Bohemond II (1108 – 1131) was the Prince of Taranto and Prince of Antioch from 1111. He was the son of the founder of the principalities, Bohemond I, and Constance, daughter of Philip I of France. Taranto was lost to Roger II of Sicily in 1128. When his father Bohemond I died, absent from Antioch, Bohemond II was a child living in Apulia.

PropertyValue
dbpedia-owl:thumbnail
dbpprop:abstract
  • Bohemond II (1108 – 1131) was the Prince of Taranto and Prince of Antioch from 1111. He was the son of the founder of the principalities, Bohemond I, and Constance, daughter of Philip I of France. Taranto was lost to Roger II of Sicily in 1128. When his father Bohemond I died, absent from Antioch, Bohemond II was a child living in Apulia. His cousin Tancred took over the regency of Antioch until he died in 1112; it then passed to Roger of Salerno, with the understanding that he would relinquish it to Bohemond whenever the latter arrived. Roger, however, was killed at the Battle of Ager Sanguinis in 1119, and the nobles of Antioch invited King Baldwin II of Jerusalem to govern the Principality. In 1124, at the age of sixteen, he reached his majority. He spent the next two years attending to affairs of state in the Mezzogiorno. Finally, in October 1126, after his eighteenth birthday, he finally left Apulia for Antioch. According to William of Tyre, he reached an agreement beforehand with his cousin William II, Duke of Apulia, that whichever of them died first, would leave his lands in Italy to the other. This is flatly contradicted by Alexander of Telese, who states that Bohemond left his lands under the governance of the Pope, and by Romuald of Salerno, who states that the regency of Taranto went to a relative of Bohemond's, Alexander, Count of Conversano. To whomever the principality of Taranto was left or promised, as part of his agreement to come to Antioch, Bohemond also married Baldwin II's daughter Alice. According to Matthew of Edessa Baldwin supposedly also promised him the crown of Jerusalem, but Matthew might be confusing Alice with her elder sister Melisende of Jerusalem, who also married a westerner, Fulk V of Anjou, around the same time. In 1127, Bohemond besieged and captured Kafartab, killing all the inhabitants. He also attacked Shaizar, and Usamah ibn-Munqidh supposedly met the prince himself in battle (and frightened him off, if Usamah is to be believed). The next years of his rule were marked by conflicts with Joscelin I of Edessa and skirmishes in the northern border. Both Bohemond and Joscelin attacked Aleppo individually, but refused to cooperate in a larger siege against the city. Roger of Salerno had given away territory to Joscelin, but Bohemond did not consider these donations legitimate as they had been made without his authority, even though he had been a minor at the time. The dispute came to open conflict between Antioch and Edessa, with Joscelin allying with the Muslims against Bohemond. The Latin Patriarch of Antioch placed an interdict over the County of Edessa. In 1128, his cousin Roger II invaded and conquered Taranto, claiming it as the heir of William II of Apulia. Being away, Bohemond could do nothing to prevent this. That year, Baldwin II marched north to mediate in the dispute, and Joscelin abandoned his claims. Meanwhile, the atabeg Zengi consolidated his power over Aleppo and Mosul and the crusaders would never again have a chance to impose their authority over Aleppo. After the dispute was settled, Bohemond joined Baldwin II in attacking Damascus but the crusaders were defeated at the Battle of Marj es-Suffar. Bohemond then turned to the north to recover Anazarbus and other territories lost to the Armenian Kingdom of Cilicia. Leo I of Armenia allied with the Danishmend Emir Gazi Gümüshtigin against him, and Bohemond's army was lured into an ambush in February of 1131. Bohemond died in the struggle, and his blond head was embalmed, placed in a silver box, and sent as a gift to the caliph. From his marriage to Alice, only one daughter, Constance of Antioch survived. Alice took over the regency of Antioch for two-year-old Constance, until Baldwin II forced her to relinquish it to Joscelin. Both Baldwin II and Joscelin died some months later. William of Tyre describes him as "rather tall and of fine figure. He had blond hair and well-made features. His whole bearing plainly showed the prince to those who did not know him. His conversation was agreeable and easily won the favor of those who listened to him. He was of a generous nature and, like his father, truly magnificent. " Usamah ibn-Munqidh calls him ibn-Maymun, the "son of Bohemond."
