| dbpprop:abstract
|
- Classical Chinese or Literary Chinese (文言文) is a traditional style of written Chinese based on the grammar and vocabulary of ancient Chinese, making it different from any modern spoken form of Chinese. Classical Chinese was once used for almost all formal correspondence before and during the beginning of the 20th century, not only in China but also, during various different periods, in Korea, Japan, and Vietnam. Among Chinese speakers, Classical Chinese has been largely replaced by Vernacular Chinese (白話), a style of writing that is similar to modern spoken Mandarin Chinese, while speakers of non-Chinese languages have largely abandoned Classical Chinese in favor of local vernaculars. Literary Chinese is known as hanmun (漢文, "Han writing") in Korean; as kanbun (漢文, "Han writing") in Japanese; and as Hán Văn (漢文, and "Han writing") in Vietnamese.
- Das klassische Chinesisch im engeren Sinne bezeichnet die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5. –3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. Das klassische Chinesisch gilt als Vorläufer aller modernen sinitischen Sprachen und bildet die letzte Phase des Altchinesischen. In der geschriebenen Sprache löste es im 5. Jahrhundert v. Chr. das präklassische Altchinesisch ab. Seit der Qin-Dynastie wurde das klassische Chinesisch allmählich zu einer toten Sprache, die als literarische Sprache jedoch bis in die Neuzeit Bestand hatte.
- El chino clásico o chino literario (文言文) es un estilo tradicional de escritura china basado en la gramática y el léxico del chino antiguo haciéndolo diferente a cualquier variedad de chino moderno. Sin embargo, la distinción entre chino literario clásico y chino literario vernacular está lejos de ser clara. El chino clásico fue usado antes y durante comienzos del siglo XX para toda correspondencia formar, no sólo en China sino también (durante diferentes periodos) en Corea, Japón y Vietnam. Entre los hablantes de chino el chino clásico ha sdido ampliamente reemplazado por el chino vernacular (白話), un estilo de escritura similar al chino mandarín, mientras que los hablantes de otros idiomas han abandoonado ampliamente el chino clásico en favor de vernáculos locales. El chino literario es conocido como hanmun (漢文, "escritura Han") en coreano; como kanbun (漢文, "escritura Han") en japonés; y como Hán Văn (漢文, "escritura Han") en vietnamita. Debido a que la historia del chino es tan larga, hay diferentes tipos de chino clásico. Por ejemplo, el chino de la dinastía Han es bastante diferente que el de la dinastía Tang.
- Le chinois classique est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire, généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue. Le chinois classique ou littéraire écrit à l'intention des Coréens est connu sous le nom de Hanmun; pour les Japonais, il s'agit du Kanbun (tous deux écrit 漢文, ce qui signifie "langage écrit des Han); au Vietnam, c'est le Chữ nho (字儒).
- A klasszikus kínai nyelv (guwen古文vagy gudian hanyu古典漢語) a kínai nyelvnek az az írott változata, amelyen a Tavasz és ősz korszak végétől a Han-kor végéig (Kr. e. 5. sz. –Kr. u. 3. sz. ) keletkezett művek létrejöttek. Ezen a nyelven írták például a nagy konfuciánus klasszikusokat és a taoista alapműveket.
- 漢文（かんぶん）とは中国古来の文語体の文章。または、日本語の古典的な文章語の文章のうち、漢字だけで書かれたもの。
- Klassiek Chinees of wenyanwen is een oude schrijfvorm van het Chinees. Men gebruikt traditioneel Chinese karakters om het te schrijven, omdat in de Volksrepubliek China het vereenvoudigde schrift wordt gehanteerd. In Hong Kong en op Taiwan gebruikt men nog steeds traditioneel Chinese karakters. Hoe het wenyanwen werd uitgesproken is niet bekend, maar men vermoed dat de uitspraak dicht aanleunt bij het huidige Kantonees en vijf tonen (plus neutrale toon) zou gehad hebben in plaats van de vier tonen in het moderne Mandarijn. Beroemde boeken in het wenyanwen zijn onder andere: Sanzijing, Mozi, Sunzi bingfa, Qianziwen, Shijing, Shiji, Lunyu, Daodejing en Yijing.
- Klassisk kinesisk skiller seg sterkt fra moderne kinesisk både i grammatikk og ordforråd. Det bygger på hvordan kinesisk ble skrevet og talt for over 2000 år siden. Språket ble brukt i klassisk kinesisk litteratur og ble brukt som administrasjonsspråk i Kina, Korea, Japan og Vietnam inntil for hundre år siden. Grundig kjennskap til klassisk kinesisk var en forutsetning for å kunne bestå de svært krevende embetseksamener som til og med Qīng-dynastiet regulerte rekrutteringen til administrative stillinger i Kina. Derfor er det illustrerende å sammenligne dette språkets rolle i Øst-Asia med den dominerende rolle som latin spilte i samme tidsspenn i Vest-Europas historie. Etter revolusjonen i 1912 ble det igangsatt flere moderniseringsprogrammer for å bringe kinesisk mer i samsvar med moderne talespråk.
