| dbpprop:abstract
|
- The Battle of the Atlantic was the longest continuous military campaign
- Atlantikschlacht ist ein Sammelbegriff für die Kampfhandlungen der deutschen Kriegsmarine gegen Kriegsschiffe, Geleitzüge und andere Einrichtungen der Alliierten im Atlantik über die gesamte Dauer des Zweiten Weltkrieges. Meilensteine dafür sind unter anderem der U-Bootangriff von Kapitänleutnant Günther Prien auf den Stützpunkt der Royal Navy im Hafen von Scapa Flow am 14. Oktober 1939, die Sprengung des Panzerschiffes Admiral Graf Spee in der Mündung des Río de la Plata am 17. Dezember 1939 und die Versenkung des Schlachtschiffes Bismarck am 27. Mai 1941 im Atlantik. Nach dem Rückzug der letzten schweren deutschen Überwasserstreitkräfte aus den französischen Atlantikhäfen wurde die Atlantikschlacht fast ausschließlich als U-Boot-Krieg geführt.
- La Batalla de l'Atlàntic va ser la campanya continua més llarga de tota la Segona Guerra Mundial, estenent-se des de l'inici de les hostilitats al setembre de 1939 fins a la derrota de l'Alemanya Nazi al 1945, i va tenir els seus punts àlgids entre mitjans de 1940 i fins a finals de 1943. La Batalla de l'Atlàntic enfrontà als U-Boots i a la resta de naus de guerra de la Kriegsmarine contra els combois aliats. Els combois, originaris principalment d'Amèrica es dirigien cap el Regne Unit i la Unió Soviètica, sent protegits principalment per les marines britànica i canadenca, així com per les seves forces aèries. Aquestes van rebre l'ajut posteriorment de la Marina dels Estats Units. Als vaixells alemanys se'ls uniren els submarins de la Regia Marina, després que Itàlia entrés a la guerra el 10 de juny de 1940. El nom de "Batalla de l'Atlàntic" va ser encunyat per primer cop per Winston Churchill al 1941, per a una campanya que començà amb la guerra i que s'estengué durant 6 dies, involucrant milers de vaixells i estenent-se per centenars de quilòmetres oceànics, en una successió de més de 100 batalles de combois i potser 1.000 enfrontaments solitaris. L'avantatge tàctic oscil·là entre un bàndol i l'altre durant els sis anys per les noves armes, les tàctiques i les contra-mesures desenvolupades per ambdós bàndols. Els britànics i els seus aliats van guanyar gradualment el combat en un inici, fent retirar-se de l'oceà la flota de superfície alemanya a mitjans de 1941 i van derrotar els submarins de manera decisiva entre març i maig de 1943. La nova generació de submarins alemanys arribà al 1945, ja massa tard per alterar el curs de la guerra.
- Druhá bitva o Atlantik je nejdelší a jedna z nejdůležitějších kampaní druhé světové války. Trvala po celý konflikt a z hlediska západní fronty a přežití Velké Británie ji lze považovat za rozhodující střetnutí. Za její vrcholnou gradaci a rozhodující část se považuje období od půle roku 1940 do půle (resp. konce) roku 1943, kdy vyvrcholilo gigantické střetnutí německých ponorek se spojeneckými zásobovacími konvoji. Bitva o Atlantik začala 3.9.1939 kdy německá ponorka U-100 potopila britský parník Athenia. Postupně německé ponorky začaly operovat dále od Anglie v severním atlantiku s podporou dálkových letounů Focke-Wulf Fw 200 Condor. Zlaté období německých ponorek začalo po vstupu USA do války(prosinec 1941),kdy potopily mnoho lodí u vých. pobřeží Spojených států a v Karibském moři. Jedna ponorka dokonce ostřelovala ústí řeky Mississippi. Z této oblasti se německé ponorky stáhly zhruba v červnu 1942, ale poslední loď byla u New Yorku německou ponorkou potopena 8.5.1945. Zhruba v dubnu a květnu 1943 došlo k definitivnímu obratu ve vývoji konfliktu, kdy masivní nasazení letounů B-24 Liberatorů a Short Sunderlandů, doprovodných letadlových lodí, nových verzí radaru, ASDICu a vrhačů hlubinných náloží a min a přístrojů umožňujících určit přesnou lokaci vysílající ponorky definitivně zvrátilo poměr sil ve prospěch Spojenců. Německá vylepšení ponorek (výkonější ponorky, protiletadlové ponorky, snorkel a vylepšené typy torpéd) nedokázaly situaci zvrátit a stále se zhoršující situace nakonec vyústila v něco, co už ani nepřipomínalo válku, ale spíše hon na německé ponorky. Velkou roli též hrála schopnost Spojenců číst německé zprávy šifrované přístrojem ENIGMA.
