| dbpedia-owl:abstract
|
- Die konstitutionelle Monarchie ist eine Sonderform der Monarchie, in der die Macht des Kaisers oder Königs durch eine geschriebene Verfassung (Konstitution) mehr oder weniger stark eingeschränkt wird. Es existiert in der Regel ein Parlament, das die Gesetzgebung entweder allein oder im Zusammenwirken mit dem Monarchen wahrnimmt. Die Entlassung der Regierung bleibt in konstitutionellen Monarchien dem Herrscher überlassen (zum Beispiel im Deutschen Reich 1871–1918), wenn dies Aufgabe des Parlaments ist, wird diese Staatsform dann parlamentarische Monarchie genannt. Steht es nach der Verfassung sowohl dem Monarchen, als auch dem Parlament zu, die Regierung abzusetzen, so handelt es sich um eine Mischform. So ist dies zum Beispiel im Vereinigten Königreich der Fall. Die Kleinstaaten Andorra, Liechtenstein, Monaco und den Staat der Vatikanstadt außer Betracht gelassen, sind die heute in Europa existierenden Königreiche und Fürstentümer parlamentarische bzw. zumindest konstitutionell-parlamentarische Monarchien. Die modernen konstitutionellen Monarchien sind parlamentarische Monarchien mit einem Gewaltenteilungssystem, in dem der Monarch der symbolische Chef der Exekutivgewalt ist. Diese Macht ist in der Praxis an einen Ministerpräsidenten übergegangen, der vom Monarchen ernannt wird. Er bedarf des Vertrauens des Parlamentes, dem die Regierung verantwortlich ist. Der Monarch, der über den politischen Parteien steht, verfügt über konstitutionelle Vorrechte, um seine höchste symbolische Rolle als Garant der Staatsverfassung und der Demokratie, der nationalen Einheit und der territorialen Integrität, aber auch als Symbol der historischen Kontinuität des Staates, Repräsentant des Staates und Vertreter seiner Interessen nach außen auszuüben. Er kann auch ein Einspruchs- und Aufsichtsrecht in Bezug auf die Politik der Regierung haben, die Sitzungen des Ministerrates leiten und Schlichter bei einer politischen oder Regierungskrise sein. So spielt er eine neutrale Rolle und kann als Vermittler wirken. Deswegen verkörpert der Monarch nach Benjamin Constant eine Regulativgewalt. So kann man sagen: Der parlamentarische Monarch herrscht, aber er regiert nicht, oder um die Formel von Adolphe Thiers zu verwenden: „Der König verwaltet nicht, er regiert nicht, er herrscht. “ Der erbliche Monarch kann König oder Königin sein, wie in der Mehrzahl der europäischen Monarchien, aber auch Großherzog oder Großherzogin, wie in Luxemburg, Fürst wie in Monaco und in Liechtenstein, Emir wie in Kuwait, oder Kaiser wie in Japan.
- Constitutional monarchy (or limited monarchy) is a form of government in which a monarch acts as head of state within the parameters of a constitution, whether it be a written, uncodified or blended constitution. This form of government differs from absolute monarchy in which an absolute monarch serves as the sole source of political power in the state and is not legally bound by any constitution. Most constitutional monarchies employ a parliamentary system in which the monarch may have strictly ceremonial duties or may have reserve powers, depending on the constitution. Under most modern constitutional monarchies there is also a prime minister who is the head of government and exercises effective political power. In the past, constitutional monarchy has co-existed with fascist and quasi-fascist regimes – such as Fascist Italy and Francoist Spain – and with military dictatorships. However on other occasions constitutional monarchs have played a crucial role in thwarting coups d'état and the overthrow of democratic institutions by fascist or communist movements. Examples include the attempted 23-F coup in Spain in 1981, and the 1981 and 1985 coup attempts in Thailand. In both cases action taken by the king proved decisive. Contemporary constitutional monarchies include Australia, The Bahamas, Barbados, Belgium, Belize, Bhutan, Bahrain, Cambodia, Canada, Denmark, Grenada, Jamaica, Japan, Jordan, Kuwait, Liechtenstein, Lesotho, Luxembourg, Malaysia, Monaco, Morocco, New Zealand, the Netherlands, Norway, Papua New Guinea, Saint Vincent and the Grenadines, Solomon Islands, Spain, Sweden, Thailand, Tuvalu, and the United Kingdom. There also exist today several federal constitutional monarchies. In these countries, each subdivision has a distinct government and head of government, but all subdivisions share a monarch who is head of state of the federation as a united whole. The latest country that was completely transformed from an absolute monarchy to a constitutional democratic monarchy is Bhutan.
