| dbpprop:abstract
|
- The categorical imperative is the central philosophical concept in the moral philosophy of Immanuel Kant, as well as modern deontological ethics. Introduced in Kant's Groundwork for the Metaphysics of Morals, it may be defined as the standard of rationality from which all moral requirements are derived. According to Kant, human beings occupy a special place in creation, and morality can be summed up in one ultimate commandment of reason, or imperative, from which all duties and obligations derive. He defined an imperative as any proposition that declares a certain action (or inaction) to be necessary. A hypothetical imperative compels action in a given circumstance: if I wish to quench my thirst, I must drink something. A categorical imperative, on the other hand, denotes an absolute, unconditional requirement that asserts its authority in all circumstances, both required and justified as an end in itself. It is best known in its first formulation: "Act only according to that maxim whereby you can at the same time will that it should become a universal law. " Kant expressed extreme dissatisfaction with the popular moral philosophy of his day, believing that it could never surpass the level of hypothetical imperatives: a utilitarian says that murder is wrong because it does not maximize good for the greatest number of people, but this is irrelevant to someone who is concerned only with maximizing the positive outcome for themselves. Consequently, Kant argued, hypothetical moral systems cannot persuade moral action or be regarded as bases for moral judgments against others, because the imperatives on which they are based rely too heavily on subjective considerations. He presented a deontological moral system, based on the demands of the categorical imperative, as an alternative.
- Der kategorische Imperativ (kurz KI) ist das grundlegende Prinzip der Ethik Immanuel Kants. Er gebietet allen endlichen vernunftbegabten Wesen und damit allen Menschen, Handlungen darauf zu prüfen, ob sie einer universalisierbaren Maxime folgen und ob dabei die betroffenen Menschen je auch in ihrer Selbstzweckhaftigkeit berücksichtigt werden. Der Begriff wird in Kants 'Grundlegung zur Metaphysik der Sitten' entwickelt .
- L'Imperatiu categòric és un principi ètic formulat per Immanuel Kant a la Crítica de la raó pràctica que ens mostra, de forma racional, quina ha de ser la pauta de la nostra conducta. És un dels principis fonamentals de la Filosofia kantiana. La voluntat es dona a ella mateixa les seves lleis, anomenades imperatius. Però cal distingir dos tipus d'imperatius: Els imperatius hipotètics, basats en la recerca d'un premi o la fugida d'un càstig (Kant els rebutja), i els imperatius categòrics (El deure pel deure, acceptats per Kant). Així trobem la màxima kantiana definida com a imperatiu categòric: obra només segons aquella màxima que puguis voler que es converteixi, al mateix temps, en llei universal. El que Kant pretén és trobar un referent moral racional que permeti crear una ètica universal, seguint el principi següent: actua com creus que hauria de fer-ho tothom, que seria una formulació més senzilla de l'imperatiu categòric de Kant.
- Kantův kategorický imperativ je základem přirozené morálky, kterou rozebírá ve svých knihách Immanuel Kant. Jeho hodnocení morálnosti vychází z motivů jednání, ne z jejich důsledků. Znění imperativu (jeden z možných překladů jedné z formulací): Jednej jen podle té maximy (zásady), od níž můžeš zároveň chtít, aby se stala obecným zákonem. V principu to znamená chovat se tak, jak bychom si představovali chování ostatních lidí. Jiná formulace zní: Jednej tak, abys používal lidství jak ve své osobě, tak i v osobě každého druhého vždy zároveň jako účel a nikdy pouze jako prostředek Neboli nemanipulujte druhými pouze ku svému prospěchu. Kantův kategorický imperativ je základem mnoha morálních systémů a filosofických argumentací. Jeho obdobu v sobě obsahují i všechna velká náboženství.
