The Battle of Mantinea was fought in 362 BC between the Thebans, led by Epaminondas and supported by the Arcadians and the Boeotian league against the Spartans, led by King Agesilaus II and supported by the Eleans, Athenians, and Mantineans. The battle was to decide the hegemony over Greece, but the death of Epaminondas and the defeat of the Spartans paved the way for Macedonian conquest by Phillip II of Macedon.

PropertyValue
dbpedia-owl:Event/date
  • -0362
dbpedia-owl:MilitaryConflict/combatant
  • Sparta,
    Athens,
    Elis,
    Mantinea League
  • Thebes,
    Arcadia,
    Boeotian League
dbpedia-owl:MilitaryConflict/commander
dbpedia-owl:MilitaryConflict/partOf
dbpedia-owl:MilitaryConflict/place
dbpedia-owl:MilitaryConflict/result
  • Theban victory
dbpedia-owl:combatant
  • Sparta,
    Athens,
    Elis,
    Mantinea League
  • Thebes,
    Arcadia,
    Boeotian League
dbpedia-owl:commander
dbpedia-owl:date
  • -0362
dbpedia-owl:partOf
dbpedia-owl:place
dbpedia-owl:result
  • Theban victory
dbpprop:abstract
  • The Battle of Mantinea was fought in 362 BC between the Thebans, led by Epaminondas and supported by the Arcadians and the Boeotian league against the Spartans, led by King Agesilaus II and supported by the Eleans, Athenians, and Mantineans. The battle was to decide the hegemony over Greece, but the death of Epaminondas and the defeat of the Spartans paved the way for Macedonian conquest by Phillip II of Macedon.
  • Die Zweite Schlacht von Mantineia wurde im Jahr 362 v. Chr. zwischen den von Theben angeführten Böotern und ihren Verbündeten einerseits und Sparta, Athen und ihren Bundesgenossen (darunter die übrigen Arkadischen Städte um Mantineia) andererseits ausgetragen. Sie markiert das Ende der thebanischen Hegemonie über Griechenland. Unmittelbarer Anlass war der Konflikt um die Spaltung des Arkadischen Bundes, die tiefere Ursache der Streit um die seit der Schlacht bei Leuktra 371 v. Chr. bestehende Vorherrschaft Thebens. Keine der beiden Seiten ging als eindeutiger Sieger aus der Schlacht bei Mantineia hervor, in der Thebens überragender Heerführer Epameinondas getötet wurde. Zwar waren wohl die Verluste der von den Spartiaten geführten Truppen größer, doch war Theben außerstande seine Verluste zu ersetzen, am schwersten aber wog eindeutig der Tod des Siegers von Leuktra. Der Konflikt wurde daraufhin aufgrund allseitiger Kriegsmüdigkeit mit einem Allgemeinen Frieden beendet, der einerseits die Autonomie und Gleichberechtigung aller Griechenstädte festschrieb (und die Unabhängigkeit Messeniens von Sparta bestätigte), andererseits jeder Stadt erlaubte, diejenigen Gebiete zu behalten, die sie bei Ende der Kampfhandlungen besaß. Von 362 bis zum Auftreten des Königs Philipp II. von Makedonien gab es keinen eindeutigen Hegemon mehr in Griechenland. Der Althistoriker Hermann Bengtson sah in der Schlacht und im Jahr 362 eine Epochengrenze, da sich damals das Versagen der griechischen Polis manifestiert habe. Keine von ihnen sei in der Lage gewesen, durch eine Hegemoniebildung Griechenland politisch neu zu ordnen. Vielmehr hätten sich die Poleis im Kampf aller gegen alle verbraucht. Auch gemeinsam seien sie zu einer solchen Neuordnung nicht fähig gewesen, da letztlich weder der panhellenische Gedanke noch die Idee des Allgemeinen Friedens zu einer konstruktiven Politik geführt hätten. Siehe auch: Erste Schlacht von Mantineia
