| dbpprop:abstract
|
- Civil death is a term that refers to the loss of all or almost all civil rights by a person due to a conviction for a felony (a crime punishable with more than a year's imprisonment) or due to an act by the government of a country that results in the loss of civil rights. It is usually inflicted on persons convicted of crimes against the state or adults determined by a court to be legally incompetent because of mental disability. In medieval Europe, felons lost all civil rights upon their conviction. This civil death often lead to actual death, since anyone could kill and injure an ex-felon with impunity. In the old German empire, a person declared civilly dead was called "vogelfrei" ("free as a bird") and could even be killed since they were completely outside the law. Historically outlawry, that is, declaring a person as an outlaw, was a common form of civil death.
- Der bürgerliche Tod ist ein Rechtsinstitut, das in ganz Europa bis in das 19. Jahrhundert hinein als zusätzliche Strafverschärfung gegenüber verurteilten Kapitalverbrechern angewandt wurde. Es hatte nicht nur die vollständige Ehr- und Rechtlosigkeit, sondern auch den vollständigen Verlust der Rechtsfähigkeit des Verurteilten zur Folge, der zwar noch körperlich lebte, aber aus rechtlicher Sicht die Stellung eines bereits Toten erhielt. Der bürgerliche Tod radierte somit den Menschen als Natürliche Person aus und kam einer Aberkennung der Menschenwürde gleich (die als rechtlich bindender Begriff zur damaligen Zeit noch nicht entwickelt war). Der Eintritt des bürgerlichen Todes hatte u. a. folgende Konsequenzen: Verlust jeglichen Eigentums Annullierung einer bestehenden Ehe und sonstiger Verwandtschaftsverhältnisse Verlust der Vormundschaftsfähigkeit Verlust der Fähigkeit, als Zeuge gehört zu werden Verlust der Fähigkeit, Rechtsgeschäfte abzuschließen Sowohl der französische Code Civil von 1804 (Art. 22 f. ) als auch z. B. das bayerische Strafgesetzbuch von 1813 sahen die Verhängung des bürgerlichen Todes noch vor. Die Regelung des Code Civil wurde 1854 per Gesetz aufgehoben. In Deutschland wurde der bürgerliche Tod durch die Verfassungen abgeschafft, die im Gefolge der Märzrevolution von 1848 erlassen bzw. erarbeitet wurden (z. B. Artikel 9 der Preußischen Verfassung vom 5. Dezember 1848, § 135 der Paulskirchenverfassung vom 28. März 1849). Im Kirchenrecht findet der bürgerliche Tod seine Entsprechung in den Instituten des Kirchenbanns und der Exkommunikation. Im Nationalsozialismus wurde die Rechtstellung jüdischer Bürger als „bürgerlicher Tod” bezeichnet. Das Reichsgericht ermöglichte so etwa 1936 der UFA die Kündigung eines Vertrages mit dem jüdischen Regisseur Eric Charell, obwohl der Vertrag nur eine Kündigung vorsah, wenn Charell „durch Krankheit, Tod oder ähnlichen Grund nicht zur Durchführung der Regietätigkeit im Stande” sei. Die Eigenschaft „Jüdischsein” entspräche somit laut Reichsgericht dem bürgerlichen Tod (RG JW 1936, 2537). In Deutschland wurde die Entmündigung, die bis 1991 existierte, bis sie durch das neue Rechtsinstitut Betreuung ersetzt wurde, wegen der damit verbundenen Beeinträchtigungen in der Geschäftsfähigkeit auch oft inoffiziell als „bürgerlicher Tod” bezeichnet. Weiterhin existiert im geltenden Recht unter bestimmten Umständen der Ausschluss vom Wahlrecht. Siehe auch unter Bürgerliche Ehrenrechte.
- La muerte civil consiste, en general, en la pérdida de los derechos civiles. Supone la pérdida para una persona de su personalidad jurídica, que importa la privación general de sus derechos. La persona deja de ser considerada viva a efectos jurídicos, aun mucho antes de su muerte real. Es considerada una ficción jurídica. La muerte civil puede ser aplicada como una pena accesoria a personas condenadas a prisión perpetua o que vayan a ser objeto de la pena de muerte. También ha sido aplicada a las personas que ingresan al clero, consagrándose a la vida religiosa.
