| dbpprop:abstract
|
- Baldwin IV of Jerusalem, called the Leper or the Leprous, the son of Amalric I of Jerusalem and his first wife, Agnes of Courtenay, was king of Jerusalem from 1174 to 1185. His full sister was Queen Sibylla of Jerusalem and his nephew through this sister (who succeeded him) was the child-king Baldwin V. He had a half sister through his father's second marriage, the princess Isabella of Jerusalem, and a younger brother who was the child of both his parents but who died in infancy.
- Balduin IV. der Aussätzige (* 1161; † 1185) war König von Jerusalem von 1174 bis 1183. Er krönte selbst seinen Neffen Balduin V. zu seinem Nachfolger.
- Balduí IV, dit el Leprós, fill d'Amalaric I de Jerusalem i de la seva primera dona Agnès de Courtenay, fou Rei de Jerusalem des del 15 de juliol de 1174 fins a la seva mort el 1185.
- Balduin IV. byl králem Jeruzalémského království v letech 1174-1185, syn Amauryho, hraběte z Jaffy a Askalonu a krále jeruzalémského a Anežky z Courtenay. Balduin byl vychováván arcibiskupem Guilluamem z Tyru, který u něj již v deseti letech rozpoznal první příznaky malomocenství (bílé skvrny a necitlivá místa na kůži). Po otcově smrti se třináctiletý Balduin stal jeruzalémským králem. Bylo mu pouhých 13 let. Regentství převzal Raimond III. z Tripolisu, franský rytíř známý svou statečností. Ve dne 25. listopadu 1177 se Balduin IV. vydal spolu s ostatními šlechtici a vojskem k Montgisardu (poblíž jeruzalémského království). Tam se střetli se Saladinem. Saladin měl mnohem větší vojsko než Balduin IV. Balduinovi to ale více myslelo. Tak Saladin utrpěl těžkou porážku. Bitva u Montgisardu jedna z bitev, které Saladin prohrál. Saladin málem přišel o život a nikdy už pak nebyl znovu poražen. Po bitvě nastal na krátkou dobu mír (asi 3 roky). Potom se objevil Balien z Ibelinu. Balduin ho měl za opravdového přítele. Dokonce ho chtěl oženit se svojí sestrou Sibylou Jeruzalémskou. Ten však odmítl. Balduin poznal, že brzy zemře. V téhle době napadali křižácké tlupy hlavně Reynolda de Chattilo a Guye de Lusignan saracénské karavany. Tohle vše vyústilo, že Saladin vytáhl se svým vojskem ke Keraku (jihovýchodně od Jeruzaléma, Reynoldovův hrad). Tam vytáhl i se skupinou Bailien z Ibelinu. Sice zadrželi nepřátelskou jízdu, avšak po chvíli Saladin přišel. Na druhé straně Balduin IV. král jeruzalémský. Nakonec Saladin odjel. Balduin Reynolda uvěznil nadoživotí. Po pár dnech v roce 1185 král Balduin IV. zemřel.
- Balduino IV ([[Jerusalén, [[1161 – ibídem, [[16 de marzo de [[1185), llamado el Leproso, hijo de [[Amalarico I de Jerusalén y de su primera mujer [[Inés de Courtenay, fue [[Reyes de Jerusalén|rey de Jerusalén desde el [[15 de julio de [[1174 hasta su muerte en 1185.