- ]] Monarquía constitucional es una forma de gobierno donde el monarca ostenta la jefatura del estado. Es un poder de mediano carácter simbólico, puesto que se encuentra regulado por una ley, con frecuencia una constitución. También, se caracteriza porque el rey o la reina tienen un papel de moderador o árbitro en los conflictos políticos del Gobierno, habitualmente, elegido democráticamente. Por oposición a la monarquía absoluta, la ciencia política distingue entre monarquía constitucional y monarquía parlamentaria. En las monarquías constitucionales, el rey conserva el poder soberano o bien lo comparte con el pueblo al que concede una serie de derechos mediante una carta otorgada o constitución. En cambio, en las monarquías parlamentarias la soberanía reside, en su práctica totalidad, en la voluntad popular, siendo el monarca una figura esencialmente simbólica. El ejemplo clásico de monarquía constitucional es el Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte, que no posee una constitución codificada, sino un grupo de leyes que forman su constitución. Aunque las actuales monarquías constitucionales son en su mayoría representativas de sistemas democráticos (monarquías constitucionales democráticas), históricamente no siempre ha sido así. Muchas de las monarquías han coexistido con constituciones fascistas (o en la práctica fascistas) como en Italia (desde 1861, una monarquía constitucional regida por el Estatuto albertino de 1848, pero que a partir de 1922 convivió con el régimen dictatorial de Benito Mussolini) o Japón (la Constitución japonesa de 1889 atribuía amplios poderes militares y políticos al emperador), o con dictaduras de Gobierno militar como en Tailandia, en 2007. La monarquía constitucional fue un paso intermedio o evolucionado ante la aparición de las primeras repúblicas modernas como Estados Unidos de América y Francia especialmente en el siglo XIX . Se pretendía pasar de monarquías absolutas máximas representantes del Antiguo Régimen a monarquías parlamentarias con un poder limitado.
- La monarchia costituzionale è la forma di governo che si afferma nel passaggio dallo Stato assoluto allo Stato liberale e può essere considerata come il primo passo per il passaggio da un governo a monarchia assoluta ad un governo democratico. Nella monarchia costituzionale il sovrano regna e governa, ed ha poteri limitati e stabiliti da una costituzione, ma tuttavia più vasti di quelli di cui godrebbe in una monarchia parlamentare. La funzione legislativa è esercitata collettivamente dal Re e dal Parlamento, il Re è anche titolare del potere esecutivo, che viene però affidato ad un Governo, che dipende dal volere del Re (ne è un esempio l'Impero Tedesco, o quello Giapponese e, seppur in minor misura, anche il Regno d'Italia). Al Sovrano spettano inoltre poteri rappresentativi e quelli di nomina di altre cariche, come quelle della magistratura. Il Re concorre alla prassi legislativa attraverso il potere di nomina dei membri di una delle due Camere del Parlamento – si tratta della Camera Alta che ha, tuttavia, in genere poteri più ristretti, rispetto a quella eletta dal popolo; inoltre, a seconda delle costituzioni, il monarca può conservare un potere di veto, parziale o assoluto, all’atto della promulgazione delle leggi; oggi, per esempio, senza la firma del Granduca, nessuna legge può entrare in vigore nel Lussemburgo: egli dispone di un diritto di veto assoluto, sebbene il Granducato si configuri più come una monarchia parlamentare che costituzionale. Il potere giudiziario, infine, viene amministrato da un corpo di funzionari a ciò preposti, i giudici, la cui indipendenza è garantita dal Sovrano; essi amministrano la giustizia in nome del Re. In questa formula, come si vede, il Capo del Governo non è che un fiduciario del Sovrano; pertanto, l’eventuale voto di sfiducia da parte del Parlamento non può determinarne la caduta. La naturale evoluzione della monarchia costituzionale è la monarchia parlamentare, in cui la figura del Re funge da garante della costituzione e dell'unità nazionale - come ad esempio in Spagna ed in Gran Bretagna - rendendosi assimilabile alla figura del presidente di una Repubblica parlamentare. In Italia la monarchia sabauda divenne costituzionale con Carlo Alberto. Lo stesso "Statuto" fu poi costituzione del Regno d'Italia dal 1861 fino al 1946, anno nel quale l'Italia divenne una repubblica. La natura flessibile dello Statuto rese possibile la trasformazione della monarchia costituzionale italiana in una monarchia parlamentare ma anche,in seguito, la formazione dello Stato fascista.
