Cuneiform script is the earliest known writing system in the world. Cuneiform writing emerged in the Sumerian civilization of southern Iraq around the 34th century BC during the middle Uruk period, beginning as a pictographic system of writing. Cuneiform was the most widespread and historically significant writing system in the Ancient Near East. The development of cuneiform writing was an evolution of an earlier Mesopotamian accounting system that had been used for five thousand years before.

PropertyValue
dbpprop:_1
  • article
dbpprop:abstract
  • Cuneiform script is the earliest known writing system in the world. Cuneiform writing emerged in the Sumerian civilization of southern Iraq around the 34th century BC during the middle Uruk period, beginning as a pictographic system of writing. Cuneiform was the most widespread and historically significant writing system in the Ancient Near East. The development of cuneiform writing was an evolution of an earlier Mesopotamian accounting system that had been used for five thousand years before. Clay tokens had been used for some form of record-keeping in Mesopotamia since as early as 8,000 BC. Cuneiform documents were written on clay tablets, by means of a reed stylus. The impressions left by the stylus were wedge shaped, thus giving rise to the name cuneiform ("wedge shaped," from the Latin cuneus, meaning "wedge"). Cuneiform script underwent considerable changes over a period spanning three millennia. In the course of the 3rd millennium BC the script became successively more cursive, and the pictographs developed into conventionalized linear drawings, the number of characters in use also refined from around 1,000 unique characters in the Early Bronze Age to around 400 characters in Late Bronze Age. The original Sumerian script was adapted for the writing of the Akkadian, Eblaite, Elamite, Hittite, Luwian, Hattic, Hurrian, and Urartian languages, and it inspired the Ugaritic and Old Persian alphabets. Cuneiform writing was gradually replaced by the Aramaic alphabet during the Neo-Assyrian Empire, and by the second century of the Common Era, the script had become extinct.
  • Als Keilschrift bezeichnet man ursprünglich eine [[sumerische [[Bilderschrift, deren Formen durch die keilartigen Eindrücke eines Schreibgriffels in den noch weichen Beschreibstoff [[Tonminerale|Ton entstanden. Ihren Namen hat sie von ihren Schriftzeichen, waagrechte, senkrechte und schräge Keile. Die Keilschrift diente zahlreichen Kulturvölkern des alten Orients ([[Sumerer, [[Akkader, [[Babylonier, [[Assyrer, u. a. ) über einen Zeitraum von ca. 3000 v. Chr. bis 400 v. Chr. als bevorzugte Schriftform. Sie entwickelte sich von der anfänglichen Bilderschrift über eine [[Silbenschrift hin zu einer phonetischen [[Konsonantenschrift, der [[Ugaritische Schrift|Ugaritischen Schrift, bis sie schließlich von anderen Schriftformen (z. B. [[Phönizisches Alphabet|Phönizische) verdrängt wurde und in Vergessenheit geriet.
  • L'escriptura cuneïforme és el primer sistema d'escriptura conegut. Va ser creat pels sumeris cap al 3500 aC. Originalment, era un sistema pictogràfic, però, amb el temps, va evolucionar cap a un sistema més simple i abstracte. Els primers pictogrames es dibuixaven en taules d'argila, ordenats en columnes verticals. Més endavant, es van ordenar per fileres. També es van millorar els càlams utilitzats per l'escriptura, cosa que va permetre que es poguessin produir molts tipus de signes diferents fàcilment i amb la mateixa eina. D'aquesta manera van sorgir els símbols cuneïformes característics d'aquest sistema. Les tauletes es podien coure per endurir-les i preservar-les. L'escriptura cuneïforme, utilitzada inicialment per la llengua sumèria, va ser adaptada mes endavant pels babilonis, elamites, hitites i assiris per escriure en les seves pròpies llengües. En total, aquest sistema d'escriptura es va utilitzar a Mesopotàmia durant un període de prop de 3000 anys.
