Coleman Randolph Hawkins was an American jazz tenor saxophonist. Hawkins was the first important jazz musician to use the instrument. As Joachim E. Berendt explained, "there were some tenor players before him, but the instrument was not an acknowledged jazz horn".
| Property | Value |
|---|
| dbpedia-owl:Artist/genre
| |
| dbpedia-owl:Artist/instrument
| |
| dbpedia-owl:MusicalArtist/associatedBand
| |
| dbpedia-owl:MusicalArtist/associatedMusicalArtist
| |
| dbpedia-owl:MusicalArtist/background
|
- non_vocal_instrumentalist
|
| dbpedia-owl:Person/birthDate
| |
| dbpedia-owl:Person/birthName
| |
| dbpedia-owl:Person/deathDate
| |
| dbpedia-owl:Person/homeTown
| |
| dbpedia-owl:Person/individualisedPnd
| |
| dbpedia-owl:associatedBand
| |
| dbpedia-owl:associatedMusicalArtist
| |
| dbpedia-owl:background
|
- non_vocal_instrumentalist
|
| dbpedia-owl:birthDate
| |
| dbpedia-owl:birthName
| |
| dbpedia-owl:deathDate
| |
| dbpedia-owl:genre
| |
| dbpedia-owl:homeTown
| |
| dbpedia-owl:instrument
| |
| dbpedia-owl:thumbnail
| |
| dbpprop:abstract
|
- Coleman Randolph Hawkins was an American jazz tenor saxophonist. Hawkins was the first important jazz musician to use the instrument. As Joachim E. Berendt explained, "there were some tenor players before him, but the instrument was not an acknowledged jazz horn". While Hawkins is most strongly associated with the swing music and big band era, he began playing professionally at the age of 12, but had had a role in the development of bebop in the 1940s, Lester Young, who was called "Pres", in a 1959 interview with The Jazz Review, said "As far as I'm concerned, I think Coleman Hawkins was the President first, right? As far as myself, I think I'm the second one. " Miles Davis once said: "When I heard Hawk I learned to play ballads. " Hawkins was nicknamed "Hawk" and sometimes "Bean".
- Coleman „Hawk“ Hawkins war ein Jazzmusiker. Er gilt als „Vater“ des Tenorsaxophonspiels und war neben Lester Young einer der ersten stilbildenden Solisten auf dem Instrument. In seiner von 1922 bis 1969 währenden Karriere spielte er auch immer wieder mit den Avantgardisten ihrer Zeit. Sein Spitzname war Hawk und auch Bean.
- Coleman Randolph Hawkins byl významný jazzový tenorsaxofonista. Hudební publicista E. Berendt o něm napsal: „Před ním bylo několik jazzových saxofonistů, tenorsaxofon ale stále nebyl považován za významný jazzový nástroj. ” S Hawkinsen je silně spojen vývoj swingu a bigbandová éra. Hawkins začal profesionálně hrát začátkem 20. let 20. století, ale stál také u vzniku bebopu ve čtyřicátých letech. V padesátých a šedesátých letech patřil k avantgardním jazzovým hudebníkům.
- Coleman Hawkins fue un saxofonista (tenor) y clarinetista estadounidense de jazz. Fundamentalmente conocido como saxofonista, Hawkins es un intérprete clásico del jazz cuyo estilo se mantuvo siempre dentro de los límites del swing y del bop. En una época en que el saxo era considerado un instrumento nuevo, usado hasta el momento en el vodevil y como un pobre sustituto del trombón en los desfiles de orquestas, Hawkins ayudó a que desarrollase su propio sonido como instrumento con una clara asociación con la música jazz.