- 立憲君主制（りっけんくんしゅせい, Template:Lang-en-short）とは、憲法によって規定された君主制である。
- Een constitutionele monarchie is een vorm van monarchie waarbij niet slechts de monarch of regent bepaalde bevoegdheden bezit, maar waar naast hem diverse andere ambten, eigen door de constitutie geattribueerde bevoegdheden bezitten. Deze constitutie kan geheel of gedeeltelijk neergelegd zijn in een geschreven grondwet, maar dat hoeft niet. Zo kent het Verenigd Koninkrijk wel een constitutionele monarchie, maar geen grondwet. Nederland en België zijn voorbeelden van constitutionele monarchieën; een parlementaire constitutionele monarchie of constitutionele parlementaire monarchie om precies te zijn, een combinatie van een constitutionele monarchie en een parlementaire democratie. Dit wil zeggen dat de macht ligt bij de monarch, de ministers en bij het parlement. Wel is in het Nederlands en het Belgisch systeem de macht van de monarch zeer beperkt. Volgens het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden art. 2 is de monarch onschendbaar en zijn de ministers verantwoordelijk. De ministers dragen dus de verantwoordelijkheid voor het doen en laten van de monarchen, ministeriële verantwoordelijkheid genoemd.
- Et konstitusjonelt monarki er en styreform etablert under et konstitusjonelt system som anerkjenner en nedarvet eller valgt monark som statsoverhode. Moderne konstitusjonelle monarkier har vanligvis innført konseptet av et tredelt maktssystem, der monarken er leder for den utøvende grenen. Hvor en monark har absolutt makt, er systemet kjent som et absolutt monarki. Lovene i et absolutt monarki kan være totalt forskjellige fra de i et konstitusjonelt monarki. Et konstitusjonelt monarki er nesten alltid kombinert med representativt demokrati og representerer teoriene om herredømme som plasserer herredømmet i hendene på befolkningen og de som ser tradisjonens rolle i styreteori. Selv om kongen eller dronningen kan bli regnet som statsoverhode, er det statsministeren, hvis makt kommer direkte eller indirekte fra valg, som faktisk styrer landet. Med dette kan statsministeren tilsidesette monarkens vilje. Selv om dagens konstitusjonelle monarkier stort sett er representative demokratier, har ikke dette alltid vært tilfellet i historien. Det har vært monarkier som har fungert med grunnlover som var fascistiske (eller kvasi-fascistiske), som tilfellet var i Japan og Italia, eller der hvor styret blir utført av et militært diktatur, som tilfellet er i Thailand. I noen konstitusjonelle monarkier arves tronen, mens andre, som Malaysia, er valgmonarkier.
- Monarchia konstytucyjna - forma władzy w państwie, gdzie jej zakres, zarówno dotyczący monarchy (władcy) jak i organów przedstawicielskich ludu (np. wybranych posłów), określany jest w konstytucji. Władca pełni tu zazwyczaj funkcję reprezentacyjną, niż faktycznie sprawuje rządy, choć dziewiętnastowieczne monarchie konstytucyjne zazwyczaj dawały monarsze realną, choć ograniczoną władzę. Monarchia parlamentarna jest jedną z form monarchii konstytucyjnej.