  • Pojem klínové písmo neoznačuje konkrétní sadu znaků, jako např. latinka nebo alfabeta, nýbrž jedná se o způsob zápisu. Znaky byly otiskovány rákosovým pisátkem do hlíny, která mohla být následně vypálena. K vypálení došlo často nechtěně, když byla města dobyta a vypálena nepřátelskými vojsky, což pro nás znamenalo uchování mnoha klínopisných textů. Klínopisné znaky mohou být i tesané do kamene či psány na jiný materiál. Klínové písmo vychází z původních piktogramů, které byly otočeny o 90° a zjednodušeny, aby se daly znázornit ustálenými tahy rydla. První, kdo použil tento způsob písma, byli Sumerové. Od nich je převzali Akkaďané, kteří toto písmo částečně upravili pro svou semitskou řeč. Písmo však zůstalo z principu slabičné, i když to neodpovídalo struktuře semitských jazyků, které toto písmo přebraly. Klínové písmo akkadských dialektů většinou není jednoznačné - znaky mají obvykle hodnotu slabikovou, ale mohou mít i hodnotu logogramu, tedy hodnotu celého slova. Kromě toho mohou prostě jen označovat druh slova, které následuje (např. „strom“ či „bůh“), aniž by se četly. Jednoznačné však nebyly ani samotné slabičné hodnoty znaků. Jeden znak může být čten několika způsoby a naopak jedna slabika může být zapsána několika různými znaky. Čtení těchto slabičných klínopisných textů je proto velmi složité a obtížné. Toto písmo však nepřevzaly jen mezopotámské semitské jazyky, ale i např. vzdálenější indoevropská chetitština. Díky slabičné formě znaků mohl pak Bedřich Hrozný chetitské texty přečíst a dešifrovat řeč. Jelikož klínové slabičné písmo, jak je používali Asyřané a Babyloňané, bylo značně komplikované, docházelo k jeho zjednodušením. Tím je například úprava babylonského klínopisu pro starou perštinu, která počet znaků notně omezila. Kromě těchto slabikových a poloslabičných složitých písem existuje i klínové písmo ryze hláskové. Zde každý znak odpovídá jedné (sou)hlásce. Příkladem tohoto použití klínopisu jsou texty psané v ugaritštině. Později se však prosadilo v semitských jazycích písmo vycházející z féničtiny, písmo hláskové, které bylo daleko jednodušší. S jeho rozmachem a také s prosazením nových psacích materiálů končí éra klínového písma. Viz též: seznam písem
  • La escritura cuneiforme está aceptada comúnmente como la forma más temprana conocida de expresión escrita de la que se han encontrado restos arqueológicos (aunque el equipo de Günther Dreyer, del Instituto de Arqueología Alemán halló en 1997, en Umm el-Qaab, Abidos, un conjunto de 300 vasijas y tablillas de arcilla datadas mediante carbono-14 de 3300 a 3200 a. C. Posiblemente, los más antiguos documentos de escritura conocidos). Creada por los sumerios a finales del cuarto milenio a. C. Esta escritura surgió como un sistema de pictogramas. Con el tiempo, las representaciones pictóricas se simplificaron y se hicieron más abstractas, dando lugar a lo que se conoce como escritura cuneiforme. El alfabeto sumerio fue adaptado para la escritura de las lenguas acadia, elamita, hitita y luvita e inspiró a los alfabetos del antiguo persa y el ugarítico.
  • Nuolenpääkirjoitus eli kiilakirjoitus oli sumerien kehittämä kirjoitusjärjestelmä, jota käytettiin muinaisessa Mesopotamiassa. Kirjoitus muodostui erilaisina yhdistelminä esiintyneistä kiilan tai nuolenpään näköisistä merkeistä. Nuolenpääkirjoitus kehittyi alun perin kuvakirjoituksesta tavukirjoitukseksi niin, että merkit säilyttivät alkuperäiset käsitearvonsa. Kirjoitus luotiin alun perin sumerin kieltä varten, mutta sittemmin babylonialaiset ja assyrialaiset sovelsivat sitä omaan kieleensä akkadiin. Myöhemmin myös indoeurooppalaista kieltä puhuneet heettiläiset ottivat nuolenpääkirjoituksen käyttöönsä. Merkit painettiin saveen erityisellä kolmisärmäisellä piirtopuikolla.
  • Le cunéiforme est issu du plus ancien système d'écriture au monde, mis au point en basse Mésopotamie entre 3400 et 3300 avant J. -C. Au départ linéaire, cette écriture est progressivement devenue cunéiforme. Le nom cunéiforme signifie « en forme en coins » (latin cuneus), à cause de la forme du stylet utilisé (mais on parle souvent de « clou »). Le cunéiforme était principalement écrit avec un calame en roseau sur des tablettes d'argile.
  • Az ékírás az írásbeli önkifejezés legkorábbi formáinak egyike. A sumer nyelv írására mintegy i. e. 3000 körül alakult ki, eleinte mint képírás, ami képekből, szimbólumokból áll, melyek mindig egy-egy szót, fogalmat jelölnek. E képek megfelelő egymáshoz rendelésével összefüggő információk írásbeli közlése lehetséges. Az idő folyamán a képírásos jelek egyre inkább leegyszerűsödtek, és ezáltal elvontabbá váltak, a jelek ék alakú elemekből épültek föl: innét az elnevezés. A leegyszerűsödés következtében az egyes jelek több jelentésben is használhatók, például a „nap” (mint időegység) jele „fényt” és „időt” is jelöl. Egy ilyen írás azonban a kb. 2000 szimbólumával még mindig túl bonyolult. Ezért is volt nagy jelentőségű a sumerok forradalmi újítása, miszerint kb. 600-ra csökkentették a szimbólumokat, oly módon, hogy a megmaradt szimbólumokat azonos hangzású tárgyak vagy fogalmak jelölésére is használták, így sok jel több értelemben is használhatóvá vált. Az ékírásos szövegeket a még puha agyagtáblákba karcolták tompa nádszárakkal – íróvesszőkkel –, majd a táblákat vagy kiszárították a napon, vagy kiégették őket. A sumerek írásrendszerét később több nyelv leírására is alkalmazták: ékírással írták az akkádot, az elámit, a hettitát, és többek közt a hurritát is, valamint nagy hatással volt a perzsa írás kialakulására is. Balról jobbra Ahogy fejlődik az írás, fejlődik a forma és a stílus is. Az első táblákon az írást a jobb joldali függőleges oszlop tetején kezdték róni. Ez a rendszer azonban nem bizonyult kielégítőnek, mert a kéz legtöbbször összemaszatolta a jeleket, amelyeket leírt. Az írnokok kényelmesebbnek találták, hogy azt a módszert kövessék, amelyet később a nyugati népek is válassztottak: a vízszintes írást, éspedig balról jobbra. Elhagyták a hegyes íróeszközt is, mert az nem hagyott esztétikus metszéseket és domborulatokat maga után. I. e. 2500 körül háromszögletűre faragott nádhegyet használnak, ami könnyebben hatol be az agyagba,s nagyon tiszta lenyomatot hagy. Használata eleinte csak a templomokra és a palotára korlátozódott, majd elterjedt a sumer társadalomban és más régiókban is. E táblák – amelyeket a törvények feljegyzésére, a katonai vezetők rendelkezéseinek átírására használtak, a költők pedig a régi mítoszok és elbeszélések lejegyzésére, melyek közül a leghíresebb az Uruk királyáról, Gilgamesről szóló eposz; vagy egyszerűen csak arra, hogy tanácsokat adjanak a férfikorba lépő fiúknak – valóban a leggazdagabb történelmi „dokumentumok”.
