| dbpedia-owl:abstract
|
- Die Ayyubiden waren eine muslimisch-kurdische Dynastie, die von 1171–1252 in Ägypten herrschte. Benannt ist die Dynastie nach Nadschmuddin Ayyub, dem Vater Saladins.
- The Ayyubid dynasty was a Muslim dynasty of Kurdish origin, founded by Saladin and centered in Egypt. The dynasty ruled much of the Middle East during the 12th and 13th centuries CE. The Ayyubid family, under the brothers Ayyub and Shirkuh, originally served as soldiers for the Zengids until they supplanted them under Saladin, Ayyub's son. In 1174, Saladin proclaimed himself Sultan following the death of Nur al-Din. The Ayyubids spent the next decade launching conquests throughout the region and by 1183, the territories under their control included Egypt, Syria, northern Mesopotamia, Hejaz, Yemen, and the North African coast up to the borders of modern-day Tunisia. Most of the Kingdom of Jerusalem and beyond Jordan River fell to Saladin after his victory at the Battle of Hattin in 1187. However, the Crusaders regained control of Palestine's coastline in the 1190s. After the death of Saladin, his sons contested control over the sultanate, but Saladin's brother al-Adil eventually established himself as Sultan in 1200. In the 1230s, the Ayyubid rulers of Syria attempted to assert their independence from Egypt and remained divided until Egyptian Sultan as-Salih Ayyub restored Ayyubid unity by taking over most of Syria, excluding Aleppo, by 1247. By then, local Muslim dynasties had driven out the Ayyubids from Yemen, the Hejaz, and parts of Mesopotamia. After repelling a Crusader invasion of the Nile Delta, as-Salih Ayyub's Mamluk generals overthrew al-Mu'azzam Turanshah who succeeded Ayyub as Sultan after his death in 1250. This effectively ended Ayyubid power in Egypt and a number of attempts by the rulers of Syria, led by an-Nasir Yusuf of Aleppo, to recover it failed. In 1260, the Mongols sacked Aleppo and wrested control of what remained of the Ayyubid territories soon after. The Mamluks, who forced out the Mongols after the destruction of the Ayyubid dynasty, maintained the Ayyubid principality of Hama until deposing its last ruler in 1341. During their relatively short tenure, the Ayyubids ushered in an era of economic prosperity in the lands they ruled and the facilities and patronage provided by the Ayyubids led to a resurgence in intellectual activity in the Islamic world. This period was also marked by an Ayyubid process of vigorously strengthening Sunni Muslim dominance in the region by constructing numerous madrasas (schools) in their major cities.
- La dinastía ayubí (1171-1250), linaje de sultanes de Siria y Egipto de origen kurdo. La dinastía se inicia con Saladino (Salah al-Din Yusuf), al ser proclamado sultán de Siria y Egipto y termina con el sultán Turan Shah, depuesto y muerto por los mamelucos el 2 de mayo de 1250. Algunos autores sitúan el inicio de la dinastía en 1171, fecha en que Saladino se proclama sultán de Egipto, y otros lo sitúan en 1181 porque en el periodo entre 1171 a 1181, Saladino dependía administrativamente del sultán de Siria, aun cuando este poder era más formal que real.
- Aijubidit oli islaminuskoinen hallitsijasuku, joka hallitsi muun muassa Egyptiä, Syyriaa, Jemeniä, Mekkaa ja Pohjois-Irakia 1100- ja 1200-luvuilla. Dynastian perusti Saladin valloitettuaan Syyrian sekä Egyptin fatimideilta ja lyötyään ristiretkeläiset. Saladinin kuolema johti valtakamppailuun, mutta hänen veljensä Al-Adil onnistui lopulta vuonna 1200 yhdistämään valloitetut alueet valtakunnaksi. Aijubidivaltio oli suhteellisen vahva, kunnes mamelukit murhasivat viimeisen sulttaanin ja kaappasivat vallan Egyptissä vuonna 1250. Syyriassa aijubidit hallitsivat vielä 10 vuotta, kunnes mongolikaani Hülegü voitti heidät.
