alatt kapott új erőre, aki 85-ben és 86-ban legyőzte Oppius Sabinus, illetve Cornelius Fuscus római hadvezéreket. Domitianus ugyan legyőzte a dákokat, ám külpolitikai bonyodalmak miatt békekötésre kényszerült velük, s éves adót fizetett nekik, hogy a harcias népet legalább valamelyest kordában tartsa. Daciát végül Traianus császár kényszerítette végleg térdre az I. és II. dák háborúban. Decebal központját, Sarmisegethuzát elfoglalta és lerombolta, a dák király pedig öngyilkos lett. Az utóbbi hadjárat eseményeit örökíti meg a Traianus-oszlop Rómában. Dácia ezután római provincia lett, de a rómaiak 270-ben, Aurelianus császár uralkodása alatt kénytelenek voltak a területet kiüríteni a gótok támadásai miatt. A római uralom rövid időtartama (165 év) miatt többen cáfolva érzik az úgynevezett dáko-román kontinuitás elméletet, amely szerint a román nép a rómaiak és a dákok összeolvadásából jött volna létre. A dákok harci jelvényein található sárkány ábrázolás teljesen azonos az Ordosi Hun koronán található sárkán(arany kán) ábrázolással.
  • I Daci erano una popolazione indoeuropea storicamente stanziata nell'area a nord del basso corso del Danubio che da loro ha preso il nome. Le diverse tribù che formavano il popolo furono riunite in un regno centralizzato e organizzato soltanto con re Burebista, nel I secolo a.C. Lo Stato dei Daci, con capitale Sarmizegetusa Regia, si scontrò più volte con i Romani, che riuscirono a sottometterli completamente con la vittoria dell'imperatore Traiano su re Decebalo. Entrati a far parte dell'Impero romano, i Daci si dissolsero progressivamente come popolo autonomo, mescolandosi prima con i coloni romani, poi con nuovi invasori provenienti da nord e da est.
  • ダキア人は紀元前1000年頃から、ダキア地方（現在のルーマニア）に住んでいたトラキア系の民族のこと。 現在のルーマニアでは、このダキア人とローマ人の混血した人々がルーマニア人の祖先であるとされている｡
  • De Daciërs waren een Indo-Europees volk dat Dacië (huidig Roemenië) en delen van Moesia bewoonde. De eerste vermelding van het Dacische volk dateert uit de Romeinse tijd. De Daciërs bleken een tak van de Geten te zijn, dus waren ze ook een Thracisch volk. De Daciërs woonden vooral in Transsylvanië en het westen van Walachije. In Oost-Walachije en de Dobroedzja woonden de verwante Geten. In Moldavië leefden de eveneens verwante Karpen (naar wie de Karpaten zijn vernoemd), die aan onderwerping door de Romeinen ontsnapten.
  • Dakowie (zwani także Getami, Dako-Getami lub Geto-Dakami), to starożytny lud pochodzenia trackiego zajmujący Dację - tereny lewobrzeżnego Dunaju, na obszarze mniej więcej obecnego państwa rumuńskiego i częściowo węgierskiego, znany starożytnym Grekom już od VI w. p.n.e. Pierwszym greckim autorem, który wymienił Getów był Hekatajos z Miletu, a jego informacje w całej rozciągłości potwierdził w swoich "Dziejach" Herodot w drugiej poł. V w. p.n.e. Według Strabona Dakowie nazywali siebie Dáoi. Jak wynika z badań archeologicznych Dakowie (lub też ich bezpośredni przodkowie) pojawili się na tych terenach już ok. 1700 r. p.n.e. i zamieszkiwali je aż do schyłku starożytności, ale już w nieco zmienionym składzie etnicznym, z domieszką innych nacji, najpierw po wojnach z Rzymianami na przeł. I i II w. n.e. (zakończonych podbiciem tych terenów przez Rzym w roku 106 n.e. ) i kolonizacji rzymskiej, a następnie w wyniku tzw. "Wędrówki ludów", który to ruch migracyjny spowodował perturbacje etniczne w niemal całej Europie kontynentalnej. Stopniowo resztki Daków rozpłynęły się w napływowej ludności Gockiej, germańskiej i później słowiańskiej. Zróżnicowanie nazw: Dakowie, Getowie, Geto-Dakowie i Dako-Getowie, wynika z jednej strony z podziału plemiennego w łonie tegoż ludu (i prawdopodobnie od dominujących plemion), a także od pisarzy greckich i łacińskich - otóż Grecy nazywali ten lud Getami, a pisarze łacińscy Dakami. Zjednoczenie plemion Geto-Dackich w jeden organizm polityczny za panowania Burebisty usunęło jakiekolwiek podziały w nazewnictwie, czemu dał wyraz już Strabon. Współczesne badania historyczno-językowe wskazały że Dakowie i Getowie to ten sam lud.