- Coleman Hawkins lempinimeltään Hawk tai Bean oli yhdysvaltalainen tenorisaksofonisti, joka oli tärkeä saksofonin jazz-käytön uranuurtajia ja jota siksi pidetään jazz-saksofonin isänä. Hawkinsin ura alkoi toden teolla vuonna 1922, kun Mamie Smith kuuli hänen soittavan Kansas Cityssä ja palkkasi hänet Jazz Hounds-yhtyeeseensä, jonka kanssa hän teki ensimmäiset levytyksensä vuonna 1923. Hawkins siirtyi vuonna 1924 Fletcher Hendersonin orkesteriin, jossa soitti seuraavan kymmenen vuoden ajan. Vuonna 1934 hän muutti Eurooppaaan, missä hän muun muassa levytti Benny Carterin, Django Reinhardtin ja Stéphane Grappellin kanssa. Toisen maailmansodan syttyessä Hawkins palasi Yhdysvaltoihin ja siirtyi 1940-luvulla soittamaan uutta bebop-jazzia. Hawkins palkkasi Thelonious Monkin orkesteriinsa ja teki myös varhaisia bebop-levytyksiä Dizzy Gillespien kanssa. Myös Miles Davis ja Max Roach soittivat hänen yhtyeessään uransa alkuvaiheessa.
- Coleman Hawkins, dit Bean (haricot), était un musicien américain, saxophoniste ténor de jazz. Il fut l’un des solistes majeurs du middle jazz. Il est le premier saxophoniste ténor à avoir su donner dans les années 1920 un vrai son de qualité, plein et sensuel à cet instrument, qui n’était avant lui pas encore l’instrument emblématique du jazz et était peu utilisé dans ce genre. Il a ainsi inspiré plusieurs générations de saxophonistes. Ce son caractéristique ne fut remis en question que plus d’une décennie plus tard par l’autre saxophoniste ténor emblématique du middle jazz : Lester Young. Son interprétation du standard Body and Soul, enregistrée en 1939, considérée comme un modèle du genre d’improvisation jazz, proche de la perfection selon les spécialistes, fut un succès commercial.
- Coleman Hawkins è universalmente riconosciuto come il padre del sassofono jazz, e come il musicista che contribuito all'identificazione tra jazz e sassofono. Fino all'avvento del suo rivale Lester Young e dei bopper che (in parte) ne seguirono le orme stilistiche, il suono e il fraseggio di Coleman Hawkins definirono il sassofono jazz. Lester Young ricorda che la moglie di un musicicsta che lo ospitava gli suonava ogni giorno dischi di Hawkins perché egli imparasse a suonare come lui (cosa che Young non aveva la minima intenzione di fare). Anche negli anni successivi, fino alla sua morte ed oltre, i sassofonisti si differenziarono per la sonoritá alla Hawkins o alla Young. La sua interpretazione di "Body and Soul" del 1939 resta la massima per il brano e per l'era, alla pari di altri classici come "West End Blues" di Louis Armstrong
- コールマン・ホーキンス（Coleman Hawkins、1904年11月21日 - 1969年5月19日）は、アメリカ合衆国ミズーリ州出身のジャズ・サックス奏者。スウィング・ジャズ世代のミュージシャンとしては珍しく、第二次世界大戦後はビバップの分野で活躍し、サックス奏者に限らず、多くの後進ミュージシャンに影響を与えた。
- Coleman Randolph Hawkins was een Amerikaans jazzmuzikant. Hij was een van de pioniers van de jazzmuziek en heeft met name de saxofoon een hechte plaats binnen de jazz gegeven. Vandaar zijn bijnaam 'vader van de tenorsaxofoon'. Hij begon op 5-jarige leeftijd echter op piano en wat later ook op cello. Op zijn negende verjaardag kreeg hij een, toen in de de Verenigde Staten populaire en goedkope, C-melody sax. Hoewel wat kleiner dan een tenorsax toch een groot instrument voor een kind, maar de jonge Coleman was er bezeten van. Zijn kennis van muziek en zijn vermogen om muziek te lezen was groot en al met 12 jaar trad hij regelmatig met anderen op. Zijn grote kans kwam toen hij 16 was en hij door de toen razend populaire vaudeville-zangeres Mamie Smith voor haar showband werd gevraagd. Zijn moeder weigerde in eerste instantie om toestemming te geven, maar gaf twee jaar later toch toe. Hij speelde er zowel cello als saxofoon, waarbij hij de C-melody al snel inruilde voor de tenorsax. Zijn eerste standplaats was Chicago, in die tijd van de 'drooglegging' de eerste jazzstad waar ook bijna alle muzikanten vanuit New Orleans naartoe getrokken waren. Onder deze muzikanten waren onder andere King Oliver, Jelly Roll Morton en Louis Armstrong. Bovendien