- Baudouin IV (tai Baldwin IV) Spitaalinen lienee ollut kaikkein traagisin Jerusalemin kuningaskunnan kuninkaista. Hän hallitsi vuosina 1174–1185. Baudouin vietti lapsuutensa isänsä, kuningas Amalric I:n ja tämän puolison Marian hovissa Jerusalemissa. Biologiseen äitiinsä Agnes de Courtenayhin hänellä oli vain vähän kontakteja. Opettajana nuorella pojalla oli historioitsija Guillaume de Tyre, joka diagnosoi pojan sairastavan lepraa – Baudouin ei tuntenut fyysistä kipua lainkaan. Baudouin IV nousi kuninkaaksi 13-vuotiaana isänsä Amalric I:n jälkeen vuonna 1174. Nuoren kuninkaan ei odotettu elävän vanhaksi, ja hänen nuoruusvuosinaan hänen sijaishallitsijoinaan toimivat ensin Miles de Plancy (k. 1174) ja myöhemmin Raymond, Tripolin kreivi. Kuninkaan ei odotettu saavan perillistä, joten kuningassuvun toivo pantiin kuninkaan sisareen Sibyllaan. Sibylla meni naimisiin Guillaume de Montferrat'n (Guillaume de Longespee, William Longsword) kanssa. Tämän kanssa hän sai vuonna 1177 perillisen, tulevan hallitsijan Baudouin V:n. Kuningaskunnan viholliset odottivat fyysisesti sairaan kuninkaan olevan heikko myös hallitsijana, ja Saladin hyökkäsi häntä vastaan vuonna 1177. Baudouin IV osoittautui kuitenkin hyvin tarmokkaaksi ja viisaaksi hallitsijaksi, ja hän otti Jerusalemin kuningaskunnan armeijan omaan komentoonsa. Hän kohtasi Saladinin joukot Montgisardin vuorella 25. marraskuuta 1177 yhdessä temppeliherrojen sotajoukon kanssa, ja taitavasti maastoa hyväksi käyttäen hän saavutti armeijallaan täydellisen voiton. Saladin lyötiin, ja hän suostui rauhaan. Vuonna 1177 Baudouin IV myös salli äitipuolensa, leskikuningatar Marian naida Balian d'Ibelinin. Tämä osoittautui vaaralliseksi liitoksi, sillä Maria liittyi nyt vaikutusvaltaiseen Ibelinin sukuun, joka nyt yritti naittaa samana vuonna leskeksi jääneen Sibyllan ja prinsessa Isabellan jäsenilleen. Kesällä 1180 kuninkaan vallanhimoinen äiti Agnes naitti kuninkaan sisaren Sibyllan Guy de Lusignanille, konnetaabeli Amalric de Lusignanin veljelle. Guy osoittautui kunnianhimoiseksi, mutta epäviisaaksi ja raukkamaiseksi öykkäriksi, joka väärinkäytti tukikohtaansa Kerakin linnassa Egyptin ja Syyrian välisten kauppakaravaanien ryöstelyyn. Saladinin kostettua Agnes nimitytti Guyn valtakunnan sijaishallitsijaksi. Kuningataräidin vaikutusvalta valtakunnan asioihin oli tällöin korkeimmillaan, ja hän myös järjesti avioliiton kahdeksanvuotiaan prinsessa Isabellan ja liittolaisensa Humphrey IV of Toronin välille, Marian ja Ibelinien vastapainoksi. Vuonna 1183 Baudouin IV oli saanut tarpeekseen sekä Guysta että kreivi Reynald de Chatillonista ja näiden politiikasta, jonka Baudouin näki vievän kuningaskunnan kohti katastrofia. Guyn ottaessa osaa Humphreyn ja Isabellan häihin Kerakissa Saladin teki yllätyshyökkäyksen, ja alkoi piirittää Kerakia. Baudouin ratsasti Jerusalemin kuningaskunnan joukkojen kärjessä Kerakiin, ja ajoi Saladinin pois; Guyn kieltäydyttyä liittymästä joukkoihin Baudouin erotti hänet. Häväisty Guy vetäytyi Ascaloniin vieden prinsessa Sibyllan mukanaan. Baudouin ja Saladin solmivat rauhan. Kuninkaan äiti Agnes kuoli vuonna 1184, minkä jälkeen Baudouin hallitsi yksin. Baudouin vietti viimeiset vuotensa yrittäen lujittaa valtakuntaansa sekä syventää rauhaa valtakunnan naapureiden kanssa. Hän oli uskonnollisesti suvaitsevainen ja hallitsijana viisas. Hänen terveytensä kuitenkin petti lopullisesti vuonna 1185, ja hän kuoli samana vuonna. Baudouin IV:n jälkeen kuninkaaksi tuli hänen yhdeksänvuotias sisarenpoikansa Baudouin V, joka kuoli jo seuraavana vuonna, todennäköisesti isäpuolensa Guy de Lusignanin myrkyttämänä. Hänen jälkeensä kuninkaaksi tuli Guy de Lusignan, joka osoittautui typeräksi ja päättämättömäksi kuninkaaksi, ja joka johti Jerusalemin kuningaskunnan armeijan tuhoon Hattinin taistelussa vuonna 1187.
- Baudouin IV le Lépreux, est un roi de Jérusalem de 1174 à 1185, fils d'Amaury I, roi de Jérusalem et d'Agnès de Courtenay. Ce roi est connu pour la lèpre dont il était atteint. Pourtant, malgré cette maladie, il ne renonça jamais et réussit à maintenir son royaume. Il est mort à l'âge de vingt-quatre ans.
