| dbpedia-owl:abstract
|
- The celesta or celeste is a struck idiophone operated by a keyboard. Its appearance is similar to that of an upright piano (four- or five-octave) or of a large wooden music box (three-octave). The keys are connected to hammers which strike a graduated set of metal (usually steel) plates suspended over wooden resonators. On four or five octave models one pedal is usually available to sustain or dampen the sound. The three-octave instruments do not have a pedal because of their small "table-top" design. One of the best-known works that makes use of the celesta is Tchaikovsky's "Dance of the Sugar Plum Fairy" from The Nutcracker. The sound of the celesta is similar to that of the glockenspiel, but with a much softer and more subtle timbre. This quality gave the instrument its name, celeste meaning "heavenly" in French. The celesta is a transposing instrument; it sounds an octave higher than the written pitch. The original French instrument had a five-octave range, but because the lowest octave was considered somewhat unsatisfactory, it was omitted from later models. The standard French four-octave instrument is now gradually being replaced in symphony orchestras by a larger, five-octave German model. Although it is a member of the percussion family, in orchestral terms it is more properly considered as a member of the keyboard section and usually played by a keyboardist. The celesta part is normally written on two bracketed staves, called a grand staff.
- Die Celesta ist ein Idiophon mit Tastatur in der Form eines Harmoniums. Der Klang einer Celesta ähnelt dem eines Glockenspiels, jedoch mit einem viel weicheren Timbre. Der Name kommt vom französischen céleste, was so viel wie „die Himmlische“ bedeutet. Wie so oft bei Instrumenten ist dies zugleich eine Anspielung auf den Klang des Instrumentes und dessen Symbolik.
- La celesta es un instrumento musical, de composición similar al piano, pero cuyos martillos activados por teclas percuten a placas de metal en lugar de cuerdas tensas. Estas placas al ser percutidas provocan una resonancia sobre una caja de madera destinada a este fin, produciendo un sonido "celestial", de lo cual proviene el nombre. La celesta es un metalófono de teclado inventado entre 1866 y 1886 por el constructor de armonios parisino Auguste Mustel, y su origen parece provenir del gendér javanés. Adopta la apariencia de un pequeño piano vertical en el que las cuerdas han sido reemplazadas por láminas metálicas que atraviesan los tubos de resonancia de madera. Debido a la acción de las teclas, unos martillos golpean las láminas; al igual que en el piano, hay un pedal que permite accionar los apagadores. Las láminas producen sonidos de gran pureza, suavizados por las vibraciones de los resonadores. Su extensión suele abarcar de 4 a 5 octavas, comenzando siempre la primera tecla en do, equivalente al do2 del Piano, aunque algunos modelos (sobre todo el 5 1/2a de Yamaha) pueden ampliarlo hasta 5 octavas y media (hasta el fa). Existen, como en el caso del piano, celestas de modelo exclusivo, con forma de piano de cola mignon, o incluso celestas de un rango equivalente al de un piano (8 octavas), pero, el hecho de contruir las celestas enormes por este motivo, las hace tremendamente resonantes, y empalagosas al oído, por lo que casi nunca se construyen. Los compositores franceses y rusos fueron los primeros en utilizar este instrumento dentro de la orquesta sinfónica. Célebres son los ejemplos que encontramos en obras como El Aprendiz de Brujo' de Paul Dukas, El Cascanueces de Chaikovsky, Ma Mère l'Oye de Ravel o El caballero de la rosa de Richard Strauss. La celesta es el instrumento que suena al principio de la banda sonora de las películas de Harry Potter, en la gran "Everyday" de Buddy Holly y en la famosa canción Light My Fire de The Doors, también, es el instrumento que George Martin utiliza en la version de The Beatles de Baby It's You.