- Monarchia parlamentarna - forma ustroju politycznego, w którym głową państwa jest monarcha, który współdzieli władzę z parlamentem. We współczesnych europejskich monarchiach parlamentarnych kompetencje króla są jednak ograniczone do funkcji reprezentacyjnych, a realną władzę sprawuje demokratycznie wyłaniany parlament i rząd, na którego czele stoi premier. W ten sposób takie państwo de facto nabiera cech republiki demokratycznej, a monarchiczna forma rządów staje się tu jedynie dekoracją. Obowiązuje zasada rex regnat, sed non gubernat — "król panuje, ale nie rządzi". Jest formą rządów, w której uprawnienia monarchy i parlamentu są ściśle określone przepisami prawa. Monarchia parlamentarna jest odmianą monarchii konstytucyjnej. Ustrój ten zaczął się po raz pierwszy kształtować w Anglii, poczynając od przyjęcia Magna Carta w 1215 r. przez okres wojen domowych w XVII wieku aż po objęcie władzy przez dynastię Stuartów. Chcąc uchronić się przed próbami przywrócenia absolutyzmu, parlament uchwalił akt prawny, na mocy którego nikogo nie można było aresztować bez nakazu sądowego i przedstawienia mu zarzutów. W wydanej w 1689 r. Deklaracji praw narodu angielskiego ostatecznie określono zakres władzy monarchy i parlamentu. Odtąd o armii i finansach państwa samodzielnie decydował parlament. Ustrój ten stopniowo dalej ograniczał władzę królewską aż do stanu współczesnego.
- Uma monarquia constitucional ou monarquia parlamentarista é um sistema político que reconhece um monarca eleito ou hereditário como chefe do Estado, mas em que uma constituição (série de leis fundamentais) limita os poderes do monarca. A chefia de Estado é exercida por um monarca; a chefia de Governo por um primeiro-ministro ou o presidente do Conselho de Ministros, a ele cabendo o verdadeiro encargo do Poder Executivo e a direção das políticas interna e externa do país, além da administração civil e militar, de acordo com as leis e a Constituição nacionais. Existe, também, um Poder moderador chefiado pelo Monarca. As monarquias constitucionais modernas obedecem freqüentemente a um sistema de separação de poderes, e o monarca é o chefe (simbólico) do poder executivo.
- Konstitutionell monarki är en statsform med en monark som statschef, men där denne har mer eller mindre begränsade befogenheter, tydligt reglerade i en konstitution eller genom praxis, jämfört med vad som är fallet i en absolut monarki. I de flesta fallen har de konstitutionella monarkierna utvecklats till parlamentariska monarkier som innebär att monarkens befogenheter begränsas av att regeringen utses av riksdagen och utövar större och avgörande delen av regeringsmakten (i överensstämmelse med folksuveränitetsprincipen). Det har vanligen skett genom att utvecklingen gått ditåt i praktiken. Ibland har utvecklingen också slutgiltigt kodifierats i konstitutionen, dvs. skrivits in där. Vanligen har parlamentets starka maktställning, t. ex. över statsbudgeten och genom kontrollmakten över regeringen liksom andra historiska orsaker, bidragit till parlamentarismen, t. ex. i Storbritannien, Norge m. fl.
