| dbpprop:abstract
|
- The Byzantine–Bulgarian Wars were a series of conflicts fought between the Byzantines and Bulgarians that began when the Bulgars first settled in the Balkan peninsula in the 5th century and intensified with the expansion of the Bulgarian Empire to the southwest after 680 AD. The Byzantines and Bulgarians continued to clash over the next century with variable success, until the Bulgarians, led by Krum, inflicted a series of crushing defeats on the Byzantines. After Krum died in 814, his son Omurtag negotiated a thirty year peace treaty. In 893, during the next major war, Simeon I, the Bulgarian emperor, defeated the Byzantines, while attempting to form a large Eastern European Empire, but his efforts failed. In 971 John I Tzimiskes, the Byzantine emperor, subjugated much of the Bulgarian Empire by defeating Boris II and capturing Preslav, the Bulgarian capital. Constantinople under Basil II completely conquered Bulgaria in 1018 as a result of the 1014 Battle of Kleidion. There were rebellions against Byzantine rule from 1040 to 1041, and in the 1070s and the 1080s, but these failed. In 1185, however, Theodore Peter and Ivan Asen started a revolt, and the weakening Byzantine Empire, facing internal dynastic troubles of its own, was unable to prevent the revolt from being successful. After the Fourth Crusade conquered Constantinople in 1204, Kaloyan, the Bulgarian emperor, tried to establish friendly relations with the crusaders, but the newly created Latin Empire spurned any offer of alliance with the Bulgarians. Because of his cold reception, Kaloyan allied with the Nicaeans, one of the Byzantine states created after the fall of Constantinople, instead, which reduced the crusaders' power in the area. Even though his nephew Boril allied with the Latin Empire, Boril's successors sided with the Nicaeans, despite a few continuing attacks from them. After the Latin Empire collapsed, the Byzantines, taking advantage of a Bulgarian civil war, captured portions of Thrace, but the Bulgarian emperor Theodore Svetoslav retook these lands. The Byzantine-Bulgarian relations continued to fluctuate until the Ottoman Turks destroyed the Bulgarian Empire in 1422 and the Byzantine Empire in 1453.
- Bulgarian–Bysantin sodat käytiin Bulgarian ja Bysantin välillä viidensadan vuoden aikana. Ensimmäinen sota alkoi vuonna 755 ja viimeinen päättyi vuonna 1265. Vuonna 1018 Bulgaria liitettiin Bysantin valtakuntaan, mutta vuonna 1185 Bysantti joutui tunnustamaan Bulgarian itsenäisyyden uudelleen. Bulgaarit kapinoivat kahdesti Bysantin ylivaltaa vastaan.
- Le guerre bulgaro-bizantine furono una serie di conflitti combattuti tra i bizantini e i bulgari che iniziarono quando i bulgari migrarono nella penisola balcanica nel VII secolo, e riuscirono a creare un proprio regno nei Balcani a spese di Bisanzio, che ci rimise territorialmente. I bizantini ed i bulgari continuarono a scontrarsi per tutto il secolo successivo con variabili successi, fino a quando i bulgari, condotti da Krum, inflissero una serie di devastanti sconfitte ai bizantini. Dopo la morte di Krum nell'814, suo figlio Omurtag negoziò un trattato di pace di trent'anni. Nell'893, durante la successiva grande guerra, l'imperatore bulgaro Simeone I sconfisse i bizantini, mentre tentava di formare un grande impero nell'Europa orientale, ma i suoi tentativi fallirono. Nel 971 l'imperatore bizantino Giovanni I Zimisce conquistò parte dell'impero bulgaro sconfiggendo Boris II e conquistando Preslav, la capitale bulgara. Costantinopoli sotto Basilio II annesse completamente al suo impero la Bulgaria nel 1018 come conseguenza della disfatta bulgara nella Battaglia di Kleidion (1014). Ci furono alcune ribellioni contro la dominazione bizantina tra il 1040 ed il 1041, e negli anni 1070 e 1080, ma fallirono tutte. Nel 1185, tuttavia, Teodoro Pietro e Ivan Asen iniziarono una rivolta, che l'impero bizantino, indebolito da lotte dinastiche interne, non riuscì a sedare; la rivolta ebbe successo ed i bulgari riotennero l'indipendenza da Bisanzio. Dopo che con la quarta crociata i crociati conquistarono Costantinopoli nel 1204, l'imperatore bulgaro Kalojan tentò di stabilire delle relazioni amichevoli con i crociati, ma l'appena creato Impero latino rifiutò ogni offerta di alleanza con i bulgari. In seguito al rifiuto crociato dell'alleanza con i bulgari, Kalojan decise invece di allearsi con i niceani, uno degli stati bizantini creatisi dopo la caduta di Costantinopoli, riducendo il potere dei crociati in quell'area. Anche se suo nipote Boril si alleò con l'impero latino, i successori di Boril si schierarono dalla parte dei nicaeani. Dopo il collasso dell'impero latino, i bizantini, approfittando di una guerra civile bulgara, conquistarono parte della Tracia, ma l'imperatore bulgaro Teodoro Svetoslav riconquistò queste terre. Le guerre bulgaro-bizantine continuarono fino all'arrivo degli ottomani che conquistarono l'impero bulgaro nel 1422 e l'impero bizantino nel 1453.