  • Os dácios eram um povo indo-europeu, antigos habitantes da Dácia (região correspondente à moderna Romênia) e partes da Moésia no sudeste da Europa. A primeira menção feita a eles procede de fontes romanas, mas os autores clássicos são unânimes em considerar os dácios um ramo dos getae, um povo trácio conhecido dos escritos gregos. Estrabo especificou que os dácios eram os getae que viviam na região da planície Panoniana, enquanto so getae propriamente ditos habitavam as regiões próximas do Mar Negro (Cítia Menor).
  • Cultura daco-geţilor din epoca lui Burebista (Influenţe şi caracteristici) Cultura daco-getică din epoca lui Burebista se dovedeşte a fi, pe toate coordonatele sale, comparabilă şi în bună măsură superioară altor culturi înaintate din Europa vremii. Fără îndoială însă, că această cultură este departe de a fi atins nivelul celor greceşti ori a celei romane. Ea rămâne, în ultimă instanţă una dintre cele mai înaintate culturi ale lumii "barbare" şi judecarea ei trebuie făcută ţinând cont de această împrejurare. Cultura daco-getică reprezintă o sinteză originală ce îşi are rădăcinile bine şi adânc înfipte în mediul şi în credinţa autohtonă, putând fi urmărită în timp cu milenii în urmă. Hadrian Daicoviciu spunea că această originalitate nu exclude, ci, dimpotrivă, implică acceptarea unor influenţe din afară. Dar dacii nu s-au mulţumit cu preluarea unor elemente de cultură materială de la alte popoare. Ei le-au adoptat, le-au transformat şi adesea le-au îmbogăţit, contopindu-le în creaţiile lor tradiţionale şi făurind o civilizaţie profund originală. O astfel de sinteză originală reprezintă şi cultura celtică care la rândul ei se bazează pe fondul autohton în care au fost integrate multiple şi fecunde influenţe greceşti, etrusce ori de altă natură, adaptate şi prelucrate în manieră proprie. Au existat raporturi între cultura daco-getică şi cea celtică, intervenite în urma contactului direct în urma instalării celţilor pe teritoriul Daciei. Pătrunderea celţilor în spaţiile daco-getice a avut loc încă în La tene-ul vechi, ceea ce înseamnă secolu IV î. Hr. Simbioza daco-celtică se concretizează în înmormântarea în cadrul aceluiaşi cimitir şi într-o serie de împrumuturi de bunuri materiale şi spirituale, având ca rezultat final o puternică influenţare reciprocă. Este incontestabil că în Europa secolul I î. Hr, în afara statului roman, celţii şi daco-geţii constituiau cele două popoare importante, care atinseseră în dezvoltarea lor materială şi social-politică un înalt nivel. Este de aceea firesc ca între cele două culturi să este influenţări reciproc. De aceea când vorbim despre stadiul culturii daco-getice, punctele de referire trebuie să le căutăm în cultura celtică. Aportul cercetărilor făcute, mai cu seamă în ultimele 2 decenii, la cunoaşterea culturii daco-getice, au spulberat impresia împărtăşită de unii cercetători, după care cultura strămoşilor noştri n-ar fi decât o cultură celtică. Rolul pe care l-au jucat influenţele celtice atât la formarea civilizaţiei de tip La tene daco-getică, cât şi pe vremea lui Burebista, nu poate fi pusă la îndoială, dar aceasta nu înseamnă o celtizare a culturii daco-getice. Aceasta se dovedeşte a fi o cultură originală care, a preluat, pe lângă influenţe celtice şi multe bunuri din civilizaţia grecească, fie direct, fie prin intermediul tracilor meridionali, la care se adaugă cele romane şi celelalte. Cultura tracilor meridionali reprezintă într-o mare măsură o copiere a civilizaţiei greceşti, fără un aport propriu prea substanţial, la care, cu greu se poate sesiza şi contribuţia elementului autohton. În cazul unor bunuri create sub influenţe greceşti, de multe ori este foarte greu de ştiut cui aparţin, pentru că influenţele elene s-au exercitat deopotrivă şi asupra celţilor cât şi asupra daco-geţilor. Numai în puţine cazuri aceleaşi influenţe elenistice au determinat produse deosebite şi uşor de distins, cum este de exemplu ceramica pictată