| dbpedia-owl:abstract
|
- Pinturas negras es el nombre que recibe una serie de catorce cuadros de Francisco de Goya, pintados con la técnica de óleo al secco (sobre la superficie de yeso de las paredes), como decoración de los muros de su casa, llamada la Quinta del Sordo, que el pintor adquirió en febrero de 1819 y que fueron trasladadas a lienzo a partir de 1873. Actualmente se conservan en el Museo del Prado de Madrid. La serie, a cuyos óleos Goya no puso título, fue catalogada en 1828 por el amigo de Goya Antonio Brugada y se compone de los siguientes lienzos: Átropos o Las Parcas, Dos viejos o Un viejo y un fraile, Dos viejos comiendo sopa, Duelo a garrotazos o La riña, El aquelarre, Hombres leyendo, Judith y Holofernes, La romería de San Isidro, Mujeres riendo, Peregrinación a la fuente de San Isidro o Procesión del Santo Oficio, Perro semihundido o más simplemente El perro, Saturno devorando a un hijo, Una manola: doña Leocadia Zorrilla y Visión fantástica o Asmodea. La casa de Goya, junto con las pinturas murales, pasaron a ser propiedad de su nieto Mariano Goya en 1823, año en que Goya se la cede, al parecer para preservar la propiedad de posibles represalias tras la restauración de la monarquía absoluta y la represión de liberales fernandina. Durante 50 años la existencia de las Pinturas negras fue escasamente conocida (solo algunos críticos, como Charles Yriarte las describieron). A partir de 1873, y en un lento proceso que duró varios años, fueron trasladadas de revoco a lienzo por Salvador Martínez Cubells a instancias del barón Émile d’Erlanger, un banquero francés, que tenía intención de venderlas en la Exposición Universal de París de 1878. Sin embargo, él mismo las donó, en 1881, al Museo del Prado, donde actualmente se exponen.
- 黒い絵（くろいえ、Template:Lang-es）とは、スペインの画家フランシスコ・デ・ゴヤが、晩年に自身の住居の部屋の壁に描いた一連の絵画の総称。現在はプラド美術館に全点が所蔵されている。
- De Zwarte Schilderijen is de naam die gegeven wordt aan een reeks van schilderijen van de Spaanse kunstschilder Francisco Goya. Hij maakte deze schilderijen aan het eind van zijn leven in een periode waarin hij steeds meer last kreeg van slechthorendheid en depressies. De naam verwijst niet alleen naar de kleuren, of beter gezegd de kleurloosheid van de schilderijen die vooral gemaakt zijn in de kleuren zwart, grijs en bruin, maar ook naar de terugkerende thema's. Veel van de doeken tonen voorstellingen die te maken hebben met hekserij. Van het omvangrijke oeuvre van Goya worden veertien exemplaren tot de zwarte schilderijen gerekend. Tijdens de gruwelen van de Napoleontische oorlogen die Spanje veel schade hebben toegebracht, raakte Goya verbitterd en begon hij zich meer en meer van de mensheid af te keren. Bovendien leefde hij in voortdurende angst om spoedig te sterven, hij had al tot twee keer toe een zware ziekte overleefd en was erg bang voor een terugslag. De schilderijen zijn niet gemaakt voor een opdrachtgever, Goya was van plan om ze in zijn eigen huis te laten hangen en gaf ook geen namen aan de werken. De namen die tegenwoordig gebruikt worden zijn bedacht door kunsthistorici, daardoor komt het voor dat er voor één schilderij soms verschillende namen bestaan. De bekende Heksensabbath is in Spanje zowel bekend onder de naam El Aquelarre als El Gran Cabrón. Pas aan het einde van de 19e eeuw, zeventig jaar nadat ze geschilderd waren, werden de doeken uit het voormalige woonhuis van Goya gehaald, waar ze gewoon rechtstreeks op de vaak vochtige muren hingen. Hierdoor was de toestand waar ze zich in bevonden al behoorlijk verslechterd. Nadat ze gedoneerd werden aan de Spaanse staat zijn ze gerestaureerd en tentoongesteld in het Prado museum in Madrid. Ze zijn hier nog altijd te zien. De volgende werken worden tot de Zwarte Schilderijen gerekend; het is niet goed mogelijk om een chronologische volgorde aan te geven, omdat Goya vaak aan verschillende schilderijen tegelijk werkte. Noodlot Lezende mannen Asmodea De hond Gevecht met stokken De Heksensabbath Leocadia Saturnus, zijn zoon verslindend Twee oude mannen Bedevaart naar de bron van San Isidro Twee oude mannen die soep eten Judith en Holofernes Pelgrimstocht naar San Isidro Twee lachende vrouwen
