| dbpedia-owl:abstract
|
- Eine Chronik (von altgr. chronika zu chronos,Zeit‘) ist eine geschichtliche Prosadarstellung, die die Ereignisse in zeitlicher Reihenfolge darstellt.
- Generally a chronicle is a historical account of facts and events ranged in chronological order, as in a time line. Typically, equal weight is given for historically important events and local events, the purpose being the recording of events that occurred, seen from the perspective of the chronicler. This is in contrast to a narrative or history, which sets selected events in a meaningful interpretive context and excludes those the author does not see as important. In modern times various contemporary newspapers or other periodicals have adopted "chronicle" as part of their name. Various fictional stories have also adopted "chronicle" as part of their title, to give an impression of epic proportion to their stories. A chronicle which traces world history is called a universal chronicle. Scholars categorize the genre of chronicle into two subgroups: live chronicles, and dead chronicles. A dead chronicle is one where the author gathers his list of events up to the time of his writing, but does not record further events as they occur. A live chronicle is where one or more authors add to a chronicle in a regular fashion, recording contemporary events shortly after they occur. Because of the immediacy of the information, historians tend to value live chronicles, such as annals, over dead ones. "The chronicle is one of the quintessentially Christian forms of historical writing," Michael Kulikowsky has remarked. "The ultimate goal of this exercise is usually to place the events of human history in the framework of Christian time, to record the annual stages by which human history marches towards the Second Coming" This approach makes the Christian chroniclers particularly awake to wars, plagues and disasters. The term often refers to a book written by a chronicler in the Middle Ages describing historical events in a country, or the lives of a nobleman or a clergyman, although it is also applied to a record of public events. Chronicles are the predecessors of modern "time lines" rather than analytical histories. They represent accounts, in prose or verse, of local or distant events over a considerable period of time, both the lifetime of the individual chronicler and often those of several subsequent continuators. If the chronicles deal with events year by year, they are often called annals. Unlike the modern historian, most chroniclers tended to take their information as they found it, and made little attempt to separate fact from legend. The point-of-view of most chroniclers is highly localised, to the extent that many anonymous chroniclers can be sited in individual abbeys. The most important English chronicles are the Anglo-Saxon Chronicle, started under the patronage of King Alfred in the ninth century and continued until the twelfth century, and the Chronicles of England, Scotland and Ireland (1577–87) by Raphael Holinshed and other writers; the latter documents were important sources of materials for Elizabethan drama. Later sixteenth century Scottish chronicles, written after the Reformation, shape history according to Catholic or Protestant viewpoints. It is impossible to say how many chronicles exist, as the many ambiguities in the definition of the genre make it impossible to draw clear distinctions of what should or should not be included. However, the Encyclopedia of the Medieval Chronicle lists some 2500 items written between 300 and 1500 AD.
- Una crónica es una obra literaria que narra hechos históricos en orden cronológico. La palabra crónica viene del latín chronica, que a su vez se deriva del griego kronika biblios, es decir, libros que siguen el orden del tiempo. En una crónica los hechos se narran según el orden temporal en que ocurrieron, a menudo por testigos presenciales o contemporáneos, ya sea en primera o en tercera persona. Se entiende por crónica la historia detallada de un país o región, de una localidad, de una época o de un hombre, o de un acontecimiento en general, escrita por un testigo ocular o por un contemporáneo que ha registrado sin comentarios todos los pormenores que ha visto, y aún todos los que le han sido transmitidos. Tales son por ejemplo, las crónicas latinas de Flodoart, canónigo de Reims, y de Guillermo de Naugis y las crónicas francesas de Froissart y de Monstrelet. De todos los países europeos acaso los más ricos en crónicas sean Francia, España, Italia e Inglaterra. En la crónica se utiliza un lenguaje sencillo, directo, muy personal y admite un lenguaje literario con uso reiterativo de adjetivos para hacer énfasis en las descripciones. Emplea verbos de acción y presenta referencias de espacio y tiempo. La crónica lleva cierto distanciamiento temporal a lo que se le llama escritos históricos. Por medio de las crónicas se pueden redactar escritos, tomando las opiniones de varias personas para saber si esto es cierto o no, como en el libro Crónica de una muerte anunciada escrito por Gabriel García Márquez. Las crónicas son también un género periodístico. Se las clasifica como "amarillas" o "blancas" según su contenido. Las "amarillas" tienen material más subjetivo y generalmente la voz autorizada es una persona o ciudadano común; las "blancas" usan material más objetivo y la voz autorizada es, generalmente, la autoridad, un profesional, etc.
