| dbpprop:abstract
|
- An auto de fé was the ritual of public penance of condemned heretics and apostates that took place when the Spanish Inquisition or the Portuguese Inquisition had decided their punishment (that is, after the trial). Auto de fé in medieval Spanish (and in Portuguese) means "act of faith". The phrase is used most frequently in English in its alternative Portuguese form auto-da-fé. In the popular imagination, "auto-da-fé" has come to refer to burning at the stake for heresy.
- Autodafé (aus port. auto da fé von lat. actus fidei, Glaubensakt) bezeichnet die Vollstreckung eines Urteils der Inquisition oder eines Glaubensgerichts, beispielsweise die Verbrennung eines Ketzers oder Verbrennung ketzerischer Bücher. Im übertragenen Sinn auch für die Verbrennung oder Zurschaustellung jeder Form von missliebigen Schriften verwendet. Die volksfestartig inszenierten Schauprozesse der spanischen Inquisition bestanden aus dem Glaubensbekenntnis des Gerichtes, der Urteilsverkündung und anschließend der Vollstreckung. Meyers Konversationslexikon von 1888 schreibt dazu zum Ablauf einer solchen Veranstaltung: In Prozessionen führte man die zum Tod verurteilten Ketzer, welche barfuß gingen und mit dem Sanbenito und einer spitzen Mütze angethan waren, und hinter denen die Bildnisse entflohener und in Särgen die Leichname verstorbener Angeklagten hergetragen wurden, zur Kirche, wo die Verurteilten mit ausgelöschter Kerze in der Hand vor einem Kruzifix aufgestellt wurden, um ihr Urteil zu vernehmen. Darauf wurden sie dem weltlichen Richter überliefert und gefesselt in den Kerker zurückgebracht, um von da zum Richtplatz geführt zu werden. Widerriefen sie schließlich noch ihre Ketzerei, so wurden sie vorher erdrosselt, im entgegengesetzten Fall aber lebendig verbrannt und mit ihnen die Bildnisse und Gebeine der entflohenen oder verstorbenen Angeklagten. Das erste Autodafé fand wahrscheinlich am 6. Februar 1481 in Sevilla statt. Insgesamt wurden etwa 9000 Autodafés durchgeführt - hiervon eine Großzahl vom spanischen Großinquisitor Tomás de Torquemada (1420 - 1498). Diese Art der Hinrichtung hat bis ins 19. Jahrhundert stattgefunden. Ein Artikel der Zeitschrift Die Gartenlaube von 1863 beschreibt das letzte spanische Autodafé, welches im Jahre 1826 an einem Katalanen namens Ripoll stattfand. Dort heißt es: „Der Unglückliche war Vorstand einer von ihm selbst errichteten Privatschule, und hatte die unvorsichtige Behauptung ausgesprochen, dass Christus kein Gott, sondern nur ein Mensch gewesen sei. Nach dem Bekanntwerden dieser Aeußerung wurde Ripoll der allerärgsten Ketzerei, der Gotteslästerung angeklagt und in die Gefängnisse der Inquisition gesteckt. Dort ließ man ihn über ein Jahr zwischen feuchten Kerkerwänden schmachten, bis er, von Ungeziefer zerfressen, in stillen Wahnsinn verfiel. In diesem Zustande kam er ins Verhör. Torranzo, der Präsident, legte ihm verschiedene Kreuz- und Querfragen vor und forderte ihn auf, seine Meinung über Christus zu äußern. Der arme geistesschwache Mensch wußte nicht zu heucheln. Er wurde gehenkt, umgeben von Flammen, damit es den Anschein hatte, als verbrenne man ihn. Die Leiche warf man sodann in ein Faß und wälzte es in die Fluthen des Guadelaviar, wo man dieselbe einige Male untertauchte und darauf der Brüderschaft der Büßenden übergab, die den Leichnam in ungeweihte Erde begrub. “
- Autodafé (z port. auto da fé, jež pochází z latinského lat. actus fidei, „akt víry“) je slavnostní vyhlášení inkvizičního rozsudku nad kacířem či odpadlíkem u španělské či portugalské inkvizice. V řadě uměleckých děl či ve veřejném povědomí je pojem mylně ztotožňován i s výkonem tohoto trestu, především s upalováním kacířů či pálením kacířských knih. Ve skutečnosti trest smrti (jakýkoliv) nikdy nebyl součástí autodafé, byť se mohl odehrát bezprostředně po něm, či k autodafé mohlo dojít až před hranicí a před diváky. Demonstrativní spálení souzené kacířské knihy v průběhu autodafé možné je.