- La mort civile est la « cessation de toute participation aux droits civils ». Elle consiste en l'extinction légalement prononcée, pour une personne de sa personnalité juridique, ce qui emporte une privation générale des droits. La personne est réputée ne plus exister, bien qu'elle soit vivante physiquement. Il s'agit donc d'une fiction juridique. La mort civile pouvait être une peine supplémentaire pour les personnes condamnées à des peines de prison à perpétuité ou en instance d'une exécution capitale. La mort civile pouvait aussi être un fait juridique pour les personnes entrées dans le clergé, justifié par leur désengagement dans la société laïque. La mort civile n’est plus utilisée de nos jours, car on considère qu'elle porte atteinte à la dignité de la personne humaine. Toutefois, la perte de la personnalité juridique peut encore exister en droit positif, laissant penser à une survivance très atténuée de cette mort civile.
- La morte civile è stata un istituto giuridico diffuso in Europa fino al XIX secolo, che consisteva nella privazione della capacità giuridica come conseguenza di una condanna giudiziale. Tale finzione giuridica, per mezzo della quale il condannato non veniva più considerato soggetto di diritto dall'ordinamento, comportava in capo a quest'ultimo la generale perdita di tutti i diritti civili ed il conseguente allontanamento dalla società. Al giorno d'oggi la morte civile non è più ammessa in quanto lesiva dei diritti fondamentali della persona: unica causa di perdita della capacità giuridica può essere soltanto la morte naturale. La Costituzione della Repubblica italiana ha sancito questo principio nell'art. 22, stabilendo che "nessuno può essere privato, per motivi politici, della capacità giuridica, della cittadinanza, del nome".
- De burgerlijke dood was een straf uit het Ancien Régime in Nederland en in de Oostenrijkse en Spaanse Nederlanden, het latere Koninkrijk België waardoor men door de overheid als dood werd beschouwd. Dit had tot gevolg dat het vermogen van die persoon werd verdeeld over zijn erfgenamen, zijn huwelijk werd ontbonden, hij geen contracten meer kon sluiten (en dus geen huis of andere zaken meer kon kopen of huren). Een persoon die burgerlijk dood was verklaard kon niet getuigen. De Burgerlijke dood was onderdeel van de Napoleontische Code Civil en Code Pénal, delen van de Code Napoléon. In de Nederlandse Grondwet van 1831 was de burgerlijke dood in Art. 13 uitgesloten als straf. Het verbod kreeg een plaats in het Burgerlijk Wetboek als Art. 4. In het Nieuw Burgerlijk Wetboek wordt de burgerlijke dood niet genoemd. Na 1814 is de burgerlijke dood in Nederland nooit als straf opgelegd. Bij het opstellen van de Belgische Grondwet werd opgenomen dat die straf werd afgeschaft en nooit meer kon ingevoerd worden (artikel 18), omdat men dit een mensonwaardige straf vond. Er werd echter niet voorzien in overgangsmaatregelen voor nog levende veroordeelden en hun (gewezen) gezinsleden. Dit werd overgelaten aan de rechters. De bepaling dat de burgerlijke dood niet opnieuw kan worden ingevoerd biedt natuurlijk geen bescherming tegen andere verregaande beperkingen van burgerlijke rechten als bijkomende straf. Dergelijke bepalingen zouden dus, al heet het dan geen burgerlijke dood meer, theoretisch gezien een vergelijkbaar gevolg kunnen hebben als de burgerlijke dood. De burgerlijke dood bestond nog tot 31 mei 1854 in Frankrijk. Chili schafte deze straf in 1943 af. Onder het nazi regime in Duitsland (1933-1945) werden alle Joodse inwoners "burgerlijk dood" verklaard. Na de ontneming van de rechten volgde de vervolging en de massamoord.