  • La scrittura cuneiforme è un tipo di antica scrittura che si eseguiva con uno stilo, imprimendo sull'argilla particolari segni o [glifi] composti da brevi incisioni a forma piramidale e appuntita, che possono ricordare dei chiodini o dei cunei. Da cui appunto la definizione di scrittura cuneiforme. Si tratta di una delle prime forme di scrittura documentate nel Vicino Oriente, direttamente derivata dalla evoluzione e stilizzazione di una precedente fase di scrittura fondamentalmente figurativa, a base di pittogrammi, creata a quanto sembra dai Sumeri, primi abitanti storicamente documentati dell'antica Mesopotamia (oggi Iraq), fin dalla fine del IV millennio. Attraverso i secoli la rappresentazione pittografica dei segni assunse sempre più un aspetto stilizzato, e le stesse linee, originariamente disegnative e continue, furono segmentate in una serie di tratti, o cunei, divenendo sempre più indipendenti dalle forme originarie, e quindi sempre meno riconoscibili. Ovviamente all'origine della forma tipica di questa scrittura c'è una motivazione di carattere tecnico: si tratta infatti delle impressioni lasciate sull'argilla da stili di canna a sezione triangolare allungata, a forma cioè di cuneo. I segni della scrittura cuneiforme erano originariamente numerosissimi, circa un migliaio. Nel tempo poi il loro numero diminuì notevolmente, e solo alcune centinaia erano normalmente utilizzati. La loro forma, inoltre, in origine molto complessa subì un processo di semplificazione e di regolarizzazione dei cunei. La stessa direzione dei singoli cunei fu standardizzata, e ristretta a quattro tipi: cunei orizzontali, obliqui, verticali, e ad angolo. Su questa base i moderni assiriologi hanno realizzato dei compendi di segni, ordinati appunto sulla base dei suddetti quattro elementi, e quindi facilmene consultabili. Con l'avvento delle popolazioni semitiche, agli inizi del II millennio a.C. , e il tramonto della civiltà sumerica, la scrittura cuneiforme divenne appannaggio della nuova cultura babilonese e assira (detta globalmente accadica), e data la propria struttura fortemente sillabica poté essere usata per esprimere altre lingue come l'Elamita, l'Hittita, l'Urarteo, e ilLuvio cuneiforme. Essa rappresentò anche la base e l'ispirazione da cui vennero create le scritture di Ugarit e quella achemenide dell'Antico Persiano. La scrittura cuneiforme si trova prevalentemente su tavolette di argilla che venivano incise quando ancora il materiale scrittorio non era asciutto, ma abbiamo anche numerosi esempi di iscrizioni statuarie e monumentali, realizzate su materiali duri, come ad esempio la pietra. Di particolare diffusione erano anche le iscrizioni incise sui sigilli personali, generalmente piccoli cilindri di vario materiale, spesso pietre dure, che riportavano il nome del proprietario e una dedica alla divinità tutelare prescelta.
  • 楔形文字（くさびがたもじ、せっけいもじ）とは、言語の表記に用いられた文字としては最も古いものである。紀元前3500年頃にシュメール人によって発明された。元は絵文字としての性格が強かったが、長期間繰り返し使われるうちに、次第に単純化・抽象化されていった。シュメール文字はアッカド語、エラム語、ヒッタイト語、ルウィ語（en）に借用され、また古代ペルシア楔形文字やウガリト文字などの独自の文字の発達を促した。この文字を使用した文明・文化の研究は、一般に「アッシリア学」と呼ばれる。
  • Het spijkerschrift of cuneiforme schrift werd tussen 3300 en 2900 v. Chr. ontwikkeld vanuit een beeldschrift in het zuiden van Mesopotamië, in het land van Sumer, in het huidige Irak. Daardoor is het Sumerisch de oudste bewaard gebleven taal van het Oude Nabije Oosten. Het spijkerschrift werd geschreven op kleitabletten, waarop men met een rietstengel wig- en spijkervormige inkepingen maakte. Een specifieke combinatie van inkepingen vormt één spijkerschriftteken of ook wel spijker genaamd. Zo'n teken is een simplificatie van een pictogram of een ideogram. Er zijn in de loop van de tijd ongeveer 600 verschillende spijkers ontwikkeld.
