| dbpprop:abstract
|
- Celestial mechanics is the branch of astronomy that deals with the motions of celestial objects. The field applies principles of physics, historically classical mechanics, to astronomical objects such as stars and planets to produce ephemeris data. Orbital mechanics (astrodynamics) is a subfield which focuses on the orbits of artificial satellites. Lunar theory is another subfield focusing on the orbit of the Moon.
- Die Himmelsmechanik oder Astrodynamik ist die Beschreibung der Bewegung astronomischer Objekte zueinander mit Hilfe physikalischer Theorien. Am bekanntesten ist die Beschreibung der Planetenbewegung durch die klassische Mechanik mit Hilfe der Newtonschen Gravitationstheorie. Im Laufe der Geschichte der Astronomie wurde die Wirkung der Gravitation zwischen astronomischen Körpern durch modernere Theorien immer genauer beschrieben. So gelang es etwa, die Bewegung des Planeten Merkur mit Hilfe der allgemeinen Relativitätstheorie sehr genau zu beschreiben. Mit Hilfe der Himmelsmechanik werden heute alle Bewegungen von Himmelskörpern, die in der Astronomie beobachtet werden, beschrieben. Dabei handelt es sich insbesondere um die Bewegungen der Körper im Sonnensystem, inklusive der Monde und der Kleinkörper wie Asteroiden, und Kometen, der einzelnen Sterne in Sternsystemen wie offenen und kugelförmigen Sternhaufen und der astronomischen Objekte innerhalb von Galaxien und die Bewegung von Galaxien zueinander, z. B. in Galaxienhaufen. Die Bewegung der verschiedenen Körper wird in einem geeigneten Koordinatensystem beschrieben. Um die so gewonnenen Daten weiter zu verarbeiten, müssen diese in gebräuchliche astronomische Koordinatensysteme umgerechnet werden, wie z. B. das ekliptikale zur Simulation eines Beobachters außerhalb der Ekliptik, das geozentrisch äquatoriale zur Darstellung der Positionen relativ zu anderen Sternen oder ein auf den Beobachtungsort bezogenes azimutales Koordinatensystem. Speziell die Errechnung der Planetenpositionen für einen Beobachter auf der Erde bezeichnet man als Ephemeridenrechnung. Eine historische Methode der Himmelsmechanik im geozentrischen Weltbild stellten die Epizykel des Ptolemäus dar.
- La mecànica celeste és una branca de la astronomia i la mecànica que té per objecte l'estudi dels moviments dels cossos en virtut dels efectes gravitatoris que exerceixen sobre ells altres cossos celestes. S'apliquen els principis de la física coneguts com a mecànica clàssica. Estudia el moviment de dos cossos, conegut com a problema de Kepler, el moviment dels planetes al voltant del Sol, dels seus satèl·lits i el càlcul de les òrbites d'estels i asteroides.
- Nebeská mechanika je vědní obor ležící na rozhraní mezi astronomií a teoretickou mechanikou, zabývající se popisem pohybu kosmických těles vesmírem a určováním jejich drah. Metody klasické nebeské mechaniky jsou založeny na využití Newtonova zákona všeobecné gravitace a jeho tří pohybových zákonů, s jejichž pomocí lze odvodit téměř všechny pohyby planet ve Sluneční soustavě; pouze ve speciálních případech je nutno přihlédnout k relativistickým efektům. Hlavním úkolem nebeské mechaniky je výpočet poloh nebeských těles v budoucnosti na základě stanovených elementů dráhy z minulého pozorování. Až do roku 1957 se toto týkalo pouze přirozených kosmických těles; od startu Sputniku 1 se nebeská mechanika začala zabývat i umělými kosmickými tělesy a dnes je nedílnou součástí technického oboru astrionika. Ta na rozdíl od klasické nebeské mechaniky zohledňuje i jiné síly, než gravitační, zejména působení tahu motorů, vliv aerodynamického odporu a tlaku záření. Nejjednodušším úkolem, který nebeská mechanika řeší, je tzv. problém dvou těles, který má analytické řešení, vedoucí ke zjištění, že pohyb těles kolem hmotného středu (těžiště) soustavy probíhá po kuželosečce. Tento problém, omezující se pouze na dvě kulově symetrická hmotná tělesa, která lze nahradit z kinematického hlediska hmotnými body, je ve skutečnosti abstrakcí a nikde ve vesmíru neexistuje. Problém n těles, který je reálný, nemá s výjimkou některých speciálních případů analytické řešení a musí být řešen metodami numerické matematiky; plné rozvinutí těchto metod umožnil až nástup počítačů.
