| dbpprop:abstract
|
- The Bastarnae or Basternae were an ancient tribal group of probably mixed Celtic and Germanic origin which, between not later than 200 BC and until at least 300 AD, inhabited the region between the eastern Carpathian mountains and the Dnieper river (corresponding to the modern Republic of Moldova and western part of southern Ukraine). A branch of the Bastarnae, called the Peucini by Greco-Roman writers, occupied a part of the Danube river delta. Although possibly Celtic-speaking in 179 BC, the Bastarnae probably were Germanic in language and culture during the 1st century AD, but appear to have become assimilated by their neighbouring Sarmatians by the 3rd century. Like the latter, they were probably semi-nomadic. It has not yet been possible to identify specific Bastarnae archaeological sites. The Peucini branch of the Bastarnae first came into conflict with the Romans in the 1st century BC, when they resisted, ultimately unsuccessfully, Roman expansion into Moesia, the region on the southern bank of the Danube. Although probably on friendly terms with the Romans in the early 1st century, there is little evidence of the Peucini until ca. 180, when they are recorded as participating in an invasion of Roman territory in alliance with Sarmatian and Dacian elements. In the mid 3rd century, the Bastarnae were part of a Gothic-led grand coalition of lower Danube tribes which inflicted immense damage on the Balkan provinces of the Roman empire in a series of massive invasions. Large numbers of Bastarnae were resettled within the empire in the late 3rd century.
- Die Bastarnen oder Bastarner waren ein indogermanischer Volksstamm im Südosten Europas. Die genaue Zuordnung ist nicht vollständig geklärt, überwiegend werden sie jedoch den Germanen, insbesondere deren ostgermanischen Stämmen zugerechnet. Polybios berichtet von Kämpfen der Bastarnen und Skiren mit den Römern im 3. Jahrhundert v. Chr.. Um 230 v. Chr. belagerten die Bastarnen mit den germanischen Skiren die Stadt Olbia am Schwarzen Meer; um 180 v. Chr. treten sie an der Unterdonau auf und wenig später kämpfen sie als Söldner Perseus' gegen Rom. Einige Siedlungen aus dem 2. und 1. Jh. v. Chr. im Osten Rumäniens und in Moldawien werden den Bastarnen zugeschrieben. Das dortige Fundgut weist vielleicht auf elbgermanische Wurzeln der Bastarnen. Tacitus nennt sie im Jahre 98 n. Chr. nach einem ihrer Teilstämme Peukiner und vergleicht sie in Sprache, Lebensweise, Siedlungsart und Hausbau mit den Germanen. Er lokalisiert sie in den Karpaten. In den Markomannenkriegen gegen germanische, thrakische und sarmatische Stämme ging Marcus Aurelius auch gegen Bastarnen und Peukiner vor. Später treten sie gemeinsam mit den Goten an der Donaumündung auf und setzten 280/95 auf römisches Gebiet über. Um 280 weist Kaiser Probus den Bastarnen in Thrakien Land zu. Südlich der Donau lassen sie sich bis 391 nachweisen; die letzten Spuren verschwanden im 6. Jh. mit dem Kastell Basternai. Das Besondere der Bastarnen ist ihre ethnische Konstanz über fünf Jahrhunderte hinweg, obwohl sie in isolierter Lage lebten. Erst die von Osten anrückenden Sarmaten und der Einfall der Goten brachten sie in Bedrängnis. Sie wurden auf Reichsgebiet umgesiedelt und später assimiliert.