- Los autos de fe fueron una manifestación pública de la Inquisición. Si la sentencia de la Inquisición era condenatoria, implicaba que el condenado debía participar en la ceremonia así llamada, que solemnizaba su retorno al seno de la Iglesia (en la mayor parte de los casos), o su castigo como hereje impenitente. Los autos de fe podían ser privados ("auto particular") o públicos ("auto público" o "auto general"). Los autos solían realizarse en un espacio público de grandes dimensiones (en la plaza mayor de la ciudad, frecuentemente), generalmente en días festivos. Los rituales relacionados con el auto empezaban ya la noche anterior (la llamada "procesión de la Cruz Verde") y duraban a veces el día entero. Dos de los actos de fe más célebres por su solemnidad fueron celebrados en la Plaza Mayor de Valladolid los días 21 de mayo y 8 de octubre de 1559. En el primero de los dos fueron quemadas catorce personas y los huesos y estatua de otra más, y se reconciliaron dieciséis con penitencia. En el segundo, se quemaron trece personas y los huesos de otra, y hubo también otros dieciséis penitenciados. Seguramente estos dos actos históricos inspiraron a Miguel Delibes el descrito en su novela El hereje. El auto de fe fue frecuentemente llevado al lienzo por pintores: uno de los ejemplos más conocidos es el cuadro de Francisco Ricci conservado en el Museo del Prado y que representa el celebrado en la Plaza Mayor de Madrid el 30 de junio de 1680 (ver imagen). El último auto de fe público tuvo lugar en el año 1826. En el último auto de fe realizado en España, el maestro de Ruzafa, Cayetano Ripoll, fue condenado a ser ejecutado en la horca y quemado después, en Valencia por hereje. Pero como ya en aquellos tiempos no se consentía tan horrible espectáculo, la sentencia dispuso que no fuese quemado de forma real, sino que las llamas se pintaran en un cubo, dentro del cual estaría el cadáver, el cual sería arrojado al río.
- Autodafee (espanjan auto de fé), "uskon toimitus" oli Espanjassa ja Portugalissa käytetty inkvisitiotuomion juhlallinen täytäntöönpano. Yleensä tämä tarkoitti roviolla polttamista.
- Un autodafé (du portugais auto da fé, qui est auto de fé aujourd'hui, venu du latin actus fidei — acte de foi) consistait, à l'origine, à brûler des livres considérés comme païens, blasphématoires ou immoraux (mesure qu'aurait pratiquée Paul de Tarse). Puis, au Moyen Âge, il devint la proclamation solennelle d'un jugement prononcé par l'Inquisition et dont l'exécution conduisait le coupable à sa destruction, mort ou vif, par le feu.
- L' autodafé o auto da fe o sermo generalis, era una cerimonia pubblica, facente parte in particolare della tradizione dell'Inquisizione spagnola, in cui veniva eseguita, coram populo, la penitenza o condanna decretata dall'Inquisizione. Il nome deriva dal portoghese auto de fé, cioè atto di fede, e fu il cerimoniale giuridico più impressionante messo a punto e usato dall'Inquisizione. Un autodafé prevedeva: una messa, preghiere, una processione pubblica dei colpevoli e la lettura della loro sentenza. I condannati venivano trascinati in pubblico con i capelli rasati, vestiti con sacchi (sanbenitos) e berretti da somaro (corazos), o copricapi con la fenditura centrale e condotti a colpi di azotes (sferzate) in numero variabile secondo la sentenza. Le immagini riprodotte sulle vesti del reo indicavano la pena decretata: una croce di Sant'Andrea se si era pentito in tempo per evitare il supplizio, mezza croce se aveva subito un'ammenda, le fiamme se condannato a morte. Gli autodafé si svolgevano sulla pubblica piazza e duravano diverse ore: con la partecipazione di autorità ecclesiastiche e civili. Il condannato che non aveva in alcun