The Congress of Berlin (13 June - 13 July 1878) was a meeting of the European Great Powers' and the Ottoman Empire's leading statesmen in Berlin in 1878. In the wake of the Russo-Turkish War of 1877–78, the meeting's aim was to reorganize the countries of the Balkans. Otto von Bismarck, who led the Congress, undertook to balance the distinct interests of the United Kingdom, Russia and Austria-Hungary.

PropertyValue
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • The Congress of Berlin (13 June - 13 July 1878) was a meeting of the European Great Powers' and the Ottoman Empire's leading statesmen in Berlin in 1878. In the wake of the Russo-Turkish War of 1877–78, the meeting's aim was to reorganize the countries of the Balkans. Otto von Bismarck, who led the Congress, undertook to balance the distinct interests of the United Kingdom, Russia and Austria-Hungary. As a consequence, however, differences between Russia and Austria-Hungary intensified, as did the nationality question in the Balkans. The congress was aimed at the revision of the Treaty of San Stefano and at keeping Constantinople in Ottoman hands. It effectively disavowed Russia's victory over the decaying Ottoman Empire in the Russo-Turkish War. The Congress of Berlin returned to the Ottoman Empire territories that the previous treaty had given to the Principality of Bulgaria, most notably Macedonia. The congress formally recognized the independence of the de facto sovereign states of Montenegro, Serbia and Romania, as the 27th-29th free states of the world.
  • Der Berliner Kongress war eine Versammlung von Vertretern der europäischen Großmächte Deutsches Reich, Österreich-Ungarn, Frankreich, Vereinigtes Königreich, Italien und Russisches Reich sowie des Osmanischen Reiches, auf der die Balkankrise beendet und eine neue Friedensordnung für Südosteuropa ausgehandelt wurde. Der in Berlin stattfindende Kongress begann am 13. Juni 1878 und endete am 13. Juli 1878 mit der Unterzeichnung des Berliner Vertrags.
  • El Congrés de Berlín de 1878 fou una assemblea diplomàtica dels representants de diversos estats europeus sota la presidència d'Otto von Bismarck, Canceller d'Alemanya amb el propòsit de reorganitzar la zona dels Balcans després de la Guerra Russo-Turca de 1877–1878. També pretenia copsar els interessos d'Anglaterra, Rússia i Àustria-Hongria en la zona. Van haver-hi representants del Regne Unit, Àustria-Hongria, França, Alemanya, Itàlia, Rússia i l'imperi Otomà. Delegats de Grècia, Romania, Sèrbia i Montenegro van assistir a les sessions que tractaven sobre els seus estats, però no eren integrants del congrés. El tractat resultant fou signat el 23 de juliol, i modificà el Tractat de San Stefano amb el qual el Regne Unit i Àustria-Hongria no eren conformes.
  • Berlínský kongres byl mezinárodním setkáním svolaným k vyřešení Východní krize z let 1877-1878.
  • El Congreso de Berlín de 1878, fue una asamblea diplomática de los representantes de varios estados europeos bajo la presidencia de Otto von Bismarck, Canciller de Alemania con el propósito de reorganizar la zona de los Balcanes tras la Guerra Ruso-Turca de 1877–1878. Así como armonizar los interés de Inglaterra, Rusia y Austria-Hungría en la zona. Estuvieron presentes el Reino Unido, el Imperio Austrohúngaro, Francia, Alemania, Italia, Rusia y el Imperio Otomano. Delegados de Grecia, Rumania, Serbia y Montenegro asistieron en las sesiones que trataban sobre sus estados, pero no eran integrantes del congreso. El tratado resultante firmado el 23 de julio, modifica al Tratado de San Stefano con el que Reino Unido y el Imperio Austrohúngaro no estaban conformes.