  • Kileskrift er en form for skrift som ble brukt av flere folk i Orienten i oldtiden. Den kalles så fordi tegnene hadde form som spisser og vinkler. En rekke forskjellige oldtidsspråk ble skrevet med denne skriften.
  • Pismo klinowe to najstarsza, na Bliskim Wschodzie, odmiana pisma, stworzona najprawdopodobniej przez Sumerów ok. 3500 lat przed naszą erą. Pierwotnie było złożone z przedstawień rysunkowych, które wyobrażały przedmioty albo jeden charakterystyczny ich element, a przy bardziej abstrakcyjnych pojęciach – kompozycje symboliczne. Na początku system był całkowicie ideograficzny (obrazkowy). Każdy znak miał znaczenie podstawowe, do którego dochodziły znaczenia poboczne. Nazwa pochodzi od kształtu znaków odciskanych na glinianych tabliczkach za pomocą kawałka trzciny. Jego powstanie, w IV tysiącleciu p.n.e. , związane było z administracyjnymi i gospodarczymi potrzebami rozwijającej się coraz bardziej cywilizacji. Do największego rozkwitu doszło w XIV-XIII w. p.n.e. z uwagi na wagę języka akadyjskiego na Bliskim Wschodzie, w którym było zapisywane. Pismo klinowe używane było aż do okresu panowania na Bliskim Wschodzie hellenistycznej dynastii Seleucydów w II w. p.n.e.
  • Escrita cuneiforme foi desenvolvida pelos sumérios e é a designação geral dada a certos tipos de escrita feitas com auxílio de objetos em formato de cunha. É, juntamente com os hieróglifos egípcios, o mais antigo tipo conhecido de escrita, tendo sido criado pelos sumérios por volta de 3500 a.C. Inicialmente a escrita representava formas do mundo, mas por praticidade as formas foram se tornando mais simples e abstratas. Os primeiros pictogramas eram gravados em tabuletas de argila, em sequências verticais de escrita, e com um estilete feito de cana que gravava traços verticais, horizontais e oblíquos. Então duas novidades tornaram o processo mais rápido e mais fácil: as pessoas começaram a escrever em sequências horizontais (rotacionando os pictogramas no processo), e um novo estilete em cunha inclinada passou a ser usado para empurrar o barro, enquanto produzia sinais em forma de cunha. Ajustando a posição relativa da tabuleta ao estilete, o escritor poderia usar uma única ferramenta para fazer uma grande variedade de signos. Tabuletas cuneiformes podiam ser tostadas em fornos para prover um registro permanente; ou as tabuletas poderiam ser reaproveitadas se não fosse preciso manter os registros por longo tempo. Muitas das tabuletas achadas por arqueólogos foram preservadas porque foram tostadas durante os ataques incendiários de exércitos inimigos, contra os edifícios no qual as tabuletas eram mantidas. Inventada pelo sumérios para registrar a língua suméria, a escrita cuneiforme foi adotada subsequentemente pelos acadianos, babilônicos, elamitas, hititas e assírios e adaptada para escrever em seus próprios idiomas; foi extensamente usada na Mesopotâmia durante aproximadamente 3 mil anos, apesar da natureza silábica do manuscrito (como foi estabelecido pelos sumérios) não ser intuitiva aos falantes de idiomas semíticos. Antes da descoberta da civilização Suméria, o uso da escrita cuneiforme apesar das dificuldades levou muitos filólogos a suspeitar da existência de uma civilização precursora à babilônica. A sua invenção ficou a dever-se às necessidades de administração dos palácios e dos templos (cobrança de impostos, registro de cabeças de gado, medidas de cereal, etc.). Fez nascer a escola, o livro, a literatura e os códigos de leis. Na sociedade sumérica, a escrita começou a surgir durante o quarto milênio a.C. Nessa época, os templos e palácios eram o centro da vida. Era ali que se armazenava a produção agrícola e se pagavam os tributos. Tudo issso exigia registros, inventários e controles contábeis. Inicialmente, estes eram feitos em placas de argila úmidas, nas quais um funcionário, utilizando uma haste de bambu, imprimia desenhos representando aquilo qe precisava ser registrado: a cabeça de um boi, porcos, jumentops, etc. Cozidas ao sol, as placas de barro endureciam e podiam ser guardadas. Cerca de quinhentos anos depois esse sistema de notação foi substituído por marcas em forma de cunha- daí a expressão "escrita cuneirforme" -feitas com estilete na argila úmida. Ao mesmo tempo os desenhos- logogramas, tero que significa sinais representativos de palavras - tornaram-se cada vez mais abstratos, passando a representar sílabas.
