| dbpprop:abstract
|
- Classical Latin in simplest terms is the sociolinguistic register of the Latin language regarded by the enfranchised and empowered populations of the late Roman republic and the Roman empire as good Latin. Most writers during this time made use of it. Any unabridged Latin dictionary informs moderns that Marcus Tullius Cicero and his contemporaries of the late republic while using lingua Latina and sermo Latina to mean the Latin language as opposed to the Greek or other languages, and sermo vulgaris or sermo vulgi to refer to the vernacular of the uneducated masses, regarded the speech they valued most and in which they wrote as Latinitas, "Latinity", with the implication of good. Sometimes it is called sermo familiaris, "speech of the good families", sermo urbanus, "speech of the city" or rarely sermo nobilis, "noble speech", but mainly besides Latinitas it was latine (adverb), "in good Latin", or latinius (comparative degree of adjective), "good Latin. " Latinitas was spoken as well as written. Moreover, it was the language taught by the schools. Rules therefore applied to it, and where a special subject was concerned, such as poetry or rhetoric, additional rules applied as well. Now that the spoken Latinitas has become extinct (in favor of various other registers later in date) the rules of the for the most part polished (politus) texts may give the appearance of an artificial language, but Latinitas was a form of sermo, or spoken language and as such retains a spontaneity. No authors are noted for the type of rigidity evidenced by stylized art, except possibly the repetitious abbreviations and stock phrases of inscriptions.
- Klassisches Latein war eine hochstilisierte Literatursprache, welche sich eigenständig aus dem Altlateinischen entwickelte. Die früheste lateinische Literatur von Marcus Porcius Cato dem Älteren, Plautus und Lukrez unterscheidet sich davon. Klassisches Latein ist die Sprache der Bildungsbürger des römischen Reiches. Das vom Volk gesprochene Latein des römischen Reichs wird Vulgärlatein genannt (sermo vulgaris oder sermo plebeius). Typische Repräsentanten des klassischen Lateins sind z. B. Cicero oder auch (wenn auch einfacherer Stil) Caesar. Auch die Dichter Ovid und Vergil werden oft zu dieser Epoche dazugezählt. Vulgärlatein unterschied sich vom klassischen Latein zunehmend in der Grammatik und dem Vokabular. Mit der Zeit entwickelte sich auch die Aussprache auseinander. Bis zum ersten Jahrhundert nach Christus kann von einer gewissen sprachlichen Einheit des Lateinischen ausgegangen werden, welches sich erst mit dem Beginn des Kaiserreich differenzierte und zwischen dem klassischen und dem vulgärsprachlichen Latein die Zahl der allgemeingültigen Isoglossen schwindet. Im 1. Jahrhundert nach Christus kam die sprachliche Entwicklung des klassischen Lateins zum Stillstand. Zuvor aus lebendigen, sich entwickelnden Formen und Wörtern bestehend, enthielt es zunehmend „tote“ Isoglossen, im Gegensatz zu Vulgärlatein, welches immer mehr Innovationen aufwies.
- Le terme latin classique désigne la forme du latin qui était utilisé dans la Rome antique, dans sa littérature habituellement considérée comme « classique ». Son utilisation comprend l'âge d'or de la littérature latine, qui va du I siècle av. J. -C. au début du I siècle. On l'a également étendu jusqu'au II siècle. Ce qui est de nos jours appelé le latin classique était, en fait, une forme très stylisée de langue littéraire, construite sélectivement depuis le latin archaïque, duquel très peu d'œuvres ont survécu. Le latin classique diffère des formes précédentes du latin littéraire de plusieurs façons. Il est notamment différent de la langue utilisée par Caton l'Ancien, Plaute et, dans une certaine mesure, de Lucrèce. Il diverge du latin archaïque en ce que les finales -om (nominatif singulier) et -os de la deuxième déclinaison deviennent -um et -us, et par quelques glissements sémantiques. Le latin parlé par le commun des habitants de l'Empire romain, en particulier à partir du II siècle, est appelé généralement latin vulgaire. Le latin vulgaire se distingue du latin classique par le vocabulaire et la grammaire et, à mesure du temps, également par la prononciation.