  • Berliinin kongressi (13. kesäkuuta – 13. heinäkuuta 1878) oli sen ajan suurvaltojen huippukokous, joka päätti Balkanin kansojen ja valtioiden kohtalosta Venäjän keisarikunnan ja Osmanien valtakunnan välisen sodan jälkeen. Kongressia johti Otto von Bismarck. Venäjä ja Ottomaanit olivat jo solmineet maaliskuussa 1878 San Stefanon rauhansopimuksen, joka liitti Venäjään itäosan Armeniaa ja loi suur-Bulgarian, johon kuului 3/5 Balkanista. Kongressi mitätöi joitakin siinä tehtyjä päätöksiä: antoi ottomaaneille takaisin Istanbulin ja joitakin Bulgarian osia kuten Makedonian. Samalla vahvistettiin Montenegron ja Serbian itsenäisyys. Sen sijaan Bosnia todettiin Itävalta-Unkarin miehittämäksi. Kongressin varsinaiset osallistujamaat olivat Brittiläinen imperiumi, Itävalta-Unkari, Ranska, Saksa, Italia, Venäjä ja Osmanien valtakunta. Kreikan, Romanian, Serbian ja Montenegron lähettiläät saivat osallistua omien maidensa asioiden käsittelyyn, mutta eivät olleet kongressin täysivaltaisia jäseniä.
  • Le Congrès des Nations de Berlin est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au 13 juillet 1878, par les représentants des puissances européennes, grâce aux efforts de Benjamin Disraeli visant à réviser le traité de San Stefano.
  • Fájl:Berliner kongress. jpg Anton von Werner: A berlini kongresszus A Berlini kongresszus az 1878-as San Stefanó-i békeszerződést megváltoztató nagyhatalmi konferencia neve. 1878. június 1. és július 13. között ülésezett.
  • Il Congresso di Berlino si svolse dal 13 giugno al 13 luglio 1878 nella capitale tedesca. Fu promosso dall'Austria e accettato dalle altre potenze europee per rettificare il trattato di Pace di Santo Stefano, con il quale la Russia, dopo aver sconfitto la Turchia nella Guerra del 1877-1878, aveva accresciuto il suo potere nei Balcani. Il Congresso rettificò, rispetto alla Pace di Santo Stefano, la destinazione dei territori turchi in Europa: ridimensionò e divise la nascente Bulgaria, satellite della Russia, e stabilì l’amministrazione austriaca della Bosnia. Confermò invece l’indipendenza della Romania, della Serbia e del Montenegro. La Germania, che fece da mediatrice, per aver scongiurato la grave crisi fra la Russia e l’Austria, aumentò il suo prestigio ma incrinò i suoi rapporti con la Russia che non fu soddisfatta dei negoziati. La Turchia, pur perdendo estesi territori, limitò i danni rispetto alla Pace di Santo Stefano. Oltre alla Russia, alla Turchia, all'Austria e alla Germania, al Congresso di Berlino parteciparono la Gran Bretagna, la Francia e l'Italia. Le decisioni prese costituirono il Trattato di Berlino.
  • ベルリン会議（ベルリンかいぎ 1878年6月13日 - 1878年7月13日）は、露土戦争の結果起こった国際紛争解決のために、ドイツのビスマルクが主催した国際会議。イギリス、フランス、ドイツ、オーストリア・ハンガリー帝国、ロシア、イタリア、オスマン帝国の7か国が参加し、バルカン半島の新独立国の領域が決定された。
  • Tijdens het Congres van Berlijn in 1878 wordt onder leiding van de Duitse rijkskanselier Otto von Bismarck de zogenaamde Oosterse kwestie opgelost. Tijdens de Russisch-Turkse oorlog (1877-1878) maakte Groot-Brittannië zich zorgen over haar aandelen in het Suez-kanaal. Na afloop van deze oorlog had Rusland de Turken de Vrede van San Stefano opgelegd, die Rusland en Bulgarije de macht over de Balkan zou verschaffen. De verdere inname van Centraal-Azië door Rusland stond de grote Europese machten bovendien niet aan. Oostenrijk-Hongarije en Engeland protesteerden en al snel dreigde een oorlog. Bismarck had hier geen behoefte aan, en nodigde daarom Engeland, Frankrijk, Rusland, Oostenrijk-Hongarije, Italië en Turkije uit op het Congres van Berlijn. Hier zou de kwestie worden opgelost en de wereld opnieuw worden ingedeeld. Officieel zouden alle