| dbpprop:abstract
|
- Bernhard von Spanheim (or Sponheim) was the duke of Carinthia from 1202 until his death.
- Bernhard von Spanheim entstammte dem ursprünglich rheinfränkischen Geschlecht der Spanheimer und war einer der bedeutendsten Herzöge von Kärnten.
- Bernard II. Sponheimský byl korutanský vévoda, syn vévody Heřmana a Anežky Babenberské, bývalé uherské královny.
- Bernhard von Spanheim perteneció al linaje de los Spanheim, que era originariamente de la zona del Rhin, y fue uno de los más importantes duques de Carintia. Bernhard von Spanheim (también mencionado en ocasiones como Sponheim) se convirtió en Duque de Carintia en el año 1202, sucediendo a su hermano Ulrich II von Spanheim. En un comienzo, Bernhard von Spanheim fue seguidor de Felipe de Suabia, después de Otón IV y a partir de 1213 de Federico II Hohenstaufen. El Duque Bernhard se definía a sí mismo como “princeps terre” (príncipe de la tierra) y fue el que creó para el Ducado el triángulo de ciudades St. Veit an der Glan – Klagenfurt – Völkermarkt. Por ello es considerado como un fundador de ciudades. Él fue también el responsable del traslado de la ciudad de Klagenfurt desde su localización inicial en las riberas del río Glan al lugar donde actualmente se encuentra, en los alrededores de la Alten Platz de dicha ciudad, para evitar las frecuentes crecidas del río que inundaban la misma. Además promovió el comercio y el transporte en la zona. La ambición de Bernhard le hizo hacerse con el control de importantes pasos montañosos hacia el sur, en la cordillera de Karavanke, como el Loiblpass, y se esforzó por hacer suya la región de Carniola, donde fundó otras ciudades como Kostanjevica, hasta que aseguró la zona para su hijo y sucesor Ulrich III von Spanheim. Estuvo además bien relacionado, ya que a través de su mujer, que era hija del rey Ottokar I de Bohemia, mantuvo lazos muy estrechos con la familia reinante en Bohemia, la Premyslid. Estas relaciones llevaron a que tras la muerte sin descendencia de Ulrich III von Spanheim (hijo de Bernhard von Spanheim), su primo de la familia Premyslid, Ottokar II, se convirtiese en heredero de Carintia. En cuanto a la sucesión de Bernhard von Spanheim, hay que decir que tuvo cuatro hijos: Ulrich III von Spanheim (fallecido el 27 de octubre de 1269) y que fue Duque de Carintia entre 1256 y 1269, Señor de Carniola desde 1251. Philipp von Spanheim, Arzobispo de Salzburgo entre 1247 y 1256, y Patriarca de Aquilea entre 1269 y 1272. Margarethe Bernhard (fallecido antes de 1249)
- Bernard van Karinthië was een zoon van hertog Herman II van Karinthië en Agnes van Oostenrijk (-1182). Hij voerde al sinds 1198 het bestuur over Karinthië, voor zijn zieke broer Ulrich II. Bernard organiseerde het bestuur in Karinthië en stichtte verschillende steden en kloosters in het land. Hij was gehuwd met Jutta van Bohemen (1202-1230), dochter van koning Ottokar I van Bohemen, en werd de vader van : graaf Bernard van Lebenau Filips (-1279), patriarch van Aquilega, administrator van Salzburg, Margaretha Ulrich III van Karinthië (-1269).
- Bernard von Spanheim – książę Karyntii z dynastii Spanheimów (Sponheimów). Bernard został w 1202 następcą swojego brata księcia Karyntii Ulryka II. Początkowo wspierał króla Niemiec Filipa Szwabskiego, następnie Ottona IV, a od 1213 ponownie Staufa w osobie Fryderyka II. Książę Bernard jest często określany jako założyciel miast. Stworzył trójkąt książęcych miast St. Veit an der Glan – Klagenfurt – Völkermarkt. Przeniósł miasto Klagenfurt na obecne miejsce. Zbudował system powinności lennych i wspierał handel. Bernard przejął kontrolę nad ważnymi drogami na południe Loiblpass i usiłował opanować Krainę, gdzie założył klasztor Kostanjevica. Krainę opanował jednak ostatecznie dopiero jego syn Ulryk III Spanheim. Bernard poślubił Judytę, córkę króla Czech Przemysła Ottokara I. Nawiązane bliskie kontakty z czeskim domem królewskim zaowocowały decyzją jego bezdzietnego syna Ulryka III, który 4 grudnia 1268 zapisał Karyntię swojemu kuzynowi Przemysłowi Ottokarowi II. Bernard von Spanheim został pochowany w opactwie św. Pawła w Lavanttal.
