| dbpedia-owl:abstract
|
- Classical Chinese or Literary Chinese is a traditional style of written Chinese based on the grammar and vocabulary of ancient Chinese, making it different from any modern spoken form of Chinese. Classical Chinese was once used for almost all formal correspondence before and during the beginning of the 20th century, not only in China but also, during various different periods, in Korea, Japan, and Vietnam. Among Chinese speakers, Classical Chinese has been largely replaced by written vernacular Chinese, a style of writing that is similar to modern spoken Mandarin Chinese, while speakers of non-Chinese languages have largely abandoned Classical Chinese in favor of local vernaculars. Literary Chinese is known as hanmun in Korean, kanbun in Japanese and Hán Văn in Vietnamese .
- Das klassische Chinesisch im engeren Sinne bezeichnet die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5. –3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. Das klassische Chinesisch gilt als Vorläufer aller modernen sinitischen Sprachen und bildet die letzte Phase des Altchinesischen. Zum klassischen Chinesisch wird im Allgemeinen das Altchinesische ab dem 5. Jahrhundert v. Chr. gerechnet, frühere Sprachformen werden unter dem Terminus präklassisches Chinesisch zusammengefasst. Seit der Qin-Dynastie wurde das klassische Chinesisch allmählich zu einer toten Sprache, die als literarische Sprache jedoch bis in die Neuzeit Bestand hatte.
- El chino clásico o chino literario (文言文) es un estilo tradicional de escritura china basado en la gramática y el léxico del chino antiguo haciéndolo diferente a cualquier variedad de chino moderno. Sin embargo, la distinción entre chino literario clásico y chino literario vernacular está lejos de ser clara. El chino clásico fue usado antes y durante comienzos del siglo XX para toda correspondencia formal, no sólo en China sino también (durante diferentes periodos) en Corea, Japón y Vietnam. Entre los hablantes de chino el chino clásico ha sido ampliamente reemplazado por el chino vernacular (白話), un estilo de escritura similar al chino mandarín, mientras que los hablantes de otros idiomas han abandonado ampliamente el chino clásico en favor de vernáculos locales. El chino literario es conocido como hanmun (漢文, "escritura Han") en coreano; como kanbun (漢文, "escritura Han") en japonés; y como Hán Văn (漢文, "escritura Han") en vietnamita. Debido a que la historia del chino es tan larga, hay diferentes tipos de chino clásico. Por ejemplo, el chino de la dinastía Han es bastante diferente que el de la dinastía Tang.
- 漢文（かんぶん）とは、古代中国の文語体の文章。または、近代中国語・日本語・朝鮮語・ベトナム語で書かれる古典的な文章語のうち、漢字だけで書かれたもの。
- Klassiek Chinees of wenyanwen is een oude schrijfvorm van het Chinees. Men gebruikt traditioneel Chinese karakters om het te schrijven, omdat in de Volksrepubliek China het vereenvoudigde schrift wordt gehanteerd. In Hongkong en op Taiwan gebruikt men nog steeds traditioneel Chinese karakters. Hoe het wenyanwen werd uitgesproken is niet bekend, maar men vermoed dat de uitspraak dicht aanleunt bij het huidige Kantonees en vijf tonen (plus neutrale toon) zou gehad hebben in plaats van de vier tonen in het moderne Mandarijn. Beroemde boeken in het wenyanwen zijn onder andere: Sanzijing, Mozi, Sunzi bingfa, Qianziwen, Shijing, Shiji, Lunyu, Daodejing en Yijing.
- Wenyan eller klassisk kinesisk skiller seg sterkt fra moderne kinesisk standardtalemål både i grammatikk og ordforråd. Det bygger på hvordan kinesisk ble skrevet og talt for over 2000 år siden. Språket ble brukt i klassisk kinesisk litteratur og ble brukt som administrasjonsspråk i Kina, Korea, Japan og Vietnam inntil for hundre år siden. Grundig kjennskap til klassisk kinesisk var en forutsetning for å kunne bestå de svært krevende embetseksamener som til og med Qīng-dynastiet regulerte rekrutteringen til administrative stillinger i Kina. Derfor er det illustrerende å sammenligne dette språkets rolle i Øst-Asia med den dominerende rolle som latin spilte i samme tidsspenn i Vest-Europas historie. Etter revolusjonen i 1912 ble det igangsatt flere moderniseringsprogrammer for å bringe kinesisk mer i samsvar med moderne talespråk.
