| dbpprop:abstract
|
- Connotation is a subjective cultural and/or emotional coloration in addition to the explicit or denotative meaning of any specific word or phrase in a language, i.e. emotional association with a word.
- Der Ausdruck Konnotation (vom lat. Präfix con-, „mit-“, „zusammen-“, und notatio, „Anmerkung“) ist ein mehrdeutiger Ausdruck insbesondere der Logik und der Sprachwissenschaft. In der Logik bezeichnet er den Begriffsinhalt und in der Sprachwissenschaft die Nebenbedeutung.
- La connotació és el conjunt de significats subjectius associats a una determinada paraula, en oposició al significat de la denotació, més o menys objectiu i identificat sovint amb la definició del diccionari. Les connotacions poden ser culturals o personals. Per exemple, un colom té el significat denotatiu d'animal però en la nostra societat s'associa a la pau. Per a un determinat individu, però, pot significar altres coses segons la seva experiència particular. La connotació està a l'origen de molts recursos literaris, com la metàfora.
- Konotace je vedle základního pojmového významu druhotná, asociativní významová složka nějakého výrazu. Může jít buď o takzvané nepojmové rysy významu nebo o obsahové rozšíření základního (prototypického) významu (extenzivní význam). Jeden výraz mívá obvykle více denotací. Konotace odrážejí kontext jazykového projevu i vztah uživatelů jazyka k okolní realitě a mohou být jak pozitivní, tak i negativní. Např. slovo vůl může znamenat zvíře, ale v jiném významu může mít i negativní konotace (hlupák nebo prosťáček).
- En semántica, se denomina significado connotativo al que poseen las palabras y expresiones cuando se les da un significado personal e individual subjetivo que no figura en el diccionario y por lo tanto se opone a la denotación o significado objetivo. Es, pues, el significado en el plano saussuriano del habla. Por ejemplo, la palabra lluvia posee el significado connotativo de "tristeza" o "melancolía". Otro ejemplo seria, en la frase "una vida de perros". La denotación sería la vida de los animales (perros), pero casi nunca, usamos ese significado. La connotación podría ser tener una vida vaga, floja, mala. Muchas palabras, pues, poseen un significado casi por entero connotativo.
- Konnotaatio tarkoittaa yleiskielessä sanan lisämerkitystä tai vivahdetta. Esimerkiksi sanoilla määrätietoinen ja jääräpäinen on suunnilleen sama merkitys, mutta konnotaatio on erilainen: miellämme määrätietoisen myönteiseksi mutta jääräpäisen kielteiseksi termiksi. Kiertoilmaus eli eufemismi on useissa tapauksissa konnotaation tarkoituksellista käyttöä. Tällöin kiertoilmauksella haetaan positiivisia tai ainakin loukkaamattomia konnotaatioita: kuolemisen sijasta voidaan puhua pois nukkumisesta ja alkoholismin sijasta henkilökohtaisesta ongelmasta. Toisaalta neutraali näkökulma edellyttää voimakkaiden konnotaatioiden välttämistä. Mm. naistutkimuksessa on selvitetty konnotaatioihin kätkettyä piiloviestintää. Logiikassa ja semiotiikassa erotetaan konnotaatio eli käsitesisällys denotaatiosta eli merkityksestä.
