| dbpprop:abstract
|
- Charles François Dumouriez (25 January 1739 – 14 March 1823) was a French general during the French Revolutionary Wars. He shared the victory at Valmy with General François Christophe Kellermann, but later deserted the Revolutionary Army and became a royalist intriguer during the reign of Napoleon.
- Charles-François du Périer du Mouriez, genannt Dumouriez, war ein französischer General.
- Charles François Dumouriez fue un general francés de las Guerras Revolucionarias de Francia. Compartió la victoria en Valmy con el general Kellermann, y más tarde desertó del Ejército Revolucionario.
- Charles François du Perrier du Mouriez, dit Dumouriez est né le 26 janvier 1739 à Cambrai et mort le 14 mars 1823 à Turville-Park, près de Londres. Général français, petit fils de comédiens et fils d’un militaire de carrière, Anne-François Duperrier-Dumouriez.
- Charles François Dumouriez Franciaország tábornoka a francia forradalom idején. A Valmy-i csatában François Christophe Kellermann tábornokkal osztozott a győzelemben, de később dezertált a forradalmi hadseregből és királypárti ellenzőjővé vált Napóleon uralmának.
- Charles-François du Périer, markies Dumouriez, genaamd Dumouriez of Du Mouriez was een Frans generaal. Als zoon van een officier in het leger onder het Ancien Régime zorgt zijn vader voor een goede en brede opleiding. Als knaap studeert hij aan het Collège Louis-le-Grand en na het voltooien van zijn opleiding begint in 1757 zijn militaire carrière als vrijwilliger tijdens de Zevenjarige Oorlog in de Slag bij Roßbach. Na het beëindigen van deze oorlog kan hij als kapitein, met een onderscheiding (Kruis van St. Louis) en een klein pensioen, naar huis. Een rondreis door het zuiden van Europa volgt. Zijn brieven aan Étienne-François, hertog van Choiseul over Corsicaanse aangelegenheden maken zo’n diepe indruk, dat hij een staffunctie in het expeditieleger voor Corsica krijgt aangeboden in de rang van luitenant-kolonel. Na de periode op Corsica wordt hij geheim agent voor koning Louis XV. Een missie naar de Confederatie van Bar in Polen (thans in Oekraïne gelegen) volgt in 1770, waar hij naast zijn politieke inspanningen een Poolse militie helpt opzetten. De val van de hertog van Choiseul zorgt ook voor zíjn ondergang en er volgen zes maanden van opsluiting in de Bastille, waarna hij in Caen in detentie verblijft tot de troonsbestijging van Louis XVI in 1774. In die periode huwt hij met zijn nicht, mejuffrouw de Broissy. Maar door zijn ontrouw strand het huwelijk. In 1789 volgt een scheiding en neemt zijn vrouw haar toevlucht in een klooster. Begaan met de situatie in het land, zendt hij vele memoranda naar de regering waaronder één over de verdediging van Normandië en de belangrijke haven van Cherbourg. In 1778 levert hem dat een benoeming op tot commandant over Cherbourg, dat hij tien jaren met verve verdedigt. Zijn geldingsdrang niet bevredigt te zien ruikt hij door de Franse Revolutie zijn kans en gaat naar Parijs, komt in aanraking met de beweging van de Jakobijnen en sluit er zich bij aan. De plotselinge dood van de graaf de Mirabeau, op wie hij zijn kaarten had gezet, was een tegenslag, maar na als luitenant-generaal tot commandant van Nantes te zijn benoemd, schaart hij zich, na de vluchtpoging van Louis XVI, aan de zijde van de Girondijnen. Op 15 maart 1792 volgt zijn benoeming tot minister van Buitenlandse Zaken waar hij een groot stimulator is in de oorlogsverklaring aan de Oostenrijkers. Na het ontslag van een aantal collega-ministers neemt hij het roer over van Servan op het ministerie van Oorlog, maar verlaat dat al na twee dagen omdat de koning hem niet aanvaardt en wordt weer militair onder maarschalk Nicolaus von Luckner. Na de verwikkelingen rond de stormloop op de Tuilerieën en de vlucht van La Fayette krijgt hij het commando over het Centrale leger en later dat van het Noordelijk leger (l’Armee du Nord). Op 27 oktober 1792 doet hij een inval in de Zuidelijke Nederlanden. Door zijn overwinning in de Slag bij Jemappes wordt hij als een gevierd persoon in Parijs onthaald. Maar er is ook kritiek uit Jakobijnse hoek; een nederlaag kan zijn positie ondermijnen. Als deze zich dan op 18 maart 1793 in de veldslag bij Neerwinden voordoet, komt er een onderzoek naar zijn militair leiderschap. Ontgoocheld over de radicalisering van de revolutie en de politiek, waarbij de Nederlanden als bezet gebied en