mogendheden op voet van gelijkheid aan tafel zitten. In feite kwamen slechts de landen aan het woord die Bismarck aan het woord wilde laten. De Turken waren slechts uitgenodigd om hun grondgebied af te staan, en werden verder genegeerd en vernederd. Een van hun afgevaardigden, Mehmed Ali Pasha, was van huis uit een Duitser en werd om die reden door Bismarck als verrader gezien en consequent genegeerd. Andere landen mochten al blij zijn als hun diplomaten op culturele evenementen rondom de conferentie aanwezig mochten zijn. Slechts de Grieken werd het veroorloofd een halfuur te spreken. De Roemenen konden dit slechts via hun beschermheer Italië, en Bulgarije via Rusland. Servië had het bij de Russen verbruid en werd vrijwel genegeerd. De Franse expansieplannen in Afrika worden aangekaart. Groot-Brittannië en Italië klagen over de Russische invloed in de Middellandse Zee. Oostenrijk-Hongarije en Italië zijn ongelukkig met de Russische uitbreiding in de Balkan. De Vrede van San Stefano, werd als eerste gematigd. Rusland wordt gedwongen het grootste deel van zijn overwinningen af te staan aan de grootmachten. Bismarck bemiddelt en Groot-Bulgarije wordt verdeeld onder Turkije, Servië en Roemenië. Zuid-Bulgarije, beter bekend als Oost-Roemelië, wordt aan de Turkse sultan teruggegeven. Slechts een klein semi-onafhankelijk Noord-Bulgarije blijft over. Oostenrijk-Hongarije wordt tot ongenoegen van Servië belast met het toezicht op Bosnië en Herzegovina. Meteen na het congres trekken Oostenrijkse troepen Bosnië en Herzegovina binnen. Daar worden ze niet gezien als bevrijders van het Turkse juk, maar als vijanden. Aan Oostenrijkse zijde vallen vele doden en gewonden. In Wenen worden allerlei noodhospitalen ingericht, onder andere in het paleis Schönbrunn. Tegen de wil van Turkije neemt Groot-Brittannië Cyprus in bezit. Als compensatie voor het Russische verlies wordt dat land de Kaukasus aangeboden. En omdat de Fransen hier een probleem in zien wordt hun Tunesië aangeboden. Thessalië wordt aan Griekenland gegeven, de Dobroedzja gaat naar Roemenië, maar dat land moet dan wel Bessarabië afstaan aan Rusland. Bismarck had zijn doel bereikt. Groot-Brittannië was namelijk tevredengesteld met Cyprus en Frankrijk met Afrika (wat het land hopelijk zou afleiden van het verdriet over het verlies van Elzas-Lotharingen), terwijl de Oostenrijkse bondgenoot een deel van de koek kreeg en daarmee sterker aan Duitsland werd gebonden. Toch was er wrevel: Rusland was teleurgesteld over Bulgarije, terwijl Engeland en Oostenrijk vonden dat het al veel te veel kreeg. De Turken waren boos en voelden wrevel tegen alle grootmachten, terwijl de Britten zorgelijk naar de Franse uitbreiding in Afrika keken. Er was vrede, maar de Europese machten waren tegen elkaar uitgespeeld. De kans op een anti-Duitse coalitie was hierdoor kleiner dan ooit.... en dat was natuurlijk precies Bismarcks bedoeling!
  • Berlin-kongressen i 1878 ble holdt på initiativ av Otto von Bismarck i Berlin, hvor representanter for stormaktene Tyskland, Østerrike-Ungarn, Frankrike, Italia, Storbritannia, Russland og Det osmanske riket var tilstede. Formålet var å revidere Traktaten fra San Stefano. Kongressen førte til Berlin-traktaten. Russland hadde manipulert den opprinnelige avtalen etter seieren over Det Osmanske rike i Den russisk-tyrkiske krigen 1877-1878, for å skape et svært stort Bulgaria, formelt underlagt Det osmanske rike, men åpenbart under sterk russisk innflytelse. Denne staten hadde tilgang til Det ægeiske hav og utgjorde en stor del av Makedonia. De andre stormaktene, særlig Storbritannia, kunne ikke akseptere dette.