was Chicago de stad was waar jonge blanke musici als Benny Goodman, Bix Beiderbecke en Glenn Miller opgroeiden. Al snel speelde Hawkins ook met topmusici in New York. Hij verliet Mamie Smith in 1923 om onder meer te gaan werken met Fletcher Hendersons orkest. Geïnspireerd door pionier Adrian Rollini bespeelde Coleman daar korte tijd ook de grote bassaxofoon en dubbelde hij ook regelmatig op klarinet en bariton. De tenor zou echter zijn grote liefde blijven. Het was in deze periode dat zijn spel tot rijpheid kwam en zijn naam voorgoed werd gevestigd. Een jaar lang maakte ook Armstrong deel uit van de Henderson-band en al bleven de twee solisten afstandelijk ten opzichte van elkaar, toch zullen ze elkaar zeker gestimuleerd hebben. In 1934 was Hawkins aan verandering toe en vertrok naar Engeland voor een engagement met het toen beroemde orkest van Jack Hylton. Een jaar later had Hylton een tournee in Duitsland waar toen al geen zwarte Amerikanen werden toegelaten. Daarom reisde hij door naar Nederland, met regelmatige uitstapjes naar Parijs en Zwitserland. Gelukkig zijn in die periode veel platen gemaakt, onder andere met het Nederlandse orkest The Ramblers met zang van Annie de Reuver en met musici als Django Reinhardt en Stéphane Grappelli. Net voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog keerde Hawkins in 1939 naar New York terug, waar hij op 1 oktober in Kelly's Stables Body and Soul opnam, dat hem op slag wereldfaam opleverde, ook buiten jazzkringen. Hij ging nu zijn meest vruchtbare periode in en met alle groten van de jazz maakte hij de ene opnamesessie na de andere, met name ook met jonge muzikanten die een nieuwe muziekvorm hadden bedacht: bebop. Zijn muzikale smaak was zeer gevarieerd en hij bezat veel platen van Chopin en Schumann tot Mahler en Strauss, maar Bach was ongetwijfeld zijn grootste favoriet en diens muziek hield hij ook altijd aan jonge musici als voorbeeld voor. Hij was zelf een goed pianist en speelde ook veel klassiek op zijn Steinway vleugel. Als saxofoon koesterde hij het zwaar vergulde exemplaar dat hij persoonlijk van Maurice Selmer, directeur van de gelijknamige saxofoon'fabriek', had ontvangen. Eind jaren veertig maakte Hawkins' stilistische voorbeeldfunctie (G. Slagmolen sprak van 'een superbe sonore swingstijl') plaats voor die van zijn vibratoloos spelende tegenspeler Lester Young om na het door Miles Davis geïnstigeerde tijdperk van de 'cool'-jazz weer aantoonbaar te worden in het spel van Sonny Rollins en (eind jaren 60) Archie Shepp. Dit neemt niet weg, dat hij in de jaren 50 een prominente rol speelde in het reizende muzikale 'circus' van Norman Granz met zijn fameuze 'Jazz at the Philharmonic'. Daarnaast waren er de, vaak eveneens door Granz georganiseerde, festivals zoals het meest beroemde in Newport. En in 1959 werd door hem de zoveelste versie van Body and Soul gespeeld, die voor veel kenners geldt als nog beter dan het 'origineel'. Feit is dat Hawkins (of 'Bean', zoals hij vaak werd aangeduid) ook in deze periode dingen heeft neergezet, zoals zijn prachtige solo's op het Benny Carter-album "Further Definitions" en met het orkest van Duke Ellington. Vanaf zijn zestigste werd echter wel een gestage neergang ingezet en ging hij zichzelf verwaarlozen. Altijd al een zware drinker at hij nu nauwelijks meer en dronk alleen nog maar. Spelen deed hij nog steeds, maar zwaar leunend tegen een piano, omdat hij anders niet meer overeind bleef. In plaats van zijn altijd zeer verzorgde uiterlijk waren zijn kleren nu verkreukeld en zijn haren ongekamd, zijn ogen leeg en starend. Hij stierf op 65-jarige leeftijd. Er is geen tweede voorbeeld van een jazzmusicus, die zonder zijn eigen stijl te verloochenen in de voorste gelederen is blijven spelen tot aan zijn dood toe, onder meer als jongeman samen met de jonge Louis Armstrong, later met de topbopper Dizzy Gillespie en in de jaren zestig met John Coltrane. Zijn absorptievermogen was te danken aan een verbluffende muzikale intelligentie.