- Klasyczny język chiński – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandardowy przykład języka izolującego. Wenyan jest oparty na języku starożytnej literatury chińskiej, głównie tekstów pochodzących z czasów dynastii Han (ten język określany jest po chińsku mianem 古文 gǔwén). Ze względu na ewolucję fonologii mówionego chińskiego, która doprowadziła do powstania ogromnej ilości homofonów, język klasyczny stopniowo stał się praktycznie niezrozumiały w formie mówionej, był jednak nadal używany w piśmie bez większych zmian. Na początku XX wieku chińscy pisarze, z Lu Xunem na czele, zrezygnowali z języka klasycznego na rzecz tzw. baihua, stylu naśladującego mowę potoczną, stosowanego wcześniej w chińskich powieściach począwszy od dynastii Ming. W innych krajach zarzucono wenyan na rzecz języków narodowych. Język klasyczny jest w Chinach przedmiotem nauczania m. in. w szołach średnich i na studiach. Jego rolę w kulturze z grubsza można przyrównać do łaciny w Europie, bo 1) wpływa na język potoczny (m. in. zachował się w wielu wyrażeniach idiomatycznych); 2) w nim napisane są fundamentalne dzieła chińskiej kultury, a także nekrologi, motta itd. w świątyniach i pałacach; 3) na co dzień jest niemal nieużywany. Podobnie jak powstała łacińska wikipedia, w 2006 r. uruchomiono również wikipedię w klasycznym chińskim. Obie są jednak stosunkowo niewielkie. Pod koniec lipca 2008 r. wikipedia łacińska liczyła 21,5 tys. haseł, a klasyczna chińska - nieco ponad 2,100.
- Вэньянь (文言), или классический китайский язык — письменный язык, использовавшийся в Китае до начала XX века. Из-за того, что иероглифическая письменность передаёт, главным образом, значение, а не звучание слова, вэньянь сохранил синтаксические и морфологические нормы древнекитайского языка, в результате чего к XX веку он очень сильно стал отличаться от разговорного китайского языка — байхуа. Вэньянь потерял официальный статус после студенческого Движения 4 мая 1919 года, одним из требований участников которого была отмена вэньяня и переход на байхуа. В то же время в современном китайском языке сохраняется много элементов вэньяня.
- Klassisk kinesiska är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet. Den klassiska kinesiskan skiljer sig ganska mycket grammatiskt från dagens "mandarin", men det tros att man för cirka 2200 år sedan talade på det sätt som klassisk kinesiska skrivs. Man vet inte exakt när det skrivna och talade språket skildes åt. Klassisk kinesiska är inte heller ett enhetligt utvecklat språk, utan det skiljer sig stilistiskt och grammatiskt genom historien, även mellan två samtida författare.
- Класична китайська мова (кит. 文言, веньянь, "літературна мова"; яп. 漢文, канбун, "ханська мова", в'єт. 字儒, чу нхо, "знаки вчених") — традиційна писемна китайська мова, що базується на граматиці і лексиці стародавньої китайської мови. Вона сильно відрізняється від сучасної китайської мови, як письмової так і усної. Класична китайська використовувалася в Китаї як писемна мова до початку 20 століття. Це була універсальна мова східноазійського регіону. До середини 19 століття вона відігравала роль подібну до латини у Західній Європі.
- 文言文是中國的一種書面語言，是以先秦两汉的汉语口語為基礎而形成的書面語，以及模仿這種書面語而写作的语法形式。但是到了六朝、唐和宋的中古时期，汉语中的口语已经有了较大的变化，这时则有两种书面语。一种书面语是模仿上古汉语书面文献的书面语，比如六朝作家和唐宋八大家的散文，即“文言”；另一种是在当时口语的基础上所形成的书面语，此则称为“古白话”，比如南北朝刘义庆的《世说新语》、唐代的变文、宋代的话本等。到了元、明、清的近代时期，情况与中古时期类似，既有模仿上古的书面语，如桐城派的散文；又有在当时口语的基础上形成的古白话，比如《水浒传》、《西游记》等。由於文言文並不是一時一地的一種語言，因此不同時代或地區的文獻，在語法和詞彙上會有不同程度的差異。 在20世紀之前，以漢字書寫的文言文，於中國以及朝鮮半島、日本、越南，使用在幾乎所有正式的文書上。在朝鮮半島、日本和越南，這種書面語被稱為「漢文」（漢文/한문，Hanmun、漢文/かんぶん，Kanbun和漢文/Hán Văn，Hanvan）。20世紀之後，在中國，文言文的地位逐漸被普通話白話文取代，而其他國家則開始採用當地語言的書面語。
|
| rdfs:comment
|
- Classical Chinese or Literary Chinese (文言文) is a traditional style of written Chinese based on the grammar and vocabulary of ancient Chinese, making it different from any modern spoken form of Chinese. Classical Chinese was once used for almost all formal correspondence before and during the beginning of the 20th century, not only in China but also, during various different periods, in Korea, Japan, and Vietnam.