- Klasyczny język chiński – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandardowy przykład języka izolującego. Wenyan jest oparty na języku starożytnej literatury chińskiej, głównie tekstów pochodzących z czasów dynastii Han (ten język określany jest po chińsku mianem 古文 gǔwén). Ze względu na ewolucję fonologii mówionego chińskiego, która doprowadziła do powstania ogromnej ilości homofonów, język klasyczny stopniowo stał się praktycznie niezrozumiały w formie mówionej, był jednak nadal używany w piśmie bez większych zmian. Na początku XX wieku chińscy pisarze, z Lu Xunem na czele, zrezygnowali z języka klasycznego na rzecz tzw. baihua, stylu naśladującego mowę potoczną, stosowanego wcześniej w chińskich powieściach począwszy od dynastii Ming. W innych krajach zarzucono wenyan na rzecz języków narodowych. Język klasyczny jest w Chinach przedmiotem nauczania m. in. w szkołach średnich i na uniwersytetach. Jego rolę w kulturze z grubsza można przyrównać do łaciny w Europie, bo 1) wpływa na język potoczny (m. in. zachował się w wielu wyrażeniach idiomatycznych); 2) w nim napisane są fundamentalne dzieła chińskiej kultury, a także nekrologi, motta itd. w świątyniach i pałacach; 3) na co dzień jest niemal nieużywany. Podobnie jak powstała łacińska wikipedia, w 2006 r. uruchomiono również wikipedię w klasycznym chińskim. Obie są jednak stosunkowo niewielkie. Pod koniec lipca 2008 r. wikipedia łacińska liczyła 21,5 tys. haseł, a klasyczna chińska - nieco ponad 2,100.
- Klassisk kinesiska är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med helt obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet. Den klassiska kinesiskan skiljer sig ganska mycket grammatiskt från dagens "mandarin", men det tros att man för cirka 2200 år sedan talade på det sätt som klassisk kinesiska skrivs. Man vet inte exakt när det skrivna och talade språket skildes åt. Klassisk kinesiska är inte heller ett enhetligt utvecklat språk, utan det skiljer sig stilistiskt och grammatiskt genom historien, även mellan två samtida författare.
- Вэнья́нь, или классический китайский язык — письменный язык, использовавшийся в Китае до начала XX века. Из-за того, что иероглифическая письменность передаёт, главным образом, значение, а не звучание слова, вэньянь сохранил синтаксические и морфологические нормы древнекитайского языка, в результате чего к XX веку он очень сильно стал отличаться от разговорного китайского языка — байхуа. Вэньянь потерял официальный статус после начала студенческого Движения 4 мая 1919 года, одним из требований участников которого была отмена вэньяня и переход на байхуа. В то же время в современном китайском языке сохраняется много элементов вэньяня.
- 文言文是中國的一種書面語言，是以先秦的汉语口語為基礎而形成的書面語，以及模仿這種書面語而写作的语法形式。但是到了兩漢、六朝、唐和宋的中古时期，汉语中的口语已经有了较大的变化，这时则有两种书面语。一种书面语是模仿上古汉语书面文献的书面语，比如六朝作家和唐宋八大家的散文，即“文言”；另一种是在当时口语的基础上所形成的书面语，此则称为“古白话”，比如西漢史記中尚書引文、東漢佛經翻譯、南北朝刘义庆的《世说新语》、唐代的变文、宋代的话本等。到了元、明、清的近代时期，情况与中古时期类似，既有模仿上古的书面语，如桐城派的散文；又有在当时口语的基础上形成的古白话，比如《水浒传》、《西游记》等。由於文言文並不是一時一地的一種語言，因此不同時代或地區的文獻，在語法和詞彙上會有不同程度的差異。 在20世紀之前，以漢字書寫的文言文，於中國以及朝鮮半島、日本、越南，使用在幾乎所有正式的文書上。在朝鮮半島、日本和越南，這種書面語被稱為「漢文」（Template:Lang，Hanmun、Template:Lang，Kanbun和Template:Lang）。20世紀之後，在中國，文言文的地位逐漸被白話文取代，而其他國家則開始採用當地語言的書面語。
- Le chinois classique est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire, généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue. Le chinois classique ou littéraire écrit à l'intention des Coréens est connu sous le nom de hanmun; pour les Japonais, il s'agit du kanbun (tous deux écrits 漢文, « langage écrit des Hans »); au Vietnam, c'est le Hán Văn (漢文). La distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois moderne est floue. Le chinois écrit classique fut utilisé jusqu'au début du Modèle:S dans tous les écrits formels en Chine, mais également au Japon, en Corée et au Viêt Nam. Parmi les Chinois, le chinois écrit classique a désormais été largement remplacé par le chinois écrit contemporain (白話, baihua), un style sensiblement plus proche du chinois mandarin parlé, alors que par ailleurs les locuteurs non sinophones ont désormais pratiquement abandonné le chinois classique au profit de langues vernaculaires locales.