- Celesta [tšelesta tšelesta] on kosketinsoitin, jota käytetään toisinaan sinfoniaorkestereissa. Siinä on pianon koskettimisto ja koneisto (jossa vasarat lyövät metallisia levyjä), mutta ääni muistuttaa kellopelin ääntä. Soittimen patentoi Auguste Mustel vuonna 1886 Pariisissa. Heikkoäänisenä soittimena celesta peittyy helposti suureen orkesteritekstuurin alle. Ääntä voidaan kuitenkin vahvistaa sähköisesti. Celestan ääniala on useimmiten 4–5 oktaavia, ja matalin ääni on usein c. Celesta nuotinnetaan basso- ja diskanttiavaimille, mutta se soi oktaavin kirjoitettua korkeammalta. Muiden muassa Giacomo Puccini ja Richard Strauss käyttivät celestaa oopperoissaan ja Gustav Mahler sinfonioissaan. Pjotr Tšaikovskin säveltämä Pähkinänsärkijä kuuluu varhaisimpiin teoksiin, joissa on käytetty celestaa. Béla Bartókin tuotantoon kuuluu Musiikkia jousille, lyömäsoittimille ja celestalle. Celestaa ovat käyttäneet myös monet jazzmuusikot 1920-luvulta lähtien. Heidän joukossaan ovat olleet McCoy Tyner, Fats Waller, Spud Murphy ja Johnny Costa.
- La celesta (nota anche come celeste o celestino) è uno strumento musicale idiofono, ossia che produce il suono mediante il materiale stesso di cui è composto senza l'ausilio di parti poste in tensione: nel caso specifico si tratta di uno strumento idiofono a percussione, il cui aspetto è simile a quello di un pianoforte verticale di piccole dimensioni. Il suono, dal caratteristico timbro simile a quello del carillon, viene prodotto da alcune lamelle di metallo sospese tramite un sistema di martelletti e comandate da una tastiera (lo stesso sistema viene applicato al pianoforte) e da una pedaliera. Quindi le sonorità che è in grado di produrre sono flebili, ovattate nel registro grave, luminose nel medio e brillanti nell'acuto. In quanto varianti dello xilofono, con lamelle di metallo al posto di quelle di legno, la celesta è classificata tra i metallofoni.
- チェレスタ（またはセレスタ、イタリア語：celesta）は体鳴楽器に分類される打楽器の1つ。パリの楽器制作家オギュスト・ミュステルが発明し、1886年に特許を得た。
- De celesta is een toetseninstrument dat behoort tot de idiofonen. Het muziekinstrument heeft een klavier en beschikt over een binnenwerk met metalen staven en houten resonatoren. Deze staven worden door middel van met vilt beklede hamertjes aangeslagen. Het op een harmonium lijkende instrument brengt een klank voort die wat op die van het klokkenspel lijkt, maar een veel zachter timbre heeft. Aan dit timbre dankt het instrument zijn naam: het Franse celeste betekent "hemels". De celesta heeft een bereik van vier octaven, van c1 tot c5 en is een geoctaveerd instrument: het klinkt een octaaf hoger dan genoteerd staat. Het instrument heeft een pedaal ter demping van de naklank. Alponse Mustel en Auguste Mustel zijn de uitvinders van de celesta. De eerste celesta werd in 1886 in Parijs gebouwd door de harmoniumbouwer Auguste Mustel, die er patent op kreeg. Voorlopers waren de typofoon en de dulcitone, die door Mustels vader waren ontwikkeld en die in plaats van staven stemvorken hadden. Deze konden echter te weinig volume voortbrengen om geschikt te zijn als orkestinstrument. Tsjaikovski was de eerste componist die de celesta een partij gaf in het symfonieorkest: in zijn ballet De Notenkraker (1892) heeft het een karakteristieke rol in de Dans van de suikerfee. Het instrument wordt sindsdien in het orkest regelmatig toegepast, vaak om een sprookjesachtige of dromerige sfeer te bewerkstelligen. De celesta behoort in het orkest tot het slagwerk en wordt veelal door een pianist bespeeld. De Fender Rhodes is een elektrische variant van de Celesta.
- Celesta er en type klaverinstrument med stålstaver og resonatorer i stedet for strenger. En celesta har et omfang fra c1-c5, men noteres en oktav lavere. Den har en myk, sølvklar klang.
- Czelesta – instrument muzyczny z grupy idiofonów klawiszowych, wynaleziony pod koniec XIX w. , przypominający kształtem fisharmonię. Dźwięk powstaje w nim w wyniku uderzania uruchamianych przy pomocy klawiszy młoteczków w metalowe płytki połączone z rezonatorem skrzynkowym, które wydają dźwięk zbliżony do dzwonków. Skala c1–c5 Czelesty, z racji jej tajemniczego, baśniowego brzmienia, użył Piotr Czajkowski w tańcu wieszczki cukrowej w balecie Dziadek do orzechów. Innymi znanymi utworami, w których pojawia się czelesta, są Planety Holsta (część Neptun) oraz Koncert na smyczki, perkusję i czelestę Beli Bartoka. Po czelestę chętnie sięga też przemysł filmowy (m. in. muzyka do filmu Harry Potter). Wykorzystywana jest także w przez awangardowy zespół jazzowy Art Ensemble of Chicago.