  • Bohemund II. war Fürst von Antiochia von 1111 bis 1130. Er war der Sohn des Gründers des Fürstentums, Bohemunds I. und seiner Ehefrau Konstanze von Frankreich, der Tochter des Königs Philipp I.. Während seiner Minderjährigkeit regierten für ihn: Tankred von Tiberias, sein Vetter, (1111–1112), Roger von Salerno und Balduin II. von Jerusalem (1119–1126). 1126 kam er aus Apulien nach Antiochia, um die Regierung in seinem Fürstentum aus der Hand des Königs von Jerusalem anzunehmen. Im folgenden Jahr heiratete er Alice von Jerusalem, die jüngere Tochter Balduins, und nahm am Angriff seines Schwiegervaters auf Damaskus teil. Die nächsten Jahre seiner Regierung waren durch Konflikte mit Joscelin I. von Edessa und Scharmützel an der Nordgrenze gekennzeichnet. 1130 wurde Bohemunds Armee von den Danischmenden unter Gümüştegin geschlagen, er fiel in dem Kampf. Aus seiner Ehe mit Alice hat ihn nur eine Tochter, Konstanze von Antiochia, überlebt. Siehe auch: Geschichte von Tarent
  • Bohemund II. byl normanský válečník, knížetem z Tarentu a Antiochie. Byl synem zakladatele obou států, Bohemunda z Tarentu a Konstancie, dcery francouzského krále Filipa I. Titul tarenstkého knížete Bohemund II. ztratil roku 1128, kdy bylo knížectví dobyto sicilským králem Rogerem II.
  • Bohemundo II de Antioquía fue príncipe de Tarento de 1088 a 1128 y príncipe de Antioquía de 1111 hasta su muerte. Era hijo de Bohemundo I, el fundador de estos principados, con Constanza, hija del Rey Felipe I de Francia. Perdió Tarento por Rogelio II de Sicilia en 1128. El cronista Guillermo de Tiro lo describió como "bastante alto y de bella figura. Tenía cabello rubio y formas bien hechas. Toda su postura mostraba claramente el Príncipe a aquellos que no lo conocían. Su conversación era agradable y ganaba fácilmente el favor de aquellos que lo oían. Era de naturaleza generosa y, como su padre, verdaderamente magnífico". Usamah ibn-Munqidh lo llamaba, ibn-Maymun (hijo de Bohemundo). Cuando su padre murió lejos de Antioquía, Bohemundo II aún era un niño, que vivía en Apulia, por eso su primo Tancredo de Galilea asumió la regencia del principado hasta morir en 1112. Roger de Salerno pasó a regente, con el acuerdo de que cuando Bohemundo llegara de Italia, asumiría el gobierno de su estado cruzado. Sin embargo, Roger murió en la batalla de Ager Sanguinis en 1119, y los nobles de Antioquía invitaron al Rey Balduino II de Jerusalén para que gobernara el principado. En 1124 Bohemundo alcanzó la mayoria de edad a los dieciséis años. Pasó los dos años siguientes a resolver asuntos de estado en el Mezzogiorno hasta que, en octubre de 1126, después de su decimoctavo cumpleaños, partió de Apulia rumbo a Antioquía. Según Guillermo de Tiro, hizo un acuerdo con su primo, el Duque Guillermo II de Apulia, en que quien muriera primero dejaría sus tierras en Italia al otro. Esto entra en contradicción con el Abad Alexandre de Telese, que afirma que Bohemundo dejó sus tierras bajo el gobierno del papa Honorio II, y aún con el arzobispo Romualdo Guarna de Salerno, que indica que la regencia de Tarento pasó a un pariente suyo, el Conde Alexandre de Conversano. Como