modo mostrato di pentirsi (poteva pentirsi in extremis, ossia davanti al rogo, soltanto chi non fosse recidivo e a condizione di denunciare i propri complici), veniva bruciato sul rogo, anche se spesso veniva strangolato prima che venisse appiccato il fuoco. A chi si presentava spontaneamente a confessare venivano inflitte pene inferiori, come pellegrinaggi, ammende pecuniarie, pubblica fustigazione o il recare croci cucite sui vestiti. Ai falsi accusatori veniva imposto di cucire sugli abiti due lingue di panno rosso. Nei casi gravi la pena era la confisca dei beni o il carcere, la più severa che gli inquisitori potessero comminare. La condanna a morte poteva essere eseguita solo dall'autorità civile, a cui il condannato veniva consegnato, e poteva essere eseguita sul rogo. Il primo autodafé di cui si ha notizia si svolse a Parigi nel 1242, durante il regno di Luigi IX. La maggior parte di questi cerimoniali fu officiata nella Penisola Iberica. La tradizione fu inaugurata dal grande inquisitore Tomás de Torquemada nel 1481 a Siviglia (sei degli uomini e donne che presero parte a questo primo rituale religioso vennero in seguito giustiziati), e fu mantenuta fino al XVIII secolo. L'ultimo autodafé pubblico dell'Inquisizione spagnola del quale si ha notizia risale al 1781. Nel Regno di Sicilia (unito dinasticamante alla Spagna e il cui sovrano era rappresentato da un viceré), vennero organizzaati in età moderna degli autodafé. Di uno di questi, risalente al 6 aprile 1724 se ne ha una relazione dettagliata (i documenti originali di molti autodafé siciliani sono reperibili nella Biblioteca Reale di Madrid e, in massima parte, non sono mai stati pubblicati) Si ha notizia anche di altri autodafé celebrati in Sicilia, uno dei quali viene citato da Vito La Mantia nel suo Origini e Vicende dell'Inquisizione in Sicilia. Avvenne nell'anno 1732 con l'ultimo rilassato in persona (rilasciato al braccio secolare per essere bruciato vivo). Francesco Renda nel suo L'Inquisizione in Sicilia elenca ben 114 autodafé celebrati in Sicilia dal 1501 al 1748. Nel periodo della Riforma cattolica tale usanza fu adottata sull'esempio spagnolo anche dal Sant'Uffizio romano dell'Inquisizione generale. L'Inquisizione in Portogallo godette di poteri limitati, essendo stata istituita nel 1536 ed essendo durata ufficialmente fino al 1821, anche se la sua influenza fu molto indebolita con il governo del Marchese di Pombal, nella seconda metà del XVIII secolo. Gli autodafé si svolsero anche in Messico, Brasile e Perù: storici contemporanei dei Conquistadores, come Bernal Díaz del Castillo li registrarono. Si svolsero anche nella colonia portoghese di Goa, in India, a seguito dell'istituzione dell'Inquisizione in tale luogo nel 1562-1563. Rappresentazioni artistiche dell'autodafé ritraggono solitamente la tortura e l'esecuzione sul rogo. Comunque, questo tipo di attività non ebbero mai luogo durante un autodafé, che era in sostanza un atto religioso. La tortura non veniva amministrata dopo la conclusione di un processo, e le esecuzioni erano sempre portate a termine successivamente e separatamente dall'autodafé.
- 異端判決宣告式またはアウト・デ・フェ（auto de fe）とは、スペイン異端審問所やポルトガル異端審問所が裁判後に被告の罰を決定したとき行う、有罪を宣告された異教徒と背教者の懺悔の儀式である。中世スペイン語やポルトガル語でのアウト・デ・フェは信仰の成せるわざを意味する。この言葉は英語において、違ったポルトガル語の言い回しであるアウト・ダ・フェ（auto-da-fé）としてしばしば使われてきた。 庶民の想像においては、アウト・ダ・フェは異教徒の火刑を言うようになった。
- Een autodafe is een ritueel van penitentie van door de inquisitie veroordeelde ketters en afvalligen. De term Auto de fé betekent in het (oud-)Spaans "handeling van (het) geloof", en is afgeleid uit het Latijnse "Actus Fidei". De term wordt vandaag de dag vooral geassocieerd met de brandstapel, waarop mensen werden gedood wegens ketterij.