  • Kongres berliński – konferencja zorganizowana w Berlinie w dniach od 13 czerwca do 13 lipca 1878 przez główne mocarstwa europejskie w celu rewizji warunków traktatu pokojowego w San Stefano, zawartego 3 marca tego samego roku, który zakończył wojnę Rosji z Turcją Osmańską.
  • O Congresso de Berlim foi uma reunião de líderes estadistas das grandes potências europeias e o Império Otomano em Berlim, em 1878. Na sequência da Guerra russo-turca de 1877–1878, o objetivo da reunião foi o de reorganizar os países dos Balcãs. Otto von Bismarck, que conduziu o Congresso, se comprometeu a equilibrar os diferentes interesses da Grã-Bretanha, Rússia e Áustria-Hungria. Como consequência, no entanto, as diferenças entre a Rússia e a Áustria-Hungria foi intensificada, tal como as questões de nacionalidade dos Balcãs. O congresso teve como objetivo a revisão do Tratado de San Stefano e manter Constantinopla em mãos otomanas. É efetivado com a vitória da Rússia sobre o decadente Império Otomano na Guerra russo-turca de 1877-1878. O Congresso de Berlim redistribuíu de volta para o Império Otomano certos territórios búlgaros que o tratado anterior tinha dado ao Principado da Bulgária, mais notavelmente a Macedónia. O congresso reconheceu formalmente a independência de fato dos Estados soberanos de Montenegro, Sérvia e Roménia.
  • Congresul de la Berlin a fost o întâlnire a principalelor puteri europene ale vremii şi reprezentanţi ai Imperiului Otoman. Congresul s-a desfăşurat în urma conflictului dintre Imperiul Ţarist şi cel Otoman şi a avut drept scop principal reorganizarea Ţărilor Balcanice. Cancelarul Otto von Bismarck a fost cel care a încercat să echilibreze balanţa între interesele divergente avute în zonă de Imperiul Britanic, cel Austro-Ungar şi cel Rus.
  • Файл:Berliner kongress. jpg Anton von Werner. Берлинский конгресс. Берли́нский конгре́сс 1878 года (1 июня — 1 июля) — международный конгресс, созванный для пересмотра условий Сан-Стефанского мирного договора 1878, завершившего русско-турецкую войну 1877—1878. Завершился подписанием Берлинского трактата. На условия Сан-Стефанского мирного договора последовала резкая критика со стороны европейских держав. Лондон считал наилучшей границей Болгарии Балканский хребет. Австро-Венгрия заявила о нарушениях прежних австро-русских соглашений. Австро-Венгрия и Англия, выступали против усиления позиций России на Балканах, против национального освобождения славянских народов Балканского полуострова, особенно против образования там крупного славянского государства — Болгарии. Было очевидно, что Россия начинать новую войну против коалиции была не в состоянии. Поддержки со стороны Германии также нельзя было ожидать. В частных беседах с русским послом в Германии Бисмарк рекомендовал согласиться на обсуждение условий договора на международном конгрессе. Оказавшись в изоляции, Петербург вынужден был признать договор предварительным и пойти на его пересмотр на Берлинском конгрессе. В работе конгресса приняли участие представители России, Англии, Австро-Венгрии и Германии. Присутствовали также делегации Франции, Италии и Турции. На конгресс были приглашены представители Греции, Ирана, Румынии, Черногории и Сербии. И вновь, как и в начале 1860-х, в России было принято решение имитировать угрозу британской морской торговле и дальним подступам к британской Индии. Однако это давление (или его имитация) на Индию в глубине Азии не помогло русской дипломатии на конгрессе. Берлинскому конгрессу предшествовал ряд соглашений. 18(30) мая 1878 состоялось секретное англо-русское соглашение, которое предопределило в общих чертах условия пересмотра Сан-Стефанского договора. 