parte de su acuerdo sobre la salida de Italia hacia Levante, Bohemundo también se casó con una hija de Balduino II de Jerusalén, Alicia. Según el historiador Mateo de Edesa el Rey también le había prometido la corona de Jerusalén, pero esto puede ser una confusión del cronista entre las hermanas Alicia y Melisenda, que se casó con Fulco V Anjou en la misma época y heredó el reino. En 1127 Boemundo cercó y tomó Kafartab, matando a todos sus habitantes. También atacó Shaizar, en Siria, donde había entrado en batalla y huido según el crónista árabe Usamah ibn Munqidh. Los siguientes años de gobierno estuvieron marcados por conflictos con Joscelino I de Edesa y escaramuzas en la frontera norte. Ambos nobles cruzados atacaron Alepo individualmente, pero rechazaron aliarse para montar un cerco a la ciudad. Roger de Salerno ofreció territorios a Joscelino, pero Bohemundo no consideró estas donaciones legítimas, por que no habían tenido su aprobación, a pesar de ser menor de edad en la época. La disputa llegó a conflicto abierto entre Antioquía y Edesa, Joscelino se alió a los musulmanes contra Bohemundo, pero el patriarca latino de Antioquia colocó un interdicto (el equivalente a la excomunión, aplicado a un territorio, mas conocida como entredicho) sobre el Condado de Edesa. En 1128 su primo Rogelio II de Sicilia invadió Tarento, diciéndose legítimo heredero de Guillermo II de Apulia. Alejado de la región, Bohemundo fue incapaz de evitar la acción. El mismo año Balduino II se dirigió al norte para mediar la disputa entre sus vasallos y Joscelino abandonó sus pretensiones sobre Antioquía. Al mismo tiempo el atabeg Zengi consolidó su poder sobre Alepo y Mosul, desde entonces los cruzados no tendrían nunca más la oportunidad de imponer su autoridad sobre estas ciudades musulmanas. Después de que resolvieran la disputa, Bohemundo se unió a Balduino II para atacar Damasco, pero los cruzados fueron derrotados en la batalla de Marj es-Suffar. Entonces el príncipe de Antioquía volvió al norte para recuperar algunos territorios perdidos a Reino armenio de Cilicia. León I de Armenia se alió con el emir danisméndida Gazi Gümüshtigin y hicieron al ejército cristiano caer en una emboscada en febrero de 1130. Bohemundo murió en la batalla, su cabeza rubia fue embalsamada, colocada en una caja de plata y enviada como presente al califa. De su boda con Alicia sólo sobrevivió una hija, Constanza de Antioquía. Alicia asumió la regencia de Antioquía en nombre de su hija de dos años hasta que Balduino II cedio el poder a Joscelino. Tanto Balduino II como Joscelino morirían pocos meses después.
  • Bohémond II d'Antioche, fut un prince normand d'Italie méridionale de la première moitié du XII siècle, 2 prince de Tarente et 2 prince d'Antioche.
  • Boemondo II Guiscardo fu Principe di Taranto e Principe d'Antiochia tra il 1111 e il 1130.
  • Bohemund II de Guiscard was Prins van Antiochië en heer van Taranto. Zijn ouders waren Bohemund I van Taranto en Constance van Frankrijk, Bohemund II werd als enig kind geboren. Hij trouwde met Alice, prinses van Jeruzalem waarmee hij Constance kreeg, erfgenaam van het Prinsdom.