- La Batalla del Atlántico fue el enfrentamiento naval que tuvo como teatro de operaciones el océano Atlántico, prácticamente en toda su extensión, librada durante la Segunda Guerra Mundial entre los grandes navíos alemanes, los U-bootes comandados por el almirante Karl Dönitz y la casi totalidad de la escuadra británica. Comenzó el 3 de septiembre de 1939 y duró hasta el final de la guerra. Conscientes de que la Kriegsmarine alemana no podría derrotar a la Royal Navy británica, los marinos alemanes intentaron bloquear a Gran Bretaña, destruyendo los buques mercantes que le suministraban recursos. La insuficiencia de buques submarinos alemanes al inicio de la guerra y la superioridad tecnológica y numérica aliada al final de la misma, frustraron los planes alemanes desde el comienzo, que aunque nunca puso en peligro de muerte a Gran Bretaña, causó muchos problemas de abastecimiento hasta principios de 1944, cuando la batalla acabó.
- Atlantin taistelulla tarkoitetaan toisen maailmansodan pisintä yhtäjaksoista vuosina 1939–1945 käytyä taistelua Atlantin valtameren herruudesta. Taistelu oli aktiivisimmallaan kesästä 1940 vuoden 1943 loppuun. Taistelussa Saksan laivaston sukellusveneet ja raskaat pinta-alukset yrittivät tuhota liittoutuneiden huoltokuljetuksia Britteinsaarille. Saattueiden, jotka saapuivat pääasiassa Pohjois-Amerikasta ja Etelä-Atlantilta Isoon-Britanniaan ja Venäjälle, suojana olivat pääosin Kuninkaallisen laivaston ja Kanadan laivaston alukset sekä kummankin maan ilmavoimien yksiköt. Yhdysvallat osallistui 13. syyskuuta 1941 alkaen saattueiden suojaamiseen laivastollaan ja ilmavoimillaan. Saksan laivaston apuna olivat Italian laivaston sukellusveneet maan liityttyä sotaan 10. kesäkuuta 1940.
- Le terme « bataille de l'Atlantique » est due à Winston Churchill pour qualifier l'ensemble des engagements qui ont eu lieu entre septembre 1939 et mai 1945 dans l'Atlantique nord, pendant la Seconde Guerre mondiale. En fait, cette guerre s'est étendue jusque dans l'océan Arctique, l'Atlantique sud, la mer Méditerranée ou encore l'océan Indien. Une partie des campagnes de Méditerranée en constitue un prolongement. La bataille de l'Atlantique a constitué un enjeu déterminant de la Seconde Guerre mondiale. Pour l'Allemagne, le but était d'établir un blocus du Royaume-Uni afin de paralyser l'économie britannique. Après l'engagement américain dans le conflit, l'enjeu devint plus important encore puisqu'il s'agissait d'empêcher l'acheminement en Europe du corps expéditionnaire américain. Cette bataille a principalement opposé les U-Boote allemands aux destroyers et avions alliés.