- La parola connotazione indica i significati che vengono attribuiti ad una parola insieme al suo significato basilare. Si tratta dunque di un insieme di attributi stilistici ed affettivi (sfumature peggiorative, migliorative o anche eufemistiche). Per fare un esempio si può distinguere, nella parola volpe, tra due piani: Denotazione: si tratta del senso proprio del termine, come si può trovare in un testo descrittivo, dunque un mammifero carnivoro caratterizzato da determinate proprietà. Connotazione: si tratta dei sensi figurati legati al termine: la parola ha connotati di furbizia, che a seconda del contesto possono essere positivi o negativi, spesso legati alla coscienza popolare e letteraria di una o più comunità linguistiche (si pensi alle storie raccontate nella raccolta Roman de Renart). Secondo John Stuart Mill una parola va considerata come connotativa se indica, oltre ad un oggetto, anche le sue proprietà, mentre non lo è se si limita a indicare il solo oggetto oppure soltanto una proprietà. La stessa parola o parole simili possono avere una connotazione diversa a seconda del luogo o della lingua. Ad esempio, la parola Polacke ha una connotazione negativa in tedesco; la parola neutrale sarebbe Pole (cittadino della Polonia); simili considerazioni valgono anche per altre lingue, mentre in italiano il termine polacco non è legato a particolari connotazioni. Queste possono peraltro variare da individuo ad individuo.
- De connotatie (of bijklank) van een woord of kleine woordgroep is de ermee verbonden voorstellingen (vooronderstelling), vaak van emotionele aard, buiten de eigenlijke betekenis van het woord ofwel denotatie. Het woord connotatie is etymologisch verwant met het Latijnse connotatio. Het woord connotatie is een taalkundig begrip. In het dagelijks taalgebruik worden meestal de termen gevoelswaarde of associatie gebruikt. Elke letter, elk woord dat geschreven, uitgesproken en gedacht is, heeft een emotionele aard en betekenis, die buiten de directe betekenis van het woord ligt. De filosofische vraag rijst dan: Wat is de eigenlijke betekenis van een teken, woord, begrip, enzovoort? Hoewel connotatie en denotatie twee verschillende begrippen zijn, kunnen ze niet los van elkaar worden gezien. Bijvoorbeeld: de denotatie van het woord minderheid is "een groep personen die minder dan de helft van het totaal aantal personen vormt". Het woord minderheid heeft daarnaast echter verscheidene (vooral negatieve) connotaties, want het veelal gebruikt in pregnante zin om te verwijzen naar buitenstaanders en/of een onderdrukte groep (in het bijzonder een etnisch-culturele minderheid). Connotatie is wat equivalentie onderscheidt van synonymie. Twee woorden binnen dezelfde taal zijn elkaars synoniem als ze exact dezelfde denotatie hebben, terwijl de connotatie kan verschillen. De woorden ros en knol zijn beide synoniemen van paard, maar met verschillende connotaties. Hebben twee of meer synoniemen bovendien dezelfde connotatie, dan zijn het tevens elkaars equivalenten. Het verschil in gebruik hangt voornamelijk af van de schrijfstijl en het register; zo is bijvoorbeeld verloskundige een wat eigentijdser woord dan vroedvrouw, en heeft daardoor een iets andere connotatie. Een woord heeft vaak verschillende connotaties bij één denotatie.
- Konotacja W logice Wprowadzone przez J. S. Milla bardziej techniczne określenie zwrotu "znaczenie nazwy". Treść charakterystyczna nazwy N (zespół cech charakterystyczny dla zakresu nazwy N, taki, że przysługuje wszystkim desygnatom tej nazwy i tylko im) stanowi konotację nazwy N (treść językową) wtedy i tylko wtedy, gdy, dowolna osoba O, znająca i stosująca konwencje języka J, do którego należy rozpatrywana nazwa N, poinformowana o tym, że jakiś przedmiot p ma wszystkie cechy zawarte w treści nazwy N, może poprawnie rozstrzygnąć, czy dany przedmiot p jest desygnatem nazwy N. Znaczenie nazwy, najogólniej rzecz biorąc, jest to sposób posługiwania się tą nazwą przez ludzi. Konotacja - cechy współoznaczane łącznie przez nazwę, tworzące