- A celesta é um instrumento musical com um teclado, com lâminas de metal (habitualmente aço, percutidas por martelos, à semelhança do piano) suspensas sobre um corpo de madeira que faz ressonância, e com pedais para prolongar ou atenuar o som. A celesta soa uma oitava acima do que esta escrito Construída em 1886 pelo francês Auguste Mustel, a celesta fez a sua estréia no mundo musical com o ballet O Quebra-Nozes, de 1892, composto por Pyotr Ilyich Tchaikovsky, que contrabandeou uma secretamente da frança. A celesta é classificada como um metalofone.
- Celesta är ett klaverinstrument med hängande metall- eller glasstavar istället för strängar. Därigenom är den ett slags klockspel som spelas med tangenter i stället för med klubbor. Den har ett omfång från c till c5, men noteras en oktav lägre. Celestan ingår ibland i symfoniorkestern i verk från 1900-talet och senare. Den spelas vanligtvis av en pianist.
- Челе́ста — небольшой клавишно-ударный музыкальный инструмент, внешне похожий на пианино, звучащий наподобие колокольчиков.
- 鋼片琴是一種體鳴樂器，外型類似於直立式鋼琴。使用到鋼片琴最著名的作品為柴可夫斯基的《胡桃鉗》當中的《糖梅仙子之舞》。
- Le célesta est un instrument de musique de la famille des percussions, muni d'un clavier. Inventé en 1886 par Auguste Mustel, c'est un hybride entre le glockenspiel et le piano, les marteaux actionnés par les touches du clavier frappant des lames métalliques. Également utilisé en musique de chambre, il n'existe que très peu de concertos écrits pour lui. Il sert le plus souvent à donner de l'effet dans les pièces orchestrales, pour traduire une ambiance. Ses parties musicales sont souvent le doublage d'un thème joué à la flûte ou à la harpe, voire parfois une partie solo dans de redoutables traits d'orchestre. Le son obtenu, quoique pauvre en harmoniques, est d'une très grande pureté qui n'est pas sans rappeler les antiques boîtes à musique. Dans l'orchestre, c'est un des instruments les plus aigus. Il monte jusqu'au contre ut du piccolo, et dans la douceur, alors que le flûtiste ne peut donner cette note extrême que fortissimo. Ses notes graves sont peu sonores et rappellent un peu le son de la cloche (Ravel les emploie à merveille dans Laideronette impératrice des pagodes de Ma Mère l'Oye). Par contre, dès le médium et jusqu'à l'aigu, le célesta sonne aussi pur et cristallin qu'il est possible. Il est donc souvent utilisé pour des effets féeriques, merveilleux et célestes. Ernest Chausson a été l'un des tout premiers compositeurs à recourir à cet instrument. Tchaïkovski l'a utilisé dans la Danse de la Fée Dragée de son ballet Casse-Noisette et Béla Bartók dans sa Musique pour cordes, percussion et célesta. Le célesta tient aussi une place privilégiée dans Les Planètes de Holst (mouvement consacré à Neptune). C'est par ailleurs l'un des instruments de percussion favoris du compositeur américain John Williams. De nombreux artistes de musique pop ont recours à cet instrument : Björk dans Vespertine, Emilie Simon dans La Marche de l’empereur par exemple. Il est également utilisé par l'orchestre qui accompagne Charles Trenet dans Douce France (enregistrement de référence) ainsi que dans l'intro de Sunday Morning du Velvet Underground. On peut aussi l'entendre dans les chansons Novocaine for the soul et Flyswatter du groupe Eels.
|
| rdfs:comment
|
- Die Celesta ist ein Idiophon mit Tastatur in der Form eines Harmoniums. Der Klang einer Celesta ähnelt dem eines Glockenspiels, jedoch mit einem viel weicheren Timbre. Der Name kommt vom französischen céleste, was so viel wie „die Himmlische“ bedeutet. Wie so oft bei Instrumenten ist dies zugleich eine Anspielung auf den Klang des Instrumentes und dessen Symbolik.