- La mecánica celeste es una rama de la astronomía y la mecánica que tiene por objeto el estudio de los movimientos de los cuerpos en virtud de los efectos gravitatorios que ejercen sobre él otros cuerpos celestes. Se aplican los principios de la física conocidos como mecánica clásica. Estudia el movimiento de dos cuerpos, conocido como problema de Kepler, el movimiento de los planetas alrededor del Sol, de sus satélites y el cálculo de las órbitas de cometas y asteroides.
- Taivaanmekaniikka on tieteenala, joka tutkii taivaankappaleiden liikettä painovoimakentässä. Varsinainen taivaanmekaniikka tieteenalana sai alkunsa Isaac Newtonin muotoiltua yleisen painovoimalain kirjassa Philosophiae Naturalis Principia Mathematica vuonna 1687. Tätä ennen taivaankappaleiden liikettä oli pyritty mallintamaan ja ennustamaan jo muinaisesta Babyloniasta lähtien. Nämä taivaankineettiset aurinkokuntamallit olivat pääasiassa maakeskeisiä ennen Nikolaus Kopernikuksen aurinkokeskeistä mallia. Johannes Kepler muotoili planeettojen ratojen muotoon ja kiertoaikaan liittyvät Keplerin lait 1609–1618. Ne pohjautuivat Tyko Brahen tekemiin mittauksiin. Newtonin painovoimateoria antoi fysikaalisen selityksen Keplerin ratalaeille ja mahdollisti taivaankappaleiden ratojen ennustamisen yksinkertaisista fysikaalisista periaatteista. Taivaanmekaniikka kykenee tuottamaan täsmällisiä ennusteita taivaanilmiöistä, joten sillä oli suuri vaikutus tieteellisen todellisuuskäsityksen kehittymiseen. Taivaanmekaniikka säilyi tähtitieteen merkittävimpänä osana Newtonista aina 1800-luvun puoliväliin asti, jolloin uudet menetelmät kuten spektroskopia mahdollistivat myös taivaankappaleiden fyysisten ominaisuuksien tutkimisen ja johtivat nykyaikaisen astrofysiikan syntyyn. Taivaanmekaniikan perusongelma on kautta sen historian ollut taivaankappaleen radan määrittäminen Auringon (tai jonkin muun kappaleen) aiheuttamassa painovoimakentässä maanpäälisten havaintojen perusteella. Edelleen yleisimmin käytössä oleva menetelmä on Carl Friedrich Gaussin kehittämä Gaussin radanmääritysmenetelmä. Jos tarkasteltavassa järjestelmässä on enemmän kuin kaksi kappaletta, ei kappaleiden liikeyhtälöitä voida ratkaista täydellisesti, vaan on turvauduttava numeerisiin menetelmiin. Satelliittien tultua käyttöön samaa matemaattista teoriaa on käytetty satelliittien ratamekaniikan laskemiseen.
- La mécanique céleste est un terme qui désigne la description du mouvement d'objets astronomiques tels que les étoiles et planètes à l'aide des théories physiques et mathématiques. Les domaines de la physique les plus directement concernés sont la cinématique et la dynamique. Dans l'antiquité on distinguait la mécanique céleste de la mécanique terrestre, les deux mondes étant, pensait-on à l'époque, régis par des lois complètement différentes (ici-bas les « choses » « tombent », là-haut elles se « promènent »). Cette conception s'intégrait dans la conception ptoléméenne du géocentrisme. En astronomie, les lois de Kepler décrivent les propriétés principales du mouvement des planètes autour du Soleil. Elles ont été découvertes par Johannes Kepler à partir des observations et mesures de la position des planètes. Ces lois se généralisent à tous les objets celestes. Les deux premières lois de Kepler furent publiées en 1609 et la troisième en 1618. Peu après en 1687, Isaac Newton à partir des lois de Kepler découvrit la loi universelle de la gravitation. Einstein généralisera la gravitation en l'incluant dans sa théorie de la relativité générale.
