| dbpprop:abstract
|
- Societies define crime as the breach of one or more rules or laws for which some governing authority via mechanisms such as "police power" may ultimately prescribe a conviction. While every crime violates the law, not every violation of the law counts as a crime; for example: breaches of contract and of other civil law may rank as "offences" or as "infractions". When society deems informal relationships and sanctions insufficient to establish and maintain a desired social order, there may result more formalized or stricter systems of social control imposed by a government, or by a sovereign state. With institutional and legal machinery at their disposal, agents of the State can compel populations to conform to codes, and can opt to punish or to attempt to reform those who do not conform. Authorities employ various mechanisms to regulate (encouraging or discouraging) certain behaviors in general. Governing or administering agencies may for example codify rules into laws, police people to ensure they comply with those laws, and implement other policies and practices designed to prevent crime. In addition, authorities provide remedies and sanctions, and collectively these constitute a criminal justice system. Legal sanctions vary widely in their severity, they may include (for example) incarceration of temporary character aimed at reforming the convict. Some jurisdictions have penal codes written to inflict permanent harsh punishments: legal mutilation, capital punishment or life without parole. The label of "crime" and the accompanying social stigma normally confine their scope to those activities seen as injurious to the general population or to the State, including some that cause serious loss or damage to individuals. Those who apply the labels of "crime" or "criminal" intend to assert the hegemony of a dominant population, or to reflect a consensus of condemnation for the identified behavior and to justify any punishments prescribed by the State (in the event that standard processing tries and convicts an accused person of a crime). Often a natural person perpetrates a crime, but legal persons may also commit crimes.
- Der Begriff der Kriminalität (von lat. crimen „Beschuldigung, Anklage, Schuld, Verbrechen“) orientiert sich im Wesentlichen an der juristischen Definition der Straftat. Während sich die „Straftat“ oder der materielle Verbrechensbegriff jedoch eher an dem individuellen Verhalten misst, werden mit „Kriminalität“ die Straftaten als Gesamtphänomen (Makrophänomen) bezeichnet.
- Zločin je označení pro zásadním způsobem zlý čin, který v případě odhalení pachatele zpravidla vyděluje ze společnosti a staví do pozice zločince, jenž má být potrestán. Původně právní systémy navazovaly na přirozené pojetí morálky a práva a tento pojem se v soudní praxi používal pro činy, které byly trestány. Pod vlivem pozitivistického pojetí práva a odluky práva od morálky se pro výrazněji trestané druhy činů v některých zemích začal používat morálně indiferentní pojem trestný čin. Z českého právního řádu termín „zločin“ vymizel v roce 1950 s nahrazením rakousko-uherského Zákona o zločinech a přečinech novým Trestním zákonem. Současné české platné právo pojem zločin neobsahuje. Připravovaný nový trestní zákoník s obnovením zločinů i přečinů opět počítá. V běžném jazyce se tento výraz nejčastěji používá jako synonymum pro trestný čin anebo v historickém kontextu.
- El delito, en sentido estricto, es definido como una conducta, acción u omisión típica (tipificada por la ley), antijurídica, culpable y punible. Supone una conducta infraccional del Derecho penal, es decir, una acción u omisión tipificada y penada por la ley. La palabra delito deriva del verbo latino delinquere, que significa abandonar, apartarse del buen camino, alejarse del sendero señalado por la ley. La definición de delito ha diferido y difiere todavía hoy entre escuelas criminológicas. Alguna vez, especialmente en la tradición, se intentó establecer a través del concepto de Derecho natural, creando por tanto el delito natural. Hoy esa acepción se ha dejado de lado, y se acepta más una reducción a ciertos tipos de comportamiento que una sociedad, en un determinado momento, decide punir. Así se pretende liberar de paradojas y diferencias culturales que dificultan una definición universal.