- Kronikka (kreikan sanasta χρόνος, aika) on aikakirja, johon on kirjattu historiallisia tapahtumia aikajärjestykseen. Kronikoita on laadittu jo antiikin aikoina, mutta tunnetuimmat kronikat ovat peräisin keskiajalta, ja ne kuuluvat aikansa tärkeimpiin historialähteisiin. Tunnettuja esimerkkejä ovat esimerkiksi Anglosaksien kronikka, Historia regum Britanniae ja Liivinmaan kronikka. Sukukronikka valottaa tapahtumia tietyn suvun piirissä ja sen ympäristössä. Nimitystä kronikka käytetään myös runomittaisesta leikillisestä tapahtumien tai henkilöiden esittelystä.
- La cronaca è una semplice forma di narrazione storica che segue il criterio cronologico, riportando gli eventi anno per anno senza dare un'analisi critica e valutativa dei fatti o prendere in considerazione cause, interferenze o ripercussioni degli eventi riportati. In questo genere letterario i fatti rilevanti hanno lo stesso peso di quelli secondari. Il termine spesso si riferisce a un libro scritto da un cronista nel Medio Evo che descrive eventi storici in un paese o le vite di nobili o uomini di chiesa, sebbene venga anche riferito al resoconto di eventi pubblici. Nel VII secolo le chiese inglesi e irlandesi tennero con regolarità i loro annali e da questa tradizione derivò la raccolta di testi chiamata Anglo-Saxon Chronicle, compilata sia in latino sia in sassone. Questo costume si diffuse rapidamente anche in Europa, dove la stessa storiografia medievale nacque sul modello delle semplici cronache, a causa della svalutazione della interpretazione dei fatti. Dal Settecento in poi le cronache si confusero sempre più con la diaristica. Attualmente il termine viene indicato per lo più in accezioni metaforiche.
- 年代記（ねんだいき）または編年史 (へんねんし) とは、出来事や事件を年ごとに記述した歴史書のこと。 ヨーロッパでは重要な出来事や事件に関して詳細に記すChronicle（クロニクル）と記述が簡単でより年表に近い形式のAnnals（アナリス/アナール/アナル）に分かれる。 古代から中世にかけて、天地創造から筆を起こし、人類の歴史を年を追って記述したものがあり、特に世界年代記という（12世紀、オットーの『二国年代記』など）。 同時代の具体的な事件を連ねていく年代記が13世紀頃から盛んになった（イングランドの修道院で書き継がれていった『大年代記』や、フロワサールの年代記など）。宗教者だけでなく、一般人も書くようになった。 日本においても同様の書物が作られたが、歴代の天皇名を見出しとして年号の下に出来事や事件を簡略的に記すなど、日本独特の記述方法が用いられている。日本現存最古のものは11世紀のもの（春日若宮社社家千鳥家所蔵『皇代記』）であるが、『続日本紀』には「年代暦」という書物が存在していたことに触れられており（大宝元年3月甲午（21日）条・同8月丁未（7日）条）、8世紀には年代記が存在していたと考えられている。なお、『宋史』日本伝には984年に宋に留学した東大寺の奝然が太宗に職員令と「王年代記」と呼ばれた年代記を献上したと記されている。
- Een kroniek is een verhaal van of boek met chronologisch geordende gedenkwaardige en/of historische feiten. In de moderne literatuur is het beroemdste voorbeeld van een kroniek Crónica de una muerte anunciada uit 1981 van Gabriel García Márquez. Ook Moses Isegawa gaf een specimen van het genre met zijn in het Engels geschreven, maar eerst in het Nederlands verschenen Abessijnse kronieken (1998). De benaming kroniek of kronieken wordt ook vaak gebruikt als aanduiding van een dag-tot-dag-relaas dat geen literaire pretentie heeft. Kronieken is verder de naam van twee bijbelboeken, namelijk I en II Kronieken. Nederlandstalige voorbeelden van kronieken uit de middeleeuwen zijn de Rijmkroniek van Melis Stoke en de Rijmkroniek van Vlaanderen.
