| dbpprop:abstract
|
- The Great Roman Civil War (49–45 BC), aka Caesar’s Civil War, is one of the last politico-military conflicts in the Roman Republic, being the first step to empire. It began as a series of political and military confrontations, between Julius Caesar (100–44 BC), his political supporters, and his legions, against the Optimates, the politically conservative, socially traditionalist faction of the Roman Senate, who were supported by Pompey (106–48 BC) and his legions. After a four-year-long (49–45 BC) politico-military struggle, fought in Italia, Greece, Egypt, Africa, and Hispania, Caesar defeated the last of Optimates in the Battle of Munda and became Dictator perpetuus (Perpetual Dictator) of Rome. The changes to Roman government concomitant to Caesar’s Civil War mostly eliminated the political traditions of the Roman Republic (509–27 BC) and led the Roman Empire (27 BC–AD 476).
- La Segunda Guerra Civil de la República de Roma fue un conflicto militar librado entre el 49 a. C. y el 45 a. C. , protagonizado por el enfrentamiento personal de Julio César con la facción tradicionalista y conservadora del senado liderada militarmente por Pompeyo Magno. La guerra finalizaría con la derrota de la facción de los Pompeyanos y el ascenso definitivo de César al poder absoluto como dictador romano. Los enemigos de César, influenciados por Catón el Joven, intentaron destruirle políticamente debido a su creciente popularidad entre la plebe y al aumento de su poder procedente de sus logros en las Galias. Es por ello que intentaron arrebatarle el mando de gobernador de las Galias, para posteriormente juzgarle, desatándose una grave crisis política que inundó de violencia política las calles de Roma. En el año 50 a. C. el Senado votó una moción para que César abandonase su cargo de gobernador. Marco Antonio, con el poder que le otorgaba ser tribuno de la plebe, vetó la propuesta, evitando que se trasformase en ley. Tras esta votación se inició un violento acoso a los cesaristas auspiciado por la facción conservadora. Antonio abandonó Roma ante el peligro de ser asesinado. Sin la oposición de Antonio el Senado declaró el estado de emergencia concediéndole a Pompeyo poderes excepcionales. César respondió con el célebre cruce con sus tropas del río Rubicón, en dirección a Italia, dando así inicio a la guerra civil. César atravesó rápidamente Italia sorprendiendo a los constitucionalistas y a Pompeyo, que ante la falta de preparación y de tropas abandonaría Roma, dirigiéndose a Brundisio en el sur de Italia donde embarcará hacia Grecia con el fin de incrementar sus fuerzas. César persigue a Pompeyo pero no logra darle alcance, consiguiendo este último cruzar el Adriático con su ejército y decenas de senadores. En menos de un mes, y a marchas forzadas, César llegó a Hispania, donde derrotó a las legiones fieles a Pompeyo en la batalla de Ilerda. Tras esta victoria César regresa a Italia y cruza el Adriático para hacer frente a Pompeyo en Grecia. Tras ser derrotado en Dirraquio, César se enfrenta a Pompeyo en la Batalla de Farsalia, logrando una aplastante victoria. Pompeyo huye hacia Egipto intentando encontrar aliados pero es asesinado. Posteriormente César derrota a Catón el Joven en Tapso y finalmente a los hijos de Pompeyo en Hispania, en la Batalla de Munda.
- Julius Caesarin kansalaissota oli vuosina 49 eaa.-45 eaa. käyty sota. Sota käytiin Rooman tasavallan senaatin konservatiivien, optimaattien, tärkeimpänä päällikkönään Pompeius sekä Julius Caesarin ja hänen kannattajiensa välillä. Caesar kukisti vastustajansa ja hänestä tuli Rooman valtakunnan diktaattori.