  • Scrierea cuneiformă este printre primele forme de expersie scrisă din lume. Scrisul a fost inventat, probabil, cu aproximativ 5000 de ani in urmă, şi consistă din cuie săpate în piatră sau imprimate pe tăbliţe de argilă, folosit de unele popoare orientale antice. Scrisul a fost inventat, probabil, cu aproximativ 5000 de ani în urmă. La început, ei desenau imagini, dar apoi acestea s-au transformat în simboluri în forma de cuie, care sunt denumite scriere cuneiformă. Sumerienii erau caracterizaţi ca fiind un popor politeist folosind scrierea cuneiformă pe plăci de ceramică sau lut. Obiecte diferite erau reprezentate prin simboluri diferite, iar numărul acestora era prezentat prin repetiţie. (sute de mii de plăci cu astfel de scrieri au fost găsite de arheologi în zona Mesopotamiei). ’ Limba şi cultura anticului Sumer au rămas un secret până la mijlocul secolului al XIX-lea când arheologii au început să dea la iveala pe teritoriul Irakului vaste depozite ascunse de tăbliţe de argilă. Unele dintre ele, vechi de aproximativ 4.000 de ani, alcătuiesc cel mai vechi manual de medicină cunoscut în lume. De asemenea, necesităţile administrative au stimulat inventarea unei forme de scriere specifică, realizată prin incizii în plăcuţe de argila cu mici cuie. Sumerienii sunt probabil responsabili pentru aceasta cultură urbană timpurie, care s-a răspândit către nord, de-a lungul Eufratului. Cuneiforma a fost scrierea tipică a tuturor civilizațiilor mesopotamiene. Colecțiile de tăbliţe de argilă descoperite reprezintă şi cele mai vechi biblioteci cunoscute din istoria umanităţii. ’ Se știe ca sumerienii au fost inventatorii scrisului, adică ai primului ansamblu de simboluri care au redat limbile folosite: hurta (vorbită în Siria), hitita (în Turcia), urarteana (în Armenia), elamita (în Iran) etc. Cele mai vechi dintre aceste semne se situează în jurul anilor 3300 î.e.n. E vorba de aşa numitele logograme, semne-cuvinte ce reprezintă un obiect sau o acțiune. Pasărea, peştele, grânele, muntele sunt uşor identificabile. Nu însă şi alte elemente, cum ar fi oaia, reprezentată printr-o ciudată cruce aflată intr-un cerc. Prin asocierea logogramelor, se modifică semnificația lor. De pildă, o gură însoțită de o pâine se traduce prin a mânca. Cu timpul, desenele sunt înlocuite de simboluri abstracte, cum ar fi grupurile de bare care seamănă cu niște cuie, inscripționate pe tăbliţe de argilă moale cu ajutorul unui vârf de trestie. ` “Scrisul a fost inventat, probabil, cu aproximativ 5000 de ani în urmă. La început, ei desenau imagini, dar apoi acestea s-au transformat în simboluri în forma de cuie, care sunt denumite scriere cuneiformă. ” În total, sumeriana se compune din 500 de semne, în principal logograme, apoi silabe. Cuneiformele vor fi în continuare folosite pentru scrierea limbii akkadiene, babiloniene şi asiriene care vor deveni limbi de bază în Mesopotamia. Limba sumeriana a murit aprox. în anul 1800 î. C dar a rămas o limbă clasică a civilizațiilor din Est chiar până la apariția creștinismului. Pe lângă sumeriana se vorbea foarte mult akkadiana. Această limbă stă la baza limbilor populaţiilor Asiatice (Irak, Iran, Pakistan…). Este o limbă dificilă fără vreo asemănare cu celelalte limbi (egipteana, ebraica, etc). Mai târziu limba akkadiana a devenit limba oficială a poporului din zona Irakului de azi. În limbajul sumerienilor găsim părticele din limbajul non-sumerienilor. Aceste cuvinte seamănă cu alte cuvinte din limbajul Semitic. Unii arheologi afirmă ca Semiticii ar fi predecesorii sumerienilor şi se presupune că în anul 2600 – nomazii semitici au venit din partea de vest şi s-au așezat în Mesopotamia (fapt mai puţin argumentat de alţi istorici).
  • Кли́нопись — наиболее ранняя из известных систем письма.
  • Kilskrift kallas den ord- och stavelseskrift som var det vanligaste skriftsystemet i Främre Orienten under perioden från cirka 3200 f. Kr. till cirka 75 e. Kr och som skrevs med kilformade tecken, oftast på lertavlor. Skriften användes i Mesopotamien av bland andra sumerer, babylonier, kaldéer, assyrier, araméer, elamiter och hettiter för att skriva sina olika språk och bredde ut sig över stora delar av Främre Asien, Syrien och Mindre Asien. Dessutom användes lertavlorna ännu för den -kretensisk-minoiska skriftten och i det förhistoriska Grekland. Kilskriften uppkom i det sumeriska området i södra Mesopotamien efter flera årtusenden av förstadier i form av små lerfigurer som representerade föremål. De standardiserade kilskriftstecknen var ursprungligen piktogram, det vill säga de föreställde bilder, men med tiden blev dessa bilder stiliserade till oigenkännlighet. Skriften bestod av cirka 600 tecken och bildades genom kilformade intryckningar i tavlor av mjuk lera som sedan torkades eller brändes så att de blev hållbara. Ett kilskriftstecken kunde ha tre olika funktioner beroende på sammanhanget: logogram (återger ett ord), fonogram (återger en stavelse) eller determinativ (klassificerar det skrivna ordet). Exempel på kilskriftssystem helt baserade på fonogram finns dock; sådana utvecklades i Ugarit (alfabetiskt) och i Persien. Många språk skrevs med sumeriskt kilskriftsystem såsom, förutom sumeriska, akkadiska, elamitiska, hettitiska, luviska, hurritiska, urarteiska och eblaitiska samt påverkade uvecklingen av kilskriftssystem helt baserade på fonogram för ugaritiskan och fornpersiskan. Dechiffrerandet av kilskriften under första hälften av 1800-talet lade grunden till det vetenskapliga ämnet assyriologi. Fornpersisk kilskrift, inledningen till den första Behistuninskriften
  • Tarih yazı ile başlar. İlk yazı türü çivi yazısıdır. Taşların ya da toprak tabletlerin üzerine resimler ya da harfler ile özel bir teknikle yazılır. Bu yazı türü papirüsün bulunması ile son bulmuştur. Çivi yazısı çok eskiden bulunmuştur. Yazı, en genel tarifiyle, ağızdan çıkan seslerin, dolayısıyla sözcüklerin, kulak ya da jest yardımı olmaksızın, gözle görülebilen, bazen de dokunulabilen işaretler halinde biçimlendirilerek kaydedilmesini sağlayan araçtır.