- Krønike er en oversikt over historiske fakta i kronologisk orden. Sjangeren var særlig populær i middelalderen. En krønike er ofte skrevet i form av annaler, det vil si korte henvisninger til hendelser innenfor de enkelte år. Vanligvis ble det gitt samme tyngde og betydning til historisk viktige hendelser som mindre, lokale hendelser, nedtegnet i perspektivet til kronikøren. Dette er i motsetning til en fortelling eller historie som velger utvalgte hendelser i en meningsfull fortolket sammenheng og utelater de hendelser som forfatteren ikke synes er relevant. Det er to hovedtyper: Døde krøniker og levende krøniker. I døde krøniker har forfatteren nedtegnet hendelser fram til et gitt tidspunkt, som ofte vil være nær tidspunktet hvor han skrev krøniken, men det blir ikke lagt til nye hendelser. I en levende krønike blir det lagt til hendelser etterhvert som de skjer, og ofte vil en ny forfatter ta over når de forrige faller fra. De levende krønikene er ofte svært gode kilder til samtidens forståelse av hendelser. «Krøniken er en av de mest fullkomne kristne formene for historieskrivning,» har Michael Kulikowsky bemerket. «Det endelig mål for denne øvelsen er vanligvis å plassere hendelsene i menneskelig historie i et kristent rammeverk, å nedtegne de årlige stadiene hvor menneskeheten marsjerte fram mot Jesu gjenkomst. » Av denne grunn var de kristne kronikører særlig oppmerksom på tegn på endetiden, som kriger, pest og katastrofer. I denne sammenhengen referer begrepet hovedsakelig til en bok skrevet av en kronikør i middelalderen som nedtegnet historiske hendelser i en land, eller livene til adelsmenn eller geistlige, men også om nedtegnelser om offentlige hendelser. Krøniker er forgjengerne til dagens «tidslinjer» framfor analytiske historieskrivning. De representerer nedtegnelser i prosa eller poesi av lokale eller fjerne hendelser over en betydelig utstrekning av tid, både levetiden til den enkelte kronikøren og ofte av flere påfølgende skrivere som fortsatte nedskrivningen. Om krøniken handlet om hendelser år for år er de ofte kalt for annaler. I motsetningen til dagens historierikere, skrev de fleste kronikører ned de hendelser slik fant den, og gjorde få forsøk å skille fakta fra legendariske hendelser. Og gir lik oppmerksomhet til viktig som uviktig ettersom det vesentlige er fortelle hendelser kronologisk. De eldste krøniker, logografene fra antikkens Hellas, blandet sammen religiøse myter om Augustus med historiske fakta. Krøniken er moralsk oppbygget. Den er didaktisk, det vil si belærende, og den tjener et formål. En krønike blir ofte beskrevet som en Magistra Vitæ, altså en «Livets læremester». De viktigste engelske krøniker er Den angelsaksiske krønike som ble påbegynt under beskyttet av kong Alfred på 800-tallet og fortsatte fram til 1100-tallet. En sen krønike var Krønikene om England, Skottland og Irland av Raphael Holinshed og andre skribenter. Disse dokumentene innholdet viktig kildemateriale for elisabethansk teater. Den mest kjente svenske krønike er Erikskrøniken, skrevet tidligst 1322, men trolig høyst noen år etter det. I denne krønike nevnes Stockholm med navn for først gang i skrift. Tendensen i krøniken er derimot særskilt partisk. I dansk sammenheng er en av de best kjente krøniker Saxo Grammaticus' Gesta Danorum. I norsk sammenheng finnes den relativt sene Hamarkrøniken, skrevet på 1500-tallet av en ukjent forfatter, og som handler om lokale forhold på Hamar i katolsk tid. Det er umulig å si hvor mange krøniker som eksisterer da ulik oppfatning om definisjonen av sjangeren gjør det vanskelig å avgjøre hva som skal inkluderes og hva som skal utelates. Encyclopedia of the Medieval Chronicle har imidlertid gjort et løst anslag på rundt 2500 eksemplarer som ble skrevet i tidsrommet 300-1500 e. Kr.