- Col termine Ayyubidi viene chiamata la dinastia curdo-musulmana che fu costituita a partire dal 1174 da Saladino, dopo la morte di Norandino, e che finì con la morte dell'ultimo Sultano al-Sālih Ayyūb e l'assassinio di suo figlio al-Muʿaẓẓam Tūrānshāh nel 1249-50 da parte dei Mamelucchi del corpo dei Bahriyya. Il nome deriva dal genitore di Saladino, Ayyūb (Giobbe), che col fratello Shīrkūh, entrò al servizio degli Zengidi, impegnati allora nel contrasto delle forze crociate nell'area siro-palestinese.
- アイユーブ朝（大アイユーブ朝1169年～1250年、最後の地方政権のハマ・アイユーブ朝は1342年まで存続、الأيوبيون、Ayyubid）は、エジプト、シリア、メソポタミアなどを支配したイスラム系の王朝。王朝名の「アイユーブ」は創始者の父の名に由来する。なお、アイユーブはもともとは旧約聖書ヨブ記の義人ヨブのアラビア語形である。
- De Ajjoebiden (of Ayyubiden of andere spellingvarianten) waren een islamitische dynastie van Koerden, die over (delen van) Syrië, Egypte en Noord-Irak heersten in de 12e en 13e eeuw. De dynastie werd gesticht door Saladin, die in 1169 met zijn oom Shirkuh Egypte veroverde voor de heerser Nur ad-Din van de Zengiden van Damascus. In 1172 versloeg Saladin de laatste kalief van de Fatimiden. De Fatimiden waren Isma'iliten, een tak van het sjiisme. Saladin bekeerde de Egyptenaren om, opnieuw, soennitisch te worden. In tegenstelling tot de Fatimiden, erkende Saladin de autoriteit van de Abbasidische kalief in Bagdad. Langzamerhand vervreemdde Saladin van zijn heer. Toen Nur ad-Din stierf in 1174, riep Saladin een oorlog uit tegen diens zoon As-Salih Ismail en veroverde Damascus. Ismail vluchtte naar Aleppo, waar hij weerstand bleef bieden aan Saladin, totdat Ismail vermoord werd in 1181. Hierna veroverde Saladin het grootste deel van het binnenland van Syrië. In 1187 vond de Slag bij Hittin plaats tegen de kruisvaardersstaten en werd Jeruzalem door Saladin veroverd. Saladin stierf in 1193, kort nadat hij met Richard I van Engeland een verdrag had getekend waarbij hij een smalle kuststrook tussen Ashkalon en Antiochië aan de kruisvaarders liet. Na Saladins dood vochten zijn zoons en broers om de macht. Het lukte Saladins broer Al-Adil in 1200 het rijk te beheersen. Ook bij zijn dood in 1218 trad hetzelfde proces op, alsook bij de dood van diens zoon Al-Kamil in 1238. In 1250 werd Turanshah door de Mammelukken-generaal Aibek gedood, die daarop de Bahri-dynastie stichtte. In de Slag van Ain Djaloet in Palestina verslaat de Mammelukse generaal Baibars de Mongolen (hun eerste grote nederlaag) en hij sticht daarop het rijk van de Mammelukken in Egypte.
- Ayyubide-dynastiet var et muslimsk dynasti av kurdere som hersket over Egypt, Syria, Jemen (med unntak av de nordlige fjellene), Diyarbakir, Mekka, Hijaz og det nordlige Irak i de 12. og 13. århundrene.
- Ajjubidzi - sunnicka dynastia pochodzenia kurdyjskiego rządząca w Egipcie, Syrii, Jemenie i Górnej Mezopotamii. Najwybitniejszym władcą z tej dynastii był jej założyciel Saladyn, Salah ad-Din. Zmarł wkrótce po niemal całkowitym wyparciu krzyżowców z Ziemi Świętej. Po jego śmierci w poszczególnych państwach rządy objęli jego krewni.