- Az égi mechanika a csillagászat egyik ága, mely az égitestek mozgásának dinamikai leírásával foglalkozik. Szigorúbb értelemben véve az égitestek mozgását leíró dinamikus csillagászat területét feloszthatjuk a Naprendszer természetes égitestjeivel foglalkozó égi mechanikára, a csillagok mozgását kutató sztellárdinamikára és a mesterséges égitestek mozgásával foglalkozó asztrodinamikára; ezek között a területek között a problémák és a módszerek hasonlósága miatt nem lehet éles határokat húzni, és szokás a hármat együtt is égi mechanikának nevezni. Ebben a szócikkben is ilyen értelemben használjuk a kifejezést. Bár a klasszikus mechanika magában foglalja a testek mozgását az erők figyelembe vétele nélkül leíró kinematikát is, a csillagászatban ez nem az égi mechanika tárgyköre. Az égi mechanika alapvetően a klasszikus mechanika eszközeivel dolgozik, pontosabb számításokhoz azonban figyelembe kell venni a relativisztikus hatásokat is.
- La meccanica celeste è una disciplina che studia il moto dei corpi celesti, in particolare pianeti, satelliti naturali ed artificiali, asteroidi e comete da un punto di vista fisico-matematico. Il problema principale della meccanica celeste riguarda la stabilità del Sistema Solare. Tale problema si può affrontare attraverso tecniche matematiche, note con il nome di "teoria delle perturbazioni", oppure tramite integrazioni delle equazioni del moto effettuate al calcolatore. Altri problemi di interesse della meccanica celeste sono le risonanze orbitali, le interazioni tra la rivoluzione e la rotazione (risonanze spin-orbita), la dinamica degli asteroidi e degli oggetti di Kuiper, la determinazione delle orbite di sistemi planetari extra-solari.
- 天体力学（てんたいりきがく、Celestial mechanics または Astrodynamics）は天文学の一分野であり、ニュートンの運動の法則や万有引力の法則に基づいて天体の運動と力学を研究する学問である。
- De hemelmechanica is een traditionele tak van de sterrenkunde die zich bezighoudt met het verklaren van de bewegingen van de hemellichamen. Nadat het heliocentrische wereldbeeld van Nicolaus Copernicus ingang had gevonden, werd de hemelmechanica feitelijk gesticht door de formulering van de wetten van Kepler en de daarbij horende vergelijking van Kepler. De algemene wet van de zwaartekracht liet in principe toe, hemelmechanica te bedrijven voor complexe systemen met meer dan twee lichamen en met lichamen die groter zijn dan een denkbeeldige puntmassa. Vanaf drie lichamen is een zwaartekrachtsysteem echter inherent chaotisch (zie bijvoorbeeld het drielichamenprobleem). De exacte berekening van de banen der planeten in het zonnestelsel is dan ook een complex proces, waarbij krachtige numerieke methoden voor het oplossen van differentiaalvergelijkingen komen kijken. De eerste theoretische doorbraken in het meerlichamenprobleem waren de bijdragen van Joseph-Louis Lagrange vanaf 1808. Eén van de eerste rechtstreekse verificaties voor de algemene relativiteitstheorie bestond in het waarnemen van de periheliumprecessie van de planeet Mercurius. Deze precessie volgt niet uit de zwaartekrachtswet van Newton, maar wordt wel voorspeld door de algemene relativiteitstheorie. Voor de berekening van moderne almanakken wordt niet langer rechtstreeks gebruikgemaakt van de onderliggende natuurwetten, maar van lange tabellen met periodieke termen. Die tabellen zijn op hun beurt uiteraard gebaseerd op meer fundamentele inzichten. De hemelmechanica is toegankelijk gemaakt voor een breed publiek door Jean Meeus, o.a. door zijn boek Astronomical Algorithms.
- Himmelmekanikk eller celest mekanikk er feltet innen astronomien som går på å studere himmellegemenes bevegelse under påvirkning av tyngdekraft og andre krefter. Det er et felt som har fått særlig betydning i forbindelse med utskytning av kunstige satellitter og romsonder og styringen av disse.
