| dbpprop:abstract
|
- In geography and geology, a cliff is a significant vertical, or near vertical, rock exposure. Cliffs are formed as erosion landforms due to the processes of erosion and weathering that produce them. Cliffs are common on coasts, in mountainous areas, escarpments and along rivers. Cliffs are usually formed by rock that is resistant to erosion and weathering. Sedimentary rocks are most likely to form sandstone, limestone, chalk, and dolomite. Igneous rocks, such as granite and basalt also often form cliffs. An escarpment (or scarp) is a type of cliff, formed by the movement of a geologic fault, or a landslide. Most cliffs have some form of scree slope at their base. In arid areas or under high cliffs, these are generally exposed jumbles of fallen rock. In areas of higher moisture, a soil slope may obscure the talus. Many cliffs also feature tributary waterfalls or rock shelters. Sometimes a cliff peters out at the end of a ridge, with tea tables or other types of rock columns remaining. Given that a cliff need not be exactly vertical, there can be ambiguity about whether a given slope is a cliff or not, and also about how much of a certain slope to count as a cliff. For example, given a truly vertical rock wall above a very steep slope, one could count only the rock wall, or the combination. This makes listings of cliffs an inherently uncertain endeavor. Some of the largest cliffs on Earth are found underwater. For example, an 8000 meters drop over an only 4250 meter span can be found at a ridge sitting inside the Kermadec Trench. At lat.-34.363784, long.-178.220213, the water measures only 6 meters deep. At lat.-34.363736, long. -178.174210, the sea depth is 8006 meters. This includes a slope of c.70 degrees for over 5200 meters. --> The highest cliff in the world, is Nanga Parbat's Rupal Flank in the Himalayas, that rises 4600 meters above its base. According to some sources, the highest cliff in the world, about 1,340 m high, is the east face of Great Trango in the Karakoram mountains of northern Pakistan. This uses a fairly stringent notion of cliff, as the 1,340 m figure refers to a nearly vertical headwall; adding in a very steep approach brings the total height to over 1,600 m. The location of the world's highest sea cliffs depends also on the definition of 'cliff' that is used. The Guinness record books claim it is Kalaupapa, Hawaii, at 1,010 m high. Another contender is the north face of Mitre Peak, which drops 1683 metres to Milford Sound, New Zealand . These are subject to a less stringent definition, as the average slope of these cliffs at Kaulapapa is about 1.7, corresponding to an angle of 60 degrees, and Mitre Peak is similar. A more vertical drop into the sea can be found at Maujit Qaqarssuasia (also known as the 'Thumbnail') which is situated in the Torssakutak fjord area at the very tip of South Greenland and drops 1560m near-vertically. Considering a truly vertical drop, Mount Thor on Baffin Island in Arctic Canada is often considered the highest at 1,370 m (4,500 ft) high in total (the top 480 m is overhanging), and is said to give it the longest purely vertical drop on Earth at 1,250 m (4,100 ft). There is some doubt as to whether this height is exceeded by other cliffs on Baffin Island or in Greenland, however. The Ordnance Survey distinguish between cliffs (continuous line along the top edge with projections down the face) and outcrops (continuous lines along lower edge).
