| dbpprop:abstract
|
- Charles Hutchins Hapgood (1904 – December 1982) was an American academician, and one of the best known advocates of a Pole shift theory. Hapgood received a master's degree from Harvard University in 1932 in medieval and modern History. His Ph.D. work on the French Revolution was interrupted by the Great Depression. He taught for a year in Vermont, directed a community center in Provincetown, and served as the Executive Secretary of Franklin Roosevelt's Crafts Commission. During World War II, Hapgood worked for the COI (which later became the Office of Strategic Services and the Central Intelligence Agency), then for the Red Cross, and finally served as a liaison officer between the White House and the Office of the Secretary of the War. After World War II, Hapgood taught history at Springfield College in Springfield, Massachusetts. A student question one day about the Lost Continent of Mu led to a class project to investigate Atlantis. This led to an investigation of possible ways that massive earth changes could occur, including the sensationalistic theories of Hugh Auchincloss Brown. In 1958 Hapgood published his first book, The Earth's Shifting Crust which denied the existence of plate tectonics. Despite a glowing foreword written by none other than Albert Einstein shortly before his death in 1955, Hapgood's arguments have been disproved, and plate tectonics is now universally accepted by mainstream science. In this book, and two successive books, Maps of the Ancient Sea Kings (1966) and The Path of the Pole (1970), Hapgood proposed the radical theory that the Earth's axis has shifted numerous times during geological history. This hypothesis is not accepted by mainstream geologists. Hapgood also became an advocate for alleged medium Elwood D. Babbitt. Hapgood died as a result of being struck by an automobile, at the age of 72. Hapgood's protege, Rand Flem-Ath, who engaged in an extended correspondence with Hapgood, greatly expanded on Hapgood's work and developed his own theories in the 1995 book, When the Sky Fell. Hapgood's Maps of the Ancient Sea Kings used numerous archival maps, including the Piri Reis Map, which he claims show a vast southern continent roughly similar to Antarctica in shape, to propose that a 15 degree pole shift occurred around 9,600 B.C. (approx. 11.600 years ago), and that a part of the Antarctic was ice-free at that time. By implication an ice-age civilization could have mapped the coast at that point in time. This has been debunked by cartographers.
- Charles Hutchins Hapgood fut un universitaire américain et l'un des plus grands défenseurs de la théorie des changements des pôles. Hapgood obtint une maîtrise en histoire médiévale et moderne de l'Université Harvard en 1932. Son doctorat "Travaux sur la Révolution française" fut interrompu par la Grande Dépression de 1929. Il enseigna pendant un an dans le Vermont et fut secrétaire exécutif de Franklin Roosevelt pour l'artisanat. Pendant la Seconde Guerre mondiale, Hapgood travailla dans les services stratégiques, dans les services de la CIA ainsi qu'au sein de la Croix-Rouge. Il fut également agent de liaison entre la Maison Blanche et Le Bureau du Secrétaire de la Guerre. Après la Seconde Guerre mondiale, Hapgood enseigna l'histoire au Collège de Springfield dans le Massachusetts. Il étudia avec ses élèves les théories sur le continent perdu Mu ainsi que sur l'Atlantide. En 1955, Hapgood publia son premier livre, The Earth's Shifting Crust. La préface fut écrite par Albert Einstein, peu de temps avant sa mort en 1955. Dans ce livre, ainsi que dans deux autres livres, Les cartes des anciens rois de la mer (1966) et Le chemin du Pole (1970), Hapgood proposa la théorie radicale que l'axe de la Terre a