- El Imperativo categórico es un concepto central en la ética kantiana, y de toda la ética deontológica moderna posterior. Pretende ser un mandamiento autónomo y autosuficiente, capaz de regir el comportamiento humano en todas sus manifestaciones. Kant empleó por primera vez el término en su Fundamentación de la metafísica de las costumbres
- Kategorinen imperatiivi eli ehdoton käsky on Immanuel Kantin kuuluisa velvollisuuseettinen moraalikäsitys. Kantin ajattelussa kategorinen imperatiivi on normi, joka pätee olosuhteista riippumatta. Kategorinen imperatiivi on Kantin mukaan ehdoton normi, joka sitoo kaikkia järkeviä olentoja. Kategorisen imperatiivin mukaan teko on moraalisesti hyvä, jos maksiimin, jonka perusteella tekoon ryhdyttiin, voitaisiin toivoa olevan yleispätevä laki. Tästä seuraa loogisesti, että ketään ihmistä ei saa käyttää välineenä, ellei hän ole samalla päämäärä: sama moraalinen laki koskee minua kuin muitakin, eikä kukaan saa erioikeuksia. Kategorisen imperatiivin mukaan ihmisen olisi siis toimittava oman itsensä täydellistämiseksi ja muiden hyvinvoinnin lisäämiseksi. Kant muotoili kategorisen imperatiivin useilla tavoin: Toimi aina siten, että toimintatavastasi voitaisiin tehdä yleinen moraalilaki. Kohtele kaikkia ihmisiä, myös itseäsi, ikään kuin he olisivat päämääriä sinänsä, älä koskaan pelkkinä välineinä. Toimi aina niin kuin tahtosi olisi eettisten periaatteittesi nojalla yleismaailmallinen lain säätäjä. Toimi aina niin kuin olisit eettisine periaatteinesi päämäärien kuningaskunnan lakia säätävä jäsen. Kant hahmotteli velvollisuusetiikkansa alun perin teoksessaan Moraalin metafysiikkaa. Kuten suurin osa hänen alkuperäisteoksistaan, se oli hyvin raskassoutuinen ja pitkä, Kantin käyttäessä monia saksankielisiä sanoja pelkästään työn asiayhteydessä ymmärrettävissä merkityksissä, joiden suomentaminen oli täysin mahdotonta. Hän muotoili myöhemmin moraalifilosofiansa uudelleen yksinkertaistettuna versiona Moraalin metafysiikan perusteissa, jossa hän kieltämättä saattoi yksinkertaistaa liikaa ja oikoa polkuja tiivistääkseen ideoitaan. Ikävä kyllä, sekä kyseinen teos että lukuisat myöhemmät toissijaisten lähteiden väärintulkinnat ovat antaneet useimmille vääränlaisen kuvan Kantin etiikasta jotenkin subjektiivisena sääntönä.
- L'impératif catégorique est un concept de la philosophie morale d'Emmanuel Kant. Énoncé pour la première fois en 1785 dans Fondation de la métaphysique des mœurs, il sera ensuite repris dans d'autres ouvrages d'éthique de l'auteur. Maintes fois critiquée, cette notion a aussi été reprise par nombres de philosophes. L'impératif est généralement connu essentiellement pour ses trois formulations célèbres : « Agis de façon telle que tu traites l'humanité, aussi bien dans ta personne que dans tout autre, toujours en même temps comme fin, et jamais simplement comme moyen. » « Agis selon la maxime qui peut en même temps se transformer en loi universelle. » « Agis selon des maximes qui puissent en même temps se prendre elles-mêmes pour objet comme lois universelles de la nature. » Bien que ces trois énoncés soient différents, ils sont tous des formulations du même impératif catégorique, qui lui est unique.
- L' imperativo categorico è il concetto filosofico centrale nella filosofia morale di Immanuel Kant, così come dell'etica deontologica moderna. Introdotta nel Lavoro di base per le Morali delle Metafisiche, potrebbe essere definita come lo standard della razionalità da cui tutte le esigenze morali derivano. Secondo Kant, gli esseri umani occupano uno speciale posto nella creazione, e la moralità può essere definita come somma ultima dei comandamenti della ragione, o imperativi, da cui tutti derivano tutte le obbligazioni ed i doveri. Egli definì un imperativo come una proposizione che dichiara una certa azione (o inazione) essere necessaria. Un imperativo ipotetico costringe all'azione in determinate circostanze: se io desidero dissetarmi devo assolutamente bere qualcosa. Un imperativo categorico, d'altro canto, denota un'assoluta e incondizionata richiesta che dichiara la sua autorità in qualsiasi circostanza, entrambi necessari e giustificati come un fine in se stesso. È meglio nota nella sua prima formulazione: "Agisci solo secondo la massima per la quale puoi e allo stesso tempo vuoi che questo diventi una legge universale. " Kant espresse estrema insoddisfazione per la filosofia morale popolare dei suoi tempi, credendo che non avesse potuto mai superare il livello degli imperativi ipotetici: una persona utilitaristica dice che l'omicidio è sbagliato perché non massimizza il bene per il maggior numero di persone, ma questo è irrilevante per coloro i quali sono interessati solo nel massimizzare risultati positivi solo per sé stessi. Conseguentemente Kant argomentò che i sistemi di morale ipotetici non possono convincere all'azione morale o essere visti come base per giudizi morali verso altri, perché gli imperativi sui quali si basano si rifanno troppo pesantemente sopra a considerazioni soggettive. Egli presentò un sistema di morale deontologica basata sulle richieste degli imperativi categorici come alternativa.