- Als Felswand wird eine sehr steile, durchgehend felsige Bergflanke bezeichnet. Ihr Neigungswinkel liegt zwischen 65° und 90°, kann aber auch überhängend (größer als 90°) sein. Die mächtigsten Felswände der Alpen erstrecken sich vertikal über 500 bis 1000 Meter, im Himalaya und den Anden auch mehr. Berühmte Steilwände der Alpen sind unter anderem die Eiger-Nordwand (Schweiz), die Dachstein-Südwände (Österreich) und die Ostwand der Rosengartenspitze (Südtirol). Am Fuß größerer Felswände lagern sich meist große Mengen von Gesteinsschutt ab, der durch laufende Erosion und vereinzelte Bergstürze entsteht. Markante Felswände erhalten oft einen Eigennamen nach ihren Eigenschaften. Häufig vertretene Namen sind z. B. „Lange Wand“ oder „Hohe Wand“, bzw. nach der Gesteinsfarbe „Weiße Wand“ oder „Rotwand“. Auch der Planet Mars weist zahlreiche steile Felswände auf, unter anderem im Bereich des großen Canyons Valles Marineris. Die Entstehung von Felswänden ist nicht auf harte Gesteine wie Granit, Gneis oder Dolomit beschränkt, sondern kann auch bei Schiefer und sogar Sandstein auftreten. Ihre Struktur hängt entscheidend von der Umlagerung der Gesteinsschichten im Zuge der Gebirgsbildung ab, ihre Haltbarkeit unter anderem von den im gewachsenen Fels auftretenden Klüften. Auch manche Löss-Terrassen von Weinbauregionen weisen bis zu zehn Meter hohe senkrechte Wände auf. Steile, teilweise überhängende Felsabstürze finden sich ferner in alpinen Schluchten und Klammen, die durch die Erosion des Wassers in tektonisch vorgeprägten Lineamenten entstehen. Verschiedene kleinere Felswände in den Voralpen dienen als Übungsobjekt für Kletterer und werden als Klettergärten bezeichnet. Siehe auch: Steilhang, Talus (Geologie), Faltung (Geologie) gewachsener Fels, Nordwand
- Un penya-segat és un accident geogràfic que consisteix en un pendent o vertical abrupta. Normalment s'al·ludeix a penya-segat quan està al costat de les costes, però també poden ser considerats com a tals els quals existeixen en muntanyes, falles i ribes dels rius. Quan un penya-segat costaner de forma tabular arriba a grans dimensions se li denomina faralló. Els penya-segats solen estar compostos per roques resistents a l'erosió i al desgast per l'acció atmosfèrica, generalment roques sedimentàries com la limonita, arenisca, calcària, dolomita, encara que també poden apreciar-se roques ígnies com el basalt o el granit en aquestes formacions. Un escarp és un cas particular de penya-segat, format pel moviment d'una falla tectònica o una ensulsiada. La majoria dels penya-segats acaben en forma de pendent en la seua base; en àrees àrides o sota grans penya-segats, el talús és generalment una acumulació de roques despreses, mentre que en àrees de major humitat, les roques del talús queden cobertes per un capa de terra compactada per la humitat, formant un sòl. Molts penya-segats també presenten cascades i grutes excavades en la base. De vegades els penya-segats moren al final d'una cresta, creant estructures pètries singulars. El penya-segat considerat com el més gran del món és la paret oriental de les Torres del Trango, en la serralada del Karakorum, amb 1.340 m d'altura, mentre que el major penya-segat costaner, amb 1.010 m, es localitza en Kaulapapa, Hawaii.
- Útes je ostré skalisko příkře vystupující nad okolí. Může se nacházet nad terénem v horách, nad pobřežím, vystupovat z moře nad hladinu, nebo z mořského dna a být skryt pod hladinou. Poslední typ útesů je velice nebezpečný pro lodě. Útesy mohou vznikat geologickými procesy nebo biologickými. Některé korálové útesy mohou být hodně dlouhé. Největší z nich je Velká útesová bariéra (Velký korálový útes), která se táhne v délce přes 2000 km podél severozápadního pobřeží Austrálie.
- Un acantilado es un accidente geográfico que consiste en una pendiente o vertical abrupta. Normalmente se alude a acantilado cuando está sobre la costa, pero también pueden ser considerados como tales los que existen en montañas, fallas y orillas de los ríos. Cuando un acantilado costero de forma tabular alcanza grandes dimensiones se le denomina farallón. Los acantilados suelen estar compuestos por rocas resistentes a la erosión y al desgaste por la acción atmosférica, generalmente rocas sedimentarias como la limonita, arenisca, caliza, dolomita, aunque también pueden apreciarse rocas ígneas como el basalto o el granito en estas formaciones. Un escarpe es un caso particular de acantilado, formada por el movimiento de una falla tectónica o un derrumbe. La mayoría de los acantilados acaban en forma de pendiente en su base; en áreas áridas o debajo de grandes acantilados, el talud es generalmente una acumulación de rocas desprendidas, mientras que en áreas de mayor humedad, las rocas del talud quedan cubiertas por un capa de tierra compactada por la humedad, formando un suelo. Muchos acantilados también presentan cascadas y grutas excavadas en la base. A veces los acantilados mueren al final de una cresta, creando estructuras pétreas singulares. Entre los acantilados costeros más altos del mundo se encuentran Thumbnail (al sur de Groenlandia, con cerca de 1500 metros sobre el mar) y uno situado en Kaulapapa (Hawái, con 1.010 metros). Entre los acantilados interiores más grandes del mundo se encuentran la cara Rupal del Nanga Parbat (Pakistán, con 4600 metros sobre la base), la pared oriental de las Torres del Trango (en la cordillera del Karakorum, Pakistán, con 1.340 m de altura de pared casi vertical) y el monte Thor (Isla de Baffin, Canadá, con 1250 metros de pared vertical con zonas extraplomadas).