  • Bitva u Mantineie byla vybojována v roce 362 př. n. l. mezi Thébany, vedenými Epameinóndem, arkadským spolkem a Boióty na jedné straně a Sparťany, v čele s králem Agésiláem II. , Athéňany, Élejskými a Mantinejskými na straně druhé. V této bitvě se mělo rozhodnout o tom, kdo se stane hegemonem Řecka, avšak Epameinóndova smrt a porážka Sparty nakonec otevřela prostor ke vzestupu Makedonie krále Filipa II. Po bitvě u Leukter v roce 371 př. n. l. , jež narušila samé základy spartské dominance v Řecku, se vůdčí thébský politik a vojevůdce Epameinóndás pokusil nastolit hegemonii Théb. Vojsko Thébanů a jejich spojenců proto vytáhlo na Peloponés – tradiční spartskou sféru zájmů. Výsledkem bylo zřízení arkadského spolku – federace řeckých městských států ve střední části Peloponéského poloostrova, čímž došlo k faktickému rozpuštění peloponéského spolku a omezení vlivu Sparty. Nicméně v roce předcházejícím bitvě u Mantineie, se Sparťané spojili s Élejskými (obyvateli západní části Peloponésu, nevražícími na Arkaďany) ve snaze podlomit moc Théb a jejích spojenců. Poté, co Arkaďané obsadili panhelénský chrám Dia Olympského, nacházejícího se v Élidě, jedna z arkadských obcí, Mantineia, vystoupila na protest z arkadského spolku. Sparťané a Élejští nato uzavřeli spojenectví s Mantinejskými proti Arkaďanům. Podpořit Spartu a její spojence se rozhodly rovněž Athény, které pociťovaly odpor k thébské rozpínavosti. Athéňané si navíc dobře pamatovali na události po skončení peloponéské války, kdy Thébané žádali zničení Athén a zotročení jejích obyvatel. Tento thébský požadavek byl však tehdy Sparťany zamítnut. Aby předešli střetu s Thébany, postupujícími po souši, vyslali Athéňané své vojsko na pomoc Spartě po moři. V téže době vedl Epameinóndás thébskou armádu na Peloponés, aby zde obnovil pořádek a znovu prosadil moc thébsko-arkadské aliance. Obě vojska se setkala poblíž Mantineie. Sparťané, Athéňané, Élejští a Mantinejští byli vedeni spartským králem Agésiláem II. Thébské vojsko zahrnovalo také kontingenty z obcí pro-thébského boiótského spolku. Epameinóndovým Thébanům byli dále nápomocni ti Arkaďané, kteří jim zachovávali věrnost, včetně městských států Megalopolis (jenž byla založena Thébany jako hlavní město arkadského spolku během jejich předchozích tažení na Peloponésu) a Tegey (tradiční vůdčí městský stát Arkádie). Třebaže oba velitelé byli vysoce kompetentní, vítězství v bitvě dosáhl Epameinóndás. Využil přitom modifikované verze taktiky, jíž s takovým úspěchem uplatnil u Leukter, a rozestavil boiótské vojsko na levém křídle své armády do neobvykle hlubokého zástupu hoplítů. Cílem tohoto uspořádání vojska, známého jako kosý šik, bylo získání lokální vojenské převahy nad nepřítelem, jehož slabší linie musela posléze tlaku této nezměrné masy přirozeně podlehnout. Epameinóndás, který vedl osobně levé křídlo, porazil a zahnal nejlepší spartské oddíly na pravém křídle. Avšak během boje v přední linii utrpěl thébský vůdce smrtelné zranění. Thébští velitelé Iolaidas a Daifantos, které určil svými případnými nástupci, byli rovněž zabiti. Když se umírající Epameinóndás doslechl o jejich smrti, nařídil Thébanům, navzdory vítězství v boji, uzavřít se Spartou mír. Bez jeho vůdcovství vzala následně thébská hegemonie rychle za své. Ovšem Sparťané, kteří vyšli z této bitvy znovu poraženi, nebyli schopni nahradit Théby v pozici vedoucí mocnosti. Konečným výsledkem boje tak bylo rozhodující oslabení jak Thébanů, tak i Sparťanů.