  • Boemund II de Hauteville - książę Antiochii 1111 - 1130. Był synem założyciela księstwa Boemunda I i Konstancji, córki Filipa I, króla Francji. Kiedy zmarł jego ojciec, młody Boemund był jeszcze dzieckiem i mieszkał w Apulii. Jego kuzyn - Tankred przejął władzę jako regent, ale zmarł w 1112, zastąpił go Roger z Salerno, który zginął w bitwie pod Ager Sanguinis w 1119, ostatnim regentem został wtedy król Baldwin II Jerozolimski. W 1124, w wieku 16 lat, Boemund osiągnął pełnoletność. Kolejne dwa lata spędził w Mezzogiorno, a w październiku 1126, po osiemnastych urodzinach opuścił Apulię i udał się do Antiochii. Według Wilhelma z Tyru Boemund i jego kuzyn - Wilhelm II, książę Apulii, zawarli umowę - że ten z nich który umrze pierwszy zostawi swoje włoskie ziemie drugiemu. W 1127 poślubił młodszą córkę Baldwina II z Bourcq i jego żony, Morfii z Meliteny - Alicję i razem z teściem wyruszył na Damaszek. Według Mateusza z Edessy, Baldwin II obiecał zięciowi koronę Jerozolimy, ale możliwe, że Mateusz pomylił Alicję z jej starszą siostrą - Melisandą, która poślubiła Fulka Młodego, księcia Andegawenii. W 1127 Boemund oblegał i zdobył Kafartab, przy czym wymordował całą ludność tego miasta. Zaatakował również Shaizar i prawdopodobnie spotkał w bitwie samego Usamah ibn-Munqidh. W 1128 miał miejsce konflikt między Boemundem a Joscelinem I, hrabią Edessy - obaj jednocześnie zaatakowali Aleppo i nie chcieli sprzymierzyć się podczas jednego wspólnego oblężenia. Roger z Salerno oddał Joscelinowi część ziem, a Boemund uważał, że darowizna jest nieważna, bo adbyła się bez jego zgody, mimo że był wtedy niepełnoletni. Dysputa przerodziła się w konflikt między Antiochią a Edessą, Joscelin przeciwko Boemundowi sprzymierzył się nawet z muzułmanami. W 1128 Baldwin II pomaszerował na północ, żeby mediować z sporze, a Joscelin ostatecznie zrzekł się swoich pretensji do ziem. Boemund przyłączył się do armii Baldwina II i brał udział w wyprawie na Damaszek. Krzyżowcy zostali pokonani w bitwie pod Marj es-Suffar. Boemund skręcił na północ i odzyskał Anazarbus wraz z innymi terenami należącymi do Armenii. Król Leo I sprzymierzył się przeciwko niemu z emirem Daniszmendydów - Gazi Gümüshtigin. W lutym 1131 armia Boemund wpadła w zasadzkę. Sam Boemund zginął w czasie potyczki, jego głowa została odrąbana od ciała i umieszczona w srebrnym pudełku jako prezent dla kalifa. Z żoną miał tylko jedno dziecko: Konstancję, która w wieku trzech lat została władczynią księstwa, do 1136 jej matka Alicja rządziła jeko regentka.
  • Boemundo II de Antioquia foi príncipe de Taranto de 1088 a 1128 e príncipe de Antioquia de 1111 até à sua morte. Era filho de Boemundo I, o fundador destes principados, com Constança, filha do rei Filipe I de França. Perdeu Taranto para Rogério II da Sicília em 1128. O cronista Guilherme de Tiro descreveu-o como "bastante alto e de bela figura. Tinha cabelo loiro e feições bem feitas. Toda a sua postura mostrava claramente o príncipe àqueles que não o conheciam. A sua conversa era agreadável e ganhava facilmente o favor daqueles que o ouviam. Era de uma natureza generosa e, como o seu pai, verdadeiramente magnífico". Usamah ibn-Munqidh chamava-o de ibn-Maymun (filho de Boemundo). Quando o seu pai morreu, longe de Antioquia, Boemundo II ainda era uma criança, vivendo na Apúlia, pelo que o seu primo Tancredo de Hauteville assumiu a regência do principado até morrer em 1112. Rogério de Salerno passou a regente, com o acordo de que quando Boemundo chegasse da Itália, assumiria o governo do seu estado cruzado. No entanto, Rogério morreu na batalha de Ager Sanguinis em 1119, e os nobres de Antioquia convidaram o rei Balduíno II de Jerusalém para governar o principado. Em 1124 Boemundo atingiu a maioridade aos dezesseis anos de idade. Passou os dois anos seguintes a resolver assuntos de estado no Mezzogiorno até que, em Outubro de 1126, após o seu décimo oitavo aniversário, saíu da Apúlia para Antioquia. Segundo Guilherme de Tiro, fez um acordo com o seu primo, o duque Guilherme II da Apúlia, em