- Une falaise est un escarpement rocheux créé par l'érosion le long d'une côte. On peut distinguer les falaises basses (hauteur inférieure à 2 mètres), les falaises moyennes (entre 2 et 10 mètres) et les falaises hautes (plus de 10 mètres). Les plus hautes falaises du monde, les Kahiwa Falls, se situent à Hawaii, sur l'île de Molokai, et font environ 610 mètres de haut. A Umilehi Point, elles atteignent 1 005 mètres au-dessus de l'océan Pacifique. Les falaises sont formées : soit par l'action d'une érosion horizontale sur une rive surelevée, soit par une action verticale de creusement sur un substrat rocheux, soit encore par une érosion différentielle sur deux types de roches, l'une y étant plus sensible que l'autre. Au pied des falaises se trouvent généralement les restes de leurs effondrements progressif, sous la forme d'amas de roches. L'importance de ces amas dépend souvent de la sensibilité de la roche à l'érosion. Lorsqu'une falaise n'est plus du tout en contact avec l'eau, on parle de falaise morte. Dans le cas contraire, on parle de falaise vive.
- Fájl:Klippenküste. JPG Abráziós part, más néven kliff Az abráziós part, vagy a nemzetközi tudományos életben ismert nevén kliff egy tengerparti forma, amelyet az erős hullámverés alakít ki többnyire kemény kőzetanyagú tengerpartokon.
- Per scogliera si intende un litorale roccioso in riva al mare o ad un fiume. La scogliera può essere verticale, come ad esempio in Irlanda le celebri Cliffs of Moher, o molto più spesso bassa e digradante verso la riva. Normalmente è formata da rocce che non sono soggette all'erosione del mare e degli agenti atmosferici. La loro costituzione può essere di origine sedimentaria oppure di origine vulcanica. Nel caso di sedimenti si possono riscontrare calcite o dolomite, mentre nelle rocce vulcaniche si trovano basalti e graniti. Un esempio di rocce vulcaniche si trova nella riviera nord della città di Catania e sulle coste dell'isola di Stromboli nell'arcipelago delle isole Eolie o Lipari. Altro esempio di rocce vulcaniche si ha in Irlanda del Nord sulla scogliera detta Giant's Causeway ("Selciato del gigante" in italiano).
- 崖（がけ、英: cliff）とは、垂直もしくは垂直に近い傾斜の地形のことである。日本の法令では、水平面に対し30度を超える角度の傾斜を要件とする宅地造成等規制法施行令1条2項（総務省・法令データ提供システム）、各都道府県の建築基準法施行条例（例えば、「がけ・擁壁について」（千葉県船橋市）（図解入り）を参照）</ref>。 通常、浸食や風化作用に対しての抵抗力がある強い岩石によって形成されている。 一般的に、海岸沿いにある崖の他にも山岳地帯にもあり、川に沿って存在するものもある。崖を形成する主な堆積岩は砂岩、石灰岩、チョークおよび苦灰岩である。花崗岩や玄武岩などの火成岩もしばしば崖を形成する。 海岸沿いにある崖は海食崖（かいしょくがい）で、波の浸食によって出来る。 崖を超えて河川が流れる場合、そこに滝が出来る。 崖を昇る登山、およびそこから派生的に発達した技術をロッククライミングという。 ファイル:Ireland cliffs of moher2. jpg モハーの断崖（アイルランド） 断崖（だんがい）は、地質学上の断層の移動によって形成された崖のことである。多くの崖は、滝や岩のシェルターを伴っている。世界で最も高い崖は、高さが約1,010mもあるハワイのモロカイ島・カラウパパの海食崖である。
- Een klip of klif is in de geografie een aanmerkelijke verticale, of bijna verticale, rotsverheffing. Klippen worden meestal gevormd door erosieprocessen en verwering. Klippen komen voor langs kusten, in bergachtige gebieden, escarpementen en langs rivieren. In het algemeen bestaan klippen uit rotsen die bestendig zijn tegen erosie en verwering. Afzettingsgesteenten die klippen vormen zijn onder meer zandsteen, kalksteen, krijtgesteente en dolomiet. Ook stollingsgesteenten, zoals graniet en basalt, vormen klippen. De meeste klippen hebben een soort puinkegel aan hun basis. In droge gebieden of onder hoge klippen zijn dit over het algemeen losliggende brokken gevallen rots. In vochtige gebieden wordt deze vaak door grond bedekt. Veel klippen vertonen watervallen of holtes onder de rand van de rots. Soms loopt een klip geleidelijk dood aan het eind van een keten, waarbij tafelvormige rotsen of andere rotsformaties achterblijven.