- Mechanika nieba - dział astronomii zajmujący się badaniem ruchów ciał niebieskich. Mechanika nieba dotyczyła pierwotnie ruchów planet, obecnie zajmuje się wszelkimi ciałami niebieskimi poruszającymi się pod wpływem wzajemnych oddziaływań: od sztucznych satelitów Ziemi poprzez ruchy gwiazd w układach wielokrotnych aż do ruchów galaktyk. W większej części opiera się na mechanice klasycznej, jednak część wyników uzyskana jest przy zastosowaniu mechaniki relatywistycznej (np. ruch peryhelium Merkurego). Mechanika nieba jest w myśl powyższego szczególnym zastosowaniem zagadnienia wielu ciał do przypadku ciał niebieskich. Zazwyczaj oznacza to przypadek dużych odległości i niewielkich w stosunku do odległości rozmiarów ciał. W podstawowej swej części, mechanika nieba oparta jest na wyznaczaniu perturbacji (zaburzeń) wprowadzanych do ruchu ciał poprzez wzajemne oddziaływania. Tego rodzaju obliczenia pozwalają na określanie z dużą dokładnością położeń ciał, a także na przewidywanie istnienia niewidocznych obiektów na podstawie wywoływanych przez nie zaburzeń. Przykładem takiego przewidywania było odkrycie Neptuna oraz nowej planety w układzie planetarnym pulsara. W najprostszych rozważaniach ruch ciała po orbicie można opisać korzystając z praw Keplera. Stosują się one do przypadku, gdy rozważamy tylko dwa ciała, a ich rozmiary (działanie sił przypływowych) oraz efekty relatywistyczne można zaniedbać.
- A mecânica celeste é o ramo da astronomia que estuda os movimentos dos corpos celestes (naturais ou não). A principal força determinante dos movimentos celestes é a gravitação, contudo certos corpos podem sofrer a influência marcante de forças não gravitacionais como a pressão de radiação e o atrito (com a atmosfera superior no caso dos satélites artificiais terrestres). A astronáutica está intimamente ligada a esta ciência.
- Небе́сная меха́ника — раздел астрономии, применяющий законы механики для изучения движения небесных тел. Небесная механика занимается предвычислением положения Луны и планет, предсказанием места и времени затмений, в общем, определением реального движения космических тел. Естественно, что небесная механика в первую очередь изучает поведение тел Солнечной системы — обращение планет вокруг Солнца, спутников вокруг планет, движение комет и других малых небесных тел. Тогда как перемещение далеких звёзд удается заметить, в лучшем случае, за десятилетия и века, движение членов Солнечной системы происходит буквально на глазах — за дни, часы и даже минуты. Поэтому его изучение стало началом современной небесной механики, рождённой трудами И. Кеплера (1571—1630) и И. Ньютона (1643—1727). Кеплер впервые установил законы планетного движения, а Ньютон вывел из законов Кеплера закон всемирного тяготения и использовал законы движения и тяготения для решения небесно-механических проблем, не охваченных законами Кеплера. После Ньютона прогресс в небесной механике в основном заключался в развитии математической техники для решения уравнений, выражающих законы Ньютона. Таким образом, принципы небесной механики — это «классика» в том смысле, что и сегодня они такие же, как во времена Ньютона. Применение результатов небесной механики к движению искусственных спутников и космических кораблей составляет астродинамику.
- Celest mekanik är den del av astronomin som behandlar rörelserna hos planeter och stjärnor.
- Gök mekaniği, gök cisimlerinin hareketlerini inceleyen gökbilim dalı. Gök cisimleri arasındaki kütleçekim etkileşimlerinin belirlediği ilişkilere, Kepler'in ampirik olarak kurduğu matematiksel model üzerine Newton tarafından geliştirilen ve hareketin temel yasaları adı verilen fizik kurallarının uygulanması temeline dayanır. 20. yüzyılda Einstein'ın görelilik kuramı ile bu kurallar yeniden gözden geçirilmiştir. Böylece, giderek daha duyarlı hale gelen ölçüm yöntemleri ile ortaya çıkan ve klasik gök mekaniği kuramının açıklamakta yetersiz kaldığı sapmalar aydınlatılabilmiştir.