23 мая (4 июня) Англия подписала секретный договор с Турцией об оборонительном союзе — Кипрскую конвенцию, по которой Великобритания получила право на оккупацию Кипра и право на контроль над проведением турецким правительством реформ в Малой Азии. Англия же обязалась отстоять «силой оружия» границы в Азии, если Россия потребует их исправления вне пределов, определенных в Сан-Стефано. Англо-австрийское соглашение 25 мая (6 июня) также определило общую линию поведения для обоих держав на конгрессе. Председательствовал на конгрессе германский канцлер Бисмарк. Важнейшие вопросы обычно предварительно решались на частных совещаниях представителей Германии, Англии, Австро-Венгрии и России, делегации которых возглавляли соответственно Бисмарк, премьер-министр Б. Биконсфилд, министр иностранных дел Д. Андраши и канцлер А.  М.  Горчаков. Споры шли в основном о Болгарии, территорию которой, определённую Сан-Стефанским договором, Австро-Венгрия и Англия желали урезать до минимума, о Боснии и Герцеговине, на которые претендовала Австро-Венгрия, и о территории в Закавказье, отошедшей от Турции к России, против чего протестовала Англия. Бисмарк объявил себя нейтральным посредником, но на деле поддерживал требования Австро-Венгрии и Англии, вынудив Россию принять большую их часть.
  • Berlinkongressen, en på Österrikes förslag och efter tyska regeringens inbjudan i Berlin 13 juni - 13 juli 1878 hållen sammankomst. Här deltog representanter för de sex dåvarande stormakterna och Osmanska riket, för att ordna förhållandena i Östeuropa på ett för några makter (särskilt Storbritannien och Österrike) mera tillfredsställande sätt än vad som skett i den mellan Ryssland och Osmanska riket 3 mars samma år slutna freden i San Stefano. Fullmäktiga var: för Tyska riket furst Bismarck, som valdes till ordförande, statsministern von Bülow och furst von Hohenlohe-Schillingsfürst, för Österrike-Ungern greve Andrássy, greve Károlyi och baron Haymerle, för Frankrike Waddington, greve de Saint-Vallier samt Paul L. Desprey, för Storbritannien lord Beaconsfield (Disraeli), markisen av Salisbury och lord Odo Russell, för Italien greve Corti och greve de Launay (ambassadör till Berlin), för Ryssland furst Gortjakov, greve Sjuvalov och baron d'Oubril, för Osmanska riket Karatheodori Pascha, Mehmed Ali Pascha och Sadullah Bey. Dessutom infann sig för Grekland ministern Deligiannis, för Rumänien ministrarna Brătianu och Kogălniceanu, för Serbien ministern Jovan Ristić, för Montenegro senatspresidenten Bozo Petrovitj samt armeniska biskopar och persiska sändebudet Malcom Khan. Representanterna för dessa mindre stater fick tillträde endast till de sessioner, som avhandlade deras länders angelägenheter. Resultatet av kongressens förhandlingar blev 64 stycken 13 juli undertecknade artiklar, den s.k. "Berlinfreden", av följande huvudsakliga innehåll. Bulgarien delades i ett självständigt, men till Höga porten tributpliktigt furstendöme Bulgarien och en under sultanens överhöghet stående provins Öst-Rumelien. Osmanska riket avträdde till Ryssland städerna Kars, Ardahan och Batum med områden och till Persien staden Kotur med område samt förpliktade sig att utan dröjsmål vidta de reformer, som de lokala behoven i de av armenier bebodda provinserna erfordrade, och garantera armenierna skydd mot tjerkesser och kurder. Österrike-Ungern erhöll på brittiskt förslag mandatet att "besätta och förvalta" provinserna Bosnien och Hercegovina. Rumänien, Serbien och Montenegro förklarades oberoende; de båda senare fick sina områden utvidgade. Sydligaste delen av Bessarabien återgavs åt Ryssland, och Dobrudsja förenades i stället med Rumänien. Grekland hänvisades rörande områdesutvidgning till direkt uppgörelse med Osmanska riket, med löfte om stormakternas bemedling. Höga porten förband sig att i alla delar av riket genomföra religionsfrihet och borgerlig jämlikhet. Fördraget, som utföll till Rysslands nackdel jämfört med det tidigare fördraget i San Stefano, innebar ett slut på Trekejsarförbundet mellan Ryssland, Tyskland och Österrike-Ungern.