changé de nombreuses fois au cours de l'histoire géologique. Cette théorie n'est pas acceptée par les géologues orthodoxes. Pour son livre intitulé Les cartes des anciens rois de la mer, Hapgood utilisa de nombreuses archives cartographiques trouvées notamment à la Bibliothèque du Congrès américain de Washington (D.C. ), y compris la carte de Piri Reis, dont il prétend qu'elle montre le vaste continent Antarctique et la carte du nommé Oronteus Finæus datant de 1551. Il indiqua que les pôles avaient varié de 15 degrés vers 9600 avant JC, et qu'une partie de l'Antarctique était libre de glaces à l'époque, suggérant implicitement qu'une civilisation glaciaire pourrait avoir cartographié la côte à ce moment-là. Les hypothèses géologiques d'Hapgood ont été infirmées par les recherches géologiques et climatologiques récentes : les carottes glaciaires montrent clairement que l'Antarctique est couvert de glace depuis au moins 800 000 ans. Ses thèses ont toutefois inspiré nombre de spéculations fantastiques sur l'archéologie et le passé humain, thèses qui selon Garret Fagan ne correspondent pas à la démarche scientifique mais égarent le public
- È stato un sostenitore della cosiddetta Pole Shift Theory, ipotesi secondo cui gli assi di rotazione dei pianeti tendano a spostarsi nel tempo. In altre parole i poli sono stati o in un futuro saranno in posizioni differenti. La teoria è discussa anche per quanto riguarda la terra, ma anche i corpi celesti degli altri sistemi solari potrebbero aver sperimentato il reorientamento degli assi durante la loro esistenza. Hapgood ha ricevuto un master universitario dalla Harvard University nel 1932 in storia medievale e moderna. Il suo Dottorato in filosofia sulla rivoluzione francese è stato interrotto dalla Grande depressione. Ha insegnato per un anno in Vermont, e è anche stato Segretario esecutivo della commissione delle arti sotto Franklin Roosevelt. Durante la Seconda Guerra Mondiale, Hapgood ha lavorato per la COI (che poi diventerà Office of Strategic Services e ancora successivamente il Central Intelligence Agency), poi per la Croce Rossa, e alla fine ha lavorato come ufficiale di collegamento tra la Casa Bianca e l'ufficio del Segretario di Guerra. Dopo la Seconda Guerra Mondiale, Hapgood ha insegnato storia allo Springfield College nel Massachusetts. La domanda di uno studente circa il continente perduto di Mu ha portato alla realizzazione di uno progetto di classe su Atlantide. Questo ha portato al compimento di studi sui modi in cui possono avvenire veri e propri cambiamenti solidi della terra, riguardanti anche le teorie di Hugh Auchincloss Brown. Nel 1958 Hapgood ha pubblicato il suo primo libro The Earth's Shifting Crust. La prefazione è stata scritta da Albert Einstein, prima della sua morte avvenuta nel 1955. In questo libro, e nei due successivi, Maps of the Ancient Sea Kings and The Path of the Pole, Hapgood propone una teoria radicale secondo cui gli assi terrestri hanno più volte subito cambiamenti durante le ere geologiche. Questa teoria non è accettata all'unanimità dai geologi ortodossi. Hapgood è anche stato un sostenitore del presunto medium Elwood D. Babbitt. Hapgood è morto dopo essere stato investito da un'automobile. Il protetto di Hapgood, Rand Flem-Ath, ha continuato il lavoro del suo maestro, e ha sviluppato le sue teorie nel libro When the Sky Fell, pubblicato nel 1955. Il libro Maps of the Ancient Sea Kings mostra numerose mappe di archivio, compresa la Mappa di Piri Reìs, che secondo lui mostra un vasto continente meridionale simile all' Antartide, e che dunque porta alla scoperta di uno spostamento dei poli di circa 15 gradi risalente al 9,600 A.C. (circa 11.600 anni fa); inoltre sostiene che parte dell'Antartide non fosse ghiacciato al tempo.