- Śmierć cywilna - jej orzeczenie powodowało utratę zdolności prawnej. Orzekana z reguły jako kara dodatkowa za najcięższe przestępstwa. Występowała m. in. w prawie feudalnym oraz w Kodeksie Napoleona. Zniesiona w 1825 w Królestwie Polskim, w 1854 we Francji. Śmierć cywilna jest sprzeczna z podstawowymi zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej, dlatego - jeżeli przewiduje ją prawo obce, na podstawie którego - zgodnie z prawem międzynarodowym prywatnym - wydaje wyrok polski sąd zastosowanie śmierci cywilnej jest wyłączone.
- Гражда́нская смерть — лишение лица правоспособности, наступающее как уголовное наказание по приговору суда или в силу иных обстоятельств. Институт гражданской смерти возник в римском праве и сохранялся в законодательстве отдельных европейских стран вплоть до середины XIX века. В римском праве существовал институт capitis deminutio maxima (дословно лат. наибольшее уменьшение правоспособности) — лишение всех прав гражданина. Первоначально capitis deminutio maxima применялось к гражданам, попавшим в плен к врагам или проданным в рабство. С течением времени появились и другие основания. Имущество лица, лишившегося прав (capite minutus), в зависимости от причин capitis deminutio переходило государству, кредитору и т. д. В Средние века аналогом гражданской смерти было объявление вне закона. Убийство или другое преступление, совершённое в отношении объявленного вне закона, не наказывалось, а наоборот, могло считаться полезным и богоугодным делом. Объявление вне закона существовало в Русской правде как «поток и разграбление». Воинским уставом Петра I было введено такое наказание, как «шельмование», аналог гражданской смерти. Ошельмованный считался «из числа добрых людей и верных извергнут», он не мог выступать свидетелем, за любые преступления кроме убийства, совершённые против ошельмованного, не полагалось уголовного наказания. В 1766 году это наказание было заменено на лишение прав, то есть ограничение отдельных элементов правоспособности, но не полную её отмену. Дольше всего гражданская смерть сохранялась во французском законодательстве, где она была отменена окончательно в 1854 году. Согласно Кодексу Наполеона, приговорённый к гражданской смерти лишался прав владеть имуществом, вступать в брак, быть стороной в судебном процессе. Его имущество переходило к наследникам, как если бы он умер.
- Borgerlig död (Mors civilis) var enligt den äldre franska straffrätten en påföljd som för vissa brott kunde utdömas jämte själva straffet. Den dömde förlorade därigenom rättigheten att förfoga över sin egendom, vilken skiftades mellan hans lagliga arvingar, såsom om han avlidit och utan avseende på om han genom testamente förordnat annorlunda. Vidare kunde han inte genom arv, gåva, testamente eller på annat sätt förvärva egendom, inte avsluta något inför lag giltigt avtal, inte inför domstol föra talan varken för sig själv eller andra, inte vittna och inte ingå äktenskap. Om han förut var gift, ansågs äktenskapet upplöst. Mellan 1790 och 1810 var detta straff tidvis avskaffat eller åtminstone tillämpat i mindre utsträckning, men sistnämnda år infördes det i "Code pénal" för brott, som var belagda med dödsstraff, straffarbete på livstid eller förvisning. Genom en lag av 3 juni 1854 blev den borgerliga döden avskaffad i Frankrike och ersatt med en lindrigare straffpåföljd, benämnd "interdiction légale". Även i de länder, vilka i sammanhang med införandet av den franska lagstiftningen tillägnat sig ifrågavarande straffart, har den efter hand blivit avskaffad. I Sveriges brottmålslagstiftning har inte på mycket länge förekommit någon straffart motsvarande den borgerliga döden, men i Sveriges äldre lagar finns något liknande, nämligen det för vissa svårare förbrytelser, särskilt de så kallade edsöresbrotten, bestämda stadgandet att den brottslige skulle "biltog läggas och dömas fridlös över allt riket". Den biltoge var ställd utom samhällets skydd och kunde således sägas vara borgerligen död, om också, till följd av de olika tids- och samhällsförhållandena, de bägge straffen i mycket skilde sig från varandra.