- Autodafé (via portugisisk og spansk auto da fé fra latin actus de fide eller actus fidei, «troshandling») var den avsluttende, offentlige delen av en rettssak mot mistenkte kjettere, inkludert mistenkte kryptojøder, utført av Den spanske inkvisisjonen og Den portugisiske inkvisisjonen, men også i Italia. Autodafé betegnet opprinnelig selve domsavsigelsen, men ble siden også brukt om den påfølgende utførelsen av straffen. Under autodaféen var det opptog gjennom byen og de anklagede måtte bruker kapper med symboler som viste hva de var skyldige for. De som skulle henrettes hadde en annen farge på kappen enn andre skyldige. Opptoget endte ved kirken, der de som skulle henrettes, ble skilt fra de andre og ført til for eksempel bålet der de ble brent. Autodafé er en skamstraff der en brukte offentlig stigmatisering og ydmykelse som virkemiddel. Ordet autodafé kan også brukes om offentlig brenning av skrifter og bøker.
- Auto-da-fé: "Akt wiary" – publiczna deklaracja przyjęcia lub odrzucenia religii katolickiej przez osobę ochrzczoną w tym wyznaniu, kończąca proces inkwizycyjny, a także uroczystość jej towarzysząca. Publicznej deklaracji tego typu domagano się od osób oskarżonych przez inkwizycję o herezję, powrót do judaizmu po przejściu sakramentu chrztu, uprawianie czarów, konszachty z diabłem i podobne ciężkie naruszenia zasad religii katolickiej. Auto-da-fé występowało w Hiszpanii, Portugalii i koloniach tych krajów, począwszy od XV w. (Hiszpania, w Portugalii od 1536). Akt auto-da-fé był końcowym etapem procesu inkwizycyjnego. Na ogół z publiczną uroczystością czekano do zgromadzenia większej liczby oskarżonych, by podnieść atrakcyjność widowiska. W dniu uroczystości skazańcom dawano świece oraz ubierano ich w szaty pokutne z wymalowanymi na nich płomieniami, zwane sanbenitos i samarias. Szata samarias miała języki płomieni skierowane ku dołowi i była przeznaczona dla osób, którym darowano życie. Nie wiedziały one jednak o tym i uczestniczyły w procesji i ceremoniach auto-da-fé w przekonaniu, iż poniosą śmierć, od której jednak uratowało ich przyznanie się do win wobec Boga. Szata sanbenitos miała namalowane płomienie skierowane ku górze, odziani w taki strój byli przeznaczeni na stos. Ich ewentualne przyznanie się do winy i skrucha nie mogły już uratować ich od stosu, jednakże pozwalało na złagodzenie kary, polegające na łasce szybszej śmierci (przeważnie przez uduszenie) przed rozpaleniem stosu, oraz uzyskaniu, według dogmatyki katolickiej wówczas obowiązującej, możliwości zbawienia mimo ich win. Zarówno na sanbenitos, jak i na samarias umieszczano powyżej wymalowanych płomieni podobiznę oskarżonego w otoczeniu wizerunków diabłów, pod płomieniami zaś - opis jego przewinień. Skazańcy po opuszczeniu miejsca uwięzienia byli w uroczystej procesji prowadzeni przez miasto – siedzibę lokalnych władz inkwizycji. Procesje na ogół starano się prowadzić jak najdłuższą trasą, bez względu na pogodę, celem ukazania wszechwładzy inkwizycji możliwie jak największej liczbie mieszkańców miasta. Procesji towarzyszyło bicie dzwonów kościelnych i śpiewanie pieśni religijnych, a miasto było uroczyście dekorowane. Kończyła się ona w katedrze lub innym kościele, w którym po mszy św. w towarzystwie przedstawicieli władzy świeckiej, inkwizytorzy po raz ostatni przesłuchiwali skazanych. Niezależnie od tego, że wyrok w tej ostatniej fazie procesu był już przesądzony, duży nacisk kładziono na publiczne przyznanie się przez skazanych do ich win, oraz uzyskanie deklaracji powrotu na łono Kościoła przed egzekucją. Skazanych na śmierć palono publicznie na stosie, dając im przed egzekucją możliwość uczestnictwa w spowiedzi, a tym, którzy zadeklarowali żal za swe przewinienia umożliwiając łagodniejszą śmierć i paląc jedynie ich już martwe ciała.
