| dbpprop:abstract
|
- Sir Christopher Myngs (1625–1666), English admiral and pirate, came of a Norfolk family. Pepys' story of his humble birth, in explanation of his popularity, is said to be erroneous. His name is often given as Mings. The date of Myngs's birth is uncertain, but probably somewhere between 1620 and 1625. It is probable that he saw a good deal of sea-service before 1648. He first appears prominently as the captain of the Elisabeth, which after a sharp action during the First Anglo-Dutch War brought in a Dutch convoy with two men-of-war as prizes. From 1653 to 1655 he continued to command the Elisabeth, high in favour with the council of state and recommended for promotion by the flag officers under whom he served. In 1655 he was appointed to the frigate Marston Moor, the crew of which was on the verge of mutiny. His firm measures quelled the insubordinate spirit, and he took the vessel out to the West Indies, arriving in January 1656 on Jamaica where he became the subcommander of the naval flotilla there, until the summer of 1657. In February 1658 he returned to Jamaica as naval commander, acting as a commerce raider during the Anglo-Spanish War. During these actions he got a reputation for unnecessary cruelty, sacking and massacring entire towns in command of whole fleets of buccaneers. In 1658, after beating off a Spanish attack, he raided the coast of South-America; failing to capture a Spanish treasure fleet, he destroyed Tolú and Santa Maria in present-day Colombia instead; in 1659 he plundered Cumana, Puerto Caballo and Coro in present-day Venezuela. The Spanish government considered him a common pirate and mass murderer, protesting to no avail to the British government of Oliver Cromwell about his conduct. Because he had shared half of the bounty of his 1659 raid, about a quarter of a million pounds, with the buccaneers against the explicit orders of Edward D'Oyley, the English Commander of Jamaica, he was arrested for embezzlement and on the Marston Moor sent back to England in 1660. The later governor described him in an accompanying letter as "unhinged and out of tune". The Restoration government retained him in his command however, and in August 1662 he was sent to Jamaica commanding the Centurion in order to resume his activities, despite the fact the war with Spain had ended. This was part of a covert English policy to undermine the Spanish dominion of the area, by destroying as much as possible of the infrastructure. In 1662 Myngs decided that the best way to accomplish this was to employ the full potential of the buccaneers by promising them the opportunity for unbridled plunder and rapine. He had the complete support of the new governor, Lord Windsor, who fired a large contingent of soldiers to fill Myngs's ranks with disgruntled men. That year he attacked Santiago de Cuba and took and sacked the town despite its strong defences. In 1663 buccaneers from all over the Caribbean joined him for the announced next expedition. Myngs directed the largest buccaneer fleet as yet assembled, fourteen ships strong and with 1400 pirates aboard, among them such notorious privateers as Henry Morgan and Abraham Blauvelt, and sacked San Francisco de Campeche in February. The atrocities led to an outrage and Charles II of England was forced to forbid further attacks in April, a policy to be carried out by the new governor, Thomas Modyford. Nevertheless a pattern had been set and large buccaneer attacks on Spanish settlements, secretly condoned by the English authorities would continue till the end of the century, gradually laying waste to the entire region. During the attack on Campeche Bay Myngs himself had been severely wounded; in 1664 he returned to England to recover. In 1665 he was made Vice-Admiral in Prince Rupert's squadron. As Vice-Admiral of the White under the Lord High Admiral James Stuart, Duke of York and Albany, he flew his flag during the Second Anglo-Dutch War at the Battle of Lowestoft in 1665, and for his share in that action received the honour of knighthood. In the same year he then served under Edward Montagu, 1st Earl of Sandwich, as Vice-Admiral of the Blue and after the disgrace of Montagu under the next supreme fleet commander, George Monck, 1st Duke of Albemarle. He was on detachment with Prince Rupert's Green squadron when on 11 June 1666 the great Four Days' Battle began, but returned to the main fleet in time to take part on the final day, and in this action when his flotilla was surrounded by that of Vice-Admiral Johan de Liefde he received a wound — being hit first through the cheek and then in the left shoulder by musket balls fired by a sharpshooter when his Victory was challenged by De Liefde's flagship, the Ridderschap van Holland — of which he died shortly after returning to London.
- Sir Christopher Myngs. Pirate et amiral britannique.