  • La Batalla de Mantinea tuvo lugar en 362 a. C. entre los tebanos liderados por Epaminondas y apoyados por los habitantes de Arcadia y Beocia, y los espartanos, dirigidos por el rey Agesilao II y apoyados por Elis, Atenas y Mantinea. La batalla debía decidir la hegemonía sobre Grecia, pero la muerte de Epaminondas y la derrota de los espartanos sólo sirvieron para allanar el camino para la conquista de Grecia por Macedonia. Después de que la Batalla de Leuctra en 371 a. C. hiciera tambalear la hegemonía espartana, el político y general Epaminondas de Tebas procuró construir una nueva hegemonía centrada en su ciudad. Para ello, el tebano había marchado al sur, en el área dominada tradicionalmente por los espartanos, y creó la Liga de Arcadia, una federación de ciudades estado de la meseta central de Peloponeso, para contener la influencia espartana de tal modo que Tebas mantuviera el control total. En los años anteriores a la batalla de Mantinea, los espartanos se unieron con Elis (ciudad de menor importancia del Peloponeso con una desavenencia territorial con Arcadia) en un esfuerzo de minar a la Liga. Cuando los arcadios calcularon mal y se apropiaron del santuario de Zeus en Olimpia, en Elis, una de las ciudades estado de Arcadia, Mantinea, se separó de la Liga. Mantinea se unió a Esparta y Elis para atacar la Liga Arcadia. Atenas decidió dar su apoyo a Esparta, pues estaba recelosa del poder tebano. Los atenienses también recordaban que al final de la Guerra del Peloponeso, los tebanos demandaron que Atenas fuera destruida y sus habitantes esclavizados. Un ejército ateniense fue mandado por mar para unirse a las fuerzas expedicionarias espartanas, para evitar que fuera interceptado en tierra por el ejército tebano. En el año 362 a. C. Epaminondas marchó con sus tropas a Mantinea, pero no por el camino más corto, sino siguiendo la cadena montañosa que se encuentra al oeste de Tegea. Al desembocar junto a la ciudad de Mantinea descendió por la ladera del monte y formó en el llano, frente a los enemigos. Los dos ejércitos se encontraron a unos treinta estadios de Mantinea, en el camino que lleva a Palantio, junto al encinar llamado de Pélago. La facción liderada por los espartanos estaba comandada por el rey espartano Agesilao II. El ejército tebano estaba compuesto por contingentes tanto de Tebas como de otras ciudades estado de Beocia, y contaban con el apoyo de los arcadianos todavía leales a la Liga, y principalmente por Megalópolis (ciudad fundada por los tebanos la última vez que estuvieron en campaña en el Peloponeso como capital federal) y por Tegea (antigua ciudad prinicpal de Arcadia). Ambos generales tenían una gran experiencia en combate, si bien fue Epaminondas el que impuso sus tácticas sobre Agesilao. Epaminondas pareció dar a sus tropas las instrucciones para montar el campamento, por lo que, viendo a los beocios dejar las armas, los lacedemonios y los aliados peloponesios rompieron también poco a poco su formación pensando ya en retirarse. Fue entonces cuando Epaminondas dispuso a sus hombres en columna y, dando la orden de recoger de nuevo y rápidamente las armas, con él mismo a la cabeza, marcho en línea recta contra el enemigo. Éste, desconcertado por el ataque cuando ya no esperaban tal cosa, procedió precipitadamente a volver a formar la línea de batalla. Epaminondas utilizó una versión modificada de las tácticas que había utilizado por primera vez en Leuctra. Organizó a los tebanos en el ala izquierda en una inusual