- Конституцио́нная мона́рхия — «ограниченная» монархия, при которой власть монарха ограничена конституцией или набором фундаментальных законодательных актов. Конституционные монархии делятся на два вида: представительные или дуалистические монархии, и монархии парламентарные. И в тех, и в других монарх делит власть с парламентом, но в то время, как в первых за ним остается вся исполнительная власть, во вторых она осуществляется правительством, ответственным перед парламентом. Обычным юридическим способом ограничения власти монарха является постановление, что никакое его повеление не имеет силы, пока оно не контрассигновано соответствующим министром. При этом в монархии первого типа министры ответственны только перед самим монархом, и им же назначаются или смещаются; обязанность монарха подчиняться парламенту в законодательной сфере гарантируется в таких государствах (хотя весьма недостаточно, как это доказывает пример Пруссии в эпоху конфликта 1862—1866 г. ) правом парламента вотировать бюджет. В монархиях второго типа министры ответственны перед парламентом и несмотря на то, что их назначение выполняется монархом, снятие министров с должности может инициироваться парламентскими вотумами недоверия. В государствах последнего типа у монарха осталось очень мало реальной власти. Никакое его желание, даже такое частное, как относительно помилования преступника, фактически не может быть исполнено, если оно вызывает недовольство парламента. Иногда парламенты даже ограничивают свободу монархов в их частных делах. Юридически за монархом остается громадная власть: и окончательное утверждение законов, и их исполнение, и назначение и смещение всех чиновников, и объявление войны, и заключение мира — все это лежит на нём, однако он может выполнять всё это лишь в согласии с волей народа, выражаемой парламентом. Монарх «царствует, но не управляет»; однако и он представляет своё государство, является его символом. Было бы неправильно сказать, что в таких государствах активная роль монарха сведена к нулю: являясь главным представителем государства и исполнителем воли народа, он несёт различные функции, важные в особенности в области иностранной политики, а также в моменты кризисов и конфликтов в области внутренней. Примеры дуалистической монархии: Кувейт, ОАЭ. Конституционные монархии: Великобритания, Нидерланды, Бельгия, Дания, Норвегия, Швеция, Испания, Лихтенштейн, Люксембург, Монако, Андорра, Япония, Камбоджа, Малайзия, Таиланд, Бутан, Лесото, Канада, Австралия, Новая Зеландия, Папуа - Новая Гвинея, Тонга, Соломоновы острова, Гренада, Ямайка, Сент-Винсент и Гренадины, Сент-Китс и Невис, Марокко, Иордания. При написании этой статьи использовался материал из Энциклопедического словаря Брокгауза и Ефрона (1890—1907).
- 君主立宪制，或称“虚君共和”（有爭議的中文翻譯），是相對於君主獨裁制的一种国家体制。君主立宪是在保留君主制的前提下，通过立宪，树立人民主权、限制君主权力、实现事務上的共和主義理想但不採共和政体。其特点是国家元首是一位君主（皇帝、国王、大公等等，教皇有时也被看做是一个君主）。与其他国家元首不同的是，一般君主是终身制的，君主的地位从定义上就已经高于国家的其他公民（这是君主与一些其他元首如独裁者的一个区别，一般独裁者将自己定义为公民的一员，但出于客观需要他必须掌权为国家服务），往往君主属于一个特别的阶层（贵族），此外世袭制也往往是君主的一个特点（不过在这一点上也有例外）。 君主虽然是国家的元首，但君主的权利與产生的方式，會依各個國家的制度而不同；縱使是同一個國家，往往在不同时期，君主的產生方式與權利範圍也各不相同。
- Fichier:Form of government constitutional monarchy. png Monarchie constitutionnelleModèle:Légende Modèle:Légende ]] Une monarchie constitutionnelle est un type de régime politique qui reconnaît un monarque élu ou héréditaire comme chef de l'État, mais où une constitution limite ses pouvoirs. Les monarchies constitutionnelles modernes sont le plus souvent des monarchies parlementaires avec un système de séparation des pouvoirs où le monarque est le chef symbolique du pouvoir exécutif. Ce pouvoir est en pratique dévolu à un premier ministre nommé par le monarque, et devant avoir le soutien du Parlement, envers lequel, son gouvernement est seul responsable. Le monarque, indépendant des partis politiques, dispose de prérogatives constitutionnelles afin d'exercer son rôle éminemment symbolique en tant que garant de la Constitution et de la démocratie, de l'unité nationale et de l'intégrité territoriale, mais aussi en tant que symbole de la continuité historique de l'État, représentant et garant de ses intérêts à l'étranger. Il peut également avoir un droit de regard, de conseil et d'avertissement sur la politique menée par le gouvernement, présider les séances du conseil des ministres, et être un arbitre, en cas de crise politique ou gouvernementale. De ce fait, il joue un rôle neutre et peut servir de médiateur, c'est en cela que le monarque est un Modèle:Citation selon Benjamin Constant. Ainsi, le monarque parlementaire règne mais ne gouverne pas, ou pour reprendre la formule exacte d' Adolphe Thiers : Modèle:Citation Le monarque héréditaire peut être roi ou reine, comme dans la plupart des monarchies européennes, mais aussi grand-duc ou grande-duchesse, comme au Luxembourg, prince, comme à Monaco ou au Liechtenstein, émir, comme au Koweït, ou empereur, comme au Japon.
|