- 定言命法(ていげんめいほう、kategorischer Imperativ)とは、カント倫理学における根本的な原理であって無条件に「～せよ」と命じる絶対的命法である。『人倫の形而上学の基礎付け』 (Grundlegung zur Metaphysik der Sitten) において提出され、『実践理性批判』において理論的な位置づけが若干修正された。 『実践理性批判』の§7において「純粋実践理性の根本法則」として次のように定式化される。 「あなたの意志の格率が常に同時に普遍的な立法の原理として妥当しうるように行為せよ」 カントによれば、この根本法則に合致しうる行為が義務として我々に妥当する行為なのである。 他のあらゆる倫理学の原則が「～ならば、～せよ」という仮言命法の形をとるのに対して、カントの定言命法は「～ならば」という条件節を欠き無条件に行為することを要求する。例えば、「幸福になりたいならば嘘をつくな」という仮言命法を採用する場合、幸福になることと嘘をつかないことの間の必然的な関係が問題となる。幸福になることが目的であり嘘をつかないことは手段にすぎないから、誠実さと幸福の間に必然的な関係が見出されない場合には幸福を原理にする人は不道徳（嘘をつくこと）であることを要求されるだろう。また、仮言命法において何が道徳的かであるかの洞察は、行為（嘘をつくこと）と帰結（幸福）との間の自然必然性の洞察にすぎず、これは経験から出発する理論的認識に属する。条件節を欠くカントの定言命法は、倫理学が理論的なものに陥ることを防ぎ、理論的認識から独立した純粋に実践的な倫理学の領域を確保するのである。
- De categorische imperatief is een bekende gedachte uit de filosofie van Immanuel Kant. In zijn kennisleer onderscheidt Kant de categorische imperatief van de hypothetische imperatief. De hypothetische imperatief is het praktische voorschrift dat in de praktijk werkzaam is; met andere woorden: in dit-en-dat geval moet men zus-en-zo handelen. Onder de categorische imperatief verstaat Kant de leidraad van het zedelijk bewustzijn, dat zich zowel van zijn eigen menselijke vrijheid bewust is als van de zedelijke vrijheid van alle andere mensen; daarnaast moet het volgen van deze leidraad los staan van elke voorstelling van een te bereiken praktisch doel (want dat is bij Kant immers de sfeer van de hypothetische imperatief); het is bij Kant immers een zuivere voorstelling en geen praktische. Deze zedenwet komt bij Kant dus niet voort uit het louter zintuiglijke (het materiële) met al zijn wetten, noch uit het louter intellectuele, maar uit de ontmoeting van deze twee sferen. Centraal in Kants ethiek staat dus de zedelijkheid en centraal binnen de zedelijkheid staat de "goede wil". Zelf drukt hij het op de volgende manier uit: "Het is geheel en al onmogelijk om in de wereld en zelfs ook daarbuiten iets te bedenken dat zonder restrictie voor goed gehouden kan worden, behalve dan een goede wil" (→Kant, openingszin Grundlegung zur Metaphysik der Sitten, 1785). Over de categorische imperatief zegt hij dan ook: "(de categorische imperatief) ... betreft niet de materie van de handeling en hetgeen er uit moet volgen, maar de vorm en het principe waaruit zij zelf voorkomt en het wezenlijk goede ervan bestaat in de gezindheid, wat ook het resultaat moge zijn. Deze imperatief kan die van de zedelijkheid genoemd worden. " (Grundlegung p. 416) Hoewel Kant ontkent dat er logisch sprake kan zijn van religie en het Godsbestaan, knoopt hij het bestaan van God wel vast aan de categorische imperatief. Mensen hebben een zedelijk bewustzijn en de mens kan door zijn morele vrijheid de zintuiglijke wereld overstijgen en deelhebben aan een hogere, morele wereld. De categorische imperatief is op een aantal manieren geformuleerd. Twee ervan zijn dat men alleen moet handelen volgens die maxime waarvan men tegelijkertijd kan willen dat ze een algemene wet wordt. Met andere woorden: je moet handelen op de manier waarvan je zou willen dat iedereen zo zou handelen. Een andere formulering is dat men zelf of via anderen de mensheid nooit slechts als middel maar tegelijkertijd altijd als doel moet beschouwen. Een voorbeeld van de categorische imperatief en de daarbij betrokken maxime is de volgende : Iemand ziet zich door nood gedwongen geld te lenen. Hij weet wel dat hij niet zal kunnen terugbetalen, maar realiseert zich ook dat hem niets geleend zal worden zonder zijn vaste belofte het op een bepaalde tijd terug te betalen. Hij heeft zin zo'n belofte te doen. Maar hij is nog zo gewetensvol zich af te