- Kronika – wyraz pochodzenia greckiego (chronika od rzeczownika chronos), faktograficzny opis wydarzeń w układzie chronologicznym. Również utwór dziejopisarski o charakterze literackim, typowy dla średniowiecza. Kronika nie zawiera analizy tych wydarzeń, może jednak zawierać podsumowania oraz komentarz autora. Wydarzenia te najczęściej dotyczą życia państwa, instytucji, organizacji itp. Zapis tych wydarzeń może odbywać się na bieżąco, w miarę ich dziania się, lub później. Kroniki zaliczane są do utworów epickich, często łączą ze sobą cechy powieści, legendy oraz baśni. Najsłynniejszymi polskimi kronikarzami są: Jan Długosz, Wincenty Kadłubek, Janko z Czarnkowa, Maciej Miechowita, Marcin Kromer, Marcin Bielski, Maciej Stryjkowski i Władysław z Gielniowa. Pierwszą znaną nam kroniką o Polsce jest napisana przez cudzoziemca Kronika Galla Anonima. Istotne dla poznania dawnych dziejów Polski są także kroniki takie jak czeska Kronika Kosmasa, ruska kronika Powieść minionych lat autorstwa Nestora z Kijowa i kronika Thietmara. Kroniką nazywa się także odmianę felietonu, cykliczny utwór publicystyczno-dziennikarski, rejestrujący bieżące wydarzenia społeczno-obyczajowe, kulturalne, towarzyskie wraz z odautorskim komentarzem. W Polsce kroniki stały się popularne w XIX wieku, pisali je m. in. Bolesław Prus i Antoni Słonimski.
- Uma Predefinição:PEPB é um relato de eventos históricos em ordem temporal. A palavra é oriunda do latim chronica, que por sua vez está relacionada ao grego chrónos (tempo). As crónicas históricas origiraram-se na Antiguidade, e foram comuns na Idade Média e Renascimento europeus.
- En krönika är en litterär genre där ett faktiskt händelseförlopp refereras och kommenteras kronologiskt. Den kan vara skriven antingen på vers eller prosa. Ordet krönika kommer från grekiskans chronika (tid), och har alltså samma ursprung som ordet kronologi". Historiska krönikor skiljer sig från nationalepos och historiska romaner genom ett strikt krav på återgivandet av faktiska händelser, och man kan alltså anklaga en krönikör för att ljuga, vilket är svårt att bevisa när en krönikör skriver om helvetet. Frågan om en texts subjektivitet är med andra ord inte relevant för bedömningen om huruvida den ska klassificeras som en krönika eller inte; graden av objektiv återgivning av ett händelseförlopp bestämmer dess kvalitet som referat. En god krönika bör framställa upphovsmannens personliga åsikter om dessa händelser, i annat fall är det ett rent referat. Det är ovanligt att en krönika redogör för det referade händelseförloppets kontext. De äldsta krönikörerna, logograferna från antikens Grekland, blandade dock religiösa myter om Agustus Octavius med historiska fakta. Den mest kända svenska krönikan är Erikskrönikan som är skriven av Erik Jardemark, tidigast 1322 men troligen högst några år efter det. I denna krönika nämns Stockholm för första gången. Erikskrönikan är omtalat partisk. Krönikor är alltjämt en levande genre, främst inom journalistiken, där ordet dock vanligen avser en löst sammanhållen serie tidskommenterande artiklar av en kolumnist eller gästkrönikör. Också mer fullständiga eller översiktliga rapporter med kommentarer om aktuella händelser under ett årtal kallas krönikor, eller årsböcker.
- Хроника (греч. Χρόνος — время) — историческое описание событий в хронологическом порядке. Хроника, как историческое произведение, впервые была создана в Византии. Историческая концепция таких произведений была самым тесным образом связана с церковным мировоззрением и делала византийские политические грёзы о едином мировом государстве частью их церковного учения. Как правило, хроники начинают своё повествование с основания мира. Переводы хронографов в основном производились в Болгарии. Следует отметить, что переводы не всегда адекватны оригиналу, нередки сокращения текста. На Руси в XI—XII веках переводные хроники получили широчайшее распространение, самые известные из них: «Хроника Георгия Амартла», «Хроника Георгия Синкелла», «Хроника Иоана Малалы». Сохранились лишь в компилятивных памятниках, так, например, «Ельницкий летописец» является компиляцией «Хроники Георгия Амартла», «Хроники Иоана Малалы» и оригинальных исторических произведений житийного характера (о княгине Ольге, о варягах-мучениках и др). Хроники, создававшиеся на Руси, назывались хронографами. С конца XII века в Ливонии хроники являются важнейшими историческими источниками по истории стран Восточной Прибалтики вплоть до начала XVIII века. Самые известные: «Хроника Ливонии» Генриха Латвийского (1-я половина XIII в. ), «Рифмованная хроника» (конец XIII в. ), «Новая рифмованная хроника» Б. Гёнеке (середина XIV в. ) В современной исторической литературе название «хроники» нередко употребляется в расширительном смысле — применительно ко всем без исключения произведениям средневековой историографии, в том числе стран Востока. В Древней Руси и в ряде других стран исторические произведения, соответствующие хроникам, носили название летописей и хронографов.