y profunda columna de hoplitas, con el Batallón Sagrado de Tebas como punta de lanza. Esta formación de tropas, conocida como falange oblicua intentaba obtener superioridad en un punto localizado. Con esto pudo romper con facilidad la mucho más delgada línea espartana. Epaminondas condujo personalmente esta columna en primera linea. Jenofonte describe el ala izquierda tebana como «un trirreme», con su espolón de proa sobresaliendo por el frente". Los enemigos se desplegaron en línea como venia siendo habitual, colocando delante a la caballería aunque sin protección de peltastas u otros auxiliares. Epaminondas lanzó contra estos, para quitarlos de en medio, a su caballería reforzada con peltastas y hammipoi, y al mismo tiempo mandó más caballería y peltastas a ocupar una colina de su flanco derecho para evitar que desde allí los atenienses pudieran intentar envolver su formación. La batalla se desarrolló como era de prever, la caballería que sus enemigos dispusieron en primera línea fue barrida y luego las líneas de infantería no pudieron resistir el empuje de las tropas de élite beocias que deshicieron el frente y los pusieron en fuga. Las únicas que sufrieron contratiempos fueron las tropas de cobertura situadas en el flanco derecho, que fueron derrotadas por la excelente caballería ateniense. Cuando el ejército enemigo se encontraba ya en franca retirada y fuga, llegó la noticia de la muerte de Epaminondas. Al punto, las tropas volvieron lentamente a sus líneas y cesó toda persecución cuando esta apenas se había iniciado. Desconcertados, los beocios no supieron reaccionar a la muerte de su líder y sus enemigos volvieron a recuperarse, ambos solicitaron retirar sus muertos y los dos bandos dieron así la batalla como ganado. Epaminondas cargó e hizo huir al ala derecha espartana, ganando la batalla. Sin embargo, luchando en primera linea, tuvo un final fatal. Los líderes tebanos Iolaidas y Difanto también murieron. En su lecho de muerte, Epaminondas, al saber que sus compañeros habían muerto, instó a los tebanos a firmar la paz, a pesar de ganar la batalla. Lo cierto es que la batalla podría haber sido una completa victoria beocia, pero al final, la muerte de Epaminondas, cambio totalmente el escenario del conflicto. Los beocios se retiraron (nunca volverían a entrar con todo su ejército en el Peloponeso). Las pocas guarniciones que quedaron en el país serian retiradas pocos años después. La ambiciones e influencia de Tebas en la región quedaron de esta manera enterradas para siempre en los campos de Mantinea. Sin el liderazgo de Epaminondas, la hegemonía de Tebas se derrumbó. En manos de políticos muy mediocres, la política de la Liga Beocia vino a caer en una sucesión de despropósitos que la llevaron finalmente a perder prácticamente todo el poder que con Epaminondas habían disfrutado. Tan sólo les quedó el prestigio y el orgullo, que fue el que les animó a llevar adelante con resolución y valentía su postrero enfrentamiento con Alejandro Magno, y que a la postre supuso su destrucción definitiva. El resultado final de la batalla fue el allanamiento del camino para que Macedonia conquistara Grecia, asegurada la debilidad de Tebas y Esparta.
  • Mantineian taistelu käytiin vuonna 362 eaa. Theban ja Spartan välillä. Epameinondaan johtama thebalainen armeija voitti spartalaiset, mutta Epameinondas itse kuoli taistelussa.
  • La Bataille de Mantinée oppose en 362 av. J. -C. les troupes thébaines et leurs alliés aux Mantinéens et Spartiates.