- Громадянська смерть — термін, що позначає втрату всіх чи майже всіх громадянських прав особи у зв'язку із засудженням за тяжкий злочин, або через акт з боку уряду певної країни. В середньовічній Європі злочинці втрачали всі громадянські права після засудження. У Франції кримінальний засіб, відповідно до якого засуджений позбавлявся усіх громадянських та політичних прав існував до 1854 року. Зокрема його було закріплено в Кодексі Наполеона. Поширеною формою громадянської смерті було оголошення особи поза законом.
|
| rdfs:comment
|
- Civil death is a term that refers to the loss of all or almost all civil rights by a person due to a conviction for a felony (a crime punishable with more than a year's imprisonment) or due to an act by the government of a country that results in the loss of civil rights. It is usually inflicted on persons convicted of crimes against the state or adults determined by a court to be legally incompetent because of mental disability.
- Der bürgerliche Tod ist ein Rechtsinstitut, das in ganz Europa bis in das 19. Jahrhundert hinein als zusätzliche Strafverschärfung gegenüber verurteilten Kapitalverbrechern angewandt wurde. Es hatte nicht nur die vollständige Ehr- und Rechtlosigkeit, sondern auch den vollständigen Verlust der Rechtsfähigkeit des Verurteilten zur Folge, der zwar noch körperlich lebte, aber aus rechtlicher Sicht die Stellung eines bereits Toten erhielt.
- La muerte civil consiste, en general, en la pérdida de los derechos civiles. Supone la pérdida para una persona de su personalidad jurídica, que importa la privación general de sus derechos. La persona deja de ser considerada viva a efectos jurídicos, aun mucho antes de su muerte real. Es considerada una ficción jurídica. La muerte civil puede ser aplicada como una pena accesoria a personas condenadas a prisión perpetua o que vayan a ser objeto de la pena de muerte.
- La mort civile est la « cessation de toute participation aux droits civils ». Elle consiste en l'extinction légalement prononcée, pour une personne de sa personnalité juridique, ce qui emporte une privation générale des droits. La personne est réputée ne plus exister, bien qu'elle soit vivante physiquement. Il s'agit donc d'une fiction juridique.
- La morte civile è stata un istituto giuridico diffuso in Europa fino al XIX secolo, che consisteva nella privazione della capacità giuridica come conseguenza di una condanna giudiziale. Tale finzione giuridica, per mezzo della quale il condannato non veniva più considerato soggetto di diritto dall'ordinamento, comportava in capo a quest'ultimo la generale perdita di tutti i diritti civili ed il conseguente allontanamento dalla società.
- De burgerlijke dood was een straf uit het Ancien Régime in Nederland en in de Oostenrijkse en Spaanse Nederlanden, het latere Koninkrijk België waardoor men door de overheid als dood werd beschouwd. Dit had tot gevolg dat het vermogen van die persoon werd verdeeld over zijn erfgenamen, zijn huwelijk werd ontbonden, hij geen contracten meer kon sluiten (en dus geen huis of andere zaken meer kon kopen of huren). Een persoon die burgerlijk dood was verklaard kon niet getuigen.
- Śmierć cywilna - jej orzeczenie powodowało utratę zdolności prawnej. Orzekana z reguły jako kara dodatkowa za najcięższe przestępstwa. Występowała m. in. w prawie feudalnym oraz w Kodeksie Napoleona. Zniesiona w 1825 w Królestwie Polskim, w 1854 we Francji.
- Гражда́нская смерть — лишение лица правоспособности, наступающее как уголовное наказание по приговору суда или в силу иных обстоятельств.
- Borgerlig död (Mors civilis) var enligt den äldre franska straffrätten en påföljd som för vissa brott kunde utdömas jämte själva straffet. Den dömde förlorade därigenom rättigheten att förfoga över sin egendom, vilken skiftades mellan hans lagliga arvingar, såsom om han avlidit och utan avseende på om han genom testamente förordnat annorlunda.
- Громадянська смерть — термін, що позначає втрату всіх чи майже всіх громадянських прав особи у зв'язку із засудженням за тяжкий злочин, або через акт з боку уряду певної країни. В середньовічній Європі злочинці втрачали всі громадянські права після засудження.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