celtică şi cea daco-getică. Deoarece pentru că o vreme Burebista a depus coloniile greceşti de pe litoralul de vest al Pontului Euxin şi le-a integrat în statul său, a făcut ca influenţele acestora să fie cu mult mai puternice decât în cazul celţilor. Aceste influenţe s-au materializat în produse evident superioare de care cultura celtică nu a beneficiat niciodată înainte de ocupaţia romană. Este vorba de cetăţile cu ziduri de piatră ecarisată ori de arhitectura sacră. Tehnica zidurilor dacice (de factură grecească) era evident superioară modalităţii în care celţii îşi construiau, în aceeaşi vreme, cetăţile. Toate aceste denotă un serios pas înainte, un avans al civilizaţiei daco-getice, favorizat de prezenţa efectivă şi activă a meşterilor greci. O dovadă sigură a superiorităţii culturii daco-getice faţă de toate popoarele europene, neincluse în stăpânirea greco-romană din secolul I î. Hr, o constituie tocmai statul ce-l avea în frunte pe Burebista. Constantin Daicoviciu spunea că în ultimele două secole ale existenţei sale cultura dacilor poate fi considerată ca o cultură de tip superior stadiului primitiv-rural al triburilor patriarhale. Această civilizaţie avea tendinţe vădite de atingere a civilizaţiei agraro-orăşeneşti, cu centre economice puternice constând din agricultori şi meşteşugari. În secolul I î. Hr. aşezările fortificate, care nu sunt altceva decât aglomerări de tipul oppidum celtice, pe care daco-geţii le numesc în limba lor dava, ne impresionează prin frecvenţa lor. Ele reprezintă adevărate centre comerciale, poitico-administrative şi militare, constituind începuturi de oraşe, a căror funcţionalitate de fapt o îndeplineau. Fără aspectul edilitar al oraşelor greco-romane, davele getice sunt numite, de către autorii antici polis, ca şi oraşele lumii mediterane. Despre înaltul nivel de dezvoltare atins de cultura daco-geţilor din epoca lui Burebista, ne stau mărturie uneltele descoperite de arheologi. Uneltele din fier în secolul I î. Hr. abundă în toate aşezările daco-getice, fie ele de tip proto-urban, fie de caracter sătesc. În agricultură se folosea acu plugul cu brăzdar şi cuţit de fier. El va apare la daco-geţi în acelaşi timp ca şi la celţi, fiind însă de altă formă, inspirată din lumea grecească. Mulţimea şi varietatea de forme a uneltelor de fier, preluate ori nu din civilizaţia altor popoare, fac dovada că civilizaţia daco-getică este o civilizaţie a fierului. Vasile Pârvan consideră că această civilizaţie este una a lemnului. Originalitatea culturii daco-getice este evidenţiată pe baza studierii ceramicii, produsul cel mai răspândit în toată antichitatea. Se poate discerne fondul autohton străvechi la care se adaugă forme ori procedee tehnice şi decorative preluate sau inspirate din civilizaţii străine. În epoca lui Burebista ceramica va ajunge la un nivel de dezvoltare superior. Dacă olarii daco-geţi imită produsele greceşti în prelucrarea vaselor cu decor în relief, repertoriul motivistic folosit la decorarea unor asemenea vase va fi îmbogăţit cu creaţii proprii daco-getice. Şi în prelucrarea argintului, din care meşterii daco-geţi vor lucra diferite podoabe, influenţele elenistice, celtice ori tracice de sud pot fi sesizate. O altă caracteristică a culturii daco-getice din secolul I î. Hr. o constituie prezenţa unor numeroase şi variate produse de import venite din lumea elenistică, din cea romană ori celtică. Mărfurile străine, printre care pe prim loc se situează vinurile şi uleiurile, fac dovada unei intense vieţi comerciale şi a gradului superior de dezvoltare. Latura spirituală a daco-geţilor este pe măsura dezvoltării materiale determinate de acestea. Religia lor este una politeistă avându-l în frunte pe Zamolxis alături de care în panteonul daco-getic au existat şi alte divinităţi. Religia lor cuprinde o teologie spiritualistă proprie, nefiind însă unică, ea întâlnindu-se şi la alte popoare contemporane. Contribuţia adusă de strămoşii noştri la tezaurul universal