- Das klassische Chinesisch im engeren Sinne bezeichnet die geschriebene und wohl auch gesprochene Sprache Chinas während der Zeit der Streitenden Reiche (5. –3. Jahrhundert v. Chr.). Im weiteren Sinne umfasst dieser Begriff auch die bis ins 20. Jahrhundert benutzte chinesische Schriftsprache. Das klassische Chinesisch gilt als Vorläufer aller modernen sinitischen Sprachen und bildet die letzte Phase des Altchinesischen. In der geschriebenen Sprache löste es im 5. Jahrhundert v. Chr.
- El chino clásico o chino literario (文言文) es un estilo tradicional de escritura china basado en la gramática y el léxico del chino antiguo haciéndolo diferente a cualquier variedad de chino moderno. Sin embargo, la distinción entre chino literario clásico y chino literario vernacular está lejos de ser clara.
- Le chinois classique est une forme traditionnelle de la langue chinoise écrite fondée sur la grammaire et le vocabulaire d'états anciens de la langue chinoise, ce qui en fait une langue écrite différente de toute langue chinoise écrite contemporaine. Le terme désigne parfois le chinois littéraire, généralement considéré comme la langue qui a succédé au chinois classique. Cependant, la distinction entre d'une part le chinois classique et le chinois littéraire est floue.
- A klasszikus kínai nyelv (guwen古文vagy gudian hanyu古典漢語) a kínai nyelvnek az az írott változata, amelyen a Tavasz és ősz korszak végétől a Han-kor végéig (Kr. e. 5. sz. –Kr. u. 3. sz. ) keletkezett művek létrejöttek. Ezen a nyelven írták például a nagy konfuciánus klasszikusokat és a taoista alapműveket.
- 漢文（かんぶん）とは中国古来の文語体の文章。または、日本語の古典的な文章語の文章のうち、漢字だけで書かれたもの。
- Klassiek Chinees of wenyanwen is een oude schrijfvorm van het Chinees. Men gebruikt traditioneel Chinese karakters om het te schrijven, omdat in de Volksrepubliek China het vereenvoudigde schrift wordt gehanteerd. In Hong Kong en op Taiwan gebruikt men nog steeds traditioneel Chinese karakters.
- Klassisk kinesisk skiller seg sterkt fra moderne kinesisk både i grammatikk og ordforråd. Det bygger på hvordan kinesisk ble skrevet og talt for over 2000 år siden. Språket ble brukt i klassisk kinesisk litteratur og ble brukt som administrasjonsspråk i Kina, Korea, Japan og Vietnam inntil for hundre år siden.
- Klasyczny język chiński – język używany do początku XX wieku w piśmiennictwie chińskim, a także japońskim, wietnamskim i koreańskim. Od współczesnego języka różni się gramatyką i przewagą jednosylabowych słów (we współczesnym chińskim większość słów jest dwusylabowa, choć występują także słowa jednosylabowe, oraz trzy- a nawet czterosylabowe). W zakresie typologii klasyczny język chiński uchodzi za sztandardowy przykład języka izolującego.
- Вэньянь (文言), или классический китайский язык — письменный язык, использовавшийся в Китае до начала XX века.
- Klassisk kinesiska är benämningen på den form av skriven kinesiska som användes som enhetligt skriftspråk i Kina ända fram till tidigt 1900-tal. Användningen begränsades inte till Kina utan även i länder med obesläktade språk som japanska, koreanska och vietnamesiska användes den klassiska kinesiskan som det lärda skriftspråket, analogt med hur latin användes som ett vetenskapligt lingua franca av vetenskapsmän och diplomater i Europa ända in på 1700-talet.
- Класична китайська мова (кит. 文言, веньянь, "літературна мова"; яп. 漢文, канбун, "ханська мова", в'єт. 字儒, чу нхо, "знаки вчених") — традиційна писемна китайська мова, що базується на граматиці і лексиці стародавньої китайської мови.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