- Coleman «Hawk» Hawkins var en amerikansk jazzmusiker, kjent som en av verdens ledende. Hawkins var oppvokst i Chicago og Topeka, Kansas, og spilte tidlig med Mamie Smith's «Jazz Hounds» (1922-23) og Wilbur Sweatman, før han i New York City var i Fletcher Henderson's orkester (1924-34) på Cotton Club, og i perioden 1925-26 utviklet sin avanserte stil inspirert av bandkollega Louis Armstrong. Derpå fulgte soloperioden 1934-39 i Europa der han blant annet spilte med Arne Hülphers orkester, medvirket på innspillinger med Hot Club of France, Django Reinhardt og Stephane Grappelli (1937), samt spilte med gjestende amerikanere som Benny Carter, Joe Coleman og Arthur Briggs. (Honeysuckle Rose av Fats Waller, 1934; 207 KB, 12 sekund) Tilbake i USA, spilte han inn sin mest kjente solo på Body and Soul (1939), ble kåret til årets utøver av Down Beat, samt skrev filmmusikk til Stormy Weather (1943). Samtidig endret han kurs til den nye bebop-stilen, startet egne besetninger (1944) med Thelonious Monk piano, Miles Davis trompet og Max Roach bass. Hawkins ledet den første bebop-innspilling med Dizzy Gillespie og Roach (1943), senere med J. J. Johnson, og Fats Navarro. Han opptrer alene på utgivelsen Picasso (1948). På 50-tallet spilte han i Jazz at the Philharmonic, og fulgte det stilmessige kjølvann av Charlie Parker og Lester Young, samt spilte inn med Ben Webster (1957). Han spilte med Roy Eldridge, Eric Dolphy, John Coltrane, såvel som Duke Ellington's orkester (1962). Hawkins var igjen, med Oscar Peterson's trio, på besøk i Stockholm (1967), og var aktiv inntil sin død, hvorpå hans liv ble biografert av John Chilton i The song of the Hawk (1990).
- Coleman Hawkins - amerykański muzyk jazzowy grający na saksofonie tenorowym.
- Coleman Randolph Hawkins (21 de novembro de 1904 - 19 de maio de 1969) é um músico norte-americano, foi quem transformou o saxofone em instrumento solo. Ele aprendeu piano aos 5 anos, ensinado pela mãe. Estudou violoncelo e, aos 9 anos, ganhou o primeiro sax-tenor. Antes dos 20 anos tocava na orquestra de Fletcher Henderson e com a cantora Mamie Smith. Coleman inventou técnicas de utilização do sax no jazz e se tornou uma estrela, com shows pelo EUA e Europa. Em 1939, gravou Body and Soul, considerada por muitos sua obra-prima, com arranjo diferente do original composto por Heyman, Sour, Eyton e Green. O disco que continha esta versão tornou-se um dos mais vendidos da história do jazz. Coleman, também conhecido como Hawk, esteve no Brasil em 1961 e gravou um disco de samba jazz, Desafinado.
- Коулмен Хоукинс, Коулмен «Хоук» Хоукинс — американский джазовый музыкант, один из известнейших тенор-саксофонистов.
