Auguste Perret (12 February 1874 – 25 February 1954) was a French architect and entrepreneur who worked in collaboration with his two younger brothers, Claude and Gustave Perret. He was one of the pioneers of the architectural use of reinforced concrete, and built the first residential buildings with that material. His other major works included the Théatre des Champs-Élysées, the first Art Deco building in Paris. His other important works include the The Church of Notre-Dame du Raincy (1922–23); the Mobilier Nationale in Paris (1937); and the French Economic, Social and Environmental Council building in Paris (1937–39). After World War II he designed a group of buildings in the center of the port city of Le Havre, which had been almost entirely destroyed during the war. In 2005, his post-

Property Value
dbo:abstract
  • Auguste Perret (12 February 1874 – 25 February 1954) was a French architect and entrepreneur who worked in collaboration with his two younger brothers, Claude and Gustave Perret. He was one of the pioneers of the architectural use of reinforced concrete, and built the first residential buildings with that material. His other major works included the Théatre des Champs-Élysées, the first Art Deco building in Paris. His other important works include the The Church of Notre-Dame du Raincy (1922–23); the Mobilier Nationale in Paris (1937); and the French Economic, Social and Environmental Council building in Paris (1937–39). After World War II he designed a group of buildings in the center of the port city of Le Havre, which had been almost entirely destroyed during the war. In 2005, his post-World War II reconstruction of that city was declared by UNESCO a World Heritage Site. (en)
  • Auguste Perret (1874 - 1954) fue un arquitecto francés. Nació en Bruselas. Estudió arquitectura en la Escuela de Bellas Artes de París y comenzó a trabajar después en la empresa de construcción de su padre, especializada en hormigón armado. En 1905 Perret fundó con su hermano Gustave el estudio A. & G. Perret Architectes, y poco más tarde con su otro hermano Claude la constructora Perret Frères Entrepreneurs. El punto de partida de la arquitectura de Perret está en el edificio de la Avenue Wragan, de París, realizado en 1902, en el que manifiesta un retorno a la tradición clásica. Su primera obra importante fue el edificio de apartamentos en la Rue Franklin, también en París, proyecto de 1903 que presenta una fachada compuesta de manera neoclásica basada en valores plásticos, manteniendo la alineación en planta baja. La estructura se manifiesta como un elemento visto en la fachada que marca su forma de hacer posterior. Esta obra presenta estancias compuestas con historicismo siguiendo además el método compositivo académico de tabiques cortos con grandes espacios. Es el anuncio del uso del hormigón en la fachada y de la separación de la estructura del relleno para dejar la arquitectura volada. El uso del hormigón como elemento válido en cualquier estructura del edificio, y como ornamento en las fachadas son aspectos clave de su obra. Muchos consideran a Perret como el padre del hormigón, ya que fue el primero en utilizarlo como elemento constructivo y estructural, además de elemento ornamental y distribuidor que presenta en ocasiones desnudo al exterior en algunas de sus obras. Esto ha sido reinterpretado y utilizado con la misma intención por un gran número de arquitectos posteriores a Perret. Perret fue, junto con Tony Garnier, el arquitecto más representativo e innovador del nuevo clasicismo francés que apareció en París a comienzos del siglo XX. Durante toda su vida Perret realizó una arquitectura académica, con mentalidad neoclásica, sin presentar un avance en la manera de componer ni en la de decorar. En su proyecto Garage Pontheu de 1905 vuelve a utilizar el hormigón de un modo similar, sirviéndose además de grandes rellenos de cristal dejando la retícula vista en fachada. Otra obra de especial interés