- Файл:Bernhard von Spanheim Brunnen Klgft. jpg Бернард (герцог Каринтии) Бернард — герцог Каринтии в 1201—1256 гг. из династии Спанхеймов. Бернард был младшим сыном Германа, герцога Каринтии, и Агнессы Бабенберг, дочери австрийского герцога Генриха II Язомирготта. В 1201 г. его старший брат Ульрих II, больной проказой, отрёкся от престола в пользу Бернарда. Правление Бернарда в Каринтии продолжалось более полувека. За это время герцогство заметно усилилось экономически и политически. Началась чеканка собственной монеты в Санкт-Файте. Успешно развивалась торговля и ремесло в главных городах государства: Санкт-Файте, Клагенфурте и Фолкермаркте. Двор герцога стал значительным центром средневекового искусства, прежде всего музыки трубадуров и миннезингеров. Бернард поощрял современную ему рыцарскую культуры и проводил в своём государстве крупные рыцарские турниры (так на турнире 1224 г. во Фризахе участвовали практически все монархи Юго-Восточной Германии). Бернард продолжил попытки своих предшественников установить контроль над церковными владениями в Каринтии. Он вмешался в борьбу епископа Гурка со своим сюзереном архиепископом Зальцбурга и добился того, что в 1208 г. Гурк перешёл под непосредственное управление папы римского. Позднее Зальцбург восстановил контроль над епископством, однако автономия Гурка была сильно расширена. В Германии Бернард был верным союзником Гогенштауфенов и неоднократно участвовал в походах Фридриха II в Италию. В 1213 г. Бернард женился на Юдитте Чешской, дочери короля Чехии Пржемысла Оттокара I, что способствовало складыванию прочного чешско-каринтийского военно-политического союза противостоящего усилению влияния Австрии в регионе. С 1232 г. развернулся затяжной конфликт между Бернардом и австрийским герцогом Фридрихом II Бабенбергом за власть в Крайне. Первоначально успех сопутствовал Фридриху, который в 1245 г. короновался герцогом Крайны. Однако после смерти австрийского герцога в 1246 г. , не оставившего наследников мужского пола, Бернард захватил Крайну и, женив своего сына Ульриха III на Агнессе Меранской, вдове Фридриха II и наследнице прав Андексской династии на Крайну и Истрию, обеспечил присоединение Крайны к владениям Спанхеймов.
|
| rdfs:comment
|
- Bernhard von Spanheim (or Sponheim) was the duke of Carinthia from 1202 until his death.
- Bernhard von Spanheim entstammte dem ursprünglich rheinfränkischen Geschlecht der Spanheimer und war einer der bedeutendsten Herzöge von Kärnten.
- Bernard II. Sponheimský byl korutanský vévoda, syn vévody Heřmana a Anežky Babenberské, bývalé uherské královny.
- Bernhard von Spanheim perteneció al linaje de los Spanheim, que era originariamente de la zona del Rhin, y fue uno de los más importantes duques de Carintia. Bernhard von Spanheim (también mencionado en ocasiones como Sponheim) se convirtió en Duque de Carintia en el año 1202, sucediendo a su hermano Ulrich II von Spanheim. En un comienzo, Bernhard von Spanheim fue seguidor de Felipe de Suabia, después de Otón IV y a partir de 1213 de Federico II Hohenstaufen.
- Bernard van Karinthië was een zoon van hertog Herman II van Karinthië en Agnes van Oostenrijk (-1182). Hij voerde al sinds 1198 het bestuur over Karinthië, voor zijn zieke broer Ulrich II. Bernard organiseerde het bestuur in Karinthië en stichtte verschillende steden en kloosters in het land.
- Bernard von Spanheim – książę Karyntii z dynastii Spanheimów (Sponheimów). Bernard został w 1202 następcą swojego brata księcia Karyntii Ulryka II. Początkowo wspierał króla Niemiec Filipa Szwabskiego, następnie Ottona IV, a od 1213 ponownie Staufa w osobie Fryderyka II. Książę Bernard jest często określany jako założyciel miast. Stworzył trójkąt książęcych miast St. Veit an der Glan – Klagenfurt – Völkermarkt. Przeniósł miasto Klagenfurt na obecne miejsce.
- Файл:Bernhard von Spanheim Brunnen Klgft. jpg Бернард (герцог Каринтии) Бернард — герцог Каринтии в 1201—1256 гг. из династии Спанхеймов. Бернард был младшим сыном Германа, герцога Каринтии, и Агнессы Бабенберг, дочери австрийского герцога Генриха II Язомирготта. В 1201 г.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