- Charles H. Hapgood, (1904-1982) was een Amerikaans historicus. Hij heeft vooral bekendheid vergaard met zijn theorie over de poolverschuiving of in feite correcter aardkorstverschuiving en de mogelijkheid van het bestaan van Atlantis op het huidige Antarctica. Hapgood haalde zijn doctoraal in middeleeuwse en moderne geschiedenis aan de universiteit van Harvard in 1932. Zijn afstudeerwerk op de Franse Revolutie werd onderbroken door De Grote Depressie. Hij gaf een jaar lang les in Vermont, leidde een communicatiecentrum in Provincetown in Massachusetts en werkte in de staf van Franklin Roosevelt's Crafts Commission. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte Hapgood voor de COI (het latere OSS en de CIA), daarna voor het Rode Kruis en daarna werd hij verbindingsofficier tussen het Witte Huis en het Ministerie van Oorlog. Na de oorlog gaf Hapgood les in geschiedenis aan het Springfield College in New Hampshire. Op een dag stelde een student hem een vraag over het Verloren Continent van Mu (een verhaal, vergelijkbaar met dat van de mysterieuze verdwijning van Atlantis). Dit bracht hem tot een klasseproject over Atlantis. Dit project leidde tot een onderzoek naar de mogelijke manieren waarop grote geologische veranderingen op aarde zouden kunnen plaatsvinden. Hiertoe behoort ook een verdere uitwerking van de sensationele theorie van Hugh Auchincloss Brown. Over dit onderzoek publiceerde Hapgood in 1958 het boek The Earth's Shifting Crust, waarin het voorwoord werd geschreven door Albert Einstein, kort voor zijn dood in 1955. In dit boek, alsmede in zijn latere boeken Maps of the Ancient Sea Kings (1966) en The Path of the Pole (1970) stelde Hapgood dat de aardas meerdere malen een onregelmatige verschuiving heeft vertoond in de loop van de geologische geschiedenis. Het tegelijk met de lancering van zijn theorie in opkomst zijnde idee van platentektoniek, beschouwde hij als onzin. Volgens Hapgood was het buitenste deel van de aarde een ononderbroken korst die tijdens catastrofale geburtenissen in zijn geheel op drift kon raken. Hapgoods theorie heeft onder geologen nauwelijks steun en wordt door een aantal zelfs volledig verguisd. In zijn boek Maps of the Ancient Sea Kings gebruikt hij een aantal kaarten, waaronder de beroemde kaart van Piri Re'is, waarop een zuidelijk continent te zien is dat sterk lijkt op Antarctica. Volgens Hapgood toont dit aan dat er een poolverschuiving van zo'n 15° moet hebben plaatsgevonden, zo'n 9500 jaar geleden en dat gedeeltes van Antarctica ijsvrij waren in die tijd. Een andere aanwijzing die erop zou duiden dat de polen zijn verschoven is de dikte van het poolijs zelf. Op plaatsen met de minste neerslag is het aanwezige ijs het dikst en oudst. Dit zou ook de locatie zijn van de pool in het verre verleden. In de regio's met de meeste neerslag is het ijs daarentegen het dunst en meest vers. Dit zouden de ijsvrije en meer gematigde streken zijn van het toenmalige continent. De theorie van Hapgood zou ook een verklaring zijn voor de catastrofale overstromingen die in diverse mythen over de hele wereld zouden hebben plaatsgevonden. Niet alleen kennen we de Zondvloed uit de Bijbel, die is gebaseerd op het verhaal van Gilgamesh, maar ook in de verhalen van Plato en onder andere in oude geschriften uit India en Japan. Met dit boek geeft Hapgood als verklaring op de correctheid van de oude kaarten van Piri Re'is, Oronteus Finaeus, Mercator en Hadji Ahmed dat er nog voor het einde van de laatste ijstijd een beschaving was die geavanceerder was dan de beschavingen tot 1800 na Christus. Het is tegenwoordig weliswaar bekend dat grote delen van Antarctica inderdaad ijsvrij zijn geweest, zoals Koningin Maudland, echter de veronderstelling dat tijdens de laatste ijstijd een beschaving de kust van Antarctica bevolkte wordt niet ondersteund door de meeste wetenschappers. In 1976 schreef Allan W. Eckert een roman gebaseerd op Hapgoods theorie: The HAB Theory.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