|
| rdfs:comment
|
- 漢文（かんぶん）とは、古代中国の文語体の文章。または、近代中国語・日本語・朝鮮語・ベトナム語で書かれる古典的な文章語のうち、漢字だけで書かれたもの。
- 文言文是中國的一種書面語言，是以先秦的汉语口語為基礎而形成的書面語，以及模仿這種書面語而写作的语法形式。但是到了兩漢、六朝、唐和宋的中古时期，汉语中的口语已经有了较大的变化，这时则有两种书面语。一种书面语是模仿上古汉语书面文献的书面语，比如六朝作家和唐宋八大家的散文，即“文言”；另一种是在当时口语的基础上所形成的书面语，此则称为“古白话”，比如西漢史記中尚書引文、東漢佛經翻譯、南北朝刘义庆的《世说新语》、唐代的变文、宋代的话本等。到了元、明、清的近代时期，情况与中古时期类似，既有模仿上古的书面语，如桐城派的散文；又有在当时口语的基础上形成的古白话，比如《水浒传》、《西游记》等。由於文言文並不是一時一地的一種語言，因此不同時代或地區的文獻，在語法和詞彙上會有不同程度的差異。 在20世紀之前，以漢字書寫的文言文，於中國以及朝鮮半島、日本、越南，使用在幾乎所有正式的文書上。在朝鮮半島、日本和越南，這種書面語被稱為「漢文」（Template:Lang，Hanmun、Template:Lang，Kanbun和Template:Lang）。20世紀之後，在中國，文言文的地位逐漸被白話文取代，而其他國家則開始採用當地語言的書面語。
- Das klassische Chinesisch im engeren Sinne bezeichnet die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5. –3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. Das klassische Chinesisch gilt als Vorläufer aller modernen sinitischen Sprachen und bildet die letzte Phase des Altchinesischen. Zum klassischen Chinesisch wird im Allgemeinen das Altchinesische ab dem 5.
- Classical Chinese or Literary Chinese is a traditional style of written Chinese based on the grammar and vocabulary of ancient Chinese, making it different from any modern spoken form of Chinese. Classical Chinese was once used for almost all formal correspondence before and during the beginning of the 20th century, not only in China but also, during various different periods, in Korea, Japan, and Vietnam.
- El chino clásico o chino literario (文言文) es un estilo tradicional de escritura china basado en la gramática y el léxico del chino antiguo haciéndolo diferente a cualquier variedad de chino moderno. Sin embargo, la distinción entre chino literario clásico y chino literario vernacular está lejos de ser clara. El chino clásico fue usado antes y durante comienzos del siglo XX para toda correspondencia formal, no sólo en China sino también (durante diferentes periodos) en Corea, Japón y Vietnam.
- Klassiek Chinees of wenyanwen is een oude schrijfvorm van het Chinees. Men gebruikt traditioneel Chinese karakters om het te schrijven, omdat in de Volksrepubliek China het vereenvoudigde schrift wordt gehanteerd. In Hongkong en op Taiwan gebruikt men nog steeds traditioneel Chinese karakters.
- Wenyan eller klassisk kinesisk skiller seg sterkt fra moderne kinesisk standardtalemål både i grammatikk og ordforråd. Det bygger på hvordan kinesisk ble skrevet og talt for over 2000 år siden. Språket ble brukt i klassisk kinesisk litteratur og ble brukt som administrasjonsspråk i Kina, Korea, Japan og Vietnam inntil for hundre år siden.
- Klasyczny język chiński – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandardowy przykład języka izolującego.
- Вэнья́нь, или классический китайский язык — письменный язык, использовавшийся в Китае до начала XX века. Из-за того, что иероглифическая письменность передаёт, главным образом, значение, а не звучание слова, вэньянь сохранил синтаксические и морфологические нормы древнекитайского языка, в результате чего к XX веку он очень сильно стал отличаться от разговорного китайского языка — байхуа.
- Klassisk kinesiska är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med helt obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet.
- Le chinois classique est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire, généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue.
|