- IV. Balduin, vagy IV. Leprás Balduin Jeruzsálem királya 1174-től egészen haláláig.
- ボードゥアン4世（BaudouinIV、1161年 – 1185年3月16日）は、エルサレム国王（在位:1174年 - 1185年）。エルサレム国王アモーリー1世の息子。
- Boudewijn IV bijgenaamd De melaatse, was koning van Jeruzalem van 1174 tot 1185, ten tijde van de kruistochten. Zijn ouders waren Amalrik I van Jeruzalem en Agnes van Courtenay, en hij had een zuster Sibylla van Jeruzalem en een halfzuster Isabella van Jeruzalem.
- Baldwin IV Trędowaty (fr. Baudouin IV le Lépreux) - król jerozolimski od 1174 roku. Był synem Amalryka I i jego pierwszej żony Agnieszki z Courtenay, młodszym bratem Sybilli. Od 9 roku życia cierpiał na trąd. Jego wychowawcą był arcybiskup Wilhelm z Tyru. Baldwin został koronowany na króla cztery dni po śmierci swojego ojca, 15 lipca 1174 roku. Początkowo rządy regencyjne w jego imieniu sprawował Miles de Plancy, który naraził się na niechęć pozostałych baronów i został zamordowany. Po Milesie oficjalnym regentem Baldwina został Rajmund, hrabia Trypolisu i książę Galilei, który sprawował rządy regencyjne do osiągnięcia przez niego wieku 16 lat. Powołanie go na ten urząd zapoczątkowało rozłam wśród dostojników Królestwa Jerozolimskiego. Większość miejscowych baronów i joannici popierali Rajmunda i jego pokojową politykę. Pozostali, między innymi Renald z Châtillon, Joscelin III, templariusze oraz przybysze z Zachodu, opowiadali się za bardziej agresywnymi działaniami. Młody Baldwin starał się utrzymywać równowagę między obydwoma stronnictwami, co utrudniał mu duży wpływ matki, będącej siostrą Joscelina III. To właśnie ona przeforsowała zawarcie małżeństwa między księżniczką Sybillą a pochodzącym z Francji Gwidonem de Lusignan, którego nie akceptował ani Baldwin, ani większość baronów. Skutkiem działań hrabiny Agnieszki było także powołanie Herakliusza, arcybiskupa Cezarei, na patriarchę Jerozolimy. W polityce zagranicznej Baldwin dążył do zjednoczenia chrześcijan w walce z muzułmanami, zaś z drugiej strony, do zawarcia na pewien czas pokoju z Saladynem. Wcześniej jednak, w listopadzie 1177 roku, Saladyn wyprawił się na Królestwo Jerozolimskie z zamiarem zajęcia Askalonu. Młody król wyruszył sułtanowi na spotkanie z pięcioma setkami zbrojnych. Do głównego starcia doszło 25 listopada pod Montgisard. Bitwa ta była największym sukcesem militarnym "Króla Trędowatego", który był już wtedy w złym stanie. Z relacji ówczesnych kronikarzy można wnioskować, że niebagatelny wpływ na morale rycerzy Królestwa Jerozolimskiego mógł mieć widok wycieńczonego chorobą króla, modlącego się przed bitwą przed relikwiami Krzyża Świętego. Baldwin ostatecznie znalazł w sobie dość sił fizycznych i duchowych, aby skutecznie stawić czoła Saladynowi. Oddziały sułtana zostały praktycznie całkowicie rozbite, a on sam musiał uciekać z pola bitwy pod eskortą swojej straży przybocznej. Baldwin IV nie mógł jednak wykorzystać zwycięstwa spod Montgisard, ponieważ pościg za Saladynem oznaczałby pozostawienie państewka krzyżowców bez armii. W maju 1180 roku udało mu się podpisać rozejm. Niestety, w swoich planach król nie wziął pod uwagę charakteru Renalda de Châtillon, który ani myślał przerwać swoich napaści na muzułmańskie karawany. Doprowadziło to do zerwania rozejmu i uwięzienia w Damietcie 1500 chrześcijańskich pielgrzymów, zdążających na statkach do Ziemi Świętej. Na początku 1183 Baldwin zachorował na febrę. Choć udało mu się podźwignąć z choroby, w jej efekcie trąd zaatakował go ze zdwojoną siłą. Król stracił władzę w rękach