  • La battaglia di Mantinea fu combattuta nell'estate del 362 a.C. dagli Spartani e dagli Ateniesi, insieme a contingenti peloponnesiaci dell'Acaia e di Mantinea, contro l'esercito tebano di Epaminonda affiancato da contingenti provenienti dall'Arcadia, dalla Messenia e delle città di Sicione e Argo. La battaglia rivelò ancora una volta le grandi doti strategiche di Epaminonda che si avviava a una nuova vittoria quando, durante una carica disperata della fanteria spartana, venne trafitto da una lancia e morì. La battaglia probabilmente terminò con una vittoria tattica tebana: ma, con la morte del suo grande stratega, la città beota non fu più in grado di riconfermare la propria egemonia in Grecia; la battaglia si concluse senza vincitori né vinti proprio per l'incapacità strategica di Tebe, ormai priva di leader politici di spessore, di sfruttare la vittoria militare.
  • マンティネアの戦い(Battle of Mantinea)は、アルカディアのマンティネアにて紀元前362年にエパメイノンダス率いるテーバイを中心とするボイオティア同盟軍とスパルタ王アゲシラオス2世率いるアテナイ・スパルタ連合軍との間に起った会戦である。
  • Bitwa pod Mantineją miała miejsce w roku 362 p.n.e. w trakcie walk Teb z Atenami i Spartą. W starciu tym 33 000 Tebańczyków i Argiwów pod komendą tebańskiego wodza Epaminondasa (poniósł śmierć) zwyciężyło 22 000 Spartan, Ateńczyków i Achajów. Literatura Julius Kaerst: Alexandros (5): Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,1, Stuttgart 1893, Sp. 1408–1409.
  • A Batalha de Mantineia foi um combate entre o exército Tebano, comandado por Epaminondas e apoiado por Arcádia e Beócia, contra o exército de Esparta, comandado pelo rei Agesilaus II apoiado por Elis, Atenienses e Mantineia. A batalha decidiria a hegemonia sobre a Grécia, mas a morte de Epaminondas e a derrota de Esparta facilitaram o caminho para a conquista por parte de Filipe II da Macedônia.
  • Битва при Мантинее произошла в 362 до н. э. между фиванцами, ведомыми Эпаминондом и поддерживаемыми Аркадией и Беотийским союзом, с одной стороны, и спартанцами, возглавляемыми царём Агесилаем II, которого поддерживали элейцы, афиняне и мантинейцы, с другой. Битва, инициированная Эпаминондом, была призвана распространить гегемонию Фив на всю территорию Греции.
dbpprop:combatant
dbpprop:commander
dbpprop:conflict
  • Battle of Mantinea
dbpprop:date
  • 362 BC
dbpprop:hasPhotoCollection
dbpprop:partof
dbpprop:place
dbpprop:result
dbpprop:wikiPageUsesTemplate
dbpprop:wordnet_type
rdf:type
rdfs:comment
  • The Battle of Mantinea was fought in 362 BC between the Thebans, led by Epaminondas and supported by the Arcadians and the Boeotian league against the Spartans, led by King Agesilaus II and supported by the Eleans, Athenians, and Mantineans. The battle was to decide the hegemony over Greece, but the death of Epaminondas and the defeat of the Spartans paved the way for Macedonian conquest by Phillip II of Macedon.
  • Die Zweite Schlacht von Mantineia wurde im Jahr 362 v. Chr. zwischen den von Theben angeführten Böotern und ihren Verbündeten einerseits und Sparta, Athen und ihren Bundesgenossen (darunter die übrigen Arkadischen Städte um Mantineia) andererseits ausgetragen. Sie markiert das Ende der thebanischen Hegemonie über Griechenland. Unmittelbarer Anlass war der Konflikt um die Spaltung des Arkadischen Bundes, die tiefere Ursache der Streit um die seit der Schlacht bei Leuktra 371 v. Chr.
  • Bitva u Mantineie byla vybojována v roce 362 př. n. l. mezi Thébany, vedenými Epameinóndem, arkadským spolkem a Boióty na jedné straně a Sparťany, v čele s králem Agésiláem II. , Athéňany, Élejskými a Mantinejskými na straně druhé. V této bitvě se mělo rozhodnout o tom, kdo se stane hegemonem Řecka, avšak Epameinóndova smrt a porážka Sparty nakonec otevřela prostor ke vzestupu Makedonie krále Filipa II. Po bitvě u Leukter v roce 371 př. n. l.
