Classical Arabic (CA), also known as Qur'anic or Koranic Arabic, is the form of the Arabic language used in literary texts from Umayyad and Abbasid times (7th to 9th centuries). It is based on the Medieval dialects of Arab tribes. Modern Standard Arabic (MSA) is the direct descendent used today throughout the Arab World in writing and in formal speaking, for example, prepared speeches, some radio broadcasts, and non-entertaining content.

PropertyValue
dbpedia-owl:Language/states
dbpedia-owl:states
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Classical Arabic (CA), also known as Qur'anic or Koranic Arabic, is the form of the Arabic language used in literary texts from Umayyad and Abbasid times (7th to 9th centuries). It is based on the Medieval dialects of Arab tribes. Modern Standard Arabic (MSA) is the direct descendent used today throughout the Arab World in writing and in formal speaking, for example, prepared speeches, some radio broadcasts, and non-entertaining content. While the lexis and stylistics of Modern Standard Arabic are different from Classical Arabic, the morphology and syntax have remained basically unchanged (though MSA uses a subset of the syntactic structures available in CA). The vernacular dialects, however, have changed more dramatically. Both CA and MSA are normally called al-Fuṣ-ḥā (الفصحى&lrm) in Arabic, meaning 'the clearly spoken one' or the 'language of eloquence'. Because the Qur'an is written in Classical Arabic, the language is considered by most Muslims to be sacred. It is the only language in which most Muslims recite their prayers, regardless of what language they use in everyday life.
  • El árabe clásico, también llamado árabe culto, árabe literario ó árabe estándar moderno, en árabe العربيّة الفصحى, es la forma estándar y literaria de la lengua árabe. En árabe suele llamarse al-luga al-`arabiyya al-fuṣḥà اللغة العربيّة الفصحى, «la lengua árabe más elocuente». Está basado en las modalidades hablada y literaria en uso en la región del Hiyaz en el siglo VII. Está fijada originalmente por El Corán y la poesía árabe preislámica. Paralelamente al uso literario y oficial del árabe clásico, se han desarrollado diferentes modalidades de árabe dialectal o árabe hablado que han convivido con el clásico en situación de diglosia. Existe discusión acerca de si estas variedades dialectales proceden de una transformación del árabe clásico o si hay que buscar su origen directamente en dialectos preislámicos. A partir del siglo XIX, el árabe clásico ha dado lugar a una subvariedad que en ocasiones recibe el nombre de árabe culto moderno, árabe literal moderno o árabe estándar. El árabe pertenece a la familia de lenguas semíticas, un tronco lingüístico ubicado en oriente medio del que también hacen parte el hebreo y el arameo. Es de destacar que la escritura del árabe, conocida como alfabeto avéstico no posee vocales, sino que estas se marcan sobre las líneas con una puntuación especial. El árabe se escribe de derecha a izquierda
  • L’arabe classique (ou arabe littéraire) est une des formes de l’arabe utilisée au Moyen Âge dans les textes littéraires pendant le califat omeyyade et abbasside (entre les VII et IX siècles). Cette langue se fonde sur les dialectes médiévaux des Tribus arabes. L’arabe standard moderne, ou arabe littéral, est la forme modernisée de l’arabe classique, descendant direct, utilisée dans les médias et discours officiels. Alors que le lexique et la stylistique sont différents entre arabes standard et littéraire, la morphologie et la syntaxe n’ont pas changé. L'arabe dialectal ou plutôt les « arabes dialectaux » ont beaucoup plus évolué par rapport au classique. Le Coran est écrit dans une langue très proche de l’arabe classique, même si à la date de la mise en écrit du texte sacré au début du règne des Omeyyades, l’on peut encore percevoir des traces d’arabe plus ancien datant de l’Antiquité.