i nogach i niemal zupełnie oślepł. Nie mogąc samodzielnie rządzić, powierzył szwagrowi Gwidonowi urząd regenta i władzę nad całym państwem poza Jerozolimą. Mniej więcej w tym samym czasie Renald z Châtillon zdobył port Ajla (zajęty przez Saladyna w grudniu 1170 roku) i zwodował na Zatoce Akaba flotyllę statków, których zadaniem miało być łupienie okrętów muzułmańskich na Morzu Czerwonym oraz nadmorskich miast. Korsarze splądrowali miasteczka na wybrzeżu Afryki, spalili statki w kilku arabskich portach i zatopili okręt wiozący pielgrzymów do Dżiddy. Ten ostatni czyn wywołał gwałtowną reakcję całego muzułmańskiego świata. Wszyscy władcy islamscy, nawet dotychczasowi sojusznicy Franków, odwrócili się od nich. W odpowiedzi Saladyn we wrześniu 1183 roku wraz ze swym wojskiem wkroczył do Palestyny. Naprzeciwko niemu wyruszyła armia frankijska pod wodzą Gwidona z Lusignan. Do ich spotkania doszło w pobliżu Źródła Goliata na równinie Ezdrelon. W starciu tym Gwidon okazał się człowiekiem niezdecydowanym i nie radzącym sobie w sytuacjach kryzysowych. Wobec jego długiego wahania tylko zdecydowana postawa hrabiego Rajmunda z Trypolisu i Baliana z Ibelinu uchroniły armię przed klęską. Wkrótce potem doszło do kłótni między Gwidonem i królem. Baldwin zwołał baronów królestwa na naradę, w efekcie której Lusignana pozbawiono regencji. Król postanowił ponownie przejąć bezpośrednie rządy. Aby zapobiec w przyszłości objęciu władzy przez szwagra, 23 listopada 1183 roku monarcha ogłosił dziedzicem swojego siostrzeńca Baldwina. Jednocześnie bezskutecznie starał się przekonać Sybillę do unieważnienia małżeństwa. Obrażony Gwidon wycofał się do swojego hrabstwa. Wojska królewskie odebrały mu Jaffę, Lusignan obronił jednak przed nimi swoje drugie miasto, Askalon. W 1185 roku spodziewający się rychłej śmierci Baldwin powierzył regencję hrabiemu Trypolisu, Rajmundowi. Kilka tygodni później zmarł. Jego szczątki spoczęły w kościele Świętego Grobu. Tytułowy bohater powieści Zofii Kossak-Szczuckiej - "Król Trędowaty".
- Balduíno IV, chamado de Balduíno, o Leproso, filho de Amalrico I de Jerusalém e sua primeira esposa, Inês de Courtenay, foi rei de Jerusalém de 1174 a 1185.
- Балдуин IV или Балдуин Прокаженный — король Иерусалима с 1174 года. Сын Амори I и Агнес де Куртене.
- 鲍德温四世（1161年－1185年3月16日），耶路撒冷王國國王，耶路撒冷的阿马里克一世与库尔特奈的阿格尼丝（Agnes of Courtenay）之子，即位於1174年。即位初期，的黎波里伯爵雷蒙德被选为摄政，王国内分为两派。以雷蒙德、医院骑士团、西顿的雷纳德、伊柏林家族和托伦的杰弗里等本地骑士为一方，以圣殿骑士团和库尔特奈（Courtenay）和吕西尼昂家族（Lusignan）等新来的骑士为另一方，1175年，安条克的雷纳德和乔瑟林从阿勒颇被释放回来，也加入了这一方。患麻瘋病的鲍德温在两派之间调停，保持着王国的稳定。 1177年11月25日，在蒙吉萨（Montgisard），16岁的鲍德温四世率领几百名骑士和数千步兵击败了萨拉丁的三万士兵。 由于鲍德温的病情恶化，骑士们决定给他的姐姐西比拉（Sibylla）找一个丈夫，作为王位继承人。他们选择了蒙特费拉特的威廉，但威廉未能成婚，就于1177年初病故。1180年，西比拉爱上了一个来东方冒险的年轻骑士、吕西尼昂的居伊（Guy of Lusignan），二人于复活节完婚。由于雷蒙德摄政反对这门婚事，居伊作为王储，加入了另一派。 鲍德温国王的病情不断恶化，他双目失明，时常发烧，身体也在腐烂(痲瘋病的病狀)。1183年，他将摄政权交给了他的姐夫居伊。1183年居伊开始公开不服从国王。鲍德温剥夺了居伊在雅法和阿斯卡德的领地，1185年他指定自己年幼的外甥，西比拉和蒙特费拉特的威廉之子蒙特费拉特的鲍德温为王储，雷蒙德伯爵为摄政，并禁止居伊参与权力，3月鲍德温四世去世。 在鲍德温四世去世后，围绕着王位继承，国内发生了一次重大的冲突。
|
| rdfs:comment
|
- Baldwin IV of Jerusalem, called the Leper or the Leprous, the son of Amalric I of Jerusalem and his first wife, Agnes of Courtenay, was king of Jerusalem from 1174 to 1185. His full sister was Queen Sibylla of Jerusalem and his nephew through this sister (who succeeded him) was the child-king Baldwin V. He had a half sister through his father's second marriage, the princess Isabella of Jerusalem, and a younger brother who was the child of both his parents but who died in infancy.