- La guerre civile de César connue aussi comme guerre civile romaine de 49 av. J-C, ou guerre civile entre César et Pompée, est un des derniers conflits intérieurs de la République Romaine, et fait partie de la liste des nombreuses Guerres civiles romaines. Elle a consisté en une série de heurts politiques et militaires entre Jules César, ses alliés politiques et ses légions, contre la faction traditionaliste et conservatrice du Sénat romain, appelé aussi Optimates, épaulée par les légions de Pompée. Nombre d'historiens s’accordent à dire que la guerre civile fut la conséquence logique d’un long processus de décadence des institutions politiques de Rome, débutée avec la désastreuse carrière de Tiberius Sempronius Gracchus, et continuée avec la réforme des légions de Caius Marius (dit le sage), le sanguinaire dictateur de Lucio Cornelio Silla, et enfin la énième proposition du Premier triumvirat. Que cette analyse soit plus ou moins correcte, ces événements ébranlèrent les fondements de la République, et il est clair que César tourna habilement en sa faveur l’opportunité offerte par la décadence des institutions. Après une longue lutte militaire et politique entre 49 et 45 av. J. -C. , qui s’est déroulée en Italie, Grèce, Égypte, Afrique, et Espagne, César vainquit dans la bataille de Munda l'ultime faction traditionaliste du Sénat. Cette guerre civile initia la fin de la Rome républicaine, à laquelle sera donné le coup de grâce à l’issue de la Dernière Guerre civile de la République romaine entre Auguste et Marc Antoine (terminée par la bataille d’Actium de 31 av. J-C.). Les effets de la guerre civile de César apporteront de profonds changements dans les traditions politiques de la République, qui ne furent plus récupérées par la suite.
- A Római Birodalom területén a Sulla fellépésétől Augustus hatalomra jutásáig tartó időszakban a polgárháborúk egész sorozata zajlott le, ezért ez az időszak a polgárháborúk kora néven is ismert. Később, a császárkor évszázadaiban is sor került néhány véres polgárháborúra.
- La Guerra civile romana del 49 a.C. , nota anche come Guerra civile di Cesare, è uno degli ultimi conflitti sorti all'interno della Repubblica Romana. Essa consistette in una serie di scontri politici e militari fra Giulio Cesare, i suoi sostenitori politici, e le sue legioni, contro la fazione tradizionalista e conservatorista nel Senato Romano, chiamati anche Optimates, spalleggiata dalle legioni di Pompeo. Molti storici concordano nel dire che la guerra civile fu una logica conseguenza di un lungo processo di decadenza delle istituzioni politiche di Roma, iniziata con la carriera disastrosa di Tiberio Gracco, e continuata con la riforma delle legioni di Gaio Mario, la sanguinaria dittatura di Lucio Cornelio Silla, ed infine nella svolta proposta dal Primo Triumvirato. Che l'analisi sia o meno corretta, questi eventi frantumarono le fondamenta della Repubblica, ed è chiaro che Cesare volse abilmente in suo favore l'opportunità offertagli dalla decadenza delle istituzioni. Dopo una lunga lotta militare e politica fra il 49 e il 45 a.C. , combattuta in Italia, Grecia, Egitto, Africa, e Spagna, Cesare sconfisse nella Battaglia di Munda l'ultima fazione tradizionalista del senato. Questa guerra civile aprì la strada alla fine della Roma repubblicana, a cui sarà dato il colpo di grazia dall'esito della guerra civile tra Ottaviano e Marco Antonio. Gli effetti della guerra civile di Cesare portarono profondi cambiamenti nelle tradizioni politiche della repubblica che da questo punto in poi non furono più recuperati.
- ローマ内戦(ラテン語:Bellum civile alterum, 紀元前49年 - 紀元前45年)、またはカエサルの内乱とは、共和政ローマ期におけるグナエウス・ポンペイウスおよび元老院派とガイウス・ユリウス・カエサル派の間で起こった一連の戦争。カエサルが当時の国家に対して仕掛けたものである。紀元前49年から紀元前45年までの間にイタリア、ギリシア、エジプト、アフリカおよびヒスパニアで争い、カエサル派が最終的に元老院派を打倒して独裁体制を確立した。
- De burgeroorlog tussen Pompeius en Caesar was een oorlog tussen enerzijds Julius Caesar en zijn volgelingen, en anderzijds de conservatieve leden van de Romeinse senaat, gesteund door Pompeius. De voornaamste oorzaak van de oorlog was de poging van de senaat om de groeiende macht van Caesar te beteugelen. De gebroeders Tiberius en Gaius Sempronius Gracchus probeerden aan het einde van de 2e eeuw v. Chr. landhervormingen te bewerkstelligen en de macht van de grootgrondbezitters te verminderen ten gunste van het volk. Beiden werden uiteindelijk gedood, maar hun optreden leidde echter tot de vorming van de belangengroeperingen der optimates, die het conservatieve senaatsbewind steunden, en populares, die op ingrijpende politieke hervormingen aanstuurden. Deze groeperingen zouden in het begin van de 1e eeuw v. Chr. lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Na de bondgenotenoorlog van 91 - 88 v. Chr. groeide de macht van de optimates en tijdens de dictatuur van Sulla bereikte ze haar hoogtepunt. Nadat deze was afgetreden nam de invloed van de conservatieven af ten gunste van de hervormers. Toen Caesar het bevel van de senaat om zonder leger naar Rome te komen naast zich neerlegde, brak de oorlog tussen de populares en de optimates uit. Deze burgeroorlog duurde van 49 tot 45 v. Chr. en werd gewonnen door Caesar, die door de senaat werd aangesteld tot dictator. De oorlog en de daaropvolgende politieke veranderingen leidden uiteindelijk het einde van de Romeinse Republiek in: de aanname van de titel Augustus door Octavianus in 27 v. Chr. markeerde het begin van het Romeinse Keizerrijk.