- Auto-da-fé ou auto-de-fé refere-se a rituais de penitência pública ou humilhação de heréticos e apóstatas postos em prática pela Inquisição, principalmente em Portugal e Espanha. As punições para os condenados pela Inquisição iam da obrigação de envergar um sambenito (espécie de capa ou tabardo penitencial), passando por ordens de prisão e, finalmente, em jeito de eufemismo, o condenado era relaxado à justiça secular, isto é, entregue aos carrascos da Coroa (poder secular, em oposição ao poder sagrado do clero). O estado secular procedia às execuções como punição a uma ofensa herética repetida, em consequência da condenação pelo tribunal religioso. Se os prisioneiros desta categoria continuassem a defender a heresia e repudiar a Igreja Católica, eram queimados vivos. Contudo, se mostrassem arrependimento e se decidissem reconciliar com o catolicismo, os carrascos procederiam ao "piedoso" acto de os estrangular antes de acenderem a pira de lenha. Os autos-de-fé decorriam em praças públicas e outros locais muito frequentados, tendo como assistência regular representantes da autoridade eclesiástica e civil.
- Autodafé reprezintă fie ceremonia în cursul căreia cei condamnaţi de inchiziţie pentru erezie erau puşi să revină la credinţa catolică părăsită, fie arderea pe rug a celor condamnaţi de inchiziţie ca eretici. Acelaşi termen se aplica şi pentru arderea cărţilor socotite eretice, datorită conţinutului lor păgân sau imoral. Etimologic, cuvântul provine din portugheză auto da fé, respectiv latină actus fidei, însemnând act de credinţă. Prima relatare scrisă despre un autodafé se referă la o execuţie din 6 februarie 1481, la Sevilla. Se estimează că numărul total de autodaféuri se ridică la circa 9000, din care o mare parte au fost ordonate de marele inchizitor Tomás de Torquemada (1420 - 1498). Execuţiile au continuat până în secolul XIX. Ultima excuţie - autodafé din Spania a avut loc în 1826, victima fiind un catalan pe nume Ripoll.
- Аутодафе (ауто-да-фе, ауто де фе; порт. auto da fé, исп. auto de fe, лат. actus fidei, буквально — акт веры) — в средние века в Испании, Португалии это торжественная религиозная церемония, включавшая в себя процессии, богослужение, выступление проповедников, публичное покаяние осужденных еретиков и чтение их приговоров.
- Autodafé (pt. auto da fé "troshandling", jfr latin actus fidei "trosakt", "troshandling") är det av inkvisitionen högtidliga avkunnandet av en kättardom, frikännande eller fällande. En vanlig missuppfattning är, att autodafé är detsamma som kättarbål.
- Аутодафе́ (лат. actus fidei, порт. auto da fé, ісп. auto de fe, ауто-да-фе, ауто де фе, «акт віри») — урочисте оголошення вироку Інквізиційного суду у середньовічній Іспанії, Португалії та їхніх колоніях, у справах єретиків і апостатів.
|
| rdfs:comment
|
- An auto de fé was the ritual of public penance of condemned heretics and apostates that took place when the Spanish Inquisition or the Portuguese Inquisition had decided their punishment (that is, after the trial). Auto de fé in medieval Spanish (and in Portuguese) means "act of faith". The phrase is used most frequently in English in its alternative Portuguese form auto-da-fé. In the popular imagination, "auto-da-fé" has come to refer to burning at the stake for heresy.
- Autodafé (aus port. auto da fé von lat. actus fidei, Glaubensakt) bezeichnet die Vollstreckung eines Urteils der Inquisition oder eines Glaubensgerichts, beispielsweise die Verbrennung eines Ketzers oder Verbrennung ketzerischer Bücher. Im übertragenen Sinn auch für die Verbrennung oder Zurschaustellung jeder Form von missliebigen Schriften verwendet.
- Autodafé (z port. auto da fé, jež pochází z latinského lat. actus fidei, „akt víry“) je slavnostní vyhlášení inkvizičního rozsudku nad kacířem či odpadlíkem u španělské či portugalské inkvizice. V řadě uměleckých děl či ve veřejném povědomí je pojem mylně ztotožňován i s výkonem tohoto trestu, především s upalováním kacířů či pálením kacířských knih.