- Balduin IV. der Aussätzige (* 1161; † 1185) war König von Jerusalem von 1174 bis 1183. Er krönte selbst seinen Neffen Balduin V. zu seinem Nachfolger.
- Balduí IV, dit el Leprós, fill d'Amalaric I de Jerusalem i de la seva primera dona Agnès de Courtenay, fou Rei de Jerusalem des del 15 de juliol de 1174 fins a la seva mort el 1185.
- Balduin IV. byl králem Jeruzalémského království v letech 1174-1185, syn Amauryho, hraběte z Jaffy a Askalonu a krále jeruzalémského a Anežky z Courtenay. Balduin byl vychováván arcibiskupem Guilluamem z Tyru, který u něj již v deseti letech rozpoznal první příznaky malomocenství (bílé skvrny a necitlivá místa na kůži). Po otcově smrti se třináctiletý Balduin stal jeruzalémským králem. Bylo mu pouhých 13 let. Regentství převzal Raimond III.
- Balduino IV ([[Jerusalén, [[1161 – ibídem, [[16 de marzo de [[1185), llamado el Leproso, hijo de [[Amalarico I de Jerusalén y de su primera mujer [[Inés de Courtenay, fue [[Reyes de Jerusalén|rey de Jerusalén desde el [[15 de julio de [[1174 hasta su muerte en 1185.
- Baudouin IV (tai Baldwin IV) Spitaalinen lienee ollut kaikkein traagisin Jerusalemin kuningaskunnan kuninkaista. Hän hallitsi vuosina 1174–1185. Baudouin vietti lapsuutensa isänsä, kuningas Amalric I:n ja tämän puolison Marian hovissa Jerusalemissa. Biologiseen äitiinsä Agnes de Courtenayhin hänellä oli vain vähän kontakteja. Opettajana nuorella pojalla oli historioitsija Guillaume de Tyre, joka diagnosoi pojan sairastavan lepraa – Baudouin ei tuntenut fyysistä kipua lainkaan.
- Baudouin IV le Lépreux, est un roi de Jérusalem de 1174 à 1185, fils d'Amaury I, roi de Jérusalem et d'Agnès de Courtenay. Ce roi est connu pour la lèpre dont il était atteint. Pourtant, malgré cette maladie, il ne renonça jamais et réussit à maintenir son royaume. Il est mort à l'âge de vingt-quatre ans.
- IV. Balduin, vagy IV. Leprás Balduin Jeruzsálem királya 1174-től egészen haláláig.
- ボードゥアン4世（BaudouinIV、1161年 – 1185年3月16日）は、エルサレム国王（在位:1174年 - 1185年）。エルサレム国王アモーリー1世の息子。
- Boudewijn IV bijgenaamd De melaatse, was koning van Jeruzalem van 1174 tot 1185, ten tijde van de kruistochten. Zijn ouders waren Amalrik I van Jeruzalem en Agnes van Courtenay, en hij had een zuster Sibylla van Jeruzalem en een halfzuster Isabella van Jeruzalem.
- Baldwin IV Trędowaty (fr. Baudouin IV le Lépreux) - król jerozolimski od 1174 roku. Był synem Amalryka I i jego pierwszej żony Agnieszki z Courtenay, młodszym bratem Sybilli. Od 9 roku życia cierpiał na trąd. Jego wychowawcą był arcybiskup Wilhelm z Tyru. Baldwin został koronowany na króla cztery dni po śmierci swojego ojca, 15 lipca 1174 roku.
- Balduíno IV, chamado de Balduíno, o Leproso, filho de Amalrico I de Jerusalém e sua primeira esposa, Inês de Courtenay, foi rei de Jerusalém de 1174 a 1185.
- Балдуин IV или Балдуин Прокаженный — король Иерусалима с 1174 года. Сын Амори I и Агнес де Куртене.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