- Небесна механіка - розділ астрономії, що застосовує закони механіки для вивчення руху небесних тіл. Небесна механіка займається розрахунками розташувння Місяця і планет, обчисленням місця і часу затемнень, загалом, визначенням реального руху космічних тіл. Природно, що небесна механіка в першу чергу вивчає поведінку тіл Сонячної системи — оберненням планет навколо Сонця, супутників навколо планет, руху комет та інших малих небесних тіл, від часу практичної космонавтики — також рухом космічних апаратів. Тоді як переміщення далеких зірок вдається помітити, у кращому випадку, за десятиліття і століття, рух членів Сонячної системи відбувається буквально на очах - за дні, години і навіть хвилини. Тому його вивчення стало початком сучасної небесної механіки, народженої працями Й. Кеплера (1571-1630) та І. Ньютона (1643-1727). Кеплер вперше встановив закони планетних руху, а Ньютон вивів із законів Кеплера закон всесвітнього тяжіння і використав закони руху і тяжіння для вирішення небесно-механічних проблем, не охоплених законами Кеплера. Після Ньютона прогрес в небесній механіці в основному полягав у розвитку математичної техніки для вирішення рівнянь, що виражають закони Ньютона. Таким чином, принципи небесної механіки - це «класика» в тому смислі, що й сьогодні вони такі ж, як за часів Ньютона. Небесна механіка вивчає рух космічних тіл в їхньому спільному гравітаційному полі з урахуванням дії тиску випромінювання, опору середовища, зміни маси і інших чинників. Дослідження руху небесних об'єктів передбачає встановлення загальних закономірностей руху і визначення для довільного моменту часу положення і швидкості об'єкту, що вивчається, по відношенню до вибраної системи координат. Спираючись на дані астрометрію, закони класичної механіки і математичні методи дослідження, небесна механіка визначає траєкторії і характеристики руху космічних тіл, значення ряду астрономічних постійних, складання ефемерід, служить теоретичною основою космонавтики. Небесна механіка як астрономічна наука заснована на фізичній теоріях всесвітнього тяжіння. Майже всі космічні явища, що розглядаються небесною механікою, можуть пояснюватися в рамках трьох розділів механіки: кінематики, динаміки і статики. У небесній механіці, як і в класичній механіці – розділі фізики, основним завданням є визначення положення матеріальної точки при відомих початкових координатах і швидкості в будь-якій подальший момент часу. Оскільки відстані між космічними об'єктами у багато разів більше їхніх розмірів, поняття "Космічного тіла" в небесній механіці часто замінюється поняттям "Небесного тіла" — астрономічним аналогом поняття "Матеріальна точка" у фізиці.
- 天體力學是天文學的一個分支，涉及天體的運動和萬有引力的作用，是應用物理学，特别是牛顿力学，研究天体的力學運動和形狀。研究對象是太陽系內天體與成員不多的恆星系統。以牛頓、格拉朗日與航海事業發達開始，伴著理論研究的成熟而走向完善的。 天體力學可分六個範疇：攝動理論、數值方法、定性理論、天文動力學、天體形狀與自轉理論、多體問題（其內有二體問題）等。 天體力學也用於編制天體曆，而1846年以攝動理論發現海王星也是代表著天體力學發展的標誌之一。天體力學的卓越成就是發展出天體動力學，研究和發展出各式人造衛星的軌道。
|
| rdfs:comment
|
- Celestial mechanics is the branch of astronomy that deals with the motions of celestial objects. The field applies principles of physics, historically classical mechanics, to astronomical objects such as stars and planets to produce ephemeris data. Orbital mechanics (astrodynamics) is a subfield which focuses on the orbits of artificial satellites. Lunar theory is another subfield focusing on the orbit of the Moon.
- Die Himmelsmechanik oder Astrodynamik ist die Beschreibung der Bewegung astronomischer Objekte zueinander mit Hilfe physikalischer Theorien. Am bekanntesten ist die Beschreibung der Planetenbewegung durch die klassische Mechanik mit Hilfe der Newtonschen Gravitationstheorie. Im Laufe der Geschichte der Astronomie wurde die Wirkung der Gravitation zwischen astronomischen Körpern durch modernere Theorien immer genauer beschrieben.
- La mecànica celeste és una branca de la astronomia i la mecànica que té per objecte l'estudi dels moviments dels cossos en virtut dels efectes gravitatoris que exerceixen sobre ells altres cossos celestes. S'apliquen els principis de la física coneguts com a mecànica clàssica. Estudia el moviment de dos cossos, conegut com a problema de Kepler, el moviment dels planetes al voltant del Sol, dels seus satèl·lits i el càlcul de les òrbites d'estels i asteroides.
- Nebeská mechanika je vědní obor ležící na rozhraní mezi astronomií a teoretickou mechanikou, zabývající se popisem pohybu kosmických těles vesmírem a určováním jejich drah.