- Los autos de fe fueron una manifestación pública de la Inquisición. Si la sentencia de la Inquisición era condenatoria, implicaba que el condenado debía participar en la ceremonia así llamada, que solemnizaba su retorno al seno de la Iglesia (en la mayor parte de los casos), o su castigo como hereje impenitente. Los autos de fe podían ser privados ("auto particular") o públicos ("auto público" o "auto general").
- Autodafee (espanjan auto de fé), "uskon toimitus" oli Espanjassa ja Portugalissa käytetty inkvisitiotuomion juhlallinen täytäntöönpano. Yleensä tämä tarkoitti roviolla polttamista.
- Un autodafé (du portugais auto da fé, qui est auto de fé aujourd'hui, venu du latin actus fidei — acte de foi) consistait, à l'origine, à brûler des livres considérés comme païens, blasphématoires ou immoraux (mesure qu'aurait pratiquée Paul de Tarse). Puis, au Moyen Âge, il devint la proclamation solennelle d'un jugement prononcé par l'Inquisition et dont l'exécution conduisait le coupable à sa destruction, mort ou vif, par le feu.
- L' autodafé o auto da fe o sermo generalis, era una cerimonia pubblica, facente parte in particolare della tradizione dell'Inquisizione spagnola, in cui veniva eseguita, coram populo, la penitenza o condanna decretata dall'Inquisizione. Il nome deriva dal portoghese auto de fé, cioè atto di fede, e fu il cerimoniale giuridico più impressionante messo a punto e usato dall'Inquisizione.
- Een autodafe is een ritueel van penitentie van door de inquisitie veroordeelde ketters en afvalligen. De term Auto de fé betekent in het (oud-)Spaans "handeling van (het) geloof", en is afgeleid uit het Latijnse "Actus Fidei". De term wordt vandaag de dag vooral geassocieerd met de brandstapel, waarop mensen werden gedood wegens ketterij.
- Autodafé (via portugisisk og spansk auto da fé fra latin actus de fide eller actus fidei, «troshandling») var den avsluttende, offentlige delen av en rettssak mot mistenkte kjettere, inkludert mistenkte kryptojøder, utført av Den spanske inkvisisjonen og Den portugisiske inkvisisjonen, men også i Italia. Autodafé betegnet opprinnelig selve domsavsigelsen, men ble siden også brukt om den påfølgende utførelsen av straffen.
- Auto-da-fé: "Akt wiary" – publiczna deklaracja przyjęcia lub odrzucenia religii katolickiej przez osobę ochrzczoną w tym wyznaniu, kończąca proces inkwizycyjny, a także uroczystość jej towarzysząca. Publicznej deklaracji tego typu domagano się od osób oskarżonych przez inkwizycję o herezję, powrót do judaizmu po przejściu sakramentu chrztu, uprawianie czarów, konszachty z diabłem i podobne ciężkie naruszenia zasad religii katolickiej.
- Auto-da-fé ou auto-de-fé refere-se a rituais de penitência pública ou humilhação de heréticos e apóstatas postos em prática pela Inquisição, principalmente em Portugal e Espanha.
- Autodafé reprezintă fie ceremonia în cursul căreia cei condamnaţi de inchiziţie pentru erezie erau puşi să revină la credinţa catolică părăsită, fie arderea pe rug a celor condamnaţi de inchiziţie ca eretici. Acelaşi termen se aplica şi pentru arderea cărţilor socotite eretice, datorită conţinutului lor păgân sau imoral. Etimologic, cuvântul provine din portugheză auto da fé, respectiv latină actus fidei, însemnând act de credinţă.
- Аутодафе (ауто-да-фе, ауто де фе; порт. auto da fé, исп. auto de fe, лат.
- Autodafé (pt. auto da fé "troshandling", jfr latin actus fidei "trosakt", "troshandling") är det av inkvisitionen högtidliga avkunnandet av en kättardom, frikännande eller fällande. En vanlig missuppfattning är, att autodafé är detsamma som kättarbål.
- Аутодафе́ (лат. actus fidei, порт. auto da fé, ісп. auto de fe, ауто-да-фе, ауто де фе, «акт віри») — урочисте оголошення вироку Інквізиційного суду у середньовічній Іспанії, Португалії та їхніх колоніях, у справах єретиків і апостатів.
|
![[RDF Data]](/statics/sw-cube.png)