- Au Moyen Âge, une chronique est un ouvrage, parfois écrit collectivement, relatant une série de faits chronologiquement. Le mot chronique vient du grec chronos qui veut dire temps (comme dans chronologie ou chronomètre). Les évêques et presque toutes les grandes abbayes perpétuent leurs chroniques qui relatent les faits importants dans l’ordre de leur succession, autrement dit chronologiquement. L’intérêt de ces chroniques, est de conserver la lignée des rois, des nobles, des abbés, surtout s’ils furent saints ou conquérants, afin de reconstituer les généalogies et de servir de « référence » à leurs descendants. Elles servent également à mémoriser les donations, achats, échanges, mises en usufruit des villas (centres agricoles), églises, chapelles ou parcelles de terres. Les chroniques ont également pour vocation de permettre la datation des événements, dans la mesure où il n’existe pas de calendriers, sauf de très rares exceptions. Tout fait important est situé en fonction de l’année du règne d’un pape, d’un roi ou d’un empereur. Cette notation est fonction du lieu où la chronique est écrite. La rédaction de ces chroniques est confiée à un lettré de confiance, qui se fait un devoir d’embellir, de purifier et de sanctifier toutes les actions des personnages dont il relate les exploits. Sous ce jour, les annales ont aussi un rôle de propagande ou d’endoctrinement, car elles servent de livre d’heures aux membres de la cour et aux innombrables enfants des leudes qui y sont élevés. Compte tenu de ce côté partial, leur lecture se fait de nos jours avec une certaine circonspection. Ce d’autant, que certaines autorités royales ou pontificales ont parfois fait confectionner des faux pour soutenir leurs prétentions Un bon exemple est donné par : Les « Annales regni francorum » ou Annales Royales couvrant la période de 741 à 829, et entamées vers 791. Le « Liber Pontificalis », qui relate les grands événements de la vie des papes, sans interruption depuis le Modèle:S-. Par contre la « Chronique de Frédégaire » est un écrit quelque peu atypique, car il émane de proches des Pippinides tels le moine de Laon, Childebrand et son fils Nibelung, qui tous se sont succédé studieusement pour présenter d’une façon avantageuse la prise de pouvoir progressive de leur famille, et son ascension vers le titre suprême. La classique « Chronographie » de Théophane retrace l'histoire byzantine pour toute la période couvrant la période dite de la querelle des images 726-784 et 813-842. Il y avait donc également des chroniques byzantines. On trouve également des chroniques mozarabes en Espagne, et des chroniques islamiques concernant la vie des différents califes abbassides ou omeyyades. À cette époque existent également et très couramment des annales, écrites dans le même but. D’ailleurs les noms se confondent fréquemment et les « Annales de Lorsch » qui couvrent la période de 785 à 803, sont habituellement qualifiées de chroniques.
|
| rdfs:comment
|
- Eine Chronik (von altgr. chronika zu chronos,Zeit‘) ist eine geschichtliche Prosadarstellung, die die Ereignisse in zeitlicher Reihenfolge darstellt.
- 年代記（ねんだいき）または編年史 (へんねんし) とは、出来事や事件を年ごとに記述した歴史書のこと。 ヨーロッパでは重要な出来事や事件に関して詳細に記すChronicle（クロニクル）と記述が簡単でより年表に近い形式のAnnals（アナリス/アナール/アナル）に分かれる。 古代から中世にかけて、天地創造から筆を起こし、人類の歴史を年を追って記述したものがあり、特に世界年代記という（12世紀、オットーの『二国年代記』など）。 同時代の具体的な事件を連ねていく年代記が13世紀頃から盛んになった（イングランドの修道院で書き継がれていった『大年代記』や、フロワサールの年代記など）。宗教者だけでなく、一般人も書くようになった。 日本においても同様の書物が作られたが、歴代の天皇名を見出しとして年号の下に出来事や事件を簡略的に記すなど、日本独特の記述方法が用いられている。日本現存最古のものは11世紀のもの（春日若宮社社家千鳥家所蔵『皇代記』）であるが、『続日本紀』には「年代暦」という書物が存在していたことに触れられており（大宝元年3月甲午（21日）条・同8月丁未（7日）条）、8世紀には年代記が存在していたと考えられている。なお、『宋史』日本伝には984年に宋に留学した東大寺の奝然が太宗に職員令と「王年代記」と呼ばれた年代記を献上したと記されている。
- Uma Predefinição:PEPB é um relato de eventos históricos em ordem temporal. A palavra é oriunda do latim chronica, que por sua vez está relacionada ao grego chrónos (tempo). As crónicas históricas origiraram-se na Antiguidade, e foram comuns na Idade Média e Renascimento europeus.