- Els bastarnes (llatí bastarnae) foren un poble germànic de la Sarmàcia europea, un dels mes poderosos de la regió. D'origen germànic es van establir a Sarmàcia, a la regió del Theiss i en direcció cap el baix Danubi, fins i tot fins a la seva boca (un grup del poble es va establir a la illa de Peuce i va originar el peuquins o peucini). Els bastarnes feien incursions molt destructives cap a Tràcia. El rei Perseu de Macedònia tenia en el seu exercit vint mil mercenaris bastarnes. El bastarnes van lluitar contra els governadors romans de Macedònia però foren rebutjats mes enllà del Danubi per M. Crassus el 30 aC. Després apareixen establerts al Tyras i al Borysthenes mentre els peucinis romanien a la boca del Danubi. Altres tribes dels bastarnes foren: els atmonis i els sidonis. Eren alts i valents. Vivien sempre fent la guerra i els guerrers portaven les dones i fills. Disposaven de cavalleria i d'infanteria. El seu govern era monàrquic
- Los bastarnos o bastarnae eran una tribu germánica (de acuerdo con Tácito) o una tribu céltica del primer milenio adC. Tácito, a pesar de identificarlos explícitamente como tribu germana, comenta que la raza está degradada por su mezcla con los sármatas. Polibio y los autores que se basaron en él, consideran a los bastarnos como gálatas. Los romanos usaron germanos inicialmente como un término geográfico más que como una clasificación étnica, lo que habría llevado a confundir a los bastarnos con germanos. Estrabón afirma desconocer sus orígenes. La teoría que los considera una tribu germánica, afirma que se encuentran entre las primeras tribus germánicas orientales que emigraron desde Escandinavia, posiblemente en época tan temprana como el siglo VIII a. C. Llegando al Danubio hacia el 200 a. C. , tuvieron que ser una de las primeras tribus germánicas en tener contacto con el mundo romano y los eslavos. En el momento de su aparición en las fuentes, se encuentran asentados en Galicia (Europa Central) y la Bucovina. Aparecieron en el curso inferior del Danubio hacia el 200 a. C. y fueron usados por Filipo V de Macedonia contra sus vecinos los tracios. Tras derrotar a los tracios, los bastarnos volvieron al norte, dejando algunos asentamientos en Peuce (a partir de ahí llamados peucini), una isla en el Danubio. El grupo principal ocupaba la zona entre los Cárpatos orientales y el Danubio. Como aliados del rey Perseo de Macedonia y de Mitrídates II de Partia, y finalmente por su cuenta, tuvieron relaciones hostiles con Roma. En la época de Augusto, los romanos derrotaron a los bastarnos y firmaron la paz. Sin embargo, la paz fue rota por una serie de incursiones de los bastarnos contra las provincias romanas cercanas. Al cabo de un tiempo, los bastarnos dieron paso a los godos, con lo que parece que se amalgamaron. Se oye por última vez de ellos cuando fueron transferidos al lado derecho del Danubio por el emperador Probo.
- Les Bastarnes sont un des premiers peuples germains à entrer dans l'histoire. Ils apparaissent vers le IIe siècle av. J. -C. sur les bouches du Danube. Ils étaient plus piétons que cavaliers, ce qui les distinguait nettement des cavaliers nomades de la steppe. Encore mentionnés au IIe siècle de notre ère, ils disparaissent absorbés par d'autres peuples.
- Bastarnák, kalandozó törzs, amely a Al-Dunánál i. e. 200 körül jelent meg. V. Philipposz és Perszeusz makedón királyok felhasználták haderejüket észak-balkáni ellenségeik, a rómaiak ellen. I. e. 29 – i. e. 28-ban Crassus leverte őket, ettől kezdve mint Róma alávetett szövetségeseit tartják őket számon. Probus császár mintegy százezer bastarnát költöztetett át a Dunán Thrakia provinciába, Diocletianus Pannoniában telepítette le őket. A bastarnák a germán népek közé tartoztak, elsőként vándoroltak közülük a Balti-tengertől a Fekete-tengerig. Az ókorban a Kárpátokat néha Bastarna-Alpoknak is nevezték.
- I Bastarni furono un insieme di popolazioni di stirpe germanica e sarmata. Appartenevano a questo popolo i Peucini, gli stessi Costoboci e forse il popolo degli Anartii.
- Bastarnowie (łac. Bastarnae, Peucini) zwani też Peucynami; prawdopodobnie lud celtycki wg informacji zawartych w dziełach Diodora, Polibiusza i Tytusa Liwiusza lub germański, jak pisał o nich Tacyt. O Bastarnach autorzy antyczni wspominają już w III w. p.n.e. Według najnowszych badań ich pierwotne siedziby znajdowały się na Jutlandii, skąd migrowali w kierunku południowo-wschodnim przez Kujawy, Mazowsze, Podlasie i ok. 230 p.n.e. osiedlili się na terenach dzisiejszej Mołdawii między Prutem a Dniestrem. W I i II w. n.e. często walczyli z Rzymem. W III w. zostali przesiedleni do Tracji.