  • Klassisk arabisk, også kjent som koransk arabisk, er en form for arabisk kjent fra litterære tekster fra umajjadisk og abbasidisk tid (600- til 800-tallet). Det er sannsynlig at dette språket er svært likt talespråket fra det området som var kjent som Hijaz da Muhammed levde der. Klassisk arabisk er en form for standard arabisk i likhet med moderne standard arabisk (MSA). Morfologi og syntaks er ikke i stor grad endret fra klassisk til moderne standard arabisk. Dette er Koranen sitt språk, og derfor regnes dette språket som hellig innenfor islam. Dette er det eneste språket muslimer bruker ved resistasjon av bønn, uavhengig av hva som er deres vanlige talespråk.
  • Klasyczny język arabski (arab. اللغة العربية الفصحى luġat ul-ʿarabiyyat ul-fuṣḥā, w skrócie fusha) powstał jako środek porozumiewania się między plemionami posługującymi się różnymi dialektami semickimi, zamieszkałymi na terenie Półwyspu Arabskiego. Istnieją dwie teorie odnośnie powstania języka klasycznego: Filologowie arabscy uważają zazwyczaj, że język ten rozwinął się z dialektu plemienia Kurajszytów, zamieszkującego okolice Mekki Druga hipoteza zakłada iż klasyczna arabszczyzna powstała w mieście Al-Hira nad Eufratem ze zmieszania dialektów tamimijskich (wschodnioarabskich) używanych na terenie Nadżdu. Jest więc w pewnym sensie językiem sztucznym Klasyczny język arabski upowszechnił się wśród wszystkich Arabów dzięki popularności pisanej w nim poezji beduińskiej. Jego prestiż zwiększyło objawienie Koranu w tym języku. Koran pozostaje do dziś niedościgłym wzorem stylu dla Arabów. Sam Koran tak oto określa swój język: My wiemy, że oni mówią: "Jego [Mahometa] uczy tylko zwykły człowiek. " Język tego, na którego oni wskazują, jest obcy, a ten - to język arabski, jasny! W VIII wieku ery chrześcijańskiej została skodyfikowana gramatyka języka klasycznego, zaś kalif Abdul Malik uznał go za urzędowy w całym imperium muzułmańskim. Wchłonięcie przez kalifat ludów posługujących się innymi językami wzbogaciło słownictwo w nowe wyrazy, jak chociażby terminy medyczne takie jak bulġum "flegma" (gr. φλέγμα) czy qarniyyah "rogówka" (łac. cornea). Wiele starożytnych słów zostało jednak zapomnianych lub przetrwało tylko w mowie Beduinów. Język klasyczny jest używany przy recytacji Koranu i modlitwie, jak również przy wygłaszaniu kazań. Jego wariantem stylistycznym w zasadzie jest współczesny standardowy arabski (MSA) stosowany w literaturze. W codziennej rozmowie Arabowie posługują się zaś dialektami, bardzo różniącymi się od siebie i od języka klasycznego.
  • Araba clasică este o formă a limbii arabe utilizată în poezia preislamică, în Coran (numită în acest caz chiar araba coranică), în hadith-uri (tradiţiile profetice), ca şi în numeroase texte religioase, literare filosofice şi ştiinţifice din perioadele omeyyadă şi abbasidă (secolele 7-12). Ea a fost codificată în gramaticile din secolele 7-8 şi se caracterizează prin regularitatea schematică a ansamblului gramatical. Cea mai cunoscută gramatică a limbii arabe clasice este cea a lui Sibawayhi, intitulată „Cartea”, prin excelenţă. Plecând de la informaţiile gramaticale oferite de textele poeziilor preislamice, de la Coran şi hadith-uri, marele gramatic extrage regulile gramaticale ce guvernează această limbă. Pentru lexicul arab clasic, lucrarea de referinţă rămâne dicţionarul "Lisān al-‘arab" a lui Ibn Manzūr. Din arabă clasică derivă araba literară modernă standard, utilizată în scris şi în exprimarea orală oficială (de exemplu, discursuri, prelegeri universitare, emisiuni de televiziune) în statele arabe actuale. Araba literară modernă standard diferă foarte puţin de araba clasică din punct de vedere morfologic. În schimb, între cele două tipuri de arabă există unele diferenţe lexicale şi sintactice, care reflectă influenţa dialectelor arabe şi a unor limbi vest-europene asupra limbii arabe literare moderne standard. Cu toate acestea, graniţa dintre cele două este extrem de subtilă şi greu de definit. Din această cauză, cei doi termeni (de arabă clasică şi, respectiv, de arabă literară modernă standard) sunt folosiţi nediferenţiat în foarte multe surse. De altfel, pentru gramaticii arabi, această diferenţă nu există, ambele fiind numite (العربية الفصحى) “al-arabiyya al-fushā”