- 古典ラテン語（古典期ラテン語）（英語 : Classical Latin）とは、紀元前1世紀頃から紀元2世紀頃までの古代ローマ（共和政ローマ、ローマ帝国）で実際に使われていたラテン語。のちの中世、また現代において人々が学ぶラテン語とは、通常この古典ラテン語のことをいう。 古典期においては、scriptio continua（スクリプティオー・コンティーヌア、続け書き）といって、分かち書きにする習慣がなかった（碑文などでは、小さな中黒のようなもので単語を区切った例もある）。また、大文字のみを用いた。さらに、キケロの時代までは X までの21文字だったが、紀元の初めにギリシア語起源の外来語を表記するために Y と Z が新たに使われるようになった。以下が古典期のアルファベットである。 A, B, C, D, E, F, G, H, I, K, L, M, N, O, P, Q, R, S, T, V, X, Y, Z （23文字） 古典ラテン語では C および G はそれぞれ常に [k] および [g] であり、現代のロマンス諸語とは違って [s] や [tʃ], [ʒ], [dʒ] などのように発音されることはなかった。 Y を含めた六つの母音字は長短両方を表したが、ごく一時期を除き表記上の区別はされなかった。 古典ラテン語のアクセントは、現代ロマンス諸語に見られるような強勢アクセントではなく、現代日本語のようなピッチアクセント（高低アクセント）だった。文法面では、古ラテン語の依格（処格、地格）は一部の地名などを除いて消滅し、呼格を含めれば六つの格が使用された。また以前の時代の語尾 -os や -om は、古典期には -us, -um となった。 この時代の話し言葉（俗ラテン語）では、文末の -s は後ろに母音が続かない限り発音されない場合があった。また au は日常では ō と読まれた。このように古典期には、話し言葉と古風な特徴を残した書き言葉の乖離が起きていた。現在古典ラテン語と呼ばれるものはこの時期の書き言葉である。 当時の代表的な作家としては、ユリウス・カエサル、キケロ、ウェルギリウス、オウィディウス、ホラティウスなどがいる。黄金期、白銀期として扱われている。
- De Gouden Eeuw van de Romeinse literatuur of Aurea Aetas was ongeveer de eerste eeuw voor Christus, waarin de belangrijkste Romeinse literatuur werd opgeleverd en de basis werd gelegd voor het klassieke Latijn. Hoewel politiek niet stabiel, was de Romeinse republiek in deze periode op het hoogtepunt van zijn bloei gekomen. Kunstenaars konden rekenen op de gunst van mensen als Gaius Cilnius Maecenas. Het ontstaan van het principaat onder Augustus is niet de oorzaak voor deze bloei. Eerder moet dit als een van de oorzaken van het einde van de gouden eeuw gezien worden, onder andere wegens de verbanning van Ovidius. Na de Gouden eeuw volgde nog een Zilveren eeuw van de Romeinse literatuur.
- Klassisk latin er den formen for latin som ble brukt av antikkens Roma til det som regnes som «klassisk» latinsk litteratur. Den klassiske latinen var i bruk i Gullalderen i latinsk litteratur, det vil si i det 1. århundre f. Kr. og i begynnelsen av det 1. århundre e. Kr. , med forekomster inn i Sølvalderen, i det første og andre århundre. Det som i dag kalles «klassisk latin» var et svært stilisert skriftspråk brukt i litteraturen konstruert utifra gammellatin. Språket er en rekonstruksjon av gammellatinen med attisk gresk som forbilde. Klassisk latin skiller seg fra den gamle latinen, som sett hos Cato den eldre, Plautus og delvis Lucretius, både i ordforråd og morfologi; de gamle andredeklinasjonsendelsene -os og -om i henholdsvis nominativ og akkusativ entall ble til de karakteristiske -us og -um. Talespråket til det romerske folk kalles, særlig fra det 2. århundre, for vulgærlatin. Vulgærlatinen skilte seg fra klassik latin både i ordforråd og grammatikk, og med tiden også i uttale.
- Latim clássico (sermo urbanus, lit. "fala urbana") é o nome dado à variante do latim usada pelos antigos romanos naquela que é considerada a literatura latina "clássica". Seu uso perdurou por toda a chamada Era de Ouro da literatura latina, e possivelmente chegou até a Era de Prata (séculos I e II). Nesse período, coexistiam duas modalidades do latim: o sermo cultus (ou "língua culta") e o sermo vulgaris; sendo o primeiro a modalidade utilizada na urbe e geralmente por pessoas escolarizadas e o segundo utilizado por camponeses, soldados e até por camadas superiores, mas no seio familiar. Ao latim clássico, também chamado de "latim literário", seguiu uma outra etapa chamada de "baixo latim" e o seu posterior declínio como língua imperial. Aquele que é conhecido como "latim clássico" nos dias de hoje era, na realidade, uma língua literária escrita de maneira altamente estilizada e polida, construída de maneira seletiva e intencional a partir do latim antigo (do qual restaram algumas poucas obras escritas). O latim clássico seria o produto desta reconstrução do latim antigo, e a influência dos modelos do grego ático. O latim clássico é diferente da primeira literatura latina, como a de Catão, o Velho, Plauto e, até certo ponto, Lucrécio, de diversas maneiras. Ele começou a divergir do latim antigo quando as antigas terminações da segunda declinação, -om e (nominativo singular) -os, passaram para as formas -um e -us, e algumas mudanças semânticas também ocorreram no léxico (por exemplo, forte não significava mais apenas "surpreendentemente", mas também "duro"). O latim falado pelas camadas populares do Império Romano, especialmente a partir do século II, costuma ser chamado de latim vulgar; esta variante era diferente do latim clássico tanto em seu vocabulário quanto na sua gramática, e, à medida que o tempo foi passando, passou a ser diferente na sua pronúncia também.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