vragen: is het niet ongeoorloofd en strijdig met de plicht zich op een dergelijke manier uit de nood te helpen? Stel dat hij er toch toe besloot, dan zou zijn maxime van de handeling als volgt luiden: wanneer ik meen in geldnood te verkeren, dan zal ik geld lenen en beloven het terug te betalen, hoewel ik weet dat dat nooit zal gebeuren. Dit principe van de eigenliefde of van het eigen nut is wellicht goed te verenigen met heel mijn toekomstig welbevinden, maar nu is de vraag of het terecht is. De aanspraak van de eigenliefde verander ik dus in een algemene wet en stel de vraag als volgt: hoe zou het er dan mee staan wanneer mijn maxime een algemene wet werd? Dan zie ik meteen dat zij nooit als een algemene natuurwet zou kunnen gelden en met zichzelf zou kunnen overeenstemmen, maar dat zij zich noodzakelijk zou moeten tegenspreken. Want de algemeenheid van een wet op grond waarvan eenieder die meent in nood te verkeren, kan beloven wat hem invalt met de opzet deze belofte niet te houden, zou het beloven en het doel dat men ermee kan beogen, zelf onmogelijk maken. Niemand zou immers nog geloven dat hem iets beloofd was, maar zou lachen om elke dergelijke uitlating als een loze bewering. Belangrijk is wel te beseffen dat de categorische imperatief een kenmerk is van het autonome zedelijk bewustzijn en niet van heteronome moraalsystemen. Op plichten die op de een of andere manier van buitenaf opgelegd zijn en waar een absoluut (of categorisch) karakter aan zou kunnen worden toegekend is het begrip van de categorische imperatief niet van toepassing. De categorische imperatief is een duidelijk deontologische gedragsregel, terwijl men Kants hypothetische imperatief zou kunnen beschouwen als een van de begrippen waarmee Kant zijn teleologische ethiek vorm geeft.
- Det kategoriske imperativ er et prinsipp for moralsk handling formulert av Immanuel Kant i verket Grunnlegging til moralens metafysikk fra 1785. Kant forsøker i dette verket å «fastsette moralens øverste prinsipp». Han hevdet at det kreves universiell gyldighet i de moralske pliktene, en moralsk plikt for en person må nødvendigvis være en moralsk plikt også for alle andre. Det vil si at man må velge sine prinsipper for handlinger etter hvilke prinsipper man vil at andre skal velge for sine.
- Imperatyw kategoryczny – zasada etyczna, którą można sformułować m. in. w sposób następujący: "należy postępować zawsze wedle takich reguł, co do których chcielibyśmy, aby były one stosowane przez każdego i zawsze". Termin filozoficzny utworzony przez Immanuela Kanta jako skutek poszukiwań bezwzględnie ważnego prawa, dotyczącego każdej osoby, które nie musiałoby być usprawiedliwione przekonaniami religijnymi. Kant definiuje ją na różne sposoby. Najprostszy cytowany jest poniżej (w oryginale): „Handle nur nach derjenigen Maxime, durch die du zugleich wollen kannst, dass sie ein allgemeines Gesetz werde. “ w tłumaczeniu: „Postępuj zawsze według takiej maksymy, abyś mógł zarazem chcieć, by stała się ona podstawą powszechnego prawodawstwa. “
- Imperativo categórico é um dos principais paradigmas da filosofia de Immanuel Kant. Sua ética e moral terão por base este preceito. Para o filósofo alemão, imperativo categórico vem a ser o dever de agir na conformidade dos princípios que se quer que sejam aplicados por todos os seres humanos.
- Категори́ческий императи́в (нем. kategorischer Imperativ, от лат. imperativus — повелительный) — понятие, введённое Кантом в рамках его концепции автономной этики и призванное объединить идею о независимости нравственных принципов от внешней среды и необходимое единство этих принципов.