- Os aiúbidas ou aiubitas, também conhecidos como dinastia aiúbida ou Império Aiúbida, é o nome que se dá à linhagem dinástica que governou um grande império muçulmano durante os séculos XII e XIII, nas regiões dos atuais Síria e Egipto. Foram os responsáveis pela criação do exército mameluco, com o objectivo de criar uma força de combate mortal e altamente bem treinada. Os membros desta elite chegavam a ser comprados muito novos, com idades a rondarem os 14 e os 18 anos, para serem disciplinados numa cultura militar. Os aiúbidas atingiram o auge do seu poder, no tempo de Saladino, quando este se imortalizou na história como um herói para os muçulmanos, mas a partir daí esta linhagem teve uma queda impressionante, sendo o autor do golpe final, o famoso general e posteriormente também sultão Baybars, que ao matar Turanshah e toda a sua possível descendência, impôs um novo rumo na história, elevando os Mamelucos ao poder. A morte do ultimo lider desta dinastia representa, como na altura e após a morte de Saladino, as várias tribos do Médio Oriente, se começaram a dividir, criando assim um clima propicio para que os mongóis, pudessem avançar em direcção ao Egipto, pois enquanto os aiúbidas discutiam entre si, a Siria foi-se dividindo em outras pequenas dinastias situadas nas cidades de Alepo, Hamah, Homs e Damasco. Só quando os mamelucos se decidiram impor para se defenderem da invasão mongol e para expulsarem os cristãos da Terra Santa, é que houve uma certa noção de unidade muçulmana, embora isso fosse na altura mais uma aparencia imposta à força do que algo aceite de pura liberdade. A responsabilidade desta decisão coube a Aibek, um comandante mameluco, que não apoiava os ideais dos lideres desta dinastia e por isso decidiu em conjunto com outros comandantes, ordenar um golpe de Estado, que pôs no poder o sultão Qutuz, por achar que os mamelucos eram os verdadeiros lutadores do império, pois eram eles que davam a vida em combate.
- Айюби́ды (Эйюбиды) — династия султанов Египта курдского происхождения. Первоначально вассалы династии Зенгидов в Халебе. Посланные в 1169 году султаном Нур ад-Дин Махмудом на помощь Фатимидам для организации сопротивления крестоносцам, узурпировали власть, захватив пост везира Египта. После смерти в 1171 году последнего халифа аль-Адид ли-Дини-Ллаха, ликвидировали Фатимидский халифат, объявили Египет частью султаната Зенгидов и признали духовную власть Аббасидов. В 1174 году провозгласили независимость от династии Зенгидов и начали обширные завоевания. Её основатель Салах-ад-Дин низложил шиитскую династию Фатимидов, опираясь на тюркско-сельджукские войска, находившиеся в Египте. Власть Айюбидов распространилась на Киренаику, Триполитанию, Йемен, Сирию, верхнюю Месопотамию. Они нанесли ряд поражений крестоносцам, преследовали шиитов. В религиозной жизни укреплялось господство суннизма. Все выходцы из рода Айюба имели в самостоятельном правлении отдельные провинции. В 1238 году государство распалось на уделы. В 1250 году мамлюки убили последнего султана из Айюбидов и захватили власть. Держава Айюбидов делилась на многочисленные уделы. Глава династии носил титул султана, прочие члены династии — амиров. Важнейшие представители: Саладин
- 阿尤布王朝為12世紀－13世紀統治埃及、敘利亞、葉門的回教王國。該王朝由庫爾德人建立，全盛時期的版圖延伸至聖城麥加與北伊拉克。由阿尤布、谢尔库赫兄弟帶領的阿尤布家族原先是贊吉王朝的士兵，后來在阿尤布之子、埃及民族英雄萨拉丁帶領下获得了独立地位。 薩拉丁於1169年成為埃及總督。1171年，萨拉丁在阿拉伯帝国法蒂玛王朝末代哈里发死后解散法蒂玛王朝，建立了阿尤布王朝。薩拉丁花费了接下来的十余年去東征西討，到了1183年，王朝佔有埃及、叙利亚、北部美索不达米亚、漢志、也门及西至突尼斯的北非沿岸。在1187年的哈丁战役中，又取得对耶路撒冷王国的胜利，但是不久以后十字军又重新控制了巴勒斯坦的海岸线。 萨拉丁逝世后，他的兒子們爭奪對王朝的控制權，最終由薩拉丁之弟阿迪勒一世於1200年登上蘇丹的寶座。但自從1250年代起，尤其是蒙古人在1260年取得对阿尤布王朝的控制之後，王朝愈加衰微。蒙古人离开以后，马木留克（马穆鲁克）人在哈马推翻了阿尤布王朝最后一任统治者。 尽管时间短暂，但是阿尤布王朝开创了一个经济繁荣的时期，并且使得伊斯兰世界的文明再一次兴盛。
- Ayyubiderna, var en muslimsk dynasti som härskade i Egypten mellan 1171 och 1250. Ätten härstammade från Najm ad-Din Ayyub som var av kurdisk härkomst och guvernör i Baalbek under seldjukerna. Ayyubiderna grundade ett välde som omfattade Egypten, Syrien och Jemen och fick sin största utsträckning under Najm ad-Din Ayyubs son Saladin, som tog Egypten i besittning 1171. Vid sin död 1193 delade Saladin riket mellan sina söner. Ayyubiderna härskade i Egypten fram till 1250, i Jemen till 1260. En gren av släkten höll sig kvar vid makten i Hamah fram till 1341. I Egypten efteträddes ayyubiderna av mamlukerna.