al gândirii se concretizează în textul lui Diodor din Sicilia care citează trei mari profeţi ai omenirii: Zathraustes al perşilor, pe Zamolxis şi pe Moise al evreilor. Existenţa preocupărilor şi a cunoştinţelor ştiinţifice în materie de astronomie, botanică, farmaceutică şi medicină, în rândul unei pături a preoţimii, constituie o altă caracteristică a culturii daco-getice din timpul lui Burebista. Aceleaşi cunoştinţe le găsim şi la druizii celţi. Cultul lui Zamolxis a dispărut în chip paradoxal la daco-romani, însă a supravieţuit, aşa cum arăta Mircea Eliade, în tradiţia geţilor. Prin elementele sale esenţiale şi definitori, o creaţie proprie ce are la bază fondul autohton, pe care s-au grefat diferite influenţe străine, cultura daco-geţilor reprezintă una din cele mai strălucite culturi ale lumii antice rămase în afara graniţelor greco-romane.
  • Даки — группа фракийских племён. Центральная область расселения даков располагалась севернее нижнего течения Дуная (на территории современной Румынии). Даки известны грекам с V века до н. э. Согласно Страбону, даки изначально называли себя daoi. Гесихий Александрийский (Hesychius) писал, что daos — фригийское название волка. Мирча Элиаде предлагает две гипотезы происхождения этнического имени даков от слова волк: # благодаря отваге и свирепости юношей во время прохождения воинского обряда инициации их ритуальный эпитет — волки — был перенесен на все племя ритуальное имя пришлых завоевателей, сформировавших воинскую аристократию, было принято местными жителями Какая из гипотез ни была бы верной, даки знали о взаимосвязи волка и войны, так как на их знаменах было изображение волка. Файл:Portrait of a Dacian (Hermitage) - Голова дака. jpg Голова дака, фрагмент монументальной статуи пленника с форума Траяна в Риме (Эрмитаж) Число даков предположительно составляло не менее 1 миллиона человек, так как источники того времени насчитывают около 200 тысяч в армии даков, собираемой при полной мобилизации, а число воинов в народных ополчениях обычно составляет примерно 1/5 от всего населения.
  • Daker är romarnas namn på det folk (geto-daker) som bodde i nuvarande Rumänien som inkorporerades i romarriket som provinsen Dakien.
  • Файл:Dacia 82 BC. png Держава даків рід час правління Буребісти, 82 до н. е. Даки — гілка фракійського народу. Центральною областю розселення даків було плоскогір'я, що носить історичну назву Трансільванія, обмежене з півдня і сходу пасмом Карпатських гір, однак племена даків розповсюджувалися і далеко на північний захід, у сучасні Угорщину і Словаччину, і на схід. У латенському періоді у Трансільванії розцвіла багата культура, почасти заснована на кочовій скотарській культурі скіфів північного Причорномор'я, але також зобов'язана своїм походженням сильному і тривалому впливові кельтів, міграції яких охопили настільки великі простори в 4 і 3 ст. до н. е. Землі були придатні як для землеробства, так і для скотарства, тут добре ріс виноград, а гори буяли мінералами. Виготовлені місцевими ремісниками золоті прикраси і залізні інструменти свідчать про їхню високу майстерність. Крім того, тут, як показують численні знахідки монет, відбувався інтенсивний обмін товарами з грецькими колоніями на узбережжя Чорного моря. Згодом дакійські вожді звели на відрогах Карпат могутні фортеці (вони були детально обстежені румунськими археологами) і зосередили у своїх руках значні багатства, оббираючи землеробське населення й обкладаючи його даниною. Близько 60 до н. е. кілька племен об'єдналися під владою Буребісти, що поширив своє панування на велику територію, нападав на кельтів, що жили в Паннонії на захід від Дунаю, і загрожував грецьким колоніям. Юлій Цезар у 44 до н. е. , незадовго до своєї смерті, планував експедицію в Дакію, але незабаром після цього Буребіста був убитий, і даки розпалися на чотири або п'ять окремих утворень. Август, що зробив Дунай границею Римської імперії, змусив даків визнати римське верховенство, але імператори, що