- La mecánica celeste es una rama de la astronomía y la mecánica que tiene por objeto el estudio de los movimientos de los cuerpos en virtud de los efectos gravitatorios que ejercen sobre él otros cuerpos celestes. Se aplican los principios de la física conocidos como mecánica clásica. Estudia el movimiento de dos cuerpos, conocido como problema de Kepler, el movimiento de los planetas alrededor del Sol, de sus satélites y el cálculo de las órbitas de cometas y asteroides.
- Taivaanmekaniikka on tieteenala, joka tutkii taivaankappaleiden liikettä painovoimakentässä. Varsinainen taivaanmekaniikka tieteenalana sai alkunsa Isaac Newtonin muotoiltua yleisen painovoimalain kirjassa Philosophiae Naturalis Principia Mathematica vuonna 1687. Tätä ennen taivaankappaleiden liikettä oli pyritty mallintamaan ja ennustamaan jo muinaisesta Babyloniasta lähtien.
- La mécanique céleste est un terme qui désigne la description du mouvement d'objets astronomiques tels que les étoiles et planètes à l'aide des théories physiques et mathématiques. Les domaines de la physique les plus directement concernés sont la cinématique et la dynamique.
- Az égi mechanika a csillagászat egyik ága, mely az égitestek mozgásának dinamikai leírásával foglalkozik.
- La meccanica celeste è una disciplina che studia il moto dei corpi celesti, in particolare pianeti, satelliti naturali ed artificiali, asteroidi e comete da un punto di vista fisico-matematico. Il problema principale della meccanica celeste riguarda la stabilità del Sistema Solare. Tale problema si può affrontare attraverso tecniche matematiche, note con il nome di "teoria delle perturbazioni", oppure tramite integrazioni delle equazioni del moto effettuate al calcolatore.
- 天体力学（てんたいりきがく、Celestial mechanics または Astrodynamics）は天文学の一分野であり、ニュートンの運動の法則や万有引力の法則に基づいて天体の運動と力学を研究する学問である。
- De hemelmechanica is een traditionele tak van de sterrenkunde die zich bezighoudt met het verklaren van de bewegingen van de hemellichamen. Nadat het heliocentrische wereldbeeld van Nicolaus Copernicus ingang had gevonden, werd de hemelmechanica feitelijk gesticht door de formulering van de wetten van Kepler en de daarbij horende vergelijking van Kepler.
- Himmelmekanikk eller celest mekanikk er feltet innen astronomien som går på å studere himmellegemenes bevegelse under påvirkning av tyngdekraft og andre krefter. Det er et felt som har fått særlig betydning i forbindelse med utskytning av kunstige satellitter og romsonder og styringen av disse.
- Mechanika nieba - dział astronomii zajmujący się badaniem ruchów ciał niebieskich. Mechanika nieba dotyczyła pierwotnie ruchów planet, obecnie zajmuje się wszelkimi ciałami niebieskimi poruszającymi się pod wpływem wzajemnych oddziaływań: od sztucznych satelitów Ziemi poprzez ruchy gwiazd w układach wielokrotnych aż do ruchów galaktyk.
- A mecânica celeste é o ramo da astronomia que estuda os movimentos dos corpos celestes (naturais ou não). A principal força determinante dos movimentos celestes é a gravitação, contudo certos corpos podem sofrer a influência marcante de forças não gravitacionais como a pressão de radiação e o atrito (com a atmosfera superior no caso dos satélites artificiais terrestres). A astronáutica está intimamente ligada a esta ciência.
- Небе́сная меха́ника — раздел астрономии, применяющий законы механики для изучения движения небесных тел.
- Celest mekanik är den del av astronomin som behandlar rörelserna hos planeter och stjärnor.
- Gök mekaniği, gök cisimlerinin hareketlerini inceleyen gökbilim dalı. Gök cisimleri arasındaki kütleçekim etkileşimlerinin belirlediği ilişkilere, Kepler'in ampirik olarak kurduğu matematiksel model üzerine Newton tarafından geliştirilen ve hareketin temel yasaları adı verilen fizik kurallarının uygulanması temeline dayanır. 20. yüzyılda Einstein'ın görelilik kuramı ile bu kurallar yeniden gözden geçirilmiştir.
- Небесна механіка - розділ астрономії, що застосовує закони механіки для вивчення руху небесних тіл. Небесна механіка займається розрахунками розташувння Місяця і планет, обчисленням місця і часу затемнень, загалом, визначенням реального руху космічних тіл.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