- Kalkklippe eller (dansk) klint er en fjellformasjon som stikker opp fra havet eller langs en elvekant. Mest kjent i Norden er kanskje Møns Klint på øya Møn i Danmark, mens Stevns Klint er referansepunkt i dansk historie for et større sjøslag. Klintene er ofte svært bratte etter utallige ras i havet som har tæret på fjellfoten. Møns Klint er ca 6 km. lang og har en høyde på inntil 143 meter over havet.
- Klif, faleza, urwisko brzegowe, brzeg wysoki – stroma, często pionowa ściana brzegu morskiego lub jeziornego, utworzona wskutek podmywania brzegu przez fale zachodzącego u jej podstawy na styku z platformą abrazyjną. Ze względu na aktualność procesu abrazji wyróżnia się: klif żywy (klif czynny, klif aktywny) – położony w strefie oddziaływania fal i przez nie niszczony; tworzy ostro zarysowaną, często pionową krawędź z wyraźną niszą abrazyjną u podstawy; w miarę pogłębiania się podciosu ma miejsce obrywanie się i cofanie brzegu; klif martwy – położony poza strefą oddziaływania fal, a więc nie podlegający już procesowi abrazji; zwykle pokryty grubą warstwą osadów stokowych; klif odmłodzony – klif martwy ponownie jednak podcinany przez fale wskutek obniżenia się wybrzeża, podniesienia poziomu wody, lub okresowo w czasie bardzo silnych sztormów. Ze względu na ułożenie warstw skalnych wyróżnia się: klif strukturalny – utworzony w warstwach nachylonych w stronę lądu; klif ześlizgowy – utworzony w warstwach nachylonych w stronę morza lub jeziora; oprócz procesu abrazji modeluje go również osuwanie i ześlizgiwanie się materiału skalnego. Według Księgi rekordów Guinnessa największy klif na Ziemi znajduje się na Hawajach, na północnym wybrzeżu wyspy Molokai niedaleko Umilehi Point i wznosi się 1010 m nad poziomem wody.
- Falésia é uma forma geográfica litoral, caracterizada por um abrupto encontro da terra com o mar. Formam-se escarpas na vertical que terminam ao nível do mar e encontram-se permanentemente sob a ação erosiva do mar. Ondas desgastam constantemente a costa, o que por vezes pode provocar desmoronamentos ou instabilidade da parede rochosa. Com as mudanças climáticas, o nível do mar pode descer, deixando entre a falésia e o mar um espaço plano. Passa-se a chamar, então, uma arriba fóssil. Segundo o dicionário geológico as falésias são geralmente constituídas de camadas sedimentares ou vulcano-sedimentares, acompanhando a linha costeira. No Nordeste são conhecidas como formações do grupo Barreira. Aparecem no litoral meridional do Brasil: no Rio de Janeiro e no litoral do Rio Grande do Sul, como por exemplo na Praia de Torres (proximidade da Serra do Mar com o litoral). Um litoral de falésias é indicativo de movimentos positivos do relevo, seja por eustasia seja por epirogênese.
- Файл:Ireland cliffs of moher2. jpg Утесы Мохер (Cliffs of Moher, Ирландия) Клиф — отвесный абразионный обрыв, образовавшийся в результате разрушения высокого коренного берега действием прибоя. Клифф постепенно отступает в сторону суши, увеличивая ширину абразионной береговой террасы, лежащей у его подножия.