wingewest behandeld worden, laat hij de onderzoekscommissie gevangen nemen en aan de vijand uitleveren. Dan poogt hij zijn troepen te overtuigen naar Parijs te gaan om de revolutionaire regering omver te werpen, maar als hij daarin niet slaagt loopt Dumouriez met de hertog van Chartres (de latere koning Lodewijk Filips I) en diens broer, Antoine-Philippe, hertog van Montpensier (1775-1807), over naar het kamp van de Oostenrijkers. Hij doolt daarna van land naar land en houdt zich bezig met kuiperijen voor de hertog van Chartres of het vestigen van een Orléanistische monarchie. Uiteindelijk strijkt hij neer in Engeland (1804), waar de regering hem een jaarlijks pensioen van £ 1200 toekent als waardevolle informant voor het Engelse ministerie van Oorlog in de strijd tegen Napoleon. Vanuit Engeland doet Dumouriez nog pogingen Lodewijk XVIII tot Maarschalk van Frankrijk benoemd te krijgen, maar slaagt daarin niet. Nimmer werd hem toestemming gegeven naar Frankrijk terug te keren. Op 14 maart 1823 overlijd hij, 84 jaren oud, in Turville Park nabij Henley-on-Thames. Zij eerste memoires verschenen in Hamburg (1794). Een herziene editie La Vie et les mémoires du Général Dumouriez verschijnt in 1823 (Parijs). Dumouriez schrijft tijdens zijn leven vele politieke pamfletten.
- Charles François Dumouriez, generał francuski, jeden z dowódców konfederacji barskiej.
- Charles François du Périer, conhecido como Dumouriez, foi um general francês, vencedor da batalha de Valmy contra os prussianos em 1792 de parceria com o general François-Étienne Kellermann, conquistou a Bélgica mas tendo sido destituído do comando pela Convenção passou a servir os inimigos da França a soldo dos ingleses. Escreveu o livro État présent du Royaume du Portugal en l'année MDCCLXVI, enquanto espião particular do rei Luís XV de França. Foi um dos muitos aventureiros que realizavam missões de informação e de diplomacia paralela para o rei francês, e que eram por isso conhecidos pelo nome genérico de Cabinet Noir ou Secret du Roi. O livro é um importante panorama de Portugal no século XVIII, descrevendo sua geografia, suas colônias (pp 57–101), seu exército, os costumes de seus habitantes bem como sua organização política e social. Nas páginas 172 e 173, aparece uma referência às touradas portuguesas. Este livro "gozou de grande estima em seu tempo" (Larousse)
- Charles François Dumouriez a fost un militar francez, om politic, guvernator al oraşului Cherbourg timp de 11 ani şi important general al războaielor revoluţiei. Serviciul său militar şi de agent secret al regalităţii franceze a început încă din timpul domniei lui Ludovic al XV-lea şi a inclus Războiul de şapte ani şi Războaiele revoluţionare franceze. General de brigadă (Maréchal de camp) din 1788, devine guvernator al castelului de la Caen şi menţine în mod admirabil liniştea în zona sa în timpul Revoluţiei, pentru a se alătura apoi cauzei acesteia, cel puţin în aparenţă. După un scurt comandament în Vendée, primeşte comanda unei armate din zona Ardennes şi înregistrează o serie de succese minore împotriva unei armate prusace superioare numeric, succese ce culminează cu o victorie nesemnificativă la Valmy, obţinută cu ajutorul lui Kellermann. Cu toate acestea victoria este exploatată mediatic şi transformată într-un triumf răsunător, deşi Dumouriez nu a urmărit armata prusacă şi astfel nu a exploatat o victorie ce servea unei cauze în care nu credea. În plus, întreţine o corespondenţă secretă cu regele Prusiei, prevenindu-l cu privire la planurile militare franceze. Este ministru de război în 1792, înainte de a se întoarce la serviciul activ. Câştigă apoi o altă serie de victorii, ce culminează cu cea de la Jemappes, dar nu reuşeşte să îl salveze pe Ludovic al XVI-lea de ghilotină. Încercând să invadeze Olanda, este învins la Neerwinden. În 1793 arestează reprezentanţii Convenţiei, trimişi să îi ceară socoteală pentru actele sale, predându-i inamicului. După ce încearcă în van să îşi determine oamenii să mărşăluiască asupra Parisului, trece la inamic, cu tot statul său major. Va rătăci apoi, din ţară în ţară, stabilindu-se până la urmă în Marea Britanie, unde ţese intrigi împreună cu Contele de Provence şi oferă informaţii şi sfaturi guvernului britanic, cu privire la războiul contra Franţei. Va muri în Marea Britanie, în 1823. În ciuda controverselor legate de numele său, acesta este înscris pe Arcul de Triumf din Paris.