правили після нього, були не в змозі реально контролювати область по ту сторону ріки. Даки перетворилися в серйозну проблему, коли вони знову об'єдналися під владою діяльного царя Децебала. Після кампаній, що проходили зі змінним успіхом (більші ускладнення виникнули, зокрема, у зв'язку з відкладенням римських союзників на захід від Дакії), імператор Доміціан (правив у 81-96 н. е. ) задовольнився укладанням миру з Децебалом. Траян (правив у 98-117) анулював мирний договір і вторгся в Дакію. У результаті двох кровопролитних війн (101—102 і 105—106) він перетворив її в римську провінцію (ці війни увічнені в зображеннях на колоні Траяна в Римі). Римська Дакія, немов бастіон, видавалася в рівнинні області, контролюючи народи по ту й іншу сторону. При цьому вона була уразлива для вторгнень з півночі і через легкодоступні перевали східних Карпат. Пересування племен у Центральній Європі, кульмінацією яких з'явилися початі римським імператором Марком Аврелієм (161—180) війни проти германського племені маркоманнів, природно, відбилися і на Дакії. Наростала непевність, а хаосу, запанувавшого в імперії в середині 3 в. , ця римська провінція не пережила. Останній крок зробив імператор Авреліан, близько 270 що наказав евакуювати провінцію. Щоб зберегти назву «Дакія», до півдня від Дунаю (на північно-заході сучасної Болгарії) були створені дві провінції — Дакія Прибережна і Дакія Внутрішня. Коли Траян приєднав Дакію, він переселив сюди нових жителів з багатьох інших областей, заселивши ними, зокрема, міста Сармізегетусу й Апулум. Згодом тут були закладені й інші міста, так що Дакія додержувалася звичайних зразків високорозвиненої імперської цивілізації.
dbpprop:cleanup
  • September 2009
dbpprop:expand
  • September 2009
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:reference
dbpprop:unreferenced
  • July 2009
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • The Dacians were an Indo-European people, the ancient inhabitants of Dacia (located in the area in and around the Carpathian mountains and east of there to the Black Sea), present-day Romania and Moldova, parts of Sarmatia (mostly in eastern Ukraine) and Scythia Minor in southeastern Europe. They spoke the Dacian language, believed related to Thracian, but were influenced culturally by the neighbouring Scythians and by the Celtic invaders of the 4th century BC.
  • Die Daker waren ein thrakisches Volk, das seit dem 5. Jahrhundert v. Chr. die Gebiete des westlichen Schwarzmeergebietes besiedelte. Sie sind eng mit den benachbarten Geten verwandt und hatten vermutlich dieselbe Sprache wie diese. Erst ab dem 1. Jahrhundert v. Chr. sind beide Stämme vollständig im Dakerreich vereint. Nach der Unterwerfung durch Trajan umfasste die Römische Provinz im Wesentlichen das von ihnen bewohnte Gebiet.
  • Dákové byli původní obyvatelé karpatského oblouku, blízce příbuzní Thráků a Ilyrů. Roku 106 n. l. dobyli říši Dáků Římané. Dákové se postupně pořímštili a zmizeli stejně důkladně jako Keltové z Čech. Zůstalo po nich jen několik málo památek a na rozdíl od českých Keltů nemají žádné žijící příbuzné národy, podle kterých bychom si mohli dovytvářet obraz o jejich životě, zvycích a kultuře.
  • La relación de tribus tracias, consta en el artículo sobre los tracios. Las tribus que no son mencionadas aquí, o bien se han enlazado allí al artículo preexistente, o bien, por falta de documentación, o bien, por estar pendientes de ser traducidas del inglés, no están aún reflejadas, en este artículo.
  • Daakialaiset olivat kansa antiikin Daakiassa ja osissa Moesiaa Etelä-Euroopassa. He puhuivat daakiaa, jonka juuria ei ole kunnolla saatu selville, mutta sillä on yhteyksiä traakiaan ja albaniaan. Ensimmäinen maininta heistä on roomalaisten lähteissä, mutta antiikin historioitsijat ovat eri mieltä, kuuluvatko daakialaiset traakialaisiin vai ei. Strabo määritteli, että daakialaiset ovat Geate (Traakian pohjoisosan nimi) -kansaa, jotka asuivat Pannonian tasangolla.
