| dbpprop:abstract
|
- The celesta or celeste is a struck idiophone operated by a keyboard. Its appearance is similar to that of an upright piano (four- or five-octave) or of a large wooden music box (three-octave). The keys are connected to hammers which strike a graduated set of metal (usually steel) plates suspended over wooden resonators. On four or five octave models one pedal is usually available to sustain or dampen the sound. The three-octave instruments do not have a pedal, due to their small "table-top" design. One of the most well-known works that makes use of the celesta is Tchaikovsky's "Dance of the Sugarplum Fairy" from The Nutcracker. The sound of the celesta is akin to that of the glockenspiel, but with a much softer and more subtle timbre. This quality gave rise to the instrument's name, celeste meaning "heavenly" in French. The celesta is a transposing instrument; it sounds an octave higher than the written pitch. The original French instrument had a five-octave range, but as the lowest octave was considered somewhat unsatisfactory, it was omitted from later models. The standard French four-octave instrument is now gradually being replaced in symphony orchestras by a larger, five-octave German model. Although treated as a member of the percussion section in orchestral terms, it is almost always played by a pianist, the part being normally written on two bracketed staves, called a grand staff.
- Die Celesta ist ein Idiophon mit Tastatur in der Form eines Harmoniums. Der Klang einer Celesta ähnelt dem eines Glockenspiels, jedoch mit einem viel weicheren Timbre. Der Name kommt vom französischen céleste, was soviel wie „die Himmlische“ bedeutet. Wie so oft bei Instrumenten ist dies zugleich eine Anspielung auf den Klang des Instrumentes und dessen Symbolik.
- Čelesta (z italštiny celesta - nebeská < lat. caelestis) je bicí hudební nástroj. Podle Sachs-Hornbostelova dělení patří čelesta mezi úderové idiofony. Na jeho ovládaní se používá klaviatura. Klávesy jsou spojeny s kladívky, které mlátí na soustavu kovových plátků, pod kterými se nacházejí dřevěné rezonátory. Pedál se používá na modifikaci zvuku. Nástroj vynalezl roku 1886 pařížský výrobce harmónií Auguste Mustel. První model však měl místo plechových plátků kovové ladičky. Jeho zvuk byl však příliš jemný na orchestrální použití. Čelesta má podobný zvuk jako zvonkohra, ale barva zvuku je o mnoho jemnější. Kvalita zvuku dala nástroji i jméno, italské slovo celesta znamená v češtině „nebeská“. V současnosti používané čelesty mají rozsah čtyři oktávy (francouzské) nebo pět oktáv (německé). Čelesta se notuje vždy o jednu oktávu níž než její skutečný zvuk. Je součastí symfonického orchestru. Navzdory tomu, že je považovaná za bicí nástroj, na ni hrává většinou pianista.
- La celesta es un instrumento musical, de composición similar al piano, pero cuyos martillos activados por teclas percuten placas de metal en lugar de cuerdas tensas. Estas placas al ser percutidas provocan una resonancia sobre una caja de madera destinada a este fin, produciendo un sonido dulce y bello. La celesta es un metalófono de teclado inventado entre 1866 y 1868 por el constructor de armonios parisino Auguste Mustel, y su origen parece provenir del gendér javanés. Adopta la apariencia de un pequeño piano vertical en el que las cuerdas han sido reemplazadas por láminas metálicas que atraviesan los tubos de resonancia de madera. Debido a la acción de las teclas, unos martillos golpean las láminas; al igual que en el piano, hay un pedal que permite accionar los apagadores. Las láminas producen sonidos de gran pureza, suavizados por las vibraciones de los resonadores. Su extensión suele abarcar de 4 a 5 octavas, comenzando siempre la primera tecla en do, equivalente al do2 del Piano, aunque algunos modelos (sobre todo el 5 1/2a de Yamaha) pueden ampliarlo hasta 5 octavas y media (hasta el fa). Existen, como en el caso del piano, celestas de modelo exclusivo, con forma de piano de cola mignon, o incluso celestas de un rango equivalente al de un piano (8 octavas), pero, el hecho de contruir las celestas enormes por este motivo, las hace tremendamente resonantes, y empalagosas al oído, por lo que casi nunca se construyen. Los compositores franceses y rusos fueron los primeros en utilizar este instrumento dentro de la orquesta sinfónica. Célebres son los ejemplos que encontramos en obras como El Cascanueces de Tchaikovsky, Ma Mère l'Oye de Ravel o El caballero de la rosa de Richard Strauss. La celesta es el instrumento que suena al principio de la Banda Sonora de las películas de Harry Potter.