- Скеля в геології - високий вертикальний або майже вертикальний виступ гірської породи. Скелі визначаються як ерозивні форми рельєфу через процеси ерозії та вивітрювання, які призводять до їх появи. Зазвичай вони утворені породою, стійкою до дії цих факторів. Скелі цього типу походження часто зустрічаються на морських узбережжях, вздовж річок та в гірських місцевосцях. Серед осадових гірських порід, що найчастіше утворюють скелі, можна назвати пісок, вапняк, крейду та доломіт. Магматичні породи, такі як базальт та граніт також часто утворюють скелі. Більшість скель мають пологий схил біля підніжжя. В аридних зонах такий схил утворюється уламками породи самої скелі, а в зонах з більшою вологістю, ці уламки переважно вкриті шаром ґрунту. Для деяких скель також властиві водоспади або печери біля підніжжя. Враховуючи, що скеля не обов'язково має бути вертикальною, можливі різні точки зору с приводу того, чи є даний конкретний елемент рельєфу скелею, а також, чи потрібно вважати весь схил скелею, чи лише окрему його частину (яка справді є вертикальною до поверхні землі). Такі розбіжності роблять майже неможливим створення повного списку скель тієї чи іншої території. Згідно деяких джерел, найвищою скелею в світі (1340 м) є східний схил Великого Транґо в гірській системі Каракорум на півночі Пакистану (лише з урахуванням майже вертикальної частини, разом з прилеглим пологим схилом висота становить понад 1600 м). Найвищі морські скелі (1010 м) розташовані в Калаупала на Гавайських островах (щоправда в середньому нахил їхніх схилів становить 60°). Проте найвищою справді вертикальною морською скелею варто вважати скелю на горі Тор висота якої становить 480 м (висота всієї гори 1370 м). До того ж ця скеля є найдовшим абсолютно вертикальним елементом рельєфу на поверхні Землі - її довжина становить 1250 м. Найвищою скелею в Сонячній системі, ймовірно, є Верона Рупес (близько 20 км), що знаходиться на Міранді, супутнику Урана. За визначенням тлумачного словника української мови скеля - це кам'яна брила або гора з стрімкими схилами та гострими виступами. Синоніми: стрімчак, бескид, бескет, бескеття.
- 懸崖是角度垂直或接近角度垂直的暴露岩石，是一種被侵蝕、風化的地形。懸崖常見於海岸、河岸、山區、斷崖（escarpment）裡，瀑布的支流常常流經。懸崖的地質多屬火成岩（如：花崗岩、玄武岩）。 基於懸崖的形狀結構，懸崖上的斜坡都有碎石（scree），附近有大量岩屋（rock shelters）。有時懸崖在山脊之末逐漸消失，留下一列岩石。因為沒有明確定義指明超過哪個角度才算懸崖，故難以列出世上「所有」的懸崖。 現時地球上最長的完全垂直懸崖位於加拿大巴芬島芒特索爾（Mount Thor），有1250米長；最長的接近垂直懸崖（也就是最長的懸崖）位於巴基斯坦的Trango Towers，有1340米長。海裡最長的懸崖位於美國夏威夷莫洛凱島卡拉帕帕村旁邊，長1010米。
|
| rdfs:comment
|
- In geography and geology, a cliff is a significant vertical, or near vertical, rock exposure. Cliffs are formed as erosion landforms due to the processes of erosion and weathering that produce them. Cliffs are common on coasts, in mountainous areas, escarpments and along rivers. Cliffs are usually formed by rock that is resistant to erosion and weathering. Sedimentary rocks are most likely to form sandstone, limestone, chalk, and dolomite.
- Als Felswand wird eine sehr steile, durchgehend felsige Bergflanke bezeichnet. Ihr Neigungswinkel liegt zwischen 65° und 90°, kann aber auch überhängend (größer als 90°) sein. Die mächtigsten Felswände der Alpen erstrecken sich vertikal über 500 bis 1000 Meter, im Himalaya und den Anden auch mehr. Berühmte Steilwände der Alpen sind unter anderem die Eiger-Nordwand (Schweiz), die Dachstein-Südwände (Österreich) und die Ostwand der Rosengartenspitze (Südtirol).