  • Les Daces étaient un peuple indo-européen qui occupait un territoire situé entre les Carpates, le Danube et la mer Noire, les limites historiquement attestées étant à l'ouest la plaine de Pannonie, au nord les Carpates d'Ukraine et Slovaquie, à l'est au-delà de Dniestr (Tyras) et la mer Noire et au sud le Danube. De leur nom dérive le nom romain de ce territoire, la Dacie.
  • A dákok nagyjából a mai Erdély területén élt ókori nép. Eredetileg mezőgazdasággal foglalkoztak, de a kelta hódítások alatt az i. e. 4. században komoly hatással volt rájuk a kelta kultúra, s nekiláttak a Kárpátok arany- és ezüstbányáinak kiaknázásához. I. e. 300-tól kereskedelmi kapcsolatba kerültek a görögökkel, akik gyakran összetévesztették őket a gétákkal, akik szintén a Duna mentén éltek. Az i. e. 2.
  • I Daci erano una popolazione indoeuropea storicamente stanziata nell'area a nord del basso corso del Danubio che da loro ha preso il nome. Le diverse tribù che formavano il popolo furono riunite in un regno centralizzato e organizzato soltanto con re Burebista, nel I secolo a.C. Lo Stato dei Daci, con capitale Sarmizegetusa Regia, si scontrò più volte con i Romani, che riuscirono a sottometterli completamente con la vittoria dell'imperatore Traiano su re Decebalo.
  • ダキア人は紀元前1000年頃から、ダキア地方（現在のルーマニア）に住んでいたトラキア系の民族のこと。 現在のルーマニアでは、このダキア人とローマ人の混血した人々がルーマニア人の祖先であるとされている｡
  • De Daciërs waren een Indo-Europees volk dat Dacië (huidig Roemenië) en delen van Moesia bewoonde. De eerste vermelding van het Dacische volk dateert uit de Romeinse tijd. De Daciërs bleken een tak van de Geten te zijn, dus waren ze ook een Thracisch volk. De Daciërs woonden vooral in Transsylvanië en het westen van Walachije. In Oost-Walachije en de Dobroedzja woonden de verwante Geten.
  • Dakowie (zwani także Getami, Dako-Getami lub Geto-Dakami), to starożytny lud pochodzenia trackiego zajmujący Dację - tereny lewobrzeżnego Dunaju, na obszarze mniej więcej obecnego państwa rumuńskiego i częściowo węgierskiego, znany starożytnym Grekom już od VI w. p.n.e. Pierwszym greckim autorem, który wymienił Getów był Hekatajos z Miletu, a jego informacje w całej rozciągłości potwierdził w swoich "Dziejach" Herodot w drugiej poł. V w. p.n.e.
  • Os dácios eram um povo indo-europeu, antigos habitantes da Dácia (região correspondente à moderna Romênia) e partes da Moésia no sudeste da Europa. A primeira menção feita a eles procede de fontes romanas, mas os autores clássicos são unânimes em considerar os dácios um ramo dos getae, um povo trácio conhecido dos escritos gregos.
  • Cultura daco-geţilor din epoca lui Burebista (Influenţe şi caracteristici) Cultura daco-getică din epoca lui Burebista se dovedeşte a fi, pe toate coordonatele sale, comparabilă şi în bună măsură superioară altor culturi înaintate din Europa vremii. Fără îndoială însă, că această cultură este departe de a fi atins nivelul celor greceşti ori a celei romane.
  • Даки — группа фракийских племён. Центральная область расселения даков располагалась севернее нижнего течения Дуная (на территории современной Румынии). Даки известны грекам с V века до н. э. Согласно Страбону, даки изначально называли себя daoi.
  • Daker är romarnas namn på det folk (geto-daker) som bodde i nuvarande Rumänien som inkorporerades i romarriket som provinsen Dakien.
  • Файл:Dacia 82 BC. png Держава даків рід час правління Буребісти, 82 до н. е. Даки — гілка фракійського народу.
rdfs:label
  • Dacians
  • Daker
  • Dákové
  • Tribus tracias
  • Daakialaiset
  • Daces
  • Dákok
  • Daci
  • ダキア人
  • Daciërs
  • Dakowie
  • Dácios
  • Cultura daco-getică
  • Даки
  • Daker
  • Даки
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:combatant of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of