- Celesta [tšelesta] on kosketinsoitin, jota käytetään toisinaan sinfoniaorkestereissa. Siinä on pianon koskettimisto ja koneisto (jossa vasarat lyövät metallisia levyjä), mutta ääni muistuttaa kellopelin ääntä. Soittimen patentoi Auguste Mustel vuonna 1886 Pariisissa. Heikkoäänisenä soittimena celesta peittyy helposti suureen orkesteritekstuurin alle. Ääntä voidaan kuitenkin vahvistaa sähköisesti. Celestan ääniala on useimmiten 4–5 oktaavia, ja matalin ääni on usein c. Celesta nuotinnetaan basso- ja diskanttiavaimille, mutta se soi oktaavin kirjoitettua korkeammalta. Muiden muassa Giacomo Puccini ja Richard Strauss käyttivät celestaa oopperoissaan ja Gustav Mahler sinfonioissaan. Pjotr Tšaikovskin säveltämä Pähkinänsärkijä kuuluu varhaisimpiin teoksiin, joissa on käytetty celestaa. Béla Bartókin tuotantoon kuuluu Musiikkia jousille, lyömäsoittimille ja celestalle.
- Le célesta est un instrument de musique de la famille des percussions, muni d'un clavier. Inventé en 1886 par Auguste Mustel, c'est un hybride entre le glockenspiel et le piano, les marteaux actionnés par les touches du clavier frappant des lames métalliques. Également utilisé en musique de chambre, il n'existe que très peu de concertos écrits pour lui. Il sert le plus souvent à donner de l'effet dans les pièces orchestrales, pour traduire une ambiance. Ses parties musicales sont souvent le doublage d'un thème joué à la flûte ou à la harpe, voire parfois une partie solo dans de redoutables traits d'orchestre. Le son obtenu, quoique pauvre en harmoniques, est d'une très grande pureté qui n'est pas sans rappeler les antiques boîtes à musique. Dans l'orchestre, c'est un des instruments les plus aigus. Il monte jusqu'au contre ut du piccolo, et dans la douceur, alors que le flûtiste ne peut donner cette note extrême que fortissimo. Ses notes graves sont peu sonores et sonnent un peu cloche (Ravel les emploie à merveille dans Laideronette impératrice des pagodes de Ma Mère l'Oye). Par contre dès le médium et jusqu'à l'aigu, le célesta sonne aussi pur et cristallin qu'il est possible. Il est donc souvent utilisé pour des effets féeriques, merveilleux et célestes. Tchaïkovski l'a utilisé dans la Danse de la Fée Dragée de son ballet Casse-Noisette, Béla Bartók dans sa Musique pour cordes, percussion et célesta, ainsi que Camille Saint-Saëns dans la suite Le Carnaval des animaux, mouvement intitulé L'Aquarium. Outre ces grands classiques, dans Les Planètes de Holst, le célesta tient une place privilégiée dans le déroulement et l'orchestration du mouvement consacré à la planète Neptune. C'est un des instruments de percussion très utilisé aussi par le compositeur américain John Williams. De nombreux artistes de musique pop ont recours à cet instrument : Bjork dans Vespertine, Emilie Simon dans La Marche de l’empereur par exemple. On l'entend, fort joliment utilisé, dans l'orchestre qui accompagne Charles Trenet dans Douce France (enregistrement de référence). On peut aussi l'entendre dans le groupe Eels et son tube Novocaine for the soul ainsi que Flyswatter et dans de nombreux enregistrements. Et n'oublions pas la fameuse intro de Sunday Morning du Velvet Underground.
- La celesta (nota anche come celeste o celestino) è uno strumento musicale idiofono, ossia che produce il suono mediante il materiale stesso di cui è composto senza l'ausilio di parti poste in tensione: nel caso specifico si tratta di uno strumento idiofono a percussione. Costruita e brevettata nel 1886 dal francese Auguste Mustel, la celesta fece il suo primo ingresso nel mondo musicale con il balletto Lo Schiaccianoci del 1892, di Piotr Ilič Čaikovskij. In quanto varianti dello xilofono, con lamelle di metallo al posto di quelle di legno, la celesta è classificata tra i metallofoni. Il suono viene prodotto da alcune lamelle di metallo sospese tramite un sistema di martelletti e comandate da una tastiera (lo stesso sistema viene applicato al pianoforte) e da una pedaliera.