  • Клинопис - система письма, якою користувалися жителі древньої Месопотамії. Письмо у своєму розвитку пройшло три послідовні стадії: піктограму, ідеограму та фонограму (фонограма в Месопотамії - виклад на письмі звукових складів). Спершу клинописне письмо було дуже громіздким, налічувало близько 2000 знаків. Поступово вавилонці та ассирійці зменшили кількість знаків до 350 – 400. При цьому окремі клинописні ідеограми слугували детермінативами, тобто вказували як слід читати й розуміти сусідні знаки. В епоху Середньовавилонського царства клинопис став міжнародним дипломатичним письмом на Близькому сході, його використовували навіть єгипетські чиновники. Тому месопотамський клинопис іноді образно називають « латиницею Стародавнього Сходу». Проте з останньої третини ІІ тис. до н. е. клинопис почали витісняти стародавні алфавіти. Ассиріологи вважають, що клинописне письмо поступилося місцем алфавітному не стільки тому, що останнє простіше і зручніше, скільки у наслідок поширення на Близькому Сході арамейської мови. На початку І тис. до н. е. у Месопотамії глиняні таблички змінюються дерев’яними, вкритими воском. Такі дерев’яні таблички потім зброшуровували в книги – ширми за допомогою шнурка. Користуватися такими «книгами» було зручніше, ніж важкими і крихкими глиняними табличками. Старомесопотамські писемні джерела « заговорили» з істориками лише у XIX ст.. Ключ до дешифрування клинописного письма на початку XIX ст. винайшов вчитель німецького ліцею Георг Гротефенд . Йому вдалось прочитати короткий напис, зроблений на колоні царського палацу в Персеполі трьома мовами: староперсидською еламською і вавілонською. Зусиллями Георга гротенфенда було встановлено 9 знаків, але в його відкриття ніхто не повірив, навіть не надрукували його працю. Тому клинопис був остаточно дешифрований лише в середині XIX ст. норвежцем Д. Лассеном, французом Е. Бюрнуфом, та англійцем Г. Роулінсом. Ці вченні скористались сенсаційною знахідкою Г. Роулінса – Бехистунським написом, якого було викарбовано на прямовисній Бехистунській скелі в іранській долині за наказом царя Дарія І. Після, спеціально влаштованих, під наглядом комісії з Лондонської Академії наук, перекладів було визнано, що ассиріологам дійсно вдалося перекласти текст Тіглатпаласара І. Таким чином, 1857р вважають роком народження - ассиріології. Клинопис являв собою низку клиноподібних умовних знаків, які передавали значення відповідних зображень. Однак для позначення об’єктів та ідей уже тоді почали використовувати звукову систему. І хоча клинопис також складався із сотень знаків, він був більш універсальним та різноплановим. Саме тому клинопис напрочуд швидко поширювався і прижився у шумерів, ассирійців, вавилонян і жителів держави Урарту. Найдавнішою відомою сучасному людству є шумеро-аккадська, ассиро-вавилонська поезія. Клинописні глиняні таблички з її текстами почали відкопувати щойно в середині позаминулого століття, та й надалі ми не застраховані від приємних несподіванок. Таким чином, людське пізнання в цій галузі має шанси розвиватися як у майбутнє, так і в минуле. Але наразі ми мусимо зважати на даність, що саме поезія Шумеру та Вавилонії є якнайдавнішою в цьому світі. Клинопис має дивну здатність зачаровувати з першого погляду на нього, він має якусь магічну притягальну силу. Клинопис, як віра, як любов, – його не мусово розуміти, щоб захопитися ним, щоб попасти під його чаруючу дію. Отже, клинописну поезію ми сприймаємо передусім на око, а не розумом і не слухом. Аудіосприйняття шумеро-аккадської поезії може бути тільки віртуальним, її розуміння мусить бути науково підкованим, зате візуальне її сприйняття є, в принципі, первинно доступним для сучасної людини. Клинописна поезія – це мистецтво, візуальне мистецтво. Витвір мистецтва сприймається передусім чуттєво; є три основні способи такого чуттєвого осягнення: через око, через вухо і через розум. Осмислення найдавнішої поезії є хоч і доступним, зате доволі скомплікованим процесом: для цього потрібні переклади та тлумачення текстів, відповідний понятійний апарат, знання із суміжних галузей, і взагалі – дуже широкий антураж. Та для чуттєвого сприйняття найдавнішої поезії, для миттєвого та пролонгованого смакування нею вистачає візуального ряду. А вже це візуальне захоплення може перерости в потяг до подальшого пізнання цієї матерії. Можна сміливо назвати найдавнішу поезію людства візуальною, без жодних фігур. А вірш (саме однорядковий вірш) охо намо попомо є одним із найдавніших зразків нашої візуальної поезії, нашої поезії взагалі, поряд з іншими, такими схожими та несхожими на себе зразками. Протошумерський клинопис Кам'яної Могили, вироби з спижу (бронзи) часів, що передували розквіту культури в Греції і Римі, трипільські міста IV-III тисячоліть до нашої ери, гігантський (навіть за нинішніми мірками) об'єм робіт при споруджені Змійових валів в II-му тисячолітті до нашої ери говорить про розквіт прадавніх цивілізацій в Подніпров'ї і Причорномор'ї.