- Christopher Myngs was een Britse admiraal en piraat, stamde uit een familie uit Norfolk. Het verhaal dat Samuel Pepys schrijft over zijn bescheiden afkomst, om zijn kennelijke populariteit te verklaren, schijnt niet echt te kloppen. Zijn naam wordt vaak geschreven als Mings. Het is waarschijnlijk dat hij al een ervaren zeevaarder was voor 1648. Zijn naam verschijnt voor het eerst prominent als hij kapitein is van de Elisabeth. Hij verovert dan een Nederlands konvooi met twee oorlogsschepen tijdens de Eerste Engelse Zeeoorlog en brengt ze binnen als prijzen. Tussen 1653 en 1655 is hij nog steeds commandant van de Elisabeth en wordt hij bijzonder geprezen door zijn superieuren. In 1655 wordt hij benoemd op het fregat Marston Moor, waar de bemanning tekenen van muiterij vertoont. Zijn maatregelen zorgen er voor dat dit in de kiem gesmoord wordt. Hij brengt het schip naar West Indië en blijft daar jarenlang een actieve kaper, opererend vanuit Jamaica, gedurende de Engels-Spaanse Oorlog. Door zijn optreden verwerft hij een reputatie van nodeloze wreedheid, omdat hij complete steden verwoest als aanvoerder van hele vloten boekaniers. In 1658 grijpt hij naast een Spaanse Zilvervloot, en in plaats daarvan legt hij dan maar Tolú en Santa Maria in het huidige Colombia in de as; in 1659 plundert hij Cumana, Puerto Caballos en Coro in wat nu Venezuela is. Door de Spaanse regering werd hij gezien als een gewone piraat en een massamoordenaar, en men protesteerde tevergeefs bij de Britse regering en Oliver Cromwell over zijn gedrag. Het was echter pas toen hij weigerde de opbrengsten te delen met de Engelse gouverneur van Jamaica dat Myngs werd gearresteerd en werd overgebracht naar Engeland in 1660. Daar vond inmiddels de "Restoration" plaats en de nieuwe regering hield Myngs aan als waardevolle commandant, en stuurde hem in augustus 1662 weer terug naar Jamaica op de Centurion om weer verder te gaan met zijn praktijken, hoewel de oorlog in 1660 beëindigd was. In 1662 besloot Myngs om het volle potentieel van de boekaniers te gebruiken door ze vrije plundering te beloven van alle aan te vallen steden. Dat jaar verslaat hij met een grote groep zeeschuimers het garnizoen van Santiago de Cuba en legt de stad in as. Dit succes trekt velen aan; in februari 1663 was hij aanvoerder van veertien schepen en zo'n 1400 boekaniers, waaronder zulke notoire zeerovers als Henry Morgan en Abraham Blauvelt, en plunderde daarmee San Francisco de Campeche in Mexico. De wreedheden leidden tot een schandaal en Charles II zag zich gedwongen verdere aanvallen te verbieden in april — hoewel in de jaren daarna zulke massale plundertochten weer hervat zullen worden, als onderdeel van de Engelse strategie de Spaanse positie te ondermijnen door een systematische verwoesting van de regio. Myngs zelf was echter zwaargewond geraakt. In 1664 ging hij terug naar Engeland; daar werd hij in 1665 viceadmiraal gemaakt. Tijdens de Tweede Engelse Zeeoorlog onderscheidde hij zichzelf tijdens de Slag bij Lowestoft en werd in de adelstand verheven. Hij kwam tijdens de Vierdaagse Zeeslag, ondercommandant van het Eskader van de Groene Vlag, nog op tijd voor de strijd op de laatste dag. Toen zijn smaldeel werd omringd door dat van van viceadmiraal Johan de Liefde werd hij tweemaal geraakt door een musketschot door een scherpschutter opererend vanaf de Ridderschap van Holland, De Liefdes vlaggenschip. Het eerste schot trof hem in de wang; het tweede in de linkerschouder. Zijn vlaggenkapitein moest hem dwingen zich te laten behandelen. Kort na terugkomst in Londen overleed hij aan de complicaties, nadat hij nog even leek te herstellen. Myngs was in Engeland een echte volksheld en zijn dood leidde tot spontaan rouwbeklag onder de bevolking.
- Кристофер Мингс, вице-адмирал английского флота (1665). Был одним из первых предводителей флибустьеров Ямайки. Он родился в 1625 году в семье Джона Мингса, сапожника из Норфолка (мать Кристофера была дочерью паромщика). В том же году он был крещен, о чем свидетельствует запись в регистрах Солтхауса (приход Сент-Кэтрин). Прошел путь от кают-юнги до офицера военно-морского флота, сделав блестящую карьеру в период Английской революции. В 1653 году Мингс получил под свое командование 36-пушечный корабль «Элизабет». Взявшись сопровождать конвой торговых судов в Гётеборг, он прославился захватом двух голландских военных кораблей...
|
| rdfs:comment
|
- Sir Christopher Myngs (1625–1666), English admiral and pirate, came of a Norfolk family. Pepys' story of his humble birth, in explanation of his popularity, is said to be erroneous. His name is often given as Mings. The date of Myngs's birth is uncertain, but probably somewhere between 1620 and 1625. It is probable that he saw a good deal of sea-service before 1648.
- Sir Christopher Myngs. Pirate et amiral britannique.
- Christopher Myngs was een Britse admiraal en piraat, stamde uit een familie uit Norfolk. Het verhaal dat Samuel Pepys schrijft over zijn bescheiden afkomst, om zijn kennelijke populariteit te verklaren, schijnt niet echt te kloppen. Zijn naam wordt vaak geschreven als Mings. Het is waarschijnlijk dat hij al een ervaren zeevaarder was voor 1648. Zijn naam verschijnt voor het eerst prominent als hij kapitein is van de Elisabeth.
- Кристофер Мингс, вице-адмирал английского флота (1665). Был одним из первых предводителей флибустьеров Ямайки. Он родился в 1625 году в семье Джона Мингса, сапожника из Норфолка (мать Кристофера была дочерью паромщика).
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