- La dynastie musulmane des Ayyoubides ou Ayyubides est une famille d’origine kurde et descendante d’Ayyoub. A l’origine ce sont des officiers des émirs Zengi puis Nur ad-Din. Ensuite, Saladin prend le pouvoir en Égypte en 1170, puis unifie la Syrie contre les Francs, avant de conquérir la plus grande partie des états latins d’Orient. Après lui, les sultans Al-Adel et Al-Kamil règnent en Egypte jusqu’en 1250, tandis que d’autres princes ayyoubides se succèdent en Syrie jusqu’en 1260 et au Yémen jusqu’en 1229.
|
| rdfs:comment
|
- Die Ayyubiden waren eine muslimisch-kurdische Dynastie, die von 1171–1252 in Ägypten herrschte. Benannt ist die Dynastie nach Nadschmuddin Ayyub, dem Vater Saladins.
- アイユーブ朝（大アイユーブ朝1169年～1250年、最後の地方政権のハマ・アイユーブ朝は1342年まで存続、الأيوبيون、Ayyubid）は、エジプト、シリア、メソポタミアなどを支配したイスラム系の王朝。王朝名の「アイユーブ」は創始者の父の名に由来する。なお、アイユーブはもともとは旧約聖書ヨブ記の義人ヨブのアラビア語形である。
- Ayyubide-dynastiet var et muslimsk dynasti av kurdere som hersket over Egypt, Syria, Jemen (med unntak av de nordlige fjellene), Diyarbakir, Mekka, Hijaz og det nordlige Irak i de 12. og 13. århundrene.
- Ajjubidzi - sunnicka dynastia pochodzenia kurdyjskiego rządząca w Egipcie, Syrii, Jemenie i Górnej Mezopotamii. Najwybitniejszym władcą z tej dynastii był jej założyciel Saladyn, Salah ad-Din. Zmarł wkrótce po niemal całkowitym wyparciu krzyżowców z Ziemi Świętej. Po jego śmierci w poszczególnych państwach rządy objęli jego krewni.
- 阿尤布王朝為12世紀－13世紀統治埃及、敘利亞、葉門的回教王國。該王朝由庫爾德人建立，全盛時期的版圖延伸至聖城麥加與北伊拉克。由阿尤布、谢尔库赫兄弟帶領的阿尤布家族原先是贊吉王朝的士兵，后來在阿尤布之子、埃及民族英雄萨拉丁帶領下获得了独立地位。 薩拉丁於1169年成為埃及總督。1171年，萨拉丁在阿拉伯帝国法蒂玛王朝末代哈里发死后解散法蒂玛王朝，建立了阿尤布王朝。薩拉丁花费了接下来的十余年去東征西討，到了1183年，王朝佔有埃及、叙利亚、北部美索不达米亚、漢志、也门及西至突尼斯的北非沿岸。在1187年的哈丁战役中，又取得对耶路撒冷王国的胜利，但是不久以后十字军又重新控制了巴勒斯坦的海岸线。 萨拉丁逝世后，他的兒子們爭奪對王朝的控制權，最終由薩拉丁之弟阿迪勒一世於1200年登上蘇丹的寶座。但自從1250年代起，尤其是蒙古人在1260年取得对阿尤布王朝的控制之後，王朝愈加衰微。蒙古人离开以后，马木留克（马穆鲁克）人在哈马推翻了阿尤布王朝最后一任统治者。 尽管时间短暂，但是阿尤布王朝开创了一个经济繁荣的时期，并且使得伊斯兰世界的文明再一次兴盛。
- The Ayyubid dynasty was a Muslim dynasty of Kurdish origin, founded by Saladin and centered in Egypt. The dynasty ruled much of the Middle East during the 12th and 13th centuries CE. The Ayyubid family, under the brothers Ayyub and Shirkuh, originally served as soldiers for the Zengids until they supplanted them under Saladin, Ayyub's son. In 1174, Saladin proclaimed himself Sultan following the death of Nur al-Din.