- La battaglia dell'Atlantico fu la campagna militare che si protrasse più a lungo e con più continuità di ogni altra durante la seconda guerra mondiale, avviata all'inizio della guerra durò fino alla capitolazione della Germania nazista. Negli anni tra il 1940 e il 1943 la battaglia dell'Atlantico raggiunse il suo apice in termini di tonnellaggi di stazza affondati. Fin dal principio i tedeschi impiegarono le proprie unità navali, tra cui gli U-Boot avevano un ruolo fondamentale, per affondare i convogli che attraversavano l'Atlantico provenienti principalmente dagli Stati Uniti d'America alla volta della Gran Bretagna e dell'Unione Sovietica. Il naviglio mercantile, che trasportava rifornimenti e aiuti di vario genere, era scortato dalle navi britanniche, canadesi e, in un secondo momento, statunitensi. Con l'entrata in guerra dell'Italia agli U-boot nazisti si affiancarono i sommergibili italiani. Il termine di battaglia dell'Atlantico fu usato per la prima volta dal primo ministro inglese Winston Churchill fin dal 1941, tale termine in realtà svia sull'importanza capitale che questa battaglia ebbe per le sorti della guerra in Europa. La consapevolezza dell'importanza del controllo dell'Atlantico al fine di avere la meglio sull'avversario, spinse entrambe le parti ad una serie di azioni che in definitiva spingevano verso l'ingresso nel conflitto degli Stati Uniti, infatti nei primi anni di guerra (con gli USA ancora formalmente neutrali) si registrarono episodi in cui i branchi di lupi di Dönitz, nonostante le precise disposizioni contrarie di Hitler, affondarono navi statunitensi, alcune delle quali facevano parte di convogli diretti in Inghilterra, parallelamente il Congresso approvò la legge sugli affitti e prestiti, secondo la quale l'America diveniva l'arsenale della democrazia e qualche mese più tardi il presidente Roosevelt sottoscrisse un'intesa con Churchill volta a ristabilire un ordine democratico a livello globale. La battaglia nel suo complesso conobbe fasi alterne, ma sul finire della guerra, la situazione volgeva a netto favore degli Alleati che erano stati in grado di conquistare il predominio nella guerra di superficie, grazie anche all'uso del radar e dei pattugliatori navali, costringendo quindi la Kriegsmarine a ricorrere principalmente ai sommergibili che comunque subirono grosse perdite in particolare tra marzo e maggio del 1943 grazie allo sviluppo da parte degli alleati del sonar.
- 大西洋の戦い（たいせいよう — たたかい、英:Battle of the Atlantic, 独:Atlantikschlacht）は第二次世界大戦中に大西洋全域で行われた連合国と枢軸国の戦い。1939年にヨーロッパでの戦争勃発と同時に始まり、100以上の輸送船団と約1,000隻の艦船が戦闘に巻き込まれた。1940年6月にイタリアが参戦し、1940年の中期から1943年の後期にかけて山場を迎えた。双方で新型兵器の開発と新しい戦術、対抗策が開拓されたため、1945年にナチス・ドイツが降伏するまでの6年の間、戦術的優位は両者を行き来し、第二次世界大戦で最も長い戦いとなった。 北アメリカや南大西洋からイギリスやロシアに向かう輸送船団をドイツ海軍が阻止しようとしたが、イギリス海軍は徐々にドイツ海軍を圧倒するようになり、1941年の中期までにドイツ海軍の水上艦（戦艦、ポケット戦艦、巡洋艦）を封じ込め、1943年の3月から5月にかけて行われた輸送作戦においてUボートを駆逐した。 なお「Battle of the Atlantic」は、1941年春にイギリス首相のチャーチルが名付けた名前であるが、ここでは広義の大西洋の戦いについてとりあげる。
- De Slag om de Atlantische Oceaan is de strijd van 1939 tot 1945 tussen de Duitse Kriegsmarine en de Geallieerde vloot. Tijdens deze langstdurende militaire campagne van de Tweede Wereldoorlog probeerden de Duitsers vooral met onderzeeboten de maritieme aanvoerlijnen van hun tegenstanders af te snijden.
- Slaget om Atlanterhavet var den lengste kontinuerlige militære kamp under andre verdenskrig. Slaget dreide seg om Tysklands forsøk på å avskjære Storbritannias og Sovjetunionens forsyningslinjer ved å senke handelsskip på reise til og fra landet. Slaget om Atlanterhavet varte fra september 1939 inntil den tyske kapitulasjonen i mai 1945, med den mest intense perioden fra sommeren 1940 til sommeren 1943. Slaget stod mest mellom ubåter fra den tyske marinen mot konvoier med handelsskip til og fra Storbritannia og til Murmansk og Arkhangelsk; beskyttet av britiske fly og marinestyrker, senere også amerikanske styrker. Begge sider hadde store tap, de allierte mistet 3 500 handelsskip på totalt 14 millioner tonn og 30 000 sjømenn, mens tyskerne mistet 783 ubåter og 28 000 av 39 000 mannskap i ubåtflåten. Selv om de allierte hadde store tap, fikk de gradvis et overtak og aksemaktene klarte aldri å etablere en fullstendig blokade av Storbritannia eller Russlands nordområder.