- Det kategoriska imperativet formulerades och identifierades av filosofen Immanuel Kant (1724-1804) som moralens högsta princip. I sin grundformulering lyder det "Handla endast efter den maxim genom vilken du tillika kan vilja att den blir en allmän lag". Kant menar dels att detta är en analytiskt nödvändig sanning, vid betraktande av begreppet "kategoriskt imperativ". Efter avlägsnande av allt empiriskt, eller "materiellt", kvarstår endast lagbundenheten själv. Därav följer det rent formella kravet att anpassa sina handlingar till kravet på lagbundenhet. Kant formulerade principen i sin Grundläggning av sedernas metafysik från 1785. I samma verk presenterar han ytterligare tre formuleringar av samma princip. Hur man ska tolka detta "samma" är emellertid en tvistefråga inom filosofin alltsedan Kants dagar. En vanlig tolkning är att de är ekvivalenta i den meningen att de ger upphov till samma plikter. De andra formuleringarna lyder i följande ordning: Handla som om maximen för din handling genom din vilja skulle kunna bli allmän naturlag. Handla så att du aldrig behandlar mänskligheten i [vare sig] din egen [eller någon] annan person bara som ett medel utan alltid tillika som ett ändamål. Handla enligt maximerna tillhörande en allmänt lagstiftande medlem i ett blott möjligt ändamålens rike. Enligt Kant följer den tredje formuleringen från de två första.
- Категори́чний імперати́в — фундаментальний моральний принцип Канта. За Кантом, існує один і тільки один фундаментальний моральний принцип: діяти так, щоб завжди розглядати інших людей як цілі, і ніколи тільки як засіб. Цей принцип є імперативом (командою), і він є категоричним (застосовується без винятків, у всіх випадках, місцях і обставинах). Він є класичним прикладом етичних теорій, систем моралі, що зосереджуються радше на істинному характері поведінки (і намірах особи), аніж на наслідках цих дій. Категоричний імператив Іммануїла Канта: «Дій лише за тією нормою, яку хочеш бачити універсальним імперативом — нормою для всіх людей і також для тебе… Дій так, щоби завжди ставитися до людей і до себе також — як до мети і ніколи — лише як до засобу». Кант також говорив, аналізуючи людську діяльність, що небезпечно ставити насолоду на перше місце — це загрожує самій сутності моралі…
- 定言令式，是德意志哲学家康德在1785年出版的《道德形而上学》（Fundamental Principles of the Metaphysic of Morals）一书中所提出的哲学概念。 康德认为，道德完全先天地存在于人的理性之中。只有因基于道德的义务感而做出的行为，方存在道德价值。因心地善良而做出的义举，或是因义务而做出的德行（譬如军人因救灾而牺牲），都不能算作真正有德的行为。道德应当，而且只应当从规律概念中引申演绎而来。尽管自然界中的一切事物都遵循某种规律，但只有理性生物（人）才具有按照规律的理念而行动的能力（自由意志）。就客观原则对意志的约束规范而言，其命令尽管是强制的，但同时也是理性的。这种理性命令的程式，就叫作“令式”。 令式有两种。如果某种行为无关于任何目的，而出自纯粹客观的必然性，那么这种令式就是定言令式。另一种令式被康德称为“假言令式”。 康德认为，定言令式总是先天而综合的。
|
| rdfs:comment
|
- The categorical imperative is the central philosophical concept in the moral philosophy of Immanuel Kant, as well as modern deontological ethics. Introduced in Kant's Groundwork for the Metaphysics of Morals, it may be defined as the standard of rationality from which all moral requirements are derived.
- Der kategorische Imperativ (kurz KI) ist das grundlegende Prinzip der Ethik Immanuel Kants. Er gebietet allen endlichen vernunftbegabten Wesen und damit allen Menschen, Handlungen darauf zu prüfen, ob sie einer universalisierbaren Maxime folgen und ob dabei die betroffenen Menschen je auch in ihrer Selbstzweckhaftigkeit berücksichtigt werden. Der Begriff wird in Kants 'Grundlegung zur Metaphysik der Sitten' entwickelt .
- L'Imperatiu categòric és un principi ètic formulat per Immanuel Kant a la Crítica de la raó pràctica que ens mostra, de forma racional, quina ha de ser la pauta de la nostra conducta. És un dels principis fonamentals de la Filosofia kantiana. La voluntat es dona a ella mateixa les seves lleis, anomenades imperatius.