  • La Batalla de Mantinea tuvo lugar en 362 a. C. entre los tebanos liderados por Epaminondas y apoyados por los habitantes de Arcadia y Beocia, y los espartanos, dirigidos por el rey Agesilao II y apoyados por Elis, Atenas y Mantinea. La batalla debía decidir la hegemonía sobre Grecia, pero la muerte de Epaminondas y la derrota de los espartanos sólo sirvieron para allanar el camino para la conquista de Grecia por Macedonia. Después de que la Batalla de Leuctra en 371 a. C.
  • Mantineian taistelu käytiin vuonna 362 eaa. Theban ja Spartan välillä. Epameinondaan johtama thebalainen armeija voitti spartalaiset, mutta Epameinondas itse kuoli taistelussa.
  • La Bataille de Mantinée oppose en 362 av. J. -C. les troupes thébaines et leurs alliés aux Mantinéens et Spartiates.
  • La battaglia di Mantinea fu combattuta nell'estate del 362 a.C. dagli Spartani e dagli Ateniesi, insieme a contingenti peloponnesiaci dell'Acaia e di Mantinea, contro l'esercito tebano di Epaminonda affiancato da contingenti provenienti dall'Arcadia, dalla Messenia e delle città di Sicione e Argo.
  • マンティネアの戦い(Battle of Mantinea)は、アルカディアのマンティネアにて紀元前362年にエパメイノンダス率いるテーバイを中心とするボイオティア同盟軍とスパルタ王アゲシラオス2世率いるアテナイ・スパルタ連合軍との間に起った会戦である。
  • Bitwa pod Mantineją miała miejsce w roku 362 p.n.e. w trakcie walk Teb z Atenami i Spartą. W starciu tym 33 000 Tebańczyków i Argiwów pod komendą tebańskiego wodza Epaminondasa (poniósł śmierć) zwyciężyło 22 000 Spartan, Ateńczyków i Achajów. Literatura Julius Kaerst: Alexandros (5): Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,1, Stuttgart 1893, Sp. 1408–1409.
  • A Batalha de Mantineia foi um combate entre o exército Tebano, comandado por Epaminondas e apoiado por Arcádia e Beócia, contra o exército de Esparta, comandado pelo rei Agesilaus II apoiado por Elis, Atenienses e Mantineia. A batalha decidiria a hegemonia sobre a Grécia, mas a morte de Epaminondas e a derrota de Esparta facilitaram o caminho para a conquista por parte de Filipe II da Macedônia.
  • Битва при Мантинее произошла в 362 до н. э. между фиванцами, ведомыми Эпаминондом и поддерживаемыми Аркадией и Беотийским союзом, с одной стороны, и спартанцами, возглавляемыми царём Агесилаем II, которого поддерживали элейцы, афиняне и мантинейцы, с другой.
rdfs:label
  • Battle of Mantinea (362 BC)
  • Zweite Schlacht von Mantineia
  • Bitva u Mantineie
  • Batalla de Mantinea (362 a. C.)
  • Mantineian taistelu (362 eaa.)
  • Bataille de Mantinée (362 av. J.-C.)
  • Battaglia di Mantinea (362 a.C.)
  • マンティネアの戦い (紀元前362年)
  • Bitwa pod Mantineją (362 p.n.e.)
  • Batalha de Mantineia
  • Битва при Мантинее (362 до н. э.)
owl:sameAs
skos:subject
foaf:name
  • Battle of Mantinea
foaf:page
is dbpedia-owl:MilitaryPerson/battles of
is dbpedia-owl:battles of
is dbpprop:battles of
is dbpprop:redirect of