- Os Bastarnae eram uma tribo germânica (de acordo com Tácito) ou, possivelmente, uma tribo céltica (de acordo com Lívio), no primeiro milênio a.C. Quando eles apareceram nas fontes históricas, estavam localizados na Galícia e Bucovina. Eles apareceram no baixo Danúbio por volta de 220 a.C. , e foram usados por Felipe V da Macedônia contra seus vizinhos trácios. Derrotados pelos trácios, os bastarnae voltaram para o norte, permanecendo alguns assentados em Peuce (então chamada Peucini), uma ilha no Danúbio. O contingente principal ocupou a região entre os Cárpatos orientais e o Danúbio. Como aliados do rei Perseu da Macedônia e de Mitrídates o Grande da Pártia, e finalmente por conta própria, tiveram relações hostis com os romanos. Na época de César Augusto os romanos derrotaram os bastarnae e selaram a paz. Esta paz contudo foi perturbada por uma série de incursões dos bastarnae contra as províncias romanas vizinhas. Após um tempo, os bastarnae se renderam os godos, com quem parecem ter se amalgamado. A última menção feita a eles é em relação à sua transferência pelo imperador Probo para a margem direita do Danúbio. Políbio e os autores que o copiaram consideram os bastarnae como sendo os gálatas (galatae); os romanos originalmente usavam o termo 'germânico' como uma classificação geográfica e não étnica, levando a que se confundisse os bastarnae com os germânicos. Estrabão afirma ignorar suas origens; Tácito explicitamente declara que sua origem é germânica mas afirma que a etnia estava degradada por casamentos com sármatas. A teoria de que eles eram uma tribo germânica os considera estando entre as primeiras tribos germânicas orientais a ter emigrado ára a Escandinávia (possivelmente antes do século VIII a.C.). Alcançando o Danúbio em cerca de 200 a.C. eles estavam entre as primeiras tribos germânicas a entrar em contato com o mundo antigo e os eslavos.
- Bastarnii erau un popor germanic, originar din centrul Europei. Spre sfârşitul secolului II î. Hr. , bastarnii s-au strămutat pe teritoriul Moldovei de azi, până la Dunăre şi Marea Neagră. Munţii Moldovei erau cunoscuţi geografilor antici sub numele Alpes Bastarnici. Prima menţiune a bastarnilor datează din jurul anului 200 î. Hr. , când geograful Demetrios din Callatis, descriind ţinuturile de la nord de gurile Dunării, îi întâlneşte aici, „veniţi din alte părţi”. Istoricul Pompeius Trogus relatează despre luptele dintre bastarni şi daci. Învinşi la început şi pedepsiţi din această cauză de regele lor, Oroles, să îndeplinească îndatoriri ce reveneau femeilor, dacii au sfârşit prin a-i învinge pe noii veniţi. Deşi nu se ştie precis când au avut loc aceste evenimente, este cert că Burebista a fost cel care a pus capăt „episodului bastarnic” din istoria Daciei. În contrast cu momentul Oroles, două alte episoade ulterioare îi prezintă pe bastarni în aceeaşi tabără cu dacii. Aşa s-a întâmplat în 61 î. Hr. , când bastarnii sosiţi în ajutotul geţilor sud-dunăreni au înfrânt sub zidurile catăţii Histria oastea romană condusă de proconsulul Gaius Antonius Hybrida. Treizeci şi doi de ani mai târziu, victoria a fost însă a romanilor, iar bastarnii, pierzându-şi regele Deldon pe câmpul de luptă, au fost nevoiţi să se retragă la nord de Dunăre. Faptul că Crassus, comandantul legiunilor învingătoare, a continuat războiul contra regilor geţi din Dobrogea, Dapyx şi Zyraxes, dovedeşte că aceştia fuseseră aliaţi cu bastarnii. De altfel, potrivit lui Dio Cassius, în reşedinţa lui Zyraxes de la Genucla se aflau steagurile luate de la Gaius Antonius Hybrida, în bătălia de lângă Histria. După victoria lui Crassus, bastarnii au pierdut şansa de a se menţine în prim planul istoriei regionale. De aici înainte, hegemonia lumii „barbare” de la nord de Dunărea de jos, a aparţinut pe rând dacilor, sarmaţilor, carpilor şi goţilor. În cele din urmă, în jurul anului 282 d. Hr. împăratul Probus i-a învins pe bastarni şi a strămutat o sută de mii dintre ei la sud de Dunăre, în imperiu. Aceasta este ultima menţionare a bastarnilor în izvoarele istorice.
- Файл:East europe 3-4cc. png Бастарны на северо-востоке от Карпат Баста́рны — варварский народ, обитавший с конца III в. до н. э. по III век к северу от нижнего Дуная в восточном Прикарпатье. Этническая принадлежность бастарнов окончательно не установлена, наиболее часто их ассоциируют с германцами. Область расселения бастарнов по письменным источникам примерно локализуется в регионе от Карпатских гор до среднего Днепра. Бастарны зафиксированы впервые в конце III в. до н. э. и прославились своим участием в римско-македонском конфликте около 180 г. до н. э. С начала н. э. они считаются одним из сильнейших народов в Восточной Европе («Европейской Сарматии»). Племя исчезает со страниц истории в 280 году, когда часть его переселилась на территорию Римской империи во Фракию, а другая часть, согласно археологическим свидетельствам, рассеялась под натиском сарматов в бассейне Днепра и возможно приняла участие в этногенезе славян. Одним из бастарнских племён являлись певкины (певки), имя которых в отдельных источниках III века переносилось на всех бастарнов.