  • Берлінський конгрес — міжнародний конгрес, відбувся 1 — 1 1878 р. , скликаний для перегляду умов Сан-Стефанський мирного договору 1878, що відсумував Російсько-турецьку війну 1877—1878 рр. Ініціаторами конгресу були Австро-Угорщина та Англія, які виступили проти посилення позицій Росії на Балканах, проти національного визволення слов'янських народів Балканського півострова, особливо проти утворення великої слов'янської держави — Болгарії. Росія під загрозою війни з Англією та Австро-Угорщиною, ослаблена щойно завершеною війною з Туреччиною і не підтримана Німеччиною, була змушена погодитися на скликання конгресу. У роботі конгресу взяли участь представники Росії, Англії, Австро-Угорщини, Німеччини. Були присутні також делегації Франції, Італії та Туреччини. На конгрес були запрошені представники Греції, Ірану, Румунії, Чорногорії, Сербії. Берлінському конгресу передував ряд угод. 18 1878 відбулася секретна англо-російська угода, що зумовила в загальних рисах умови перегляду Сан-Стефанський договору. 23 травня Англія підписала секретну конвенцію з Туреччиною, за якою Туреччина передавала їй важливий стратегічний пункт — острів Кіпр, Англія ж зобов'язалася захищати турецькі володіння в Азії. Англо-австрійська угода 25 травня визначила загальну лінію поведінки обох держав на конгресі. Головував на конгресі німецький канцлер Бісмарк. Найважливіші питання зазвичай попередньо вирішувались на приватних нарадах представників Німеччини, Англії, Австро-Угорщини та Росії, делегації яких очолювали відповідно Бісмарк, прем'єр-міністр Бенджамін Дізраелі, міністр закордонних справ Д. Андраші та канцлер А. М. Горчаков. Суперечки йшли в основному з приводу Болгарії, територію якої, визначену Сан-Стефанський договором, Австро-Угорщина і Англія бажали урізати до мінімуму, про Боснію та Герцоговину, на які претендувала Австро-Угорщина, і про території у Закавказзі, яке відійшло від Туреччини до Росії, проти чого протестувала Англія. Підсумком конгресу стало підписання Берлінського трактату, за яким Болгарію було поділено на три частини; Фракія та Албанія залишались за Туреччиною; визнана незалежність Чорногорії, Сербії та Румунії.
  • 柏林会议（德语：Berliner Kongress）是指1878年在德国柏林举行的会议。与会国包括欧洲强国与奥斯曼帝国。在俄土戰爭后，强国希望重建巴尔干半岛的秩序。因此，德国首相俾斯麦代表德国举行会议，邀请各国出席，以平衡英国、俄罗斯与奥匈帝国的利益。会后，俄奥关系却渐渐变差，而巴尔干民族问题并没有得到完满解决。 经过回教帝国数个世纪的统治，保加利亚与数个主要信奉东正教的斯拉夫国家终于在会后获得强国确认，成为独立民族国家。会议目的主要是修改〈圣斯特凡诺条约〉的条款，让土耳其保得住君士坦丁堡。此举防止俄罗斯在打败土国后，向巴尔干扩张。 最后，与会国家签订了〈柏林条约〉。罗马尼亚、塞尔维亚与黑山获得独立；保加利亚得到自治；波斯尼亞黑塞哥維那划归奥地利管理。;1878年〈柏林條約〉 保加利亞分為三部分：保加利亞（獲得自治權）、東魯米利亞（Eastern Rumelis）（仍屬土耳其擁有，但有自治權）及馬其頓（Macedonia）（歸還土耳其） 俄國仍持有比薩拉比亞（Bessarabia） 英國獲得地中海東部的塞浦路斯（Cyprus） 承認塞爾維亞、羅馬尼亞及蒙特內哥羅的獨立 波士尼亞及赫塞哥維那名義上仍由土耳其統治，在行政上則歸奧地利統治
dbpprop:hasPhotoCollection
rdf:type
rdfs:comment
  • The Congress of Berlin (13 June - 13 July 1878) was a meeting of the European Great Powers' and the Ottoman Empire's leading statesmen in Berlin in 1878. In the wake of the Russo-Turkish War of 1877–78, the meeting's aim was to reorganize the countries of the Balkans. Otto von Bismarck, who led the Congress, undertook to balance the distinct interests of the United Kingdom, Russia and Austria-Hungary.