- Kantův kategorický imperativ je základem přirozené morálky, kterou rozebírá ve svých knihách Immanuel Kant. Jeho hodnocení morálnosti vychází z motivů jednání, ne z jejich důsledků. Znění imperativu (jeden z možných překladů jedné z formulací): Jednej jen podle té maximy (zásady), od níž můžeš zároveň chtít, aby se stala obecným zákonem. V principu to znamená chovat se tak, jak bychom si představovali chování ostatních lidí.
- El Imperativo categórico es un concepto central en la ética kantiana, y de toda la ética deontológica moderna posterior. Pretende ser un mandamiento autónomo y autosuficiente, capaz de regir el comportamiento humano en todas sus manifestaciones. Kant empleó por primera vez el término en su Fundamentación de la metafísica de las costumbres
- Kategorinen imperatiivi eli ehdoton käsky on Immanuel Kantin kuuluisa velvollisuuseettinen moraalikäsitys. Kantin ajattelussa kategorinen imperatiivi on normi, joka pätee olosuhteista riippumatta. Kategorinen imperatiivi on Kantin mukaan ehdoton normi, joka sitoo kaikkia järkeviä olentoja. Kategorisen imperatiivin mukaan teko on moraalisesti hyvä, jos maksiimin, jonka perusteella tekoon ryhdyttiin, voitaisiin toivoa olevan yleispätevä laki.
- L'impératif catégorique est un concept de la philosophie morale d'Emmanuel Kant. Énoncé pour la première fois en 1785 dans Fondation de la métaphysique des mœurs, il sera ensuite repris dans d'autres ouvrages d'éthique de l'auteur. Maintes fois critiquée, cette notion a aussi été reprise par nombres de philosophes.
- L' imperativo categorico è il concetto filosofico centrale nella filosofia morale di Immanuel Kant, così come dell'etica deontologica moderna. Introdotta nel Lavoro di base per le Morali delle Metafisiche, potrebbe essere definita come lo standard della razionalità da cui tutte le esigenze morali derivano.
- De categorische imperatief is een bekende gedachte uit de filosofie van Immanuel Kant. In zijn kennisleer onderscheidt Kant de categorische imperatief van de hypothetische imperatief. De hypothetische imperatief is het praktische voorschrift dat in de praktijk werkzaam is; met andere woorden: in dit-en-dat geval moet men zus-en-zo handelen.
- Det kategoriske imperativ er et prinsipp for moralsk handling formulert av Immanuel Kant i verket Grunnlegging til moralens metafysikk fra 1785. Kant forsøker i dette verket å «fastsette moralens øverste prinsipp». Han hevdet at det kreves universiell gyldighet i de moralske pliktene, en moralsk plikt for en person må nødvendigvis være en moralsk plikt også for alle andre.
- Imperatyw kategoryczny – zasada etyczna, którą można sformułować m. in. w sposób następujący: "należy postępować zawsze wedle takich reguł, co do których chcielibyśmy, aby były one stosowane przez każdego i zawsze". Termin filozoficzny utworzony przez Immanuela Kanta jako skutek poszukiwań bezwzględnie ważnego prawa, dotyczącego każdej osoby, które nie musiałoby być usprawiedliwione przekonaniami religijnymi. Kant definiuje ją na różne sposoby.
- Imperativo categórico é um dos principais paradigmas da filosofia de Immanuel Kant. Sua ética e moral terão por base este preceito. Para o filósofo alemão, imperativo categórico vem a ser o dever de agir na conformidade dos princípios que se quer que sejam aplicados por todos os seres humanos.
- Категори́ческий императи́в (нем. kategorischer Imperativ, от лат. imperativus — повелительный) — понятие, введённое Кантом в рамках его концепции автономной этики и призванное объединить идею о независимости нравственных принципов от внешней среды и необходимое единство этих принципов.
- Det kategoriska imperativet formulerades och identifierades av filosofen Immanuel Kant (1724-1804) som moralens högsta princip. I sin grundformulering lyder det "Handla endast efter den maxim genom vilken du tillika kan vilja att den blir en allmän lag". Kant menar dels att detta är en analytiskt nödvändig sanning, vid betraktande av begreppet "kategoriskt imperativ". Efter avlägsnande av allt empiriskt, eller "materiellt", kvarstår endast lagbundenheten själv.
- Категори́чний імперати́в — фундаментальний моральний принцип Канта. За Кантом, існує один і тільки один фундаментальний моральний принцип: діяти так, щоб завжди розглядати інших людей як цілі, і ніколи тільки як засіб.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