  • 楔形文字英文叫cuneiform，来源于拉丁语，是 cuneus（楔子）和 forma（形状）两个单词构成的复合词，而阿拉伯人则称之为“丁头文字”。
dbpprop:children
dbpprop:group
  • "nb"
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:ipaEnProperty
  • ˈkjuːnɨfɔrm
dbpprop:iso15924
  • Xsux
dbpprop:languages
dbpprop:misc
  • See the font packages listed in the Unicode cuneiform article to display these characters
dbpprop:name
  • Cuneiform
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:time
  • ca. 34th century BC to 1st century AD
dbpprop:type
dbpprop:typedesc
dbpprop:unicode
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
rdf:type
rdfs:comment
  • Cuneiform script is the earliest known writing system in the world. Cuneiform writing emerged in the Sumerian civilization of southern Iraq around the 34th century BC during the middle Uruk period, beginning as a pictographic system of writing. Cuneiform was the most widespread and historically significant writing system in the Ancient Near East. The development of cuneiform writing was an evolution of an earlier Mesopotamian accounting system that had been used for five thousand years before.
  • Als Keilschrift bezeichnet man ursprünglich eine [[sumerische [[Bilderschrift, deren Formen durch die keilartigen Eindrücke eines Schreibgriffels in den noch weichen Beschreibstoff [[Tonminerale|Ton entstanden. Ihren Namen hat sie von ihren Schriftzeichen, waagrechte, senkrechte und schräge Keile. Die Keilschrift diente zahlreichen Kulturvölkern des alten Orients ([[Sumerer, [[Akkader, [[Babylonier, [[Assyrer, u. a. ) über einen Zeitraum von ca. 3000 v. Chr. bis 400 v. Chr.
  • L'escriptura cuneïforme és el primer sistema d'escriptura conegut. Va ser creat pels sumeris cap al 3500 aC. Originalment, era un sistema pictogràfic, però, amb el temps, va evolucionar cap a un sistema més simple i abstracte. Els primers pictogrames es dibuixaven en taules d'argila, ordenats en columnes verticals. Més endavant, es van ordenar per fileres.
  • Pojem klínové písmo neoznačuje konkrétní sadu znaků, jako např. latinka nebo alfabeta, nýbrž jedná se o způsob zápisu. Znaky byly otiskovány rákosovým pisátkem do hlíny, která mohla být následně vypálena. K vypálení došlo často nechtěně, když byla města dobyta a vypálena nepřátelskými vojsky, což pro nás znamenalo uchování mnoha klínopisných textů. Klínopisné znaky mohou být i tesané do kamene či psány na jiný materiál.
  • La escritura cuneiforme está aceptada comúnmente como la forma más temprana conocida de expresión escrita de la que se han encontrado restos arqueológicos (aunque el equipo de Günther Dreyer, del Instituto de Arqueología Alemán halló en 1997, en Umm el-Qaab, Abidos, un conjunto de 300 vasijas y tablillas de arcilla datadas mediante carbono-14 de 3300 a 3200 a. C. Posiblemente, los más antiguos documentos de escritura conocidos). Creada por los sumerios a finales del cuarto milenio a.
  • Nuolenpääkirjoitus eli kiilakirjoitus oli sumerien kehittämä kirjoitusjärjestelmä, jota käytettiin muinaisessa Mesopotamiassa. Kirjoitus muodostui erilaisina yhdistelminä esiintyneistä kiilan tai nuolenpään näköisistä merkeistä. Nuolenpääkirjoitus kehittyi alun perin kuvakirjoituksesta tavukirjoitukseksi niin, että merkit säilyttivät alkuperäiset käsitearvonsa.
  • Le cunéiforme est issu du plus ancien système d'écriture au monde, mis au point en basse Mésopotamie entre 3400 et 3300 avant J. -C. Au départ linéaire, cette écriture est progressivement devenue cunéiforme. Le nom cunéiforme signifie « en forme en coins » (latin cuneus), à cause de la forme du stylet utilisé (mais on parle souvent de « clou »). Le cunéiforme était principalement écrit avec un calame en roseau sur des tablettes d'argile.