jej treść, sens; (współ)oznaczenie zespołu cech wyrazu, kojarzących się wtórnie z jego gł. znaczeniem; tworzy warstwę skojarzeniową słowa Konotacja dotyczy znaczeń, które powstają dzięki odniesieniu elementów znaczących do szerszych kontekstów kulturowych; znaczenie znaku obejmuje tutaj skojarzenie z innymi kulturowymi kodami znaczenia; w zależności od wykorzystanego subkodu „świnia” może konotować niemiłego policjanta albo męskiego szowinistę; opisuje trzy różne sposoby działania znaku; jest oparta na interakcji, ponieważ znak spotyka się tutaj z emocjami i wartościami kulturowymi jego użytkowników, a znaczenie przez niego budowane nabiera walorów subiektywnych; interpretant ulega wpływowi interpretującego i wpływowi obiektu, czy znaku; czynnikiem krytycznym konotacji jest element znaczący (signifiant) on jest wyznacznikiem konotacji; konotacja ukazuje w jaki sposób dane miejsce zostało sfotografowane (park w słoneczny dzień albo ulica w strugach deszczu). Źródło: Semiologia w teorii komunikacji
- Коннота́ция (позднелатинское connotatio, от лат. con — вместе и noto — отмечаю, обозначаю) — сопутствующее значение языковой единицы. Коннотация включает дополнительные семантические или стилистические элементы, устойчиво связанные с основным значением в сознании носителей языка. Коннотация предназначена для выражения эмоциональных или оценочных оттенков высказывания и отображает культурные традиции общества. Коннотации представляют собой разновидность прагматической информации, отражающей не сами предметы и явления, а определённое отношение к ним.
- Ett ords konnotation är dess betydelse eller dess abstrakta definition. Motsatsen, denotationen, är alla de föremål som ordet syftar på. Konnotationen till ordet flicka är ung kvinna, denotationen är alla flickor, d.v.s. alla de miljontals människor som kan åsyftas när man säger ordet flicka. Konnotation är synonymt med begreppet intension eller begreppsinnehåll; denotation är synonymt med extension (begreppsomfång). Distinktionen ska inte utan vidare jämställas med Freges begreppspar mening (Sinn) och referens (Bedeutung). Inom logik och filosofisk semantik har begreppen använts sedan John Stuart Mill. Inom lingvistisk semantik kan konnotera även betyda beteckna. Inom normalprosan kan ordet användas i betydelsen betydelse, bibetydelse, innebörd: Under uppslagsordet foulard (sjal) talas det exempelvis om siden men inte ett ord om Yassir Arafat eller om sjalars religiösa konnotationer och de aktuella klädproblemen för muslimska flickor . Skall gå att registrera runtom i världen. Positiv konnotation för företaget och hjälp att fylla varumärkesbygget med innehåll. Inte ens i Mästersångarna i Nürnberg, vars antisemitiska konnotationer under ytans komiska anslag under senare år för övrigt dissekerats i detalj av forskare. I en vidare bemärkelse har denotation/konnotation använts i betydelsen bokstavlig eller ursprunglig betydelse resp. kulturell, symbolisk, överförd betydelse: Ta till exempel James Bond. Ur en denotativ synvinkel är han hjälten i ett antal populära agentromaner och agentfilmer. Men konnotationerna kring James Bond omfattar sådant som sexism, rasism, egendomliga föreställningar om det engelska, Bonds personliga idiosynkrasier, brittiska säkerhetstjänsten, kalla kriget, föreställningar om amerikaner och ryssar etcetera.
- Коннотація — сумарне чи тотальне значення слова, як описове так і емоційне. У лінгвістиці використовується для опису супутнього емоційно-експресивного значення мовної одиниці пов'язаного та доповнюючого описове значення. У філософії та логіці використовується у дещо вужчому значенні, а саме конотацією терміну є набір властивостей що їх посідають усі об'єкти із розширення терміну. Наприклад конотацією терміну «хмарочос» є набір ознак, властивих усім будинкам понад певну висоту.
|
| rdfs:comment
|
- Connotation is a subjective cultural and/or emotional coloration in addition to the explicit or denotative meaning of any specific word or phrase in a language, i.e. emotional association with a word.