- Файл:Charles Francois Dumourier. jpg Генерал Дюмурье Шарль Франсуа Дюмурье — французский генерал. Во время Семилетней войны был взят в плен, и лишь в 1761 г. получил свободу. В 1770 году отправлен французским правительством в Польшу с офицерами и деньгами для барских конфедератов. Там Дюмурье самовольно сформировал отряд, но был разбит в мае 1771 при Ланскороне Суворовым и за превышение своих полномочий отозван. В 1772 году отправился с тайной миссией короля в Швецию, но по приказанию министра д’Эгийона задержан в Гамбурге вместе с другими замешанными в этом деле и заключён в Бастилию. Лишь при Людовике XVI он был освобождён и назначен комендантом Шербурга.
- Charles François Dumouriez, fransk general och politiker, föddes 25 januari 1739 i Cambrai, död 14 mars 1823. 1756 inträdde Dumouriez i armén samt deltog därefter under lysande tapperhetsprov i sjuåriga kriget (1756-63) och i kriget på Korsika 1768-69 samt avancerade till överste. 1770 skickades han av utrikesministern Choiseul i all hemlighet till Polen för att med sina råd och en liten fransk styrka - "riktigt utsökta äventyrare" enligt Dumouriez egen uppgift - bispringa konfederationen i Bar mot ryssarna. Aiguillon, som i december 1770 övertog utrikesministerposten, kallade sin störtade rival Choiseuls förtroendeman tillbaka. Dumouriez hade emellertid fått tycke för det diplomatiska intrigspelet, och då han. trots alla sina anbud, såg sina tjänster försmådda i utrikeska-binettet, sökte han på annat håll ett mål för sitt verksamhetsbegär. Till hans öron hade kommit, att mellan Aiguillon och den engelske utrikesministern i all tysthet avtalades en för den franska flaggan ganska skymflig plan, att sända en fransk styrka under konvoj av engelska örlogsskepp till Sverige för att hjälpa Gustav III mot Ryssland och Preussen, vilka riken till följd av 1772 års revolution antagit en hotande hållning. Utan Aiguillons vetskap lyckades Dumouriez, genom krigsministern, åt sig utverka Ludvig XV:s befallning att i stället i Hamburg värva en kår, hvilken på tyska fartyg sedermera skulle överföras till Sverige. I maj 1773 lämnade han Paris. Den svenske ministern Creutz gjorde emellertid Aiguillon uppmärksam på Dumouriez oförklarliga resa mot norden, och Aiguillon lät i augusti samma år genom sin hemliga polis gripa Dumouriez i Hamburg, där denne kvardröjt och inlåtit sig i en intrig för att störta utrikesministern. Till januari 1774 satt Dumouriez på Bastiljen och hölls därefter i tre månader innesluten på Caens slott. 1776-77 vidtog han en undersökning rörande försvaret av Normandies kuster, framlade plan till en krigshamn vid Cherbourg och blev kommendant därstädes. 1788 blef han maréchal de camp (generalmajor). Med en ärelysten intrigmakares hela iver kastade han sig in i 1789 års revolution och svängde sedan från det ena partiet till det andra. Genom att sluta sig till girondisterna blef han i mars 1792 utrikesminister i deras ryktbara ministär och var såsom sådan en av de lidelsefullaste förespråkarna för det krig, som Frankrike 1792 förklarade de tyska makterna. Efter ministärens sprängning, 13 juni 1792, erbjöd han konungen sin hjälp mot girondisterna; men då Ludvig XVI icke ville gå in på hans villkor, utträdde han 17 juni ur ministären och begav sig som divisionsgeneral till armén. I augusti 1792 blev han, efter La Fayette, general-en-chef samt återställde de franska vapnens ära dels genom Argonne-fälttåget (kanonaden vid Valmy 20 september 1792), dels genom segern över österrikarna vid Jemappes (6 november samma år), på vilken hela Belgiens erövring följde. "Nationen hade denne general att tacka för sin frihet och hela sin ära", skrev Dumouriez själv i en broschyr 1795. I början av 1793 inföll Dumouriez i Holland, men måste draga sig tillbaka till Belgien och blev 18 mars samma år slagen vid Neerwinden. Misstrodd av konventet och utan stöd i något parti insåg han att detta nederlag skulle medföra hans fall. Han tänkte rädda sig genom att tåga på Paris, störta jakobinerna och upprätta ett konstitutionellt konungadöme under Ludvig XVI:s son eller, såsom det vanligen (ehuru mindre antagligt) uppgives, under Philippe Égalités son, hertigen af Chartres, vilken då tjänstgjorde som hans adjutant. Dumouriez inlät sig i underhandlingar med fienden och fängslade samt överlämnade åt honom krigsministern Beurnonville och fyra konventsmedlemmar, som kommit till honom i lägret vid Condé för att stämma honom inför konventets skrank. 4 april 1793 kom han själv som flykting över till österrikiska högkvarteret i Ath, sedan han misslyckats att egga sin här till uppror. Dumouriez vistades därefter mestadels i England och återsåg aldrig sitt fädernesland. Efter bourbonernas restauration (1815) sökte han förgäfves erhålla fransk marskalksvärdighet. Död i Turville park, nära Henley-on-Thames, 14 mars 1823. Dumouriez författade Mémoires du general Dumouriez (2 band, 1794), La me du general Dumouriez (1794) och en mängd broschyrer.