- Rikos on oikeustieteellisten määritelmien mukaan teko tai laiminlyönti, josta on laissa säädetty rangaistus. Rikos määritellään yleensä tietyn tunnusmerkistön täyttäväksi ja oikeudenvastaiseksi teoksi, joka osoittaa tekijässään syyllisyyttä. Tuomioistuimen pitää langettaa tällaisesta teosta rangaistus. Eräiden rikosten osalta myös yritys on rangaistavaa. Tietyillä perusteilla rangaistus voidaan jättää tuomitsematta, vaikka rikos luetaankin syytetyn syyksi. Rikos voi ilmetä sekä toimintana että laiminlyöntinä. Yleensä vain tahallinen mutta joskus myös tuottamuksellinen (huolimaton) teko on rangaistava. Rangaistavaksi säädetty teko voi tosin jäädä rankaisematta tekijään liittyvistä syistä ja eräissä muissa poikkeustapauksissa. Monessa oikeuskulttuurissa rikoksista erotetaan rikkomukset, eli lievät rikokset (esimerkiksi liikennerikkeet), jotka käsitellään eri tavalla kuin varsinaiset rikokset. Suomessa kaikki rangaistavaksi säädetyt teot ja laiminlyönnit ovat kuitenkin rikoksia, joita koskevat yhteiset säännökset esimerkiksi rikoslain yleisessä osassa. Suomessa on kuitenkin rikosten rinnalla eräistä teoista ja laiminlyönneistä säädetty seuraamukseksi maksu, joka ei ole lain tarkoittama rangaistus. Tällaisia ovat esimerkiksi pysäköintivirhemaksu, ylikuormamaksu ja joukkoliikenteen tarkastusmaksu.
- L'infraction est une violation d'une loi de l'État, résultant d'un acte externe de l'homme, positif ou négatif, socialement imputable, ne se justifiant pas par l'accomplissement d'un devoir ou l'exercice d'un droit et qui est frappé d'une peine prévue par la loi (définition par le pénaliste italien CARRARA). Étymologiquement, le terme d'infraction vient du latin infractio qui désigne le fait de briser, de heurter ou d’abattre un obstacle. Dans un sens large, le mot infraction vise tout crime, délit ou contravention, soit envisagé abstraitement par le législateur, soit perpétré concrètement par un malfaiteur. Dans un sens étroit, le terme infraction désigne précisément le fait pour une personne de transgresser une règle de droit pour laquelle il existe une sanction pénale. En ce sens, l’infraction relève des techniques judiciaires et non des techniques législatives d'incrimination. Pour qu'une infraction soit reconnue, il faut que trois éléments constitutifs soient réunis, à savoir : l'élément légal, c'est l'article qui régit l'infraction. Il n'y a pas d'infraction qui ne soit punie par la loi l'élément matériel, l'infraction doit être matérialisée par un ou plusieurs actes exécutés par son auteur, ou par sa mise en œuvre pour les infractions formelles. l'élément moral, l'infraction doit être le résultat de l'intention coupable de son auteur ou d'une faute d'un auteur conscient de ses actes. La caractéristique principale de chaque infraction est d'être obligatoirement constituée de ces trois éléments. A défaut de l'un d'eux elle ne peut exister.
- Le crime désigne la catégorie des infractions les plus graves, catégorie plus ou moins vaste suivant les pays et systèmes juridiques. Le terme provient du latin crimen, qui signifie en latin classique « l'accusation » ou le « chef d'accusation » puis, en bas latin, « faute » ou « souillure ».
- Nel diritto penale italiano, con il termine delitto si intende il reato, in genere piuttosto grave, per il quale è previsto da una norma penale una pena detentiva o pecuniaria, nonché una pena accessoria.
- 犯罪（はんざい、英語:Crime）とは、一般には、法によって禁じられ刑罰が科される根拠となる事実・行為をいうが、それぞれの学問分野においては、より実質的な定義がなされることもある。犯罪について帰責され刑罰の対象となる者は、犯罪者（犯人、英語:Criminals）と呼ばれる。
- Een misdaad kan ruim worden gedefiniëerd als een strafbaar feit. Strafrechtelijk gezien kan de definitie echter verschillen van land tot land.