- Coleman Randolph Hawkins, "The Hawk" född 21 november 1904 i Saint Joseph, Missouri, död 19 maj 1969 i New York City, New York, var en amerikansk jazzmusiker. Hawkins började som barn med att spela piano och cello men skiftade vid nio års ålder till tenorsaxofon. Redan som 16-åring arbetade han som professionell musiker och turnerade 1921-23 med bluessångerskan Mamie Smith. Parallellt började han också frilansa på inspelningar med orkesterledaren Fletcher Henderson i vars orkester han snart blev fast medlem och förblev så i tio år (1924-34). Han gjorde under denna tid också skivinspelningar med olika studiogrupper, däribland ett några uppmärksammade sidor med Red McKenzies grupp Mound City Blue Blowers 1929 och 1931. 1934-39 vistades Hawkins i Europa och framträdde i bland annat Storbritannien, Frankrike, Nederländerna och Sverige. Han gjorde under denna period skivinspelningar med åtskilliga europeiska jazzmusiker, däribland Django Reinhardt. Vid Hawkins framträdanden i Stockholm i april 1935 ackompanjerades han av Arne Hülphers orkester. Han spelade också på en privat tillställning hos amerikanske ambassadören inför bland annat kronprins Gustaf Adolf. Återkommen till USA framträdde Hawkins ett tag med ett eget storband men övergick snart till att främst framträda med mindre grupper. Under 1940- och 1950-talen framträdde han ofta med konsertturnén Jazz at the Philharmonic och turnerade åter i Europa (han uppträdde i Stockholm igen i oktober 1967). Han framträdde oavbrutet fram till ett par veckor före sin död. Hawkins speciella variationsrika improvisationsteknik har gjort honom till en av stilbildarna på hans instrument, tenorsaxofonen. Hans version av Body and Soul från 1939 räknas som ett av jazzens klassiska mästerverk.
|
| dbpprop:associatedActs
| |
| dbpprop:background
|
- non_vocal_instrumentalist
|
| dbpprop:birthName
| |
| dbpprop:born
| |
| dbpprop:died
| |
| dbpprop:genre
| |
| dbpprop:hasPhotoCollection
| |
| dbpprop:instrument
| |
| dbpprop:name
| |
| dbpprop:origin
| |
| dbpprop:reference
| |
| dbpprop:wikiPageUsesTemplate
| |
| dbpprop:wordnet_type
| |
| rdf:type
| |
| rdfs:comment
|
- Coleman Randolph Hawkins was an American jazz tenor saxophonist. Hawkins was the first important jazz musician to use the instrument. As Joachim E. Berendt explained, "there were some tenor players before him, but the instrument was not an acknowledged jazz horn".
- Coleman „Hawk“ Hawkins war ein Jazzmusiker. Er gilt als „Vater“ des Tenorsaxophonspiels und war neben Lester Young einer der ersten stilbildenden Solisten auf dem Instrument. In seiner von 1922 bis 1969 währenden Karriere spielte er auch immer wieder mit den Avantgardisten ihrer Zeit. Sein Spitzname war Hawk und auch Bean.
- Coleman Randolph Hawkins byl významný jazzový tenorsaxofonista. Hudební publicista E. Berendt o něm napsal: „Před ním bylo několik jazzových saxofonistů, tenorsaxofon ale stále nebyl považován za významný jazzový nástroj. ” S Hawkinsen je silně spojen vývoj swingu a bigbandová éra. Hawkins začal profesionálně hrát začátkem 20. let 20. století, ale stál také u vzniku bebopu ve čtyřicátých letech.
- Coleman Hawkins fue un saxofonista (tenor) y clarinetista estadounidense de jazz. Fundamentalmente conocido como saxofonista, Hawkins es un intérprete clásico del jazz cuyo estilo se mantuvo siempre dentro de los límites del swing y del bop.
- Coleman Hawkins lempinimeltään Hawk tai Bean oli yhdysvaltalainen tenorisaksofonisti, joka oli tärkeä saksofonin jazz-käytön uranuurtajia ja jota siksi pidetään jazz-saksofonin isänä. Hawkinsin ura alkoi toden teolla vuonna 1922, kun Mamie Smith kuuli hänen soittavan Kansas Cityssä ja palkkasi hänet Jazz Hounds-yhtyeeseensä, jonka kanssa hän teki ensimmäiset levytyksensä vuonna 1923.
- Coleman Hawkins, dit Bean (haricot), était un musicien américain, saxophoniste ténor de jazz. Il fut l’un des solistes majeurs du middle jazz. Il est le premier saxophoniste ténor à avoir su donner dans les années 1920 un vrai son de qualité, plein et sensuel à cet instrument, qui n’était avant lui pas encore l’instrument emblématique du jazz et était peu utilisé dans ce genre. Il a ainsi inspiré plusieurs générations de saxophonistes.