- Der Ausdruck Konnotation (vom lat. Präfix con-, „mit-“, „zusammen-“, und notatio, „Anmerkung“) ist ein mehrdeutiger Ausdruck insbesondere der Logik und der Sprachwissenschaft. In der Logik bezeichnet er den Begriffsinhalt und in der Sprachwissenschaft die Nebenbedeutung.
- La connotació és el conjunt de significats subjectius associats a una determinada paraula, en oposició al significat de la denotació, més o menys objectiu i identificat sovint amb la definició del diccionari. Les connotacions poden ser culturals o personals. Per exemple, un colom té el significat denotatiu d'animal però en la nostra societat s'associa a la pau. Per a un determinat individu, però, pot significar altres coses segons la seva experiència particular.
- Konotace je vedle základního pojmového významu druhotná, asociativní významová složka nějakého výrazu. Může jít buď o takzvané nepojmové rysy významu nebo o obsahové rozšíření základního (prototypického) významu (extenzivní význam). Jeden výraz mívá obvykle více denotací. Konotace odrážejí kontext jazykového projevu i vztah uživatelů jazyka k okolní realitě a mohou být jak pozitivní, tak i negativní. Např.
- En semántica, se denomina significado connotativo al que poseen las palabras y expresiones cuando se les da un significado personal e individual subjetivo que no figura en el diccionario y por lo tanto se opone a la denotación o significado objetivo. Es, pues, el significado en el plano saussuriano del habla. Por ejemplo, la palabra lluvia posee el significado connotativo de "tristeza" o "melancolía". Otro ejemplo seria, en la frase "una vida de perros".
- Konnotaatio tarkoittaa yleiskielessä sanan lisämerkitystä tai vivahdetta. Esimerkiksi sanoilla määrätietoinen ja jääräpäinen on suunnilleen sama merkitys, mutta konnotaatio on erilainen: miellämme määrätietoisen myönteiseksi mutta jääräpäisen kielteiseksi termiksi. Kiertoilmaus eli eufemismi on useissa tapauksissa konnotaation tarkoituksellista käyttöä.
- La parola connotazione indica i significati che vengono attribuiti ad una parola insieme al suo significato basilare. Si tratta dunque di un insieme di attributi stilistici ed affettivi (sfumature peggiorative, migliorative o anche eufemistiche). Per fare un esempio si può distinguere, nella parola volpe, tra due piani: Denotazione: si tratta del senso proprio del termine, come si può trovare in un testo descrittivo, dunque un mammifero carnivoro caratterizzato da determinate proprietà.
- De connotatie (of bijklank) van een woord of kleine woordgroep is de ermee verbonden voorstellingen (vooronderstelling), vaak van emotionele aard, buiten de eigenlijke betekenis van het woord ofwel denotatie. Het woord connotatie is etymologisch verwant met het Latijnse connotatio. Het woord connotatie is een taalkundig begrip. In het dagelijks taalgebruik worden meestal de termen gevoelswaarde of associatie gebruikt.
- Konotacja W logice Wprowadzone przez J. S. Milla bardziej techniczne określenie zwrotu "znaczenie nazwy".
- Коннота́ция (позднелатинское connotatio, от лат. con — вместе и noto — отмечаю, обозначаю) — сопутствующее значение языковой единицы.
- Ett ords konnotation är dess betydelse eller dess abstrakta definition. Motsatsen, denotationen, är alla de föremål som ordet syftar på. Konnotationen till ordet flicka är ung kvinna, denotationen är alla flickor, d.v.s. alla de miljontals människor som kan åsyftas när man säger ordet flicka. Konnotation är synonymt med begreppet intension eller begreppsinnehåll; denotation är synonymt med extension (begreppsomfång).
- Коннотація — сумарне чи тотальне значення слова, як описове так і емоційне. У лінгвістиці використовується для опису супутнього емоційно-експресивного значення мовної одиниці пов'язаного та доповнюючого описове значення.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