- チェレスタ（またはセレスタ、イタリア語：celesta）は体鳴楽器に分類される打楽器の1つ。パリの楽器制作家オギュスト・ミュステルが発明し、1886年に特許を得た。
- De celesta is een toetseninstrument dat behoort tot de idiofonen. Het muziekinstrument heeft een klavier en beschikt over een binnenwerk met metalen staven en houten resonatoren. Deze staven worden door middel van met vilt beklede hamertjes aangeslagen. Het uiterlijk wat op een harmonium lijkende instrument brengt een klank voort die wat op die van het klokkenspel lijkt, maar een veel zachter timbre heeft. Aan dit timbre dankt het instrument zijn naam: het Franse celeste betekent "hemels". De celesta heeft een bereik van vier octaven, van c1 tot c5 en is een geoctaveerd instrument: het klinkt een octaaf hoger dan genoteerd staat. Het instrument heeft een pedaal ter demping van de naklank. De eerste celesta werd in 1886 in Parijs gebouwd door de harmoniumbouwer Auguste Mustel, die er patent op kreeg. Voorlopers waren de typofoon en de dulcitone, die door Mustels vader waren ontwikkeld en die in plaats van staven stemvorken hadden. Deze konden echter te weinig volume voortbrengen om geschikt te zijn als orkestinstrument. Tsjaikovski was de eerste componist die de celesta een partij gaf in het symfonieorkest: in zijn ballet De Notenkraker (1892) heeft het een karakteristieke rol in de Dans van de suikerfee. Het instrument wordt sindsdien in het orkest regelmatig toegepast, vaak om een sprookjesachtige of dromerige sfeer te bewerkstelligen. De celesta behoort in het orkest tot het slagwerk en wordt veelal door een pianist bespeeld. De Fender Rhodes is een elektrische variant van de Celesta.
- Celesta er en type klaverinstrument med stålstaver og resonatorer i stedet for strenger. En celesta har et omfang fra c1-c5, men noteres en oktav lavere. Den har en myk, sølvklar klang.
- Czelesta – instrument muzyczny z grupy idiofonów klawiszowych, wynaleziony pod koniec XIX w. , przypominający kształtem fisharmonię. Dźwięk powstaje w nim w wyniku uderzania uruchamianych przy pomocy klawiszy młoteczków w metalowe płytki połączone z rezonatorem skrzynkowym, które wydają dźwięk zbliżony do dzwonków. Skala c1–c5 Czelesty, z racji jej tajemniczego, baśniowego brzmienia, użył Piotr Czajkowski w tańcu wieszczki cukrowej w balecie Dziadek do orzechów. Innymi znanymi utworami, w których pojawia się czelesta, są Planety Holsta (część Neptun) oraz Koncert na smyczki, perkusję i czelestę Beli Bartoka. Po czelestę chętnie sięga też przemysł filmowy (m. in. muzyka do filmu Harry Potter).
- A celesta é um instrumento musical com um teclado, com lâminas de metal (habitualmente aço, percutidas por martelos, à semelhança do piano) suspensas sobre um corpo de madeira que faz ressonância, e com pedais para prolongar ou atenuar o som. A celesta soa uma oitava acima do que esta escrito Costruída em 1886 pelo francês Auguste Mustel, a celesta fez a sua estréia no mundo musical com o ballet O Quebra-Nozes, de 1892, composto por Pyotr Ilyich Tchaikovsky. A celesta é classificada como um metalofone.