- La dinastía ayubí (1171-1250), linaje de sultanes de Siria y Egipto de origen kurdo. La dinastía se inicia con Saladino (Salah al-Din Yusuf), al ser proclamado sultán de Siria y Egipto y termina con el sultán Turan Shah, depuesto y muerto por los mamelucos el 2 de mayo de 1250.
- Aijubidit oli islaminuskoinen hallitsijasuku, joka hallitsi muun muassa Egyptiä, Syyriaa, Jemeniä, Mekkaa ja Pohjois-Irakia 1100- ja 1200-luvuilla. Dynastian perusti Saladin valloitettuaan Syyrian sekä Egyptin fatimideilta ja lyötyään ristiretkeläiset. Saladinin kuolema johti valtakamppailuun, mutta hänen veljensä Al-Adil onnistui lopulta vuonna 1200 yhdistämään valloitetut alueet valtakunnaksi.
- Col termine Ayyubidi viene chiamata la dinastia curdo-musulmana che fu costituita a partire dal 1174 da Saladino, dopo la morte di Norandino, e che finì con la morte dell'ultimo Sultano al-Sālih Ayyūb e l'assassinio di suo figlio al-Muʿaẓẓam Tūrānshāh nel 1249-50 da parte dei Mamelucchi del corpo dei Bahriyya.
- De Ajjoebiden (of Ayyubiden of andere spellingvarianten) waren een islamitische dynastie van Koerden, die over (delen van) Syrië, Egypte en Noord-Irak heersten in de 12e en 13e eeuw. De dynastie werd gesticht door Saladin, die in 1169 met zijn oom Shirkuh Egypte veroverde voor de heerser Nur ad-Din van de Zengiden van Damascus. In 1172 versloeg Saladin de laatste kalief van de Fatimiden. De Fatimiden waren Isma'iliten, een tak van het sjiisme.
- Os aiúbidas ou aiubitas, também conhecidos como dinastia aiúbida ou Império Aiúbida, é o nome que se dá à linhagem dinástica que governou um grande império muçulmano durante os séculos XII e XIII, nas regiões dos atuais Síria e Egipto. Foram os responsáveis pela criação do exército mameluco, com o objectivo de criar uma força de combate mortal e altamente bem treinada.
- Айюби́ды (Эйюбиды) — династия султанов Египта курдского происхождения. Первоначально вассалы династии Зенгидов в Халебе. Посланные в 1169 году султаном Нур ад-Дин Махмудом на помощь Фатимидам для организации сопротивления крестоносцам, узурпировали власть, захватив пост везира Египта. После смерти в 1171 году последнего халифа аль-Адид ли-Дини-Ллаха, ликвидировали Фатимидский халифат, объявили Египет частью султаната Зенгидов и признали духовную власть Аббасидов.
- Ayyubiderna, var en muslimsk dynasti som härskade i Egypten mellan 1171 och 1250. Ätten härstammade från Najm ad-Din Ayyub som var av kurdisk härkomst och guvernör i Baalbek under seldjukerna. Ayyubiderna grundade ett välde som omfattade Egypten, Syrien och Jemen och fick sin största utsträckning under Najm ad-Din Ayyubs son Saladin, som tog Egypten i besittning 1171. Vid sin död 1193 delade Saladin riket mellan sina söner. Ayyubiderna härskade i Egypten fram till 1250, i Jemen till 1260.
- La dynastie musulmane des Ayyoubides ou Ayyubides est une famille d’origine kurde et descendante d’Ayyoub. A l’origine ce sont des officiers des émirs Zengi puis Nur ad-Din. Ensuite, Saladin prend le pouvoir en Égypte en 1170, puis unifie la Syrie contre les Francs, avant de conquérir la plus grande partie des états latins d’Orient.
|