- Bitwa o Atlantyk – najdłuższa kampania II wojny światowej: trwała od roku 1939 do kapitulacji Niemiec w 1945. Jej momentem kulminacyjnym był okres od połowy 1940 roku do końca 1943. Niemcy od początku wojny na Zachodzie próbowali przerwać dostawy morskie do Wielkiej Brytanii. W pierwszym okresie skierowali główny atak na przerwanie połączeń transportowych Brytyjczyków. Samoloty startujące z baz we Francji i Norwegii, okręty nawodne i flota okrętów podwodnych rozpoczęły prawdziwe polowanie na statki transportowe, płynące bez ochrony z ładunkami na Wyspy Brytyjskie. Najtrudniejszym miesiącem w bitwie o panowanie na Atlantyku był listopad 1942, w którym sprzymierzeni stracili ponad 150 okrętów i statków z zaopatrzeniem. Dla obrony transportowców Brytyjczycy rozpoczęli formowanie ich w konwoje z eskortą niszczycieli, a nawet krążowników. W odpowiedzi niemieckie okręty podwodne utworzyły flotylle, zwane "wilczymi stadami". Część U-Bootów odciągała niszczyciele patrolujące wokół konwoju, pozostałe zaś wykonywały atak torpedowy na powolne, bezbronne statki transportowe. Po wyposażeniu floty brytyjskiej w bardziej czułe radary, zdolne do wykrywania małych celów znajdujących się na powierzchni wody, echosondy i udoskonaleniu metod walki z U--bootami w znaczący sposób ograniczono niemieckie ataki. Luftwaffe atakowała konwoje na Atlantyku wykorzystując samoloty rozpoznawcze, bombowe i torpedowe dalekiego zasięgu Focke-Wulf Fw 200, Heinkel He 177 i Junkers Ju 290 a także bombowce średniego zasięgu startujące z baz w Norwegii. Alianci skutecznie zneutralizowali zagrożenie ze strony niemieckich bombowców wprowadzając do służby małe lotniskowce eskortowe i statki handlowe typu CAM (skrót od Catapult armed merchantman - ang. statek handlowy wyposażony w katapultę) z myśliwcem Hurricane (w rejonach oddalonych od naziemnych lotnisk była to broń jednorazowego użytku, pilot po zakończeniu misji wyskakiwał na spadochronie, myśliwce były zazwyczaj już mocno wysłużone lecz w pełni sprawne po przebyciu generalnego remontu).
- A batalha do Atlântico foi um confronto marítimo que marcou a Segunda Guerra Mundial, travado no Atlântico Norte entre a Alemanha Nazista e os Aliados. O objetivo de Hitler era, com sua frota de submarinos, bloquear as rotas comerciais entre seus aliados, visando a rendição do Reino Unido e a inviabilidade da intervenção norte-americana no cenário europeu do conflito.