- The Black Paintings is the name given to a group of paintings executed by Francisco Goya in the later years of his life (1819–1823). They portray intense, haunting themes, reflective of the artist's fear of insanity, and his outlook on humanity. In 1819, at the age of 72, Goya moved into a two-story house outside Madrid called Quinta del Sordo ("Deaf Man's Villa"). Although the house had been named after the previous owner, who was deaf, Goya was himself nearly totally deaf at the time as a result of an illness he suffered when 46. After the Napoleonic Wars and the internal turmoil of the changing Spanish government, Goya developed an embittered attitude towards man. He had a first hand and acute awareness of panic, terror, fear and hysteria. He had survived two near-fatal illnesses, and grew increasingly anxious and impatient in fear of relapse. The combination of these factors is thought to have led to his production of 14 works known collectively as the Black Paintings. Using oil paints and working directly onto the walls of his dining and sitting rooms, Goya created intense, haunting works with dark themes. The paintings were not commissioned and were not meant to leave his home; it is likely that the artist never intended the works for public exhibition: "... these paintings are as close to being hermetically private as any that have ever been produced in the history of Western art. " Goya did not title the paintings, or if he did, he never revealed those titles; most of their names have been provided by art historians.
- Pinturas Negras é o nome que recebe uma série de quatorze quadros de Francisco de Goya pintados com a técnica de óleo al secco (sobre a superfície de reboco da parede) como decoração dos muros da sua casa, chamada a Quinta del Sordo, que o pintor adquiriu em Fevereiro de 1819 e que foram transladadas para tela em 1873. Atualmente conservam-se no Museu do Prado de Madrid. A série, a cujos óleos Goya não pôs título, foi catalogada em 1828 pelo amigo de Goya Antonio Brugada e compõe-se das seguintes telas: Átropos ou As Parcas, Dois velhos ou Um velho e um freire, Dois velhos comendo sopa, Duelo a bordoadas ou A rixa, El Aquelarre, Homens lendo, Judite e Holofernes, A romaria de Santo Isidro, Mulheres rindo, Peregrinação à fonte de Santo Isidro ou Procissão do Santo Ofício, Perro semi-hundido ou mais simplesmente El Perro ("O cão"), Saturno devorando um filho, Uma manola: Dona Leocadia Zorrilla e Visão fantástica ou Asmodea. Goya cedeu a casa, junto com os quadros, a seu filho Javier Goya em 1823, ao parecer para preservar sua propriedade de possíveis represálias após o restauro da Monarquia Absoluta e a repressão de liberais fernandina. Desde então até fins do século XIX a existência das «Pinturas negras» foi escassamente conhecida (só alguns críticos, como Charles Yriarte as descreveram) e em 1873, frente da iminente demolição da finca, foram transladadas de reboco para tela por Salvador Martínez Cubells a pedido de Frédéric Émile d'Erlanger, um banqueiro belga, que visava vendê-los na Exposição Universal de Paris de 1878. Contudo, ele próprio doou-as, em 1881, ao Museu do Prado, no que atualmente são expostas.