que quem morresse primeiro deixaria as suas terras na Itália ao outro. Isto entra em contradição com o abade Alexandre de Telese, que afirma que Boemundo deixou as suas terras sob o governo do papa Honório II, e ainda com o arcebispo Romualdo Guarna de Salerno, que indica que a regência de Taranto passou para um parente seu, o conde Alexandre de Conversano. Como parte do seu acordo sobre a saída da Itália para o Levante, Boemundo também se casou com uma filha de Balduíno II de Jerusalém, Alice. Segundo o historiador Mateus de Edessa o rei também lhe terá prometido a coroa de Jerusalém, mas isto pode ser uma confusão do cronista entre as irmãs Alice e Melisende, que se casou com Fulque V of Anjou na mesma época e herdou o reino. Em 1127 Boemundo cercou e tomou Kafartab, matando todos os seus habitantes. Também atacou Shaizar, na Síria, e terá encontrado e fugido de Usamah ibn Munqidh em batalha, segundo o árabe. Os seguintes anos de governo foram marcados por conflitos com Joscelino I de Edessa e escaramuças na fronteira norte. Ambos estes nobres cruzados atacaram Alepo individualmente mas recusaram aliar-se para montar um cerco à cidade. Rogério de Salerno oferecera territórios a Joscelino, mas Boemundo não considerou estas doações legítimas, uma vez que não tinham tido a sua aprovação, apesar de ser menor de idade na época. A disputa chegou a conflito aberto entre Antioquia e Edessa, com Joscelino a aliar-se aos muçulmanos contra Boemundo, pelo que o patriarca latino de Antioquia colocou um interdicto (o equivalente à excomunhão, aplicado a um teritório) sobre o Condado de Edessa. Em 1128 o seu primo Rogério II da Sicília invadiu Taranto, dizendo-se legítimo herdeiro de Guilherme II da Apúlia. Afastado da região, Boemundo foi incapaz de evitar a acção. No mesmo ano Balduíno II dirigiu-se a norte para mediar a disputa entre os seus vassalos e Joscelino abandonou as suas pretensões sobre Antioquia. Ao mesmo tempo o atabeg Zengi consolidou o seu poder sobre Alepo e Mossul, pelo que os cruzados não teriam nunca mais a oportunidade de impôr a sua autoridade sobre estas cidades muçulmanas. Depois de resolverem a disputa, Boemundo juntou-se a Balduíno II para atacar Damasco, mas os cruzados foram derrotados na batalha de Marj es-Suffar. Então o príncipe de Antioquia voltou a norte para recuperar alguns territórios perdidos para o Reino Arménio da Cilícia. Leão I da Arménia aliou-se com o emir danismendida Gazi Gümüshtigin e fizeram o exército cristão cair numa emboscada em Fevereiro de 1130. Boemundo morreu na batalha, a sua cabeça loira foi embalsamada, colocada numa caixa de prata e enviada como presente ao califa. Do seu casamento com Alice só sobreviveu uma filha, Constança de Antioquia. Alice assumiu a regência de Antioquia em nome da sua filha de dois anos até Balduíno II a forçar a ceder o poder a Joscelino. Tanto Balduíno II como Joscelino morreriam poucos meses depois.
  • Боэмунд II - князь Антиохии (1112-1131) и Таранто (1112-1128). Во время малолетства Боэмунда регентами Антиохии были Танкред Тарентский (1111 – 1112), Рожер Салернский (1112 – 1119) и Балдуин II Иерусалимский (1119 – 1126). В 1126 Боэмунд приехал из Апулии в Антиохию, чтобы принять правление княжества из рук короля Иерусалима. В следующем году он женился на Алисе Иерусалимской, младшей дочери Балдуина II. Принимал участие в нападении своего тестя Балдуина II на Дамаск. Следующие несколько лет его правления были отмечены конфликтами с Жосленом Эдесским и столкновениями на северной границе. В 1131 армия Боэмунда II была разбита армией Данишмендов, и сам он пал в бою.
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:relatedInstance
rdf:type
rdfs:comment
  • Bohemond II (1108 – 1131) was the Prince of Taranto and Prince of Antioch from 1111. He was the son of the founder of the principalities, Bohemond I, and Constance, daughter of Philip I of France. Taranto was lost to Roger II of Sicily in 1128. When his father Bohemond I died, absent from Antioch, Bohemond II was a child living in Apulia.