- Bastarnerna var tillsammans med skirerna de första germanstammarna som hotade Romarriket. De begav sig på vandring från området vid norra Wisła, möjligen bortträngda av goterna, och hotade den grekiska kolonin Olbia vid Svarta havet år 190 f. Kr. De stannade kvar på Balkan och gjorde upprepade attacker mot den inhemska befolkningen, tills de drevs tillbaka av romarna år 29 f. Kr. Bastarnerna nämns senare tillsammans med flera andra folk som deltagare vid de stora attackerna vid Svarta havet under 100- och 200-talet e. Kr. innan de går upp i de storgermanska stammarna. En bild på en döende bastarn finns på en känd, bevarad lerkruka.
- Баста́рни (певкіни) — плем'я ймовірно змішаного кельтсько-германського (за іншими джерелами, сармато-фракійського) походження, яке жило в гирлі Дунаю і на західних Балканах протягом останніх століть до н. е. і перших століть н. е. Згадуються у II ст. до н. е. грецькими істориками, а в I ст. до н. е. — римським істориком Тацітом. Бастарни вперше згадуються в історичних джерелах як мешканці сучасних Галичини та Буковини. У 230 р. до н. е. вони осаджували Ольвію. На Нижньому Дунаї вони з'явилися близько 200 р. до н. е. і були використани царем Македонії Філипом V супроти його сусідів фракийців. Після поразки від даків, бастарни повернули на північ, залишивши частину племені на дунайському острові Певка (Peuce) . Їхня основна частина зайняла країну між Східними Карпатами і Дунаєм. Бастарни мали репутацію чудових воїнів. Апіан назвав їх «найхоробрішою нацією між усіх». Вони ворогували з римлянами як союзники царя Македонії Персея, потім як підвладні сарматів (що подолали бастарнів у 2-й половині II сторіччя до н. е. ), згодом — як найманці царя Митрідата II. У часах Юлія Цезаря римляни завдали поразки бастарнам і уклали з ними мир. Цей мир, проте, порушувався серіями вторгнень бастарнів у межі римських провінцій. Етнічне походження бастарнів залишається невідомим. Полібій і інши автори вважали їх галатами (Galatae). Більшість авторів вважали їх германцями, але римляни часто використовували «германці» як географічний термін замість етнічної класифікації. Страбон не знав їхнього походження; Таціт чітко оголошує їх германцями але говорить, що племя було погіршене шлюбами з сарматами. Археологічно бастарни, можливо, пасують до Зарубинецької культури, яка мала сильний сарматський вплив. Це ототожнення, проте, приймається не всіма. У II—III ст. н. е. бастарни поступилися остготам, з якими, ймовірно, асимілювалися. Востаннє про них згадано в історичних джерелах, коли імператор Марк Аврелій Проб перемістив їх на правий берег Дунаю.
- 巴斯塔奈人（Bastarnae）在希臘化和古羅馬時期居住在歐洲喀爾巴阡山脈以東、從聶斯特河上游到多瑙河三角洲一帶的一個大部族。馬其頓王腓力五世和佩爾修斯曾利用他們反對色雷斯人，本都王國的米特拉達梯六世曾利用他們反對羅馬人。普林尼（Pliny）、塔西圖斯（Tacitus）以及最近的考古學發現，都證實這一部族源出日爾曼人種。西元前29年他們被羅馬將軍克拉蘇征服。後來，羅馬皇帝普羅布斯將他們移居到多瑙河南岸。
|
| rdfs:comment
|
- The Bastarnae or Basternae were an ancient tribal group of probably mixed Celtic and Germanic origin which, between not later than 200 BC and until at least 300 AD, inhabited the region between the eastern Carpathian mountains and the Dnieper river (corresponding to the modern Republic of Moldova and western part of southern Ukraine). A branch of the Bastarnae, called the Peucini by Greco-Roman writers, occupied a part of the Danube river delta.
- Die Bastarnen oder Bastarner waren ein indogermanischer Volksstamm im Südosten Europas. Die genaue Zuordnung ist nicht vollständig geklärt, überwiegend werden sie jedoch den Germanen, insbesondere deren ostgermanischen Stämmen zugerechnet. Polybios berichtet von Kämpfen der Bastarnen und Skiren mit den Römern im 3. Jahrhundert v. Chr.. Um 230 v. Chr. belagerten die Bastarnen mit den germanischen Skiren die Stadt Olbia am Schwarzen Meer; um 180 v. Chr.