- Файл:Celesta. jpg Челеста Челе́ста — небольшой клавишно-ударный музыкальный инструмент, внешне похожий на пианино, звучащий наподобие колокольчиков. Звук извлекается молоточками, приводимыми в движение клавишами (механизм молоточков напоминает фортепианный, но более упрощён). Молоточки ударяют по стальным пластинкам, укреплённым на деревянных резонаторах. Диапазон челесты ― от c (до первой октавы) до c (до пятой октавы). Челеста ведёт своё происхождение от «камертонного клавира», изобретённого в 1788 году Ч. Клаггетом из Лондона. В этом инструменте молоточки ударяли по камертонам разных размеров. В 1860-х годах французский мастер Виктор Мюстель создал похожий инструмент под названием «дульситон», а его сын Огюст позднее заменил камертоны на металлические пластины с резонаторами и в 1886 году получил патент на новый инструмент под названием «челеста». Первым челесту в оркестре применил Эрнест Шоссон в музыке к пьесе Шекспира «Буря» (1888). Во время своего визита в Париж челесту услышал Пётр Ильич Чайковский и был так очарован её волшебным звучанием, что ввёл партию этого инструмента в свои сочинения: балладу «Воевода» и балет «Щелкунчик» («Танец феи Драже»; 1892). Челеста используется почти исключительно как оркестровый инструмент для создания особого колорита (Густав Холст ― сюита «Планеты», Дмитрий Шостакович ― Тринадцатая симфония и др.). На челесте также исполняется партия стеклянной гармоники ― инструмента, вышедшего из употребления, но предусмотренного в сочинениях некоторых композиторов XIX века. Как правило, на челесте играет штатный пианист оркестра (в случае отсутствия челесты её партия может быть исполнена на фортепиано). Случаи применения челесты в качестве самостоятельного инструмента единичны (Барток ― Музыка для струнных, ударных и челесты, 1936). Ноты для челесты пишутся на двух нотоносцах на октаву ниже действительного звучания. В партитуре симфонического оркестра её партия располагается под партией арфы, над партиями струнных инструментов.
- Celesta är ett klaverinstrument med hängande metall- eller glasstavar istället för strängar. Därigenom är den ett slags klockspel som spelas med tangenter i stället för med klubbor. Den har ett omfång från c till c5, men noteras en oktav lägre. Celestan ingår ibland i symfoniorkestern i verk från 1900-talet och senare. Den spelas vanligtvis av en pianist.
- Файл:Celesta. jpg Челе́ста (іт. celesta, від celeste — небесний), ударно-клавішний музичний інструмент, формою схожий на піаніно. Використовується у симфонічному оркестрі. Відрізняється ніжним звучанням, яке нагадує звук дзвіночків. Інструмент був запатентований французьким майстром О. Мюстелем у 1886 році. Одним із перших цей інструмент використав Петро Чайковський, який почув цей інструмент у Парижі — цей інструмент звучить у його балеті «Лускунчик» («Танець феї Драже», 1892) та балладі «Воєвода» (1891).
- 鋼片琴是一種體鳴樂器，外型類似於直立式鋼琴。使用到鋼片琴最著名的作品為柴可夫斯基的《胡桃鉗》當中的《糖梅仙子之舞》。
|
| rdfs:comment
|
- The celesta or celeste is a struck idiophone operated by a keyboard. Its appearance is similar to that of an upright piano (four- or five-octave) or of a large wooden music box (three-octave). The keys are connected to hammers which strike a graduated set of metal (usually steel) plates suspended over wooden resonators. On four or five octave models one pedal is usually available to sustain or dampen the sound.
- Die Celesta ist ein Idiophon mit Tastatur in der Form eines Harmoniums. Der Klang einer Celesta ähnelt dem eines Glockenspiels, jedoch mit einem viel weicheren Timbre. Der Name kommt vom französischen céleste, was soviel wie „die Himmlische“ bedeutet. Wie so oft bei Instrumenten ist dies zugleich eine Anspielung auf den Klang des Instrumentes und dessen Symbolik.
- Čelesta (z italštiny celesta - nebeská < lat. caelestis) je bicí hudební nástroj. Podle Sachs-Hornbostelova dělení patří čelesta mezi úderové idiofony. Na jeho ovládaní se používá klaviatura. Klávesy jsou spojeny s kladívky, které mlátí na soustavu kovových plátků, pod kterými se nacházejí dřevěné rezonátory. Pedál se používá na modifikaci zvuku. Nástroj vynalezl roku 1886 pařížský výrobce harmónií Auguste Mustel.
- La celesta es un instrumento musical, de composición similar al piano, pero cuyos martillos activados por teclas percuten placas de metal en lugar de cuerdas tensas. Estas placas al ser percutidas provocan una resonancia sobre una caja de madera destinada a este fin, produciendo un sonido dulce y bello. La celesta es un metalófono de teclado inventado entre 1866 y 1868 por el constructor de armonios parisino Auguste Mustel, y su origen parece provenir del gendér javanés.