- Un penya-segat és un accident geogràfic que consisteix en un pendent o vertical abrupta. Normalment s'al·ludeix a penya-segat quan està al costat de les costes, però també poden ser considerats com a tals els quals existeixen en muntanyes, falles i ribes dels rius. Quan un penya-segat costaner de forma tabular arriba a grans dimensions se li denomina faralló.
- Útes je ostré skalisko příkře vystupující nad okolí. Může se nacházet nad terénem v horách, nad pobřežím, vystupovat z moře nad hladinu, nebo z mořského dna a být skryt pod hladinou. Poslední typ útesů je velice nebezpečný pro lodě. Útesy mohou vznikat geologickými procesy nebo biologickými. Některé korálové útesy mohou být hodně dlouhé.
- Un acantilado es un accidente geográfico que consiste en una pendiente o vertical abrupta. Normalmente se alude a acantilado cuando está sobre la costa, pero también pueden ser considerados como tales los que existen en montañas, fallas y orillas de los ríos. Cuando un acantilado costero de forma tabular alcanza grandes dimensiones se le denomina farallón.
- Une falaise est un escarpement rocheux créé par l'érosion le long d'une côte. On peut distinguer les falaises basses (hauteur inférieure à 2 mètres), les falaises moyennes (entre 2 et 10 mètres) et les falaises hautes (plus de 10 mètres). Les plus hautes falaises du monde, les Kahiwa Falls, se situent à Hawaii, sur l'île de Molokai, et font environ 610 mètres de haut. A Umilehi Point, elles atteignent 1 005 mètres au-dessus de l'océan Pacifique.
- Fájl:Klippenküste. JPG Abráziós part, más néven kliff Az abráziós part, vagy a nemzetközi tudományos életben ismert nevén kliff egy tengerparti forma, amelyet az erős hullámverés alakít ki többnyire kemény kőzetanyagú tengerpartokon.
- Per scogliera si intende un litorale roccioso in riva al mare o ad un fiume. La scogliera può essere verticale, come ad esempio in Irlanda le celebri Cliffs of Moher, o molto più spesso bassa e digradante verso la riva. Normalmente è formata da rocce che non sono soggette all'erosione del mare e degli agenti atmosferici. La loro costituzione può essere di origine sedimentaria oppure di origine vulcanica.
- Een klip of klif is in de geografie een aanmerkelijke verticale, of bijna verticale, rotsverheffing. Klippen worden meestal gevormd door erosieprocessen en verwering. Klippen komen voor langs kusten, in bergachtige gebieden, escarpementen en langs rivieren. In het algemeen bestaan klippen uit rotsen die bestendig zijn tegen erosie en verwering. Afzettingsgesteenten die klippen vormen zijn onder meer zandsteen, kalksteen, krijtgesteente en dolomiet.
- Kalkklippe eller (dansk) klint er en fjellformasjon som stikker opp fra havet eller langs en elvekant. Mest kjent i Norden er kanskje Møns Klint på øya Møn i Danmark, mens Stevns Klint er referansepunkt i dansk historie for et større sjøslag. Klintene er ofte svært bratte etter utallige ras i havet som har tæret på fjellfoten. Møns Klint er ca 6 km. lang og har en høyde på inntil 143 meter over havet.
- Klif, faleza, urwisko brzegowe, brzeg wysoki – stroma, często pionowa ściana brzegu morskiego lub jeziornego, utworzona wskutek podmywania brzegu przez fale zachodzącego u jej podstawy na styku z platformą abrazyjną.
- Falésia é uma forma geográfica litoral, caracterizada por um abrupto encontro da terra com o mar. Formam-se escarpas na vertical que terminam ao nível do mar e encontram-se permanentemente sob a ação erosiva do mar. Ondas desgastam constantemente a costa, o que por vezes pode provocar desmoronamentos ou instabilidade da parede rochosa. Com as mudanças climáticas, o nível do mar pode descer, deixando entre a falésia e o mar um espaço plano.
- Файл:Ireland cliffs of moher2. jpg Утесы Мохер (Cliffs of Moher, Ирландия) Клиф — отвесный абразионный обрыв, образовавшийся в результате разрушения высокого коренного берега действием прибоя.
- Скеля в геології - високий вертикальний або майже вертикальний виступ гірської породи. Скелі визначаються як ерозивні форми рельєфу через процеси ерозії та вивітрювання, які призводять до їх появи. Зазвичай вони утворені породою, стійкою до дії цих факторів.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