  • Der Berliner Kongress war eine Versammlung von Vertretern der europäischen Großmächte Deutsches Reich, Österreich-Ungarn, Frankreich, Vereinigtes Königreich, Italien und Russisches Reich sowie des Osmanischen Reiches, auf der die Balkankrise beendet und eine neue Friedensordnung für Südosteuropa ausgehandelt wurde. Der in Berlin stattfindende Kongress begann am 13. Juni 1878 und endete am 13. Juli 1878 mit der Unterzeichnung des Berliner Vertrags.
  • El Congrés de Berlín de 1878 fou una assemblea diplomàtica dels representants de diversos estats europeus sota la presidència d'Otto von Bismarck, Canceller d'Alemanya amb el propòsit de reorganitzar la zona dels Balcans després de la Guerra Russo-Turca de 1877–1878. També pretenia copsar els interessos d'Anglaterra, Rússia i Àustria-Hongria en la zona. Van haver-hi representants del Regne Unit, Àustria-Hongria, França, Alemanya, Itàlia, Rússia i l'imperi Otomà.
  • Berlínský kongres byl mezinárodním setkáním svolaným k vyřešení Východní krize z let 1877-1878.
  • El Congreso de Berlín de 1878, fue una asamblea diplomática de los representantes de varios estados europeos bajo la presidencia de Otto von Bismarck, Canciller de Alemania con el propósito de reorganizar la zona de los Balcanes tras la Guerra Ruso-Turca de 1877–1878. Así como armonizar los interés de Inglaterra, Rusia y Austria-Hungría en la zona. Estuvieron presentes el Reino Unido, el Imperio Austrohúngaro, Francia, Alemania, Italia, Rusia y el Imperio Otomano.
  • Berliinin kongressi (13. kesäkuuta – 13. heinäkuuta 1878) oli sen ajan suurvaltojen huippukokous, joka päätti Balkanin kansojen ja valtioiden kohtalosta Venäjän keisarikunnan ja Osmanien valtakunnan välisen sodan jälkeen. Kongressia johti Otto von Bismarck. Venäjä ja Ottomaanit olivat jo solmineet maaliskuussa 1878 San Stefanon rauhansopimuksen, joka liitti Venäjään itäosan Armeniaa ja loi suur-Bulgarian, johon kuului 3/5 Balkanista.
  • Le Congrès des Nations de Berlin est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au 13 juillet 1878, par les représentants des puissances européennes, grâce aux efforts de Benjamin Disraeli visant à réviser le traité de San Stefano.
  • Fájl:Berliner kongress. jpg Anton von Werner: A berlini kongresszus A Berlini kongresszus az 1878-as San Stefanó-i békeszerződést megváltoztató nagyhatalmi konferencia neve. 1878. június 1. és július 13. között ülésezett.
  • Il Congresso di Berlino si svolse dal 13 giugno al 13 luglio 1878 nella capitale tedesca. Fu promosso dall'Austria e accettato dalle altre potenze europee per rettificare il trattato di Pace di Santo Stefano, con il quale la Russia, dopo aver sconfitto la Turchia nella Guerra del 1877-1878, aveva accresciuto il suo potere nei Balcani.