- Bătălia Atlanticului a fost cea mai lungă campanie militară continuă a celui de-al doilea război mondial, începând în 1939 şi terminându-se doar odată cu capitularea Germaniei Naziste în 1945. Momentul de maximă intensitate a luptelor a fost atins de la mijlocul anului 1940 până la sfârşitul anului 1943. Campania a opus vasele de suprafaţă şi submarinele Marinei Germane Marinei Regale Britanice şi Marinei Regale Canadiene şi mai târziu Marinei Statelor Unite, care asigurau securitatea convoaielor Aliate, care transportau materiale de primă necesitate din America de Nord şi de Sud spre Regatul Unit şi Uniunea Sovietică. Submarinelor germane (U-boot) li s-au adăugat cele italiene, după ce Italia a intrat în război în iuniei 1940. Numele de „bătălia Atlanticului”, consacrat de Winston Churchill în 1941, este folosit oarecum impropriu pentru o campanie care a început în prima zi a conflictului european şi a durat aproape 6 ani, a implicat mii de vase şi s-a întins pe sute de mile marine într-o succesiune de peste 100 de bătălii a convoaielor şi peste 1.000 de lupte navale singulare. Avantajul tactic s-a aflat de o parte sau de alta, funcţie de dezvoltarea noilor arme şi tactici de luptă. Britanicii şi aliaţii lor au câştigat treptat controlul asupra traficului naval, obligând flota de suprafaţă a Germaniei să se retragă în locaţii sigure până în 1941 şi învingând flota de submarine (U-boot) într-o lungă serie a bătăliilor convoaielor între martie şi mai 1943. În 1945, în dotarea marinei germane a intrat o nouă generaţie de submarine performante, prea târziu însă pentru a mai schimba soarta războiului.
- Битва за Атлантику (Вторая битва за Атлантику, в отличие от кампании в рамках Первой мировой войны) — военная кампания Второй мировой войны, борьба союзников по Антигитлеровской коалиции с фашистской Германией и Италией за коммуникации и господство в Атлантическом океане и прилегающих к нему морях. Основной целью стран оси было нарушение атлантических коммуникаций Великобритании с остальными союзниками, дальней целью — принуждение её к переговорам и развал коалиции. Основной целью союзников была защита коммуникаций, и тем самым обеспечение военных усилий коалиции. Не имея возможности уничтожить военно-морские силы союзников в прямом столкновении, Германия сосредоточилась на их коммуникациях, как самом слабом звене. Ею применялись: крупные надводные корабли, подводные лодки, надводные коммерческие рейдеры, авиация, легкие надводные корабли. Наибольшего успеха добились подводные лодки. На их долю приходится до 68 % потерь союзного тоннажа, и 37,5 % потерь боевых кораблей. Начав войну с 57 лодками, в основном малыми прибрежными субмаринами типа II, Германия развернула грандиозную программу строительства подводного флота, построив до 1945 года более тысячи подводных лодок разных типов. Главнокомандующий подводным флотом кригсмарине Карл Дёниц разработал тактику группового нападения подводных лодок на конвои судов, известную как тактика «волчьих стай». Он же организовал систему снабжения подводных лодок вдали от баз, и другие виды обеспечения. Пока эти меры не встречали серьёзного противодействия, немецкие подводные лодки действовали эффективно. Однако всю войну кригсмарине страдала от слабого взаимодействия с другими видами сил, прежде всего люфтваффе. После разработки радаров нового типа, расшифровки системы кодов радиосвязи немецких подводников, выделения достаточного количества авиации, строительства большого количества эскортных кораблей и небольших эскортных авианосцев инициатива перешла к союзникам. Потеря передовых, а затем и части основных баз, выход Италии из войны лишили Германию выгодных условий борьбы. Кроме того, промышленный потенциал США и Великобритании позволял восполнять потопленный тоннаж быстрее, чем союзники несли потери. Все это привело к поражению Германии в Битве за Атлантику.
- Slaget om Atlanten, är benämningen på den delen av andra världskriget som utkämpades på Nordatlanten. Kampen stod i första hand mellan Nazityskland och Storbritannien med (i ett senare skede) assistans av USA. De ojämförligt mest betydelsefulla parterna var den brittiska flottan och de tyska ubåtarna.
- Битва за Атлантику (Друга битва за Атлантику, на відміну від кампанії в рамках Першої світової війни) — військова кампанія Другої світової війни, боротьба союзників по Антигітлерівській коаліції з Німеччиною та Італією за комунікації і панування в Атлантичному океані й прилягаючих до нього морях. Основною метою країн Осі було порушення атлантичних комунікацій Великої Британії з іншими союзниками, стратегічною метою — примус її до переговорів і розвал коаліції.
- 發生於1939年到1945年於大西洋上的海戰，主要是由德國的U型潛艇先發動的，而後優勢不斷在盟國和德國轉換，最後由盟軍獲勝。
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