- Den romerske borgerkrigen i 49 f. Kr. , ofte kalt Cæsars borgerkrig, var en av de siste konfliktene i den romerske republikk. Det var en serie av politiske og militære konfrontasjoner mellom Julius Cæsar, hans politiske supportere og hans legioner, mot den konservative fraksjonen i det romerske senatet, i mange tilfeller kjent som optimatene, anført av Pompeius den store. Mange historikere ser på krigen som kulminasjonen av en lang rekke politiske omstillinger av den romerske institusjonen, som startet allerede ved Tiberius Gracchus, og fortsatte med Marius' militærreformer, uttrykt gjennom Sullas blodige diktatorstyre. Om disse hendelsene la grunnlaget eller ikke er vanskelig å fastslå, men det er tydelig at de gjorde det mulig for Cæsar å utnytte svakhetene som fantes i det politiske systemet i Roma. Etter en lang politisk og militær kamp, mellom 49 og 45 f. Kr. , som fant sted både i Italia, Hellas, Egypt, Nord-Afrika og Hispania, klarte Cæsar til slutt å nedkjempe de siste optimatene av senatet i slaget ved Munda. For noen historikere markerer denne borgerkrigen, og det korte diktatorstyret til Cæsar, slutten på den romerske republikk, og er ofte blitt sett på som begynnelsen på det romerske keiserriket. I dag legger imidlertid de aller fleste historikere starten på keiserriket til Augustus' regjeringstid, som tok sin fulle kraft etter slaget ved Actium i 31 f. Kr.
- A Segunda Guerra Civil da República de Roma foi um conflito militar livrado entre 49 a.C. e o 45 a.C. , protagonizado pelo confronto pessoal de Júlio César com a facção tradicionalista e conservadora do senado, liderada militarmente por Pompeu Magno. A guerra terminou com a derrota da facção dos pompeanos e a ascensão definitiva de César ao poder absoluto como ditador romano. A crescente popularidade de César entre a plebe e o aumento do seu poder depois dos seus sucessos nas Gálias, fez com que os seus inimigos, influenciados por Catão o Jovem, tentaram destruí-lo politicamente. Assim, tentaram arrebatar-lhe o cargo de governador das Gálias, para posteriormente julgá-lo, desencadeando uma grave crise política que inundaria de violência política as ruas de Roma. Em 50 a.C. o Senado aprovou uma moção para que César deixasse o seu cargo de governador. Marco Antônio, com o poder que outorgava ser tribuno da plebe, vetou a proposta. Após esta votação, teve início uma violenta perseguição de César e os seus partidários, patrocinada pela facção conservadora. Antônio havia deixado Roma diante do risco de ser assassinado. Sem a oposição do Senado, Antônio declarou estado de emergência e concedeu poderes excepcionais a Pompeu. César respondeu com a famosa cruzada com suas tropas, atravessando o rio Rubicão, em direção à Itália, assim deu-se início a guerra civil. César cruzou rapidamente a Itália e surpreendeu os constitucionalistas e pompeanos, que por falta de preparação de suas tropas, abandonaram Roma, abordando em Brindisi, no sul da Itália, onde embarcariam para a Grécia, a fim de aumentar suas forças militares. César perseguiu Pompeu mas não logrou alcançá-lo, conseguindo este último cruzar o Adriático com o seu exército e dezenas de senadores. Em menos de um mês, César chegou a Espanha, onde derrotou as legiões fiéis à Pompeu na batalha de Ilerda. Após esta vitória, César volta à Itália através do Adriático e para fazer frente a Pompeu na Grécia. Depois de ser derrotado na Dirraquio, César enfrentou Pompeu na batalha de Farsália, conseguindo uma esmagadora vitória. Pompeu fugiu para o Egito, onde tentou encontrar aliados, no entanto foi assassinado. Mais tarde, César derrotou Marco Pórcio Catão Uticense, em Tapso e, finalmente, os filhos de Pompeu, na Espanha, na Batalha de Munda.