- De Byzantijns-Bulgaarse oorlogen waren een reeks van conflicten tussen de Byzantijnen en de Bulgaren die begonnen toen de Bulgaren in de zevende eeuw naar de Balkan migreerden. Doordat ze succesvol de Byzantijnen op een afstand wisten te houden, konden ze hun eigen koninkrijk stichten. De Byzantijnen en Bulgaren vochten de komende eeuwen met wisselend succes, totdat de Bulgaren, onder leiding van Kroem, de Byzantijnen enkele verpletterende nederlagen toebrachten. Na Kroems dood in 814 wist zijn zoon, Omoertag een dertigjarige vrede te sluiten. In 893, gedurende de volgende grote oorlog, versloeg de Bulgaarse keizer Simeon I de Byzantijnen terwijl hij een groot Oost-Europees Rijk probeerde te vormen, maar hij faalde in zijn missie. Johannes I Tzimiskes, Byzantijns keizer van 969 tot 976, wist in 971 het grootste gedeelte van het Bulgaarse Rijk te veroveren door Boris II te verslaan en Perslav, de Bulgaarse hoofdstad, in te nemen. Onder de heerschappij van Basileios II werd de rest van Bulgarije in 1018 ingenomen na de verpletterende Byzantijnse overwinning in de Slag bij Kleidion. Opstanden tegen de Byzantijnse heerschappij vonden plaats van 1040 tot 1041 en van ongeveer 1070 tot 1080, maar beide werden ze succesvol neergeslagen. In 1185 begonnen Peter IV en Ivan Asen I een opstand en het door interne problemen verzwakte Byzantijnse Rijk kon de opstand niet neerslaan en zo kwam het Tweede Bulgaarse Rijk tot stand. Nadat de Vierde Kruistocht Constantinopel in 1204 had ingenomen, probeerde Kalojan de kruisvaarders tot bondgenoten te maken, maar het Latijnse Keizerrijk wees elke aanbod van een bondgenootschap met de Bulgaren af. Vanwege de koppigheid van de Bulgaren sloot Kalojan zich bij het Keizerrijk Nicea, een van de opvolgers van het Byzantijnse Rijk, aan, waardoor de macht van de kruisvaarders in het gebied sterk werd ingeperkt. Hoewel de neef van Kalojan, Boril, de zijde van de Latijnen koos, ging Borils opvolger wederom terug naar de Niceanen. Nadat het Latijnse Keizerrijk was heroverd door de Byzantijnen, maakten ze gebruik van de burgeroorlog die zich in Bulgarije voordeed. De Byzantijnen wisten enkele delen van Thracië in te nemen, meer deze werden door de Bulgaarse keizer Theodoor Svetoslav heroverd. De Byzantijns-Bulgaarse relatie bleef gespannen tot het moment waarop de Ottomanen het Bulgaarse Rijk in 1422 veroverde en het Byzantijnse Rijk in 1453.
- Византийско-болгарские войны — серия военных столкновений между Болгарией и Византией за доминирование на Балканском полуострове. Результатом сражений в 1018 году стала капитуляция болгарской царицы Марии. После окончания войн Болгария в течение 170 лет контролировалась византийскими императорами. Однако разгорелась война против византийского владычества, в результате которой было образовано Второе Болгарское царство.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