- Els bastarnes (llatí bastarnae) foren un poble germànic de la Sarmàcia europea, un dels mes poderosos de la regió. D'origen germànic es van establir a Sarmàcia, a la regió del Theiss i en direcció cap el baix Danubi, fins i tot fins a la seva boca (un grup del poble es va establir a la illa de Peuce i va originar el peuquins o peucini). Els bastarnes feien incursions molt destructives cap a Tràcia. El rei Perseu de Macedònia tenia en el seu exercit vint mil mercenaris bastarnes.
- Los bastarnos o bastarnae eran una tribu germánica (de acuerdo con Tácito) o una tribu céltica del primer milenio adC. Tácito, a pesar de identificarlos explícitamente como tribu germana, comenta que la raza está degradada por su mezcla con los sármatas. Polibio y los autores que se basaron en él, consideran a los bastarnos como gálatas.
- Les Bastarnes sont un des premiers peuples germains à entrer dans l'histoire. Ils apparaissent vers le IIe siècle av. J. -C. sur les bouches du Danube. Ils étaient plus piétons que cavaliers, ce qui les distinguait nettement des cavaliers nomades de la steppe. Encore mentionnés au IIe siècle de notre ère, ils disparaissent absorbés par d'autres peuples.
- Bastarnák, kalandozó törzs, amely a Al-Dunánál i. e. 200 körül jelent meg. V. Philipposz és Perszeusz makedón királyok felhasználták haderejüket észak-balkáni ellenségeik, a rómaiak ellen. I. e. 29 – i. e. 28-ban Crassus leverte őket, ettől kezdve mint Róma alávetett szövetségeseit tartják őket számon. Probus császár mintegy százezer bastarnát költöztetett át a Dunán Thrakia provinciába, Diocletianus Pannoniában telepítette le őket.
- I Bastarni furono un insieme di popolazioni di stirpe germanica e sarmata. Appartenevano a questo popolo i Peucini, gli stessi Costoboci e forse il popolo degli Anartii.
- Bastarnowie (łac. Bastarnae, Peucini) zwani też Peucynami; prawdopodobnie lud celtycki wg informacji zawartych w dziełach Diodora, Polibiusza i Tytusa Liwiusza lub germański, jak pisał o nich Tacyt. O Bastarnach autorzy antyczni wspominają już w III w. p.n.e. Według najnowszych badań ich pierwotne siedziby znajdowały się na Jutlandii, skąd migrowali w kierunku południowo-wschodnim przez Kujawy, Mazowsze, Podlasie i ok. 230 p.n.e.
- Os Bastarnae eram uma tribo germânica (de acordo com Tácito) ou, possivelmente, uma tribo céltica (de acordo com Lívio), no primeiro milênio a.C. Quando eles apareceram nas fontes históricas, estavam localizados na Galícia e Bucovina. Eles apareceram no baixo Danúbio por volta de 220 a.C. , e foram usados por Felipe V da Macedônia contra seus vizinhos trácios.
- Bastarnii erau un popor germanic, originar din centrul Europei. Spre sfârşitul secolului II î. Hr. , bastarnii s-au strămutat pe teritoriul Moldovei de azi, până la Dunăre şi Marea Neagră. Munţii Moldovei erau cunoscuţi geografilor antici sub numele Alpes Bastarnici. Prima menţiune a bastarnilor datează din jurul anului 200 î. Hr. , când geograful Demetrios din Callatis, descriind ţinuturile de la nord de gurile Dunării, îi întâlneşte aici, „veniţi din alte părţi”.
- Файл:East europe 3-4cc. png Бастарны на северо-востоке от Карпат Баста́рны — варварский народ, обитавший с конца III в. до н. э. по III век к северу от нижнего Дуная в восточном Прикарпатье.
- Bastarnerna var tillsammans med skirerna de första germanstammarna som hotade Romarriket. De begav sig på vandring från området vid norra Wisła, möjligen bortträngda av goterna, och hotade den grekiska kolonin Olbia vid Svarta havet år 190 f. Kr. De stannade kvar på Balkan och gjorde upprepade attacker mot den inhemska befolkningen, tills de drevs tillbaka av romarna år 29 f. Kr.
- Баста́рни (певкіни) — плем'я ймовірно змішаного кельтсько-германського (за іншими джерелами, сармато-фракійського) походження, яке жило в гирлі Дунаю і на західних Балканах протягом останніх століть до н. е. і перших століть н. е. Згадуються у II ст. до н. е.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