- チェレスタ（またはセレスタ、イタリア語：celesta）は体鳴楽器に分類される打楽器の1つ。パリの楽器制作家オギュスト・ミュステルが発明し、1886年に特許を得た。
- Celesta er en type klaverinstrument med stålstaver og resonatorer i stedet for strenger. En celesta har et omfang fra c1-c5, men noteres en oktav lavere. Den har en myk, sølvklar klang.
- Celesta är ett klaverinstrument med hängande metall- eller glasstavar istället för strängar. Därigenom är den ett slags klockspel som spelas med tangenter i stället för med klubbor. Den har ett omfång från c till c5, men noteras en oktav lägre. Celestan ingår ibland i symfoniorkestern i verk från 1900-talet och senare. Den spelas vanligtvis av en pianist.
- Челе́ста — небольшой клавишно-ударный музыкальный инструмент, внешне похожий на пианино, звучащий наподобие колокольчиков.
- 鋼片琴是一種體鳴樂器，外型類似於直立式鋼琴。使用到鋼片琴最著名的作品為柴可夫斯基的《胡桃鉗》當中的《糖梅仙子之舞》。
- The celesta or celeste is a struck idiophone operated by a keyboard. Its appearance is similar to that of an upright piano (four- or five-octave) or of a large wooden music box (three-octave). The keys are connected to hammers which strike a graduated set of metal (usually steel) plates suspended over wooden resonators. On four or five octave models one pedal is usually available to sustain or dampen the sound.
- La celesta es un instrumento musical, de composición similar al piano, pero cuyos martillos activados por teclas percuten a placas de metal en lugar de cuerdas tensas. Estas placas al ser percutidas provocan una resonancia sobre una caja de madera destinada a este fin, produciendo un sonido "celestial", de lo cual proviene el nombre.
- Celesta [tšelesta tšelesta] on kosketinsoitin, jota käytetään toisinaan sinfoniaorkestereissa. Siinä on pianon koskettimisto ja koneisto (jossa vasarat lyövät metallisia levyjä), mutta ääni muistuttaa kellopelin ääntä. Soittimen patentoi Auguste Mustel vuonna 1886 Pariisissa. Heikkoäänisenä soittimena celesta peittyy helposti suureen orkesteritekstuurin alle. Ääntä voidaan kuitenkin vahvistaa sähköisesti. Celestan ääniala on useimmiten 4–5 oktaavia, ja matalin ääni on usein c.
- La celesta (nota anche come celeste o celestino) è uno strumento musicale idiofono, ossia che produce il suono mediante il materiale stesso di cui è composto senza l'ausilio di parti poste in tensione: nel caso specifico si tratta di uno strumento idiofono a percussione, il cui aspetto è simile a quello di un pianoforte verticale di piccole dimensioni.
- De celesta is een toetseninstrument dat behoort tot de idiofonen. Het muziekinstrument heeft een klavier en beschikt over een binnenwerk met metalen staven en houten resonatoren. Deze staven worden door middel van met vilt beklede hamertjes aangeslagen. Het op een harmonium lijkende instrument brengt een klank voort die wat op die van het klokkenspel lijkt, maar een veel zachter timbre heeft. Aan dit timbre dankt het instrument zijn naam: het Franse celeste betekent "hemels".
- Czelesta – instrument muzyczny z grupy idiofonów klawiszowych, wynaleziony pod koniec XIX w. , przypominający kształtem fisharmonię. Dźwięk powstaje w nim w wyniku uderzania uruchamianych przy pomocy klawiszy młoteczków w metalowe płytki połączone z rezonatorem skrzynkowym, które wydają dźwięk zbliżony do dzwonków. Skala c1–c5 Czelesty, z racji jej tajemniczego, baśniowego brzmienia, użył Piotr Czajkowski w tańcu wieszczki cukrowej w balecie Dziadek do orzechów.
- A celesta é um instrumento musical com um teclado, com lâminas de metal (habitualmente aço, percutidas por martelos, à semelhança do piano) suspensas sobre um corpo de madeira que faz ressonância, e com pedais para prolongar ou atenuar o som.
- Le célesta est un instrument de musique de la famille des percussions, muni d'un clavier. Inventé en 1886 par Auguste Mustel, c'est un hybride entre le glockenspiel et le piano, les marteaux actionnés par les touches du clavier frappant des lames métalliques. Également utilisé en musique de chambre, il n'existe que très peu de concertos écrits pour lui. Il sert le plus souvent à donner de l'effet dans les pièces orchestrales, pour traduire une ambiance.
|