- Romerska inbördeskriget, även kallat Caesars inbördeskrig, som utspelade sig mellan 49 f. Kr. - 45 f. Kr. var ett av flera inbördeskrig under den Romerska republiken. De stridande parterna bestod av Julius Caesar å ena sidan och pompejanerna (Gnaeus Pompejus Magnus och dennes anhängare) den andra.
|
| rdfs:comment
|
- The Great Roman Civil War (49–45 BC), aka Caesar’s Civil War, is one of the last politico-military conflicts in the Roman Republic, being the first step to empire. It began as a series of political and military confrontations, between Julius Caesar (100–44 BC), his political supporters, and his legions, against the Optimates, the politically conservative, socially traditionalist faction of the Roman Senate, who were supported by Pompey (106–48 BC) and his legions.
- La Segunda Guerra Civil de la República de Roma fue un conflicto militar librado entre el 49 a. C. y el 45 a. C. , protagonizado por el enfrentamiento personal de Julio César con la facción tradicionalista y conservadora del senado liderada militarmente por Pompeyo Magno. La guerra finalizaría con la derrota de la facción de los Pompeyanos y el ascenso definitivo de César al poder absoluto como dictador romano.
- Julius Caesarin kansalaissota oli vuosina 49 eaa.-45 eaa. käyty sota. Sota käytiin Rooman tasavallan senaatin konservatiivien, optimaattien, tärkeimpänä päällikkönään Pompeius sekä Julius Caesarin ja hänen kannattajiensa välillä. Caesar kukisti vastustajansa ja hänestä tuli Rooman valtakunnan diktaattori.
- La guerre civile de César connue aussi comme guerre civile romaine de 49 av. J-C, ou guerre civile entre César et Pompée, est un des derniers conflits intérieurs de la République Romaine, et fait partie de la liste des nombreuses Guerres civiles romaines.
- A Római Birodalom területén a Sulla fellépésétől Augustus hatalomra jutásáig tartó időszakban a polgárháborúk egész sorozata zajlott le, ezért ez az időszak a polgárháborúk kora néven is ismert. Később, a császárkor évszázadaiban is sor került néhány véres polgárháborúra.
- La Guerra civile romana del 49 a.C. , nota anche come Guerra civile di Cesare, è uno degli ultimi conflitti sorti all'interno della Repubblica Romana. Essa consistette in una serie di scontri politici e militari fra Giulio Cesare, i suoi sostenitori politici, e le sue legioni, contro la fazione tradizionalista e conservatorista nel Senato Romano, chiamati anche Optimates, spalleggiata dalle legioni di Pompeo.
- De burgeroorlog tussen Pompeius en Caesar was een oorlog tussen enerzijds Julius Caesar en zijn volgelingen, en anderzijds de conservatieve leden van de Romeinse senaat, gesteund door Pompeius. De voornaamste oorzaak van de oorlog was de poging van de senaat om de groeiende macht van Caesar te beteugelen. De gebroeders Tiberius en Gaius Sempronius Gracchus probeerden aan het einde van de 2e eeuw v. Chr.
- Den romerske borgerkrigen i 49 f. Kr. , ofte kalt Cæsars borgerkrig, var en av de siste konfliktene i den romerske republikk. Det var en serie av politiske og militære konfrontasjoner mellom Julius Cæsar, hans politiske supportere og hans legioner, mot den konservative fraksjonen i det romerske senatet, i mange tilfeller kjent som optimatene, anført av Pompeius den store.
- A Segunda Guerra Civil da República de Roma foi um conflito militar livrado entre 49 a.C. e o 45 a.C. , protagonizado pelo confronto pessoal de Júlio César com a facção tradicionalista e conservadora do senado, liderada militarmente por Pompeu Magno. A guerra terminou com a derrota da facção dos pompeanos e a ascensão definitiva de César ao poder absoluto como ditador romano.
- Romerska inbördeskriget, även kallat Caesars inbördeskrig, som utspelade sig mellan 49 f. Kr. - 45 f. Kr. var ett av flera inbördeskrig under den Romerska republiken. De stridande parterna bestod av Julius Caesar å ena sidan och pompejanerna (Gnaeus Pompejus Magnus och dennes anhängare) den andra.
|