- Kriminalitet er en betegnelse på handlinger som er straffbare i henhold til straffelovgivningen. Man skiller mellom forbrytelser og forseelser, der sistnevnte innebærer de minst alvorlige handlingene. Dette er ikke lenger en hensiktsmessig inndeling da mange forseelser i dagens lovgivning betraktes som mer alvorlig enn mange av forbrytelsene. Kriminalitet kan også referere til utbredelsen av kriminelle handlinger i et samfunnet. Det er politiet som har ansvaret for å forebygge kriminalitet. I de tilfeller påtalemyndigheten reiser tiltale mot en person for brudd på en eller flere straffebestemmelser, er det en domstol som avgjør hva slags reaksjon som skal gis. Mulige reaksjoner er i tillegg til frifinnelse: bøter, betinget/ubetinget fengselsstraff, forvaring og samfunnsstraff. Gjennomføringen av straffen reguleres av straffegjennomføringsloven og utføres av Kriminalomsorgen, som også skal gi straffen et hensiktsmessig innhold.
- Przestępstwo na gruncie polskiego prawa karnego jest to czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek, przez ustawę karną obowiązującą w czasie jego popełnienia, bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Powyższa definicja przestępstwa jest definicją formalno-materialną. Definicja formalna przestępstwa, istniejąca na gruncie prawa karnego znakomitej większości państw, odwołuje się jedynie do wyczerpania zachowaniem sprawcy ustawowych znamion czynu zabronionego, ignorując kwestię negatywnego wpływu tego czynu na funkcjonowanie społeczeństwa. Koncepcja materialnej istoty przestępstwa, zwanej też społeczną, zwraca uwagę, że przestępstwo jest faktem społecznym, w związku z czym postuluje się, aby prawodawca zakazywał pod groźbą kary jedynie czynów szkodliwych społecznie. Postulat, aby zaistnienie społecznej szkodliwości czynu było warunkiem koniecznym do uznania go za przestępstwo kierowany jest również do stosujących prawo karne, przede wszystkim sądów. Uwzględnia to polskie prawo karne, które stanowi, że chociaż zachowanie sprawcy wypełnia znamiona czynu zabronionego, to przestępstwem nie jest, jeżeli jest szkodliwe społecznie w stopniu znikomym albo w ogóle nie cechuje się społeczną szkodliwością (art. 1 §2 Kodeksu karnego). Należy dodać, że możliwa jest także ściśle materialna definicja przestępstwa - przestępstwo jest czynem społecznie szkodliwym (względnie społecznie niebezpiecznym). Definicja taka nie jest możliwa do zaakceptowania na gruncie nowoczesnego prawa karnego, całkowicie ignoruje bowiem konieczność opisania czynu w ustawie, co narusza gwarancyjną funkcję prawa karnego. W polskim prawie karnym nie ma wprost wyrażonej definicji przestępstwa. Można ją skonstruować na podstawie przepisów części ogólnej Kodeksu karnego, który jest najważniejszym, po konstytucji, źródłem prawa karnego: art. 1 i 7.
- Crime, em termos jurídicos, é toda atitude típica e antijuridíca, praticada por um ser humano. Em um sentido vulgar, crime é um ato que viola uma norma moral. Num sentido formal, crime é uma violação da lei penal incriminadora. No conceito material, crime é uma ação ou omissão que se proíbe e se procura evitar, ameaçando-a com pena, porque constitui ofensa (dano ou perigo) a um bem jurídico individual ou coletivo. Como conceito analítico, crime é a ação ou omissão típica, ilícita e culpável. Para muitos adeptos da conceito analítico, crime é ação ou omissão típica e ilícita. Sendo a culpabilidade um pressuposto da pena e a periculosidade um pressuposto da medida de segurança.
- Crima reprezintă o acţiune sau inacţiune periculoasă din punct de vedere social. Pe plan internaţional, pedeapsa pentru această infracţiune variază de la întemniţarea făptaşului pe o perioadă anumită de timp până la pedeasa capitală.