- Coleman Hawkins è universalmente riconosciuto come il padre del sassofono jazz, e come il musicista che contribuito all'identificazione tra jazz e sassofono. Fino all'avvento del suo rivale Lester Young e dei bopper che (in parte) ne seguirono le orme stilistiche, il suono e il fraseggio di Coleman Hawkins definirono il sassofono jazz.
- コールマン・ホーキンス（Coleman Hawkins、1904年11月21日 - 1969年5月19日）は、アメリカ合衆国ミズーリ州出身のジャズ・サックス奏者。スウィング・ジャズ世代のミュージシャンとしては珍しく、第二次世界大戦後はビバップの分野で活躍し、サックス奏者に限らず、多くの後進ミュージシャンに影響を与えた。
- Coleman Randolph Hawkins was een Amerikaans jazzmuzikant. Hij was een van de pioniers van de jazzmuziek en heeft met name de saxofoon een hechte plaats binnen de jazz gegeven. Vandaar zijn bijnaam 'vader van de tenorsaxofoon'. Hij begon op 5-jarige leeftijd echter op piano en wat later ook op cello. Op zijn negende verjaardag kreeg hij een, toen in de de Verenigde Staten populaire en goedkope, C-melody sax.
- Coleman «Hawk» Hawkins var en amerikansk jazzmusiker, kjent som en av verdens ledende. Hawkins var oppvokst i Chicago og Topeka, Kansas, og spilte tidlig med Mamie Smith's «Jazz Hounds» (1922-23) og Wilbur Sweatman, før han i New York City var i Fletcher Henderson's orkester (1924-34) på Cotton Club, og i perioden 1925-26 utviklet sin avanserte stil inspirert av bandkollega Louis Armstrong.
- Coleman Hawkins - amerykański muzyk jazzowy grający na saksofonie tenorowym.
- Coleman Randolph Hawkins (21 de novembro de 1904 - 19 de maio de 1969) é um músico norte-americano, foi quem transformou o saxofone em instrumento solo. Ele aprendeu piano aos 5 anos, ensinado pela mãe. Estudou violoncelo e, aos 9 anos, ganhou o primeiro sax-tenor. Antes dos 20 anos tocava na orquestra de Fletcher Henderson e com a cantora Mamie Smith. Coleman inventou técnicas de utilização do sax no jazz e se tornou uma estrela, com shows pelo EUA e Europa.
- Коулмен Хоукинс, Коулмен «Хоук» Хоукинс — американский джазовый музыкант, один из известнейших тенор-саксофонистов.
- Coleman Randolph Hawkins, "The Hawk" född 21 november 1904 i Saint Joseph, Missouri, död 19 maj 1969 i New York City, New York, var en amerikansk jazzmusiker. Hawkins började som barn med att spela piano och cello men skiftade vid nio års ålder till tenorsaxofon. Redan som 16-åring arbetade han som professionell musiker och turnerade 1921-23 med bluessångerskan Mamie Smith.
|
| rdfs:label
|
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- コールマン・ホーキンス
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Coleman Hawkins
- Хоукинс, Коулмен
- Coleman Hawkins
|
| owl:sameAs
| |
| skos:subject
| |
| foaf:depiction
| |
| foaf:name
| |
| foaf:page
| |
| is dbpedia-owl:MusicalArtist/associatedBand
of | |
| is dbpedia-owl:MusicalArtist/associatedMusicalArtist
of | |
| is dbpedia-owl:MusicalWork/artist
of | |
| is dbpedia-owl:Single/musicalArtist
of | |
| is dbpedia-owl:Single/musicalBand
of | |
| is dbpedia-owl:artist
of | |
| is dbpedia-owl:associatedBand
of | |
| is dbpedia-owl:associatedMusicalArtist
of | |
| is dbpedia-owl:musicalArtist
of | |
| is dbpedia-owl:musicalBand
of | |
| is dbpprop:artist
of | |
| is dbpprop:associatedActs
of | |
| is dbpprop:chronology
of | |
| is dbpprop:col
of | |
| is dbpprop:disambiguates
of | |
| is dbpprop:influences
of | |
| is dbpprop:recordedBy
of | |
| is dbpprop:redirect
of | |
| is owl:sameAs
of | |
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