  • Bohemund II. war Fürst von Antiochia von 1111 bis 1130. Er war der Sohn des Gründers des Fürstentums, Bohemunds I. und seiner Ehefrau Konstanze von Frankreich, der Tochter des Königs Philipp I.. Während seiner Minderjährigkeit regierten für ihn: Tankred von Tiberias, sein Vetter, (1111–1112), Roger von Salerno und Balduin II. von Jerusalem (1119–1126). 1126 kam er aus Apulien nach Antiochia, um die Regierung in seinem Fürstentum aus der Hand des Königs von Jerusalem anzunehmen.
  • Bohemund II. byl normanský válečník, knížetem z Tarentu a Antiochie. Byl synem zakladatele obou států, Bohemunda z Tarentu a Konstancie, dcery francouzského krále Filipa I. Titul tarenstkého knížete Bohemund II. ztratil roku 1128, kdy bylo knížectví dobyto sicilským králem Rogerem II.
  • Bohemundo II de Antioquía fue príncipe de Tarento de 1088 a 1128 y príncipe de Antioquía de 1111 hasta su muerte. Era hijo de Bohemundo I, el fundador de estos principados, con Constanza, hija del Rey Felipe I de Francia. Perdió Tarento por Rogelio II de Sicilia en 1128. El cronista Guillermo de Tiro lo describió como "bastante alto y de bella figura. Tenía cabello rubio y formas bien hechas. Toda su postura mostraba claramente el Príncipe a aquellos que no lo conocían.
  • Bohémond II d'Antioche, fut un prince normand d'Italie méridionale de la première moitié du XII siècle, 2 prince de Tarente et 2 prince d'Antioche.
  • Boemondo II Guiscardo fu Principe di Taranto e Principe d'Antiochia tra il 1111 e il 1130.
  • Bohemund II de Guiscard was Prins van Antiochië en heer van Taranto. Zijn ouders waren Bohemund I van Taranto en Constance van Frankrijk, Bohemund II werd als enig kind geboren. Hij trouwde met Alice, prinses van Jeruzalem waarmee hij Constance kreeg, erfgenaam van het Prinsdom.
  • Boemund II de Hauteville - książę Antiochii 1111 - 1130. Był synem założyciela księstwa Boemunda I i Konstancji, córki Filipa I, króla Francji. Kiedy zmarł jego ojciec, młody Boemund był jeszcze dzieckiem i mieszkał w Apulii. Jego kuzyn - Tankred przejął władzę jako regent, ale zmarł w 1112, zastąpił go Roger z Salerno, który zginął w bitwie pod Ager Sanguinis w 1119, ostatnim regentem został wtedy król Baldwin II Jerozolimski.
  • Boemundo II de Antioquia foi príncipe de Taranto de 1088 a 1128 e príncipe de Antioquia de 1111 até à sua morte. Era filho de Boemundo I, o fundador destes principados, com Constança, filha do rei Filipe I de França. Perdeu Taranto para Rogério II da Sicília em 1128. O cronista Guilherme de Tiro descreveu-o como "bastante alto e de bela figura. Tinha cabelo loiro e feições bem feitas. Toda a sua postura mostrava claramente o príncipe àqueles que não o conheciam.
  • Боэмунд II - князь Антиохии (1112-1131) и Таранто (1112-1128). Во время малолетства Боэмунда регентами Антиохии были Танкред Тарентский (1111 – 1112), Рожер Салернский (1112 – 1119) и Балдуин II Иерусалимский (1119 – 1126).
rdfs:label
  • Bohemond II of Antioch
  • Bohemund II. (Antiochia)
  • Bohemund II. z Antiochie
  • Bohemundo II de Antioquía
  • Bohémond II d'Antioche
  • Boemondo II d'Antiochia
  • Bohemund II van Antiochië
  • Boemund II
  • Boemundo II de Antioquia
  • Боэмунд II, князь Антиохии
owl:sameAs
skos:subject
foaf:depiction
foaf:page
is dbpprop:_14 of
is dbpprop:_22 of
is dbpprop:after of
is dbpprop:before of
is dbpprop:redirect of
is owl:sameAs of