  • Az ékírás az írásbeli önkifejezés legkorábbi formáinak egyike. A sumer nyelv írására mintegy i. e. 3000 körül alakult ki, eleinte mint képírás, ami képekből, szimbólumokból áll, melyek mindig egy-egy szót, fogalmat jelölnek. E képek megfelelő egymáshoz rendelésével összefüggő információk írásbeli közlése lehetséges.
  • La scrittura cuneiforme è un tipo di antica scrittura che si eseguiva con uno stilo, imprimendo sull'argilla particolari segni o [glifi] composti da brevi incisioni a forma piramidale e appuntita, che possono ricordare dei chiodini o dei cunei. Da cui appunto la definizione di scrittura cuneiforme.
  • Het spijkerschrift of cuneiforme schrift werd tussen 3300 en 2900 v. Chr. ontwikkeld vanuit een beeldschrift in het zuiden van Mesopotamië, in het land van Sumer, in het huidige Irak. Daardoor is het Sumerisch de oudste bewaard gebleven taal van het Oude Nabije Oosten. Het spijkerschrift werd geschreven op kleitabletten, waarop men met een rietstengel wig- en spijkervormige inkepingen maakte. Een specifieke combinatie van inkepingen vormt één spijkerschriftteken of ook wel spijker genaamd.
  • Kileskrift er en form for skrift som ble brukt av flere folk i Orienten i oldtiden. Den kalles så fordi tegnene hadde form som spisser og vinkler. En rekke forskjellige oldtidsspråk ble skrevet med denne skriften.
  • Pismo klinowe to najstarsza, na Bliskim Wschodzie, odmiana pisma, stworzona najprawdopodobniej przez Sumerów ok. 3500 lat przed naszą erą. Pierwotnie było złożone z przedstawień rysunkowych, które wyobrażały przedmioty albo jeden charakterystyczny ich element, a przy bardziej abstrakcyjnych pojęciach – kompozycje symboliczne. Na początku system był całkowicie ideograficzny (obrazkowy). Każdy znak miał znaczenie podstawowe, do którego dochodziły znaczenia poboczne.
  • Escrita cuneiforme foi desenvolvida pelos sumérios e é a designação geral dada a certos tipos de escrita feitas com auxílio de objetos em formato de cunha. É, juntamente com os hieróglifos egípcios, o mais antigo tipo conhecido de escrita, tendo sido criado pelos sumérios por volta de 3500 a.C. Inicialmente a escrita representava formas do mundo, mas por praticidade as formas foram se tornando mais simples e abstratas.
  • Scrierea cuneiformă este printre primele forme de expersie scrisă din lume. Scrisul a fost inventat, probabil, cu aproximativ 5000 de ani in urmă, şi consistă din cuie săpate în piatră sau imprimate pe tăbliţe de argilă, folosit de unele popoare orientale antice. Scrisul a fost inventat, probabil, cu aproximativ 5000 de ani în urmă. La început, ei desenau imagini, dar apoi acestea s-au transformat în simboluri în forma de cuie, care sunt denumite scriere cuneiformă.
  • Кли́нопись — наиболее ранняя из известных систем письма.
  • Kilskrift kallas den ord- och stavelseskrift som var det vanligaste skriftsystemet i Främre Orienten under perioden från cirka 3200 f. Kr. till cirka 75 e. Kr och som skrevs med kilformade tecken, oftast på lertavlor. Skriften användes i Mesopotamien av bland andra sumerer, babylonier, kaldéer, assyrier, araméer, elamiter och hettiter för att skriva sina olika språk och bredde ut sig över stora delar av Främre Asien, Syrien och Mindre Asien.
  • Tarih yazı ile başlar. İlk yazı türü çivi yazısıdır. Taşların ya da toprak tabletlerin üzerine resimler ya da harfler ile özel bir teknikle yazılır. Bu yazı türü papirüsün bulunması ile son bulmuştur. Çivi yazısı çok eskiden bulunmuştur.
  • Клинопис - система письма, якою користувалися жителі древньої Месопотамії. Письмо у своєму розвитку пройшло три послідовні стадії: піктограму, ідеограму та фонограму (фонограма в Месопотамії - виклад на письмі звукових складів).
  • 楔形文字英文叫cuneiform，来源于拉丁语，是 cuneus（楔子）和 forma（形状）两个单词构成的复合词，而阿拉伯人则称之为“丁头文字”。
rdfs:label
  • Cuneiform script
  • Keilschrift
  • Escriptura cuneïforme
  • Klínové písmo
  • Escritura cuneiforme
  • Nuolenpääkirjoitus
  • Cunéiforme
  • Ékírás
  • Scrittura cuneiforme
  • 楔形文字
  • Spijkerschrift
  • Kileskrift
  • Pismo klinowe
  • Escrita cuneiforme
  • Scriere cuneiformă
  • Клинопись
  • Kilskrift
  • Çivi yazısı
  • Клинопис
  • 楔形文字
owl:sameAs
skos:subject
foaf:page
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:fam of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:script of
is owl:sameAs of