- Celesta [tšelesta] on kosketinsoitin, jota käytetään toisinaan sinfoniaorkestereissa. Siinä on pianon koskettimisto ja koneisto (jossa vasarat lyövät metallisia levyjä), mutta ääni muistuttaa kellopelin ääntä. Soittimen patentoi Auguste Mustel vuonna 1886 Pariisissa. Heikkoäänisenä soittimena celesta peittyy helposti suureen orkesteritekstuurin alle. Ääntä voidaan kuitenkin vahvistaa sähköisesti. Celestan ääniala on useimmiten 4–5 oktaavia, ja matalin ääni on usein c.
- Le célesta est un instrument de musique de la famille des percussions, muni d'un clavier. Inventé en 1886 par Auguste Mustel, c'est un hybride entre le glockenspiel et le piano, les marteaux actionnés par les touches du clavier frappant des lames métalliques. Également utilisé en musique de chambre, il n'existe que très peu de concertos écrits pour lui. Il sert le plus souvent à donner de l'effet dans les pièces orchestrales, pour traduire une ambiance.
- La celesta (nota anche come celeste o celestino) è uno strumento musicale idiofono, ossia che produce il suono mediante il materiale stesso di cui è composto senza l'ausilio di parti poste in tensione: nel caso specifico si tratta di uno strumento idiofono a percussione. Costruita e brevettata nel 1886 dal francese Auguste Mustel, la celesta fece il suo primo ingresso nel mondo musicale con il balletto Lo Schiaccianoci del 1892, di Piotr Ilič Čaikovskij.
- チェレスタ（またはセレスタ、イタリア語：celesta）は体鳴楽器に分類される打楽器の1つ。パリの楽器制作家オギュスト・ミュステルが発明し、1886年に特許を得た。
- De celesta is een toetseninstrument dat behoort tot de idiofonen. Het muziekinstrument heeft een klavier en beschikt over een binnenwerk met metalen staven en houten resonatoren. Deze staven worden door middel van met vilt beklede hamertjes aangeslagen. Het uiterlijk wat op een harmonium lijkende instrument brengt een klank voort die wat op die van het klokkenspel lijkt, maar een veel zachter timbre heeft. Aan dit timbre dankt het instrument zijn naam: het Franse celeste betekent "hemels".
- Celesta er en type klaverinstrument med stålstaver og resonatorer i stedet for strenger. En celesta har et omfang fra c1-c5, men noteres en oktav lavere. Den har en myk, sølvklar klang.
- Czelesta – instrument muzyczny z grupy idiofonów klawiszowych, wynaleziony pod koniec XIX w. , przypominający kształtem fisharmonię. Dźwięk powstaje w nim w wyniku uderzania uruchamianych przy pomocy klawiszy młoteczków w metalowe płytki połączone z rezonatorem skrzynkowym, które wydają dźwięk zbliżony do dzwonków. Skala c1–c5 Czelesty, z racji jej tajemniczego, baśniowego brzmienia, użył Piotr Czajkowski w tańcu wieszczki cukrowej w balecie Dziadek do orzechów.
- A celesta é um instrumento musical com um teclado, com lâminas de metal (habitualmente aço, percutidas por martelos, à semelhança do piano) suspensas sobre um corpo de madeira que faz ressonância, e com pedais para prolongar ou atenuar o som. A celesta soa uma oitava acima do que esta escrito Costruída em 1886 pelo francês Auguste Mustel, a celesta fez a sua estréia no mundo musical com o ballet O Quebra-Nozes, de 1892, composto por Pyotr Ilyich Tchaikovsky.
- Файл:Celesta. jpg Челеста Челе́ста — небольшой клавишно-ударный музыкальный инструмент, внешне похожий на пианино, звучащий наподобие колокольчиков.
- Celesta är ett klaverinstrument med hängande metall- eller glasstavar istället för strängar. Därigenom är den ett slags klockspel som spelas med tangenter i stället för med klubbor. Den har ett omfång från c till c5, men noteras en oktav lägre. Celestan ingår ibland i symfoniorkestern i verk från 1900-talet och senare. Den spelas vanligtvis av en pianist.
- Файл:Celesta. jpg Челе́ста (іт. celesta, від celeste — небесний), ударно-клавішний музичний інструмент, формою схожий на піаніно. Використовується у симфонічному оркестрі. Відрізняється ніжним звучанням, яке нагадує звук дзвіночків.
- 鋼片琴是一種體鳴樂器，外型類似於直立式鋼琴。使用到鋼片琴最著名的作品為柴可夫斯基的《胡桃鉗》當中的《糖梅仙子之舞》。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
