| dbpprop:abstract
|
- Creative visualization (sports visualization) refers to the practice of seeking to affect the outer world via changing one's thoughts. Creative Visualization is the basic technique underlying positive thinking and is frequently used by athletes to enhance their performance. The concept originally arose in the US with the nineteenth century New Thought movement. One of the first to practice the technique of creative visualization was Wallace Wattles (1860–1911), who wrote The Science of Getting Rich. Creative visualization is the technique of using one's imagination to visualize specific behaviors or events occurring in one's life. Advocates suggest creating a detailed schema of what one desires and then visualizing it over and over again with all of the senses (i.e. , what do you see? what do you feel? what do you hear? what does it smell like?). For example, in sports a golfer may visualize the "perfect" stroke over and over again to mentally train muscle memory. In one of the most well-known studies on Creative Visualization in sports, Russian scientists compared four groups of Olympic athletes in terms of their training schedules: Group 1 = 100% physical training; Group 2 - 75% physical training with 25% mental training; Group 3 - 50% physical training with 50% mental training; Group 4 - 25% physical training with 75% mental training. Group 4, with 75% of their time devoted to mental training, performed the best. "The Soviets had discovered that mental images can act as a prelude to muscular impulses. " Creative Visualization is distinguished from normal daydreaming in that Creative Visualization is done in the first person and the present tense – as if the visualized scene were unfolding all around you; whereas normal daydreaming is done in the third person and the future tense – the “you” of the daydream is a puppet with the real “you” watching from afar. Visualization practices are a common form of spiritual exercise, especially in esoteric traditions. In Vajrayana Buddhism, complex visualizations are used to attain Buddhahood. Additionally, visualization is used extensively in sports psychology.
- La visualizzazione creativa è una tecnica che consiste nell'immaginare (visualizzare) delle cose o delle situazioni nella propria mente per provocarne la materializzazione e l'accadimento nella realtà. La visualizzazione creativa è una tecnica spirituale di importanza fondamentale nel sistema di insegnamenti e pratiche del New Thought e del pensiero positivo e accompagna la pratica delle affermazioni positive (o preghiera affermativa). Essa viene teorizzata dagli esponenti del movimento fin dalla fine dell'Ottocento e uno dei primi autori a parlarne è Wallace Wattles, autore de La scienza del diventar ricchi. La differenza tra la visualizzazione creativa e il sogno ad occhi aperti consiste nel fatto che laddove nell'atto di fantasticare la persona crea un'immagine o una scena mentale di cui è spettatore dall'esterno, nell'atto della visualizzazione creativa colui che visualizza è al centro stesso della propria visualizzazione, la sperimenta in prima persona, sforzandosi di percepirla come il più reale possibile attraverso tutti i sensi. Tecniche di visualizzazione sono rintracciabili anche nelle religioni orientali come il buddhismo così come in ambito scientifico tali tecniche sono state studiate e applicate ampiamente in campo sportivo dalla psicologia dello sport.
- Wizualizacja - termin psychologiczny, oznaczający stan wzmożonego wytwarzania wyobrażeń wytwórczych. Tu właśnie przejawia się zastosowanie wizualizacji jako elementu mentalnego (psychicznego) wspomagania w sporcie stosowanego już od wielu lat. Z pomocy mentalnej przy poprawianiu swoich możliwości treningowych korzysta bardzo wielu sportowców na całym świecie. Sztandarowym chyba przykładem może być skoczek narciarski, Adam Małysz. Jako przykład powszechności stosowania programów mentalnego wspomagania w sporcie można podać choćby fakt, że aż 90% sportowców amerykańskich startujących na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie korzystała podczas treningów z pomocy psychologa. Powszechnie wiadomo, że przed przystąpieniem do realizacji zadania ruchowego, konstruowany jest w umyśle "plan" jego realizacji. Można to szczególnie zaobserwować u małych dzieci, które dopiero uczą się pewnych czynności. W późniejszym okresie rozwoju niektóre czynności są już wykonywane odruchowo, czyli według wcześniej wyuczonego i utrwalonego wzorca. Taka "mechanizacja" jest "wygodna", ponieważ nie trzeba za każdym razem podczas wykonania czynności, tworzyć "planu" jej wykonania - umysł korzysta z przygotowanego programu. Wiąże się to z teorią kształtowania postaw proponowaną przez polskiego psychologa Gerstmanna. Takie traktowanie umysłu w ujęciu "mechanistycznym" pozwala nam na celowe i planowe wprowadzanie poprawek do programów ruchowych i udoskonalanie ich w taki sposób, aby były jak najwydajniejsze, pracowały jak najsprawniej, pozwalając nam na osiągnięcie więcej i szybciej. Jednym z takich sposobów doskonalenia programów ruchowych jest właśnie wizualizacja. Nurt wizualizacyjny w psychologii wywodzi się z dziedziny psychologii humanistycznej i szerzej znany jest jako narzędzie analizy transakcyjnej. Jest to stworzona przez amerykańskiego uczonego Erica Berne'a psychologiczna koncepcja stosunków międzyludzkich, opierająca się na idei wyodrębnienia w „Ja” trzech współistniejących schematów zachowania i odczuwania: - Ja dorosły; - Ja dziecko; - Ja rodzic. Wizualizacja jest, jak pisze w swojej publikacji J.P. Cavallier „procesem aktywizowania doświadczeń zmysłowych (percepcyjnych) i emocjonalnych w celu wykorzystania zgromadzonych zasobów psychicznych dla przyszłych planów i ich realizacji. ” Spotyka się wizualizacja na tym polu z pojęciem wyobrażeń i wyobraźni. Jest ona bowiem pewną szczególną formą wyobrażeń wytwórczych, kiedy to w świadomości przywołujemy obrazy, które nigdy nie miały miejsca w rzeczywistości i uznajemy je za dokonane. Działanie takie poparte badaniami nad bio-feedbackiem (z ang. feedback – informacja zwrotna) czyli jak to ujął Cavallier „(... ) system sprzężenia zwrotnego pomiędzy funkcjami biologicznymi organizmu a świadomością i wyobrażeniem tych funkcji” sprawia, iż praktycznie rzecz biorąc zdarzenia przyszłe są tak samo realne i współistniejące w naszej świadomości jak zdarzenia przeszłe i teraźniejsze. Najprościej rzecz ujmując przyjmuje się, że skoro możemy sterować naszym ciałem za pomocą impulsów nerwowych pochodzących z Ośrodkowego Układu Nerwowego, to musi istnieć pewien nieuświadamiany rodzaj informacji zwrotnej z naszego ciała do OUN. Zatem w myśl tej teorii, podczas wizualizowania wykonania danej czynności powstaje w naszej korze mózgowej ślad pobudzenia będący śladem pamięciowym, czyli niejako wspomnieniem wykonania danej czynności. Biorąc pod uwagę fakt, iż wizualizujemy sobie idealny model wykonania danej czynności, możemy powiedzieć, że uczymy się wykonania czynności w sposób prawidłowy pomijając etap uczenia się na własnych błędach. Stanisław Gerstmann, twórca teorii osobowości opartej na układach cybernetycznych nazywa to tworzeniem „modelu zachowania” się w danej sytuacji, który określa utrwalonym wzorcem reakcji.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