- Преступле́ние (уголовное преступление) — это правонарушение, совершение которого влечёт применение к лицу мер уголовной ответственности. Преступления могут выделяться из общей массы правонарушений по формальному признаку, а также по материальному признаку (высокая степень опасности их для общества, существенность причиняемых ими нарушений правопорядка). Преступление в самом общем понимании представляет собой форму девиантного (отклоняющегося) поведения человека. По словам Н. С. Таганцева: Как показывает само наименование «преступление»… такое деяние должно заключать в себе переход, преступление за какой-то предел, отклонение или разрушение чего-либо». Современные уголовные кодексы содержат либо чисто формальное («преступление — это деяние, запрещённое уголовным законом под угрозой наказания»), либо формально-материальное определение преступления, включая в него также признак общественной опасности. Кроме того, в странах, использующих принцип субъективного вменения, в это понятие добавляется признак виновности.
- Brott är att föröva en gärning i strid med en lagbestämmelse för vilken det är föreskrivet en påföljd (i Sverige är detta brottsbalken samt särskilda specialstrafflagar), och där ingen objektiv ansvarsfrihetsgrund föreligger. Det vetenskapliga studien av brott benämns kriminologi. Brottslighet studeras idag inom många samhällsvetenskaper. Brottslighet anses vara ett av de största samhällsproblemen och är ofta föremål för politiska beslut.
- Suç, genel olarak "yasaklanan" veya "cezalandırılan" davranışlara denir. Hukuki açıdan ise, hukuk düzeni tarafından ceza veya güvenlik tedbiri yaptırımına bağlanmış fiildir. Suçun ispatlanamaması, insanlar tarafından uydurulmuş soyut bir kavram olduğunu gösterir.
- Злóчин — передбачене кримінальним законом суспільнонебезпечне винне каране діяння (дія чи бездіяльність), вчинене суб'єктом злочину (ч. 1 ст. 11 Кримінального кодексу України).
- 犯罪是做出違法的應受刑法處罰的行为，是法律上的罪，不全同於道德、宗教、習俗的罪惡。犯罪之人，在中華人民共和國稱爲犯人或犯罪分子，在中華民國（臺灣）則多稱為犯罪行為人、犯罪人或行為人。研究犯罪的學科稱為犯罪學。
|
| rdfs:comment
|
- Societies define crime as the breach of one or more rules or laws for which some governing authority via mechanisms such as "police power" may ultimately prescribe a conviction. While every crime violates the law, not every violation of the law counts as a crime; for example: breaches of contract and of other civil law may rank as "offences" or as "infractions".
- Der Begriff der Kriminalität (von lat. crimen „Beschuldigung, Anklage, Schuld, Verbrechen“) orientiert sich im Wesentlichen an der juristischen Definition der Straftat. Während sich die „Straftat“ oder der materielle Verbrechensbegriff jedoch eher an dem individuellen Verhalten misst, werden mit „Kriminalität“ die Straftaten als Gesamtphänomen (Makrophänomen) bezeichnet.
- Zločin je označení pro zásadním způsobem zlý čin, který v případě odhalení pachatele zpravidla vyděluje ze společnosti a staví do pozice zločince, jenž má být potrestán. Původně právní systémy navazovaly na přirozené pojetí morálky a práva a tento pojem se v soudní praxi používal pro činy, které byly trestány.
- El delito, en sentido estricto, es definido como una conducta, acción u omisión típica (tipificada por la ley), antijurídica, culpable y punible. Supone una conducta infraccional del Derecho penal, es decir, una acción u omisión tipificada y penada por la ley. La palabra delito deriva del verbo latino delinquere, que significa abandonar, apartarse del buen camino, alejarse del sendero señalado por la ley.
- Rikos on oikeustieteellisten määritelmien mukaan teko tai laiminlyönti, josta on laissa säädetty rangaistus. Rikos määritellään yleensä tietyn tunnusmerkistön täyttäväksi ja oikeudenvastaiseksi teoksi, joka osoittaa tekijässään syyllisyyttä. Tuomioistuimen pitää langettaa tällaisesta teosta rangaistus. Eräiden rikosten osalta myös yritys on rangaistavaa. Tietyillä perusteilla rangaistus voidaan jättää tuomitsematta, vaikka rikos luetaankin syytetyn syyksi.
- L'infraction est une violation d'une loi de l'État, résultant d'un acte externe de l'homme, positif ou négatif, socialement imputable, ne se justifiant pas par l'accomplissement d'un devoir ou l'exercice d'un droit et qui est frappé d'une peine prévue par la loi (définition par le pénaliste italien CARRARA). Étymologiquement, le terme d'infraction vient du latin infractio qui désigne le fait de briser, de heurter ou d’abattre un obstacle.