- Fichier:Francisco de Goya, Saturno devorando a su hijo (1819-1823). jpg Saturno devorando a un hijo, la plus célèbre des Pinturas negras de Goya. Peintures noires est le nom donné à une série de quatorze fresques de Goya peintes avec la technique de l’huile al secco (sur la surface de plâtre d’une paroi) pour décorer les murs de sa maison, appelée la Quinta del Sordo (« ferme du Sourd »), que le peintre avait acquise en février 1819; ces fresques furent transférées sur toile en 1873. Elles sont actuellement conservées au Musée du Prado, à Madrid. La série de peintures à l’huile auxquelles Goya ne donna aucun titre, fut cataloguée en 1828 par un ami de Goya, Antonio Brugada et se compose des toiles suivantes (entre parenthèses, le nom sous lequel elles sont connues en France) : Átropos ou Las Parcas (Les Parques) Dos viejos (Deux Vieux) ou Un viejo y un fraile (Un vieux et un moine) Dos viejos comiendo sopa (Deux vieux mangeant) Duel a garrotazos (Deux hommes luttant) ou La riña (La rixe) El Aquelarre (le Sabbat) Hombres leyendo (Hommes lisant) Judith y Holofernes (Judith et Holopherne) La romería de San Isidro (Le pèlerinage à l’ermitage de San Isidro) Mujeres riendo (Femmes riant) Peregrinación a la fuente de San Isidro (Pèlerinage à la fontaine de San Isidro) ou Procesión del Santo Oficio (Procession du Saint-Office) Perro semihundido (Tête de chien) ou plus simplement El perro (Le chien) Saturno devorando a un hijo Una manola: doña Leocadia Zorrilla Visión fantástica (Au Sabbat) ou Asmodée. La maison de Goya, ainsi que les fresques, devinrent la propriété de son fils Javier Goya en 1823, année où Goya la lui cède, semble-t-il pour préserver sa propriété de possibles représailles après la restauration de la Monarchie absolue et la répression des libéraux par Ferdinand VII d’Espagne. Depuis lors, et jusqu’à la fin du Modèle:XIXe siècle, l’existence des « Peintures noires » fut connue de peu de gens (seuls quelques critiques les décrirent, tel Charles Yriarte) et en 1873, avant la démolition imminente de la ferme, elles furent transférées du plâtre sur des toiles par Salvador Martínez Cubells à la demande de Frédéric Émile d’Erlanger, un banquier belge, qui avait l’intention de les vendre à l’Exposition universelle de Paris de 1878. Toutefois, il les céda en 1881 au Musée du Prado, où elles se trouvent actuellement exposées.
|
| rdfs:comment
|
- 黒い絵（くろいえ、Template:Lang-es）とは、スペインの画家フランシスコ・デ・ゴヤが、晩年に自身の住居の部屋の壁に描いた一連の絵画の総称。現在はプラド美術館に全点が所蔵されている。
- Pinturas negras es el nombre que recibe una serie de catorce cuadros de Francisco de Goya, pintados con la técnica de óleo al secco (sobre la superficie de yeso de las paredes), como decoración de los muros de su casa, llamada la Quinta del Sordo, que el pintor adquirió en febrero de 1819 y que fueron trasladadas a lienzo a partir de 1873. Actualmente se conservan en el Museo del Prado de Madrid.
- De Zwarte Schilderijen is de naam die gegeven wordt aan een reeks van schilderijen van de Spaanse kunstschilder Francisco Goya. Hij maakte deze schilderijen aan het eind van zijn leven in een periode waarin hij steeds meer last kreeg van slechthorendheid en depressies. De naam verwijst niet alleen naar de kleuren, of beter gezegd de kleurloosheid van de schilderijen die vooral gemaakt zijn in de kleuren zwart, grijs en bruin, maar ook naar de terugkerende thema's.
- Pinturas Negras é o nome que recebe uma série de quatorze quadros de Francisco de Goya pintados com a técnica de óleo al secco (sobre a superfície de reboco da parede) como decoração dos muros da sua casa, chamada a Quinta del Sordo, que o pintor adquiriu em Fevereiro de 1819 e que foram transladadas para tela em 1873. Atualmente conservam-se no Museu do Prado de Madrid.
- The Black Paintings is the name given to a group of paintings executed by Francisco Goya in the later years of his life (1819–1823). They portray intense, haunting themes, reflective of the artist's fear of insanity, and his outlook on humanity. In 1819, at the age of 72, Goya moved into a two-story house outside Madrid called Quinta del Sordo ("Deaf Man's Villa").
- Fichier:Francisco de Goya, Saturno devorando a su hijo (1819-1823). jpg Saturno devorando a un hijo, la plus célèbre des Pinturas negras de Goya. Peintures noires est le nom donné à une série de quatorze fresques de Goya peintes avec la technique de l’huile al secco (sur la surface de plâtre d’une paroi) pour décorer les murs de sa maison, appelée la Quinta del Sordo (« ferme du Sourd »), que le peintre avait acquise en février 1819; ces fresques furent transférées sur toile en 1873.
|