  • ベルリン会議（ベルリンかいぎ 1878年6月13日 - 1878年7月13日）は、露土戦争の結果起こった国際紛争解決のために、ドイツのビスマルクが主催した国際会議。イギリス、フランス、ドイツ、オーストリア・ハンガリー帝国、ロシア、イタリア、オスマン帝国の7か国が参加し、バルカン半島の新独立国の領域が決定された。
  • Tijdens het Congres van Berlijn in 1878 wordt onder leiding van de Duitse rijkskanselier Otto von Bismarck de zogenaamde Oosterse kwestie opgelost. Tijdens de Russisch-Turkse oorlog (1877-1878) maakte Groot-Brittannië zich zorgen over haar aandelen in het Suez-kanaal. Na afloop van deze oorlog had Rusland de Turken de Vrede van San Stefano opgelegd, die Rusland en Bulgarije de macht over de Balkan zou verschaffen.
  • Berlin-kongressen i 1878 ble holdt på initiativ av Otto von Bismarck i Berlin, hvor representanter for stormaktene Tyskland, Østerrike-Ungarn, Frankrike, Italia, Storbritannia, Russland og Det osmanske riket var tilstede. Formålet var å revidere Traktaten fra San Stefano. Kongressen førte til Berlin-traktaten.
  • Kongres berliński – konferencja zorganizowana w Berlinie w dniach od 13 czerwca do 13 lipca 1878 przez główne mocarstwa europejskie w celu rewizji warunków traktatu pokojowego w San Stefano, zawartego 3 marca tego samego roku, który zakończył wojnę Rosji z Turcją Osmańską.
  • O Congresso de Berlim foi uma reunião de líderes estadistas das grandes potências europeias e o Império Otomano em Berlim, em 1878. Na sequência da Guerra russo-turca de 1877–1878, o objetivo da reunião foi o de reorganizar os países dos Balcãs. Otto von Bismarck, que conduziu o Congresso, se comprometeu a equilibrar os diferentes interesses da Grã-Bretanha, Rússia e Áustria-Hungria.
  • Congresul de la Berlin a fost o întâlnire a principalelor puteri europene ale vremii şi reprezentanţi ai Imperiului Otoman. Congresul s-a desfăşurat în urma conflictului dintre Imperiul Ţarist şi cel Otoman şi a avut drept scop principal reorganizarea Ţărilor Balcanice. Cancelarul Otto von Bismarck a fost cel care a încercat să echilibreze balanţa între interesele divergente avute în zonă de Imperiul Britanic, cel Austro-Ungar şi cel Rus.
  • Файл:Berliner kongress. jpg Anton von Werner. Берлинский конгресс. Берли́нский конгре́сс 1878 года (1 июня — 1 июля) — международный конгресс, созванный для пересмотра условий Сан-Стефанского мирного договора 1878, завершившего русско-турецкую войну 1877—1878.
  • Berlinkongressen, en på Österrikes förslag och efter tyska regeringens inbjudan i Berlin 13 juni - 13 juli 1878 hållen sammankomst. Här deltog representanter för de sex dåvarande stormakterna och Osmanska riket, för att ordna förhållandena i Östeuropa på ett för några makter (särskilt Storbritannien och Österrike) mera tillfredsställande sätt än vad som skett i den mellan Ryssland och Osmanska riket 3 mars samma år slutna freden i San Stefano.
  • Берлінський конгрес — міжнародний конгрес, відбувся 1 — 1 1878 р. , скликаний для перегляду умов Сан-Стефанський мирного договору 1878, що відсумував Російсько-турецьку війну 1877—1878 рр.
rdfs:label
  • Congress of Berlin
  • Berliner Kongress
  • Congrés de Berlín
  • Berlínský kongres
  • Congreso de Berlín de 1878
  • Berliinin kongressi
  • Congrès de Berlin
  • Berlini kongresszus
  • Congresso di Berlino
  • ベルリン会議 (1878年)
  • Congres van Berlijn
  • Berlin-kongressen
  • Kongres berliński
  • Congresso de Berlim (1878)
  • Congresul de la Berlin
  • Берлинский конгресс
  • Berlinkongressen
  • Берлінський конгрес
  • 1878年柏林會議
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryConflict/territory of
is dbpedia-owl:territory of
is dbpprop:establishedEvent of
is dbpprop:event of
is dbpprop:redirect of
is dbpprop:territory of
is owl:sameAs of