- Le crime désigne la catégorie des infractions les plus graves, catégorie plus ou moins vaste suivant les pays et systèmes juridiques. Le terme provient du latin crimen, qui signifie en latin classique « l'accusation » ou le « chef d'accusation » puis, en bas latin, « faute » ou « souillure ».
- Nel diritto penale italiano, con il termine delitto si intende il reato, in genere piuttosto grave, per il quale è previsto da una norma penale una pena detentiva o pecuniaria, nonché una pena accessoria.
- 犯罪（はんざい、英語:Crime）とは、一般には、法によって禁じられ刑罰が科される根拠となる事実・行為をいうが、それぞれの学問分野においては、より実質的な定義がなされることもある。犯罪について帰責され刑罰の対象となる者は、犯罪者（犯人、英語:Criminals）と呼ばれる。
- Een misdaad kan ruim worden gedefiniëerd als een strafbaar feit. Strafrechtelijk gezien kan de definitie echter verschillen van land tot land.
- Kriminalitet er en betegnelse på handlinger som er straffbare i henhold til straffelovgivningen. Man skiller mellom forbrytelser og forseelser, der sistnevnte innebærer de minst alvorlige handlingene. Dette er ikke lenger en hensiktsmessig inndeling da mange forseelser i dagens lovgivning betraktes som mer alvorlig enn mange av forbrytelsene. Kriminalitet kan også referere til utbredelsen av kriminelle handlinger i et samfunnet. Det er politiet som har ansvaret for å forebygge kriminalitet.
- Przestępstwo na gruncie polskiego prawa karnego jest to czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek, przez ustawę karną obowiązującą w czasie jego popełnienia, bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomym. Powyższa definicja przestępstwa jest definicją formalno-materialną.
- Crime, em termos jurídicos, é toda atitude típica e antijuridíca, praticada por um ser humano. Em um sentido vulgar, crime é um ato que viola uma norma moral. Num sentido formal, crime é uma violação da lei penal incriminadora. No conceito material, crime é uma ação ou omissão que se proíbe e se procura evitar, ameaçando-a com pena, porque constitui ofensa (dano ou perigo) a um bem jurídico individual ou coletivo.
- Crima reprezintă o acţiune sau inacţiune periculoasă din punct de vedere social. Pe plan internaţional, pedeapsa pentru această infracţiune variază de la întemniţarea făptaşului pe o perioadă anumită de timp până la pedeasa capitală.
- Преступле́ние (уголовное преступление) — это правонарушение, совершение которого влечёт применение к лицу мер уголовной ответственности.
- Brott är att föröva en gärning i strid med en lagbestämmelse för vilken det är föreskrivet en påföljd (i Sverige är detta brottsbalken samt särskilda specialstrafflagar), och där ingen objektiv ansvarsfrihetsgrund föreligger. Det vetenskapliga studien av brott benämns kriminologi. Brottslighet studeras idag inom många samhällsvetenskaper. Brottslighet anses vara ett av de största samhällsproblemen och är ofta föremål för politiska beslut.
- Suç, genel olarak "yasaklanan" veya "cezalandırılan" davranışlara denir. Hukuki açıdan ise, hukuk düzeni tarafından ceza veya güvenlik tedbiri yaptırımına bağlanmış fiildir. Suçun ispatlanamaması, insanlar tarafından uydurulmuş soyut bir kavram olduğunu gösterir.
- Злóчин — передбачене кримінальним законом суспільнонебезпечне винне каране діяння (дія чи бездіяльність), вчинене суб'єктом злочину (ч. 1 ст. 11 Кримінального кодексу України).
- 犯罪是做出違法的應受刑法處罰的行为，是法律上的罪，不全同於道德、宗教、習俗的罪惡。犯罪之人，在中華人民共和國稱爲犯人或犯罪分子，在中華民國（臺灣）則多稱為犯罪行為人、犯罪人或行為人。研究犯罪的學科稱為犯罪學。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