|
| rdfs:comment
|
- Charles François Dumouriez (25 January 1739 – 14 March 1823) was a French general during the French Revolutionary Wars. He shared the victory at Valmy with General François Christophe Kellermann, but later deserted the Revolutionary Army and became a royalist intriguer during the reign of Napoleon.
- Charles-François du Périer du Mouriez, genannt Dumouriez, war ein französischer General.
- Charles François Dumouriez fue un general francés de las Guerras Revolucionarias de Francia. Compartió la victoria en Valmy con el general Kellermann, y más tarde desertó del Ejército Revolucionario.
- Charles François du Perrier du Mouriez, dit Dumouriez est né le 26 janvier 1739 à Cambrai et mort le 14 mars 1823 à Turville-Park, près de Londres. Général français, petit fils de comédiens et fils d’un militaire de carrière, Anne-François Duperrier-Dumouriez.
- Charles François Dumouriez Franciaország tábornoka a francia forradalom idején. A Valmy-i csatában François Christophe Kellermann tábornokkal osztozott a győzelemben, de később dezertált a forradalmi hadseregből és királypárti ellenzőjővé vált Napóleon uralmának.
- Charles-François du Périer, markies Dumouriez, genaamd Dumouriez of Du Mouriez was een Frans generaal. Als zoon van een officier in het leger onder het Ancien Régime zorgt zijn vader voor een goede en brede opleiding. Als knaap studeert hij aan het Collège Louis-le-Grand en na het voltooien van zijn opleiding begint in 1757 zijn militaire carrière als vrijwilliger tijdens de Zevenjarige Oorlog in de Slag bij Roßbach.
- Charles François Dumouriez, generał francuski, jeden z dowódców konfederacji barskiej.
- Charles François du Périer, conhecido como Dumouriez, foi um general francês, vencedor da batalha de Valmy contra os prussianos em 1792 de parceria com o general François-Étienne Kellermann, conquistou a Bélgica mas tendo sido destituído do comando pela Convenção passou a servir os inimigos da França a soldo dos ingleses. Escreveu o livro État présent du Royaume du Portugal en l'année MDCCLXVI, enquanto espião particular do rei Luís XV de França.
- Charles François Dumouriez a fost un militar francez, om politic, guvernator al oraşului Cherbourg timp de 11 ani şi important general al războaielor revoluţiei. Serviciul său militar şi de agent secret al regalităţii franceze a început încă din timpul domniei lui Ludovic al XV-lea şi a inclus Războiul de şapte ani şi Războaiele revoluţionare franceze.
- Файл:Charles Francois Dumourier. jpg Генерал Дюмурье Шарль Франсуа Дюмурье — французский генерал. Во время Семилетней войны был взят в плен, и лишь в 1761 г. получил свободу. В 1770 году отправлен французским правительством в Польшу с офицерами и деньгами для барских конфедератов.
- Charles François Dumouriez, fransk general och politiker, föddes 25 januari 1739 i Cambrai, död 14 mars 1823. 1756 inträdde Dumouriez i armén samt deltog därefter under lysande tapperhetsprov i sjuåriga kriget (1756-63) och i kriget på Korsika 1768-69 samt avancerade till överste.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