- Generally a chronicle is a historical account of facts and events ranged in chronological order, as in a time line. Typically, equal weight is given for historically important events and local events, the purpose being the recording of events that occurred, seen from the perspective of the chronicler. This is in contrast to a narrative or history, which sets selected events in a meaningful interpretive context and excludes those the author does not see as important.
- Una crónica es una obra literaria que narra hechos históricos en orden cronológico. La palabra crónica viene del latín chronica, que a su vez se deriva del griego kronika biblios, es decir, libros que siguen el orden del tiempo. En una crónica los hechos se narran según el orden temporal en que ocurrieron, a menudo por testigos presenciales o contemporáneos, ya sea en primera o en tercera persona.
- Kronikka (kreikan sanasta χρόνος, aika) on aikakirja, johon on kirjattu historiallisia tapahtumia aikajärjestykseen. Kronikoita on laadittu jo antiikin aikoina, mutta tunnetuimmat kronikat ovat peräisin keskiajalta, ja ne kuuluvat aikansa tärkeimpiin historialähteisiin. Tunnettuja esimerkkejä ovat esimerkiksi Anglosaksien kronikka, Historia regum Britanniae ja Liivinmaan kronikka. Sukukronikka valottaa tapahtumia tietyn suvun piirissä ja sen ympäristössä.
- La cronaca è una semplice forma di narrazione storica che segue il criterio cronologico, riportando gli eventi anno per anno senza dare un'analisi critica e valutativa dei fatti o prendere in considerazione cause, interferenze o ripercussioni degli eventi riportati. In questo genere letterario i fatti rilevanti hanno lo stesso peso di quelli secondari.
- Een kroniek is een verhaal van of boek met chronologisch geordende gedenkwaardige en/of historische feiten. In de moderne literatuur is het beroemdste voorbeeld van een kroniek Crónica de una muerte anunciada uit 1981 van Gabriel García Márquez. Ook Moses Isegawa gaf een specimen van het genre met zijn in het Engels geschreven, maar eerst in het Nederlands verschenen Abessijnse kronieken (1998).
- Krønike er en oversikt over historiske fakta i kronologisk orden. Sjangeren var særlig populær i middelalderen. En krønike er ofte skrevet i form av annaler, det vil si korte henvisninger til hendelser innenfor de enkelte år. Vanligvis ble det gitt samme tyngde og betydning til historisk viktige hendelser som mindre, lokale hendelser, nedtegnet i perspektivet til kronikøren.
- Kronika – wyraz pochodzenia greckiego (chronika od rzeczownika chronos), faktograficzny opis wydarzeń w układzie chronologicznym. Również utwór dziejopisarski o charakterze literackim, typowy dla średniowiecza. Kronika nie zawiera analizy tych wydarzeń, może jednak zawierać podsumowania oraz komentarz autora. Wydarzenia te najczęściej dotyczą życia państwa, instytucji, organizacji itp. Zapis tych wydarzeń może odbywać się na bieżąco, w miarę ich dziania się, lub później.
- En krönika är en litterär genre där ett faktiskt händelseförlopp refereras och kommenteras kronologiskt. Den kan vara skriven antingen på vers eller prosa. Ordet krönika kommer från grekiskans chronika (tid), och har alltså samma ursprung som ordet kronologi".
- Хроника (греч. Χρόνος — время) — историческое описание событий в хронологическом порядке. Хроника, как историческое произведение, впервые была создана в Византии. Историческая концепция таких произведений была самым тесным образом связана с церковным мировоззрением и делала византийские политические грёзы о едином мировом государстве частью их церковного учения. Как правило, хроники начинают своё повествование с основания мира. Переводы хронографов в основном производились в Болгарии.
- Au Moyen Âge, une chronique est un ouvrage, parfois écrit collectivement, relatant une série de faits chronologiquement. Le mot chronique vient du grec chronos qui veut dire temps (comme dans chronologie ou chronomètre). Les évêques et presque toutes les grandes abbayes perpétuent leurs chroniques qui relatent les faits importants dans l’ordre de leur succession, autrement dit chronologiquement.
|