dbpprop:child
  • Over 24 Modern Arabic dialects
dbpprop:fam
dbpprop:familycolor
  • Afro-Asiatic
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:iso
  • ar
  • ara
  • arb
dbpprop:map
dbpprop:name
  • Classical Arabic
dbpprop:p
  • 8 (xsd:integer)
  • 14 (xsd:integer)
  • 15 (xsd:integer)
dbpprop:reference
dbpprop:relatedInstance
dbpprop:states
  • Historically in the Middle East, now used as a liturgical language of Islam
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:wordnet_type
rdf:type
rdfs:comment
  • Classical Arabic (CA), also known as Qur'anic or Koranic Arabic, is the form of the Arabic language used in literary texts from Umayyad and Abbasid times (7th to 9th centuries). It is based on the Medieval dialects of Arab tribes. Modern Standard Arabic (MSA) is the direct descendent used today throughout the Arab World in writing and in formal speaking, for example, prepared speeches, some radio broadcasts, and non-entertaining content.
  • El árabe clásico, también llamado árabe culto, árabe literario ó árabe estándar moderno, en árabe العربيّة الفصحى, es la forma estándar y literaria de la lengua árabe. En árabe suele llamarse al-luga al-`arabiyya al-fuṣḥà اللغة العربيّة الفصحى, «la lengua árabe más elocuente». Está basado en las modalidades hablada y literaria en uso en la región del Hiyaz en el siglo VII.
  • L’arabe classique (ou arabe littéraire) est une des formes de l’arabe utilisée au Moyen Âge dans les textes littéraires pendant le califat omeyyade et abbasside (entre les VII et IX siècles). Cette langue se fonde sur les dialectes médiévaux des Tribus arabes. L’arabe standard moderne, ou arabe littéral, est la forme modernisée de l’arabe classique, descendant direct, utilisée dans les médias et discours officiels.
  • Klassisk arabisk, også kjent som koransk arabisk, er en form for arabisk kjent fra litterære tekster fra umajjadisk og abbasidisk tid (600- til 800-tallet). Det er sannsynlig at dette språket er svært likt talespråket fra det området som var kjent som Hijaz da Muhammed levde der. Klassisk arabisk er en form for standard arabisk i likhet med moderne standard arabisk (MSA). Morfologi og syntaks er ikke i stor grad endret fra klassisk til moderne standard arabisk.
  • Klasyczny język arabski (arab. اللغة العربية الفصحى luġat ul-ʿarabiyyat ul-fuṣḥā, w skrócie fusha) powstał jako środek porozumiewania się między plemionami posługującymi się różnymi dialektami semickimi, zamieszkałymi na terenie Półwyspu Arabskiego.
  • Araba clasică este o formă a limbii arabe utilizată în poezia preislamică, în Coran (numită în acest caz chiar araba coranică), în hadith-uri (tradiţiile profetice), ca şi în numeroase texte religioase, literare filosofice şi ştiinţifice din perioadele omeyyadă şi abbasidă (secolele 7-12). Ea a fost codificată în gramaticile din secolele 7-8 şi se caracterizează prin regularitatea schematică a ansamblului gramatical.
rdfs:label
  • Classical Arabic
  • Árabe clásico
  • Arabe classique
  • Klassisk arabisk
  • Klasyczny język arabski
  • Limba arabă clasică
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:name
  • Classical Arabic
foaf:page
is dbpedia-owl:Work/genre of
is dbpedia-owl:Work/language of
is dbpedia-owl:genre of
is dbpedia-owl:language of
is dbpprop:commonLanguages of
is dbpprop:disambiguates of
is dbpprop:genre of
is dbpprop:language of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of