de Perret es el Teatro de los Campos Elíseos, realizado en 1911 en París, que fue primero obra de Henry van de Velde. Se trata de una obra que evidencia el carácter neoclásico, que tiene un esqueleto de hormigón. Durante los años 20 Perret se dedicó a explotar las posibilidades del hormigón para conseguir una nueva imagen a través de las vidrieras por encalados de hormigón de las iglesias. En 1922 rehabilitó las paredes exteriores de la Catedral de Notre-Dame de París, usando esta técnica. En 1937 Perret construyó el Museo de Obras Públicas, y en los años de la post-guerra se ocupó principalmente del que fue su último proyecto, la iglesia de San José en El Havre. (es)
  • أوغست بيريه (بالفرنسية: Auguste Perret ؛ 1874 - 1954) معماري فرنسي، له مساهمات رائدة في مجال البناء الخرساني، حيث أعلنت منظمة اليونسكو عام 2005 أحد مبانيه المُعاد إنشائها بعد الحرب العالمية الثانية في لو هافر بفرنسا موقعا للتراث العالمي. (ar)
  • Auguste Perret (* 12. Februar 1874 in Ixelles/Elsene in Belgien; † 25. Februar 1954 in Paris) war ein französischer Architekt, Bau-Unternehmer und Stadtplaner. Er galt als ein Meister des Eisenbetonbaus. (de)
  • Auguste Perret, né à Ixelles (Belgique) le 12 février 1874 et mort à Paris le 25 février 1954, est un architecte français qui fut l'un des premiers techniciens spécialistes du béton armé. Longtemps dénigré par les historiens et théoriciens du Mouvement moderne, particulièrement entre les années 1960 et 1990, plus exactement par des proches de Le Corbusier refusant ce qu'ils jugeaient comme des compromis favorisés par des gouvernements sans ambition, il a fallu attendre le passage des différentes crises de ce mouvement pour que l'œuvre de Perret reprenne place au sein d'une histoire de l'architecture plus directement orientée vers une logique patrimoniale. Auguste Perret apparaît dans ce nouveau contexte comme l'un des très rares architectes à avoir su discerner les enjeux et les limites du Mouvement moderne. Outre ces jugements de valeur inévitablement subjectifs, Auguste Perret a joué un rôle déterminant : premier architecte à saisir l'intérêt constructif du béton armé (au début des années 1900), il est toujours resté attaché à ce matériau à la fois économique et robuste, tout en posant quelques principes comme le « style sans ornement » , la structure poteau-poutre-dalle ou le plan libre. Placée sous le signe de la continuité historique, la cohérence de son œuvre — qui s'étale sur plus d'un demi-siècle — reflète la volonté d'inscrire la construction moderne au sein d'un nouvel ordre architectural défini comme l'École du classicisme structurel. Cette terminologie ne doit pas cacher un exceptionnel sens pratique qui peut tout aussi bien être compris comme une quête de durabilité et de démocratisation de la Modernité ; un idéal architectural qu'il a pleinement concrétisé en reconstruisant le centre-ville du Havre. (fr)
  • Oltre alla sua grande attività è noto anche come maestro di Le Corbusier. (it)
  • オーギュスト・ペレ(Auguste Perret、1874年2月12日 - 1954年2月25日)は、ベルギー、ブリュッセル生まれの20世紀フランスで活躍した建築家。鉄筋コンクリート造という新しい技術により芸術的な表現を追求し、「コンクリートの父」と呼ばれる。 (ja)
  • Auguste Perret (Elsene, België, 12 februari 1874 - 25 februari 1954) was een Frans architect. Hij was gespecialiseerd in gewapend beton. Sinds 2005 staat zijn ontwerp van Le Havre op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. August Perret kreeg, net als zijn broer Gustave Perret, al vroeg te maken met bouwconstructies via het bedrijf van zijn vader. Bij zijn studie aan de de Parijse Ecole des Beaux-Arts leerde Auguste de klassieke principes van proportie en composities van zijn tutor Julien Guadet. Vanaf 1940 doceerde Perret zelf aan de Ecole des Beaux-Arts. Hij won in 1948 de Koninklijke gouden medaille van de Royal Institute of British Architects, en in 1952 de Gouden Medaille van het American Institute of Architects. (nl)
  • Auguste Perret (ur. 12 lutego 1874 w Elsene, zm. 25 lutego 1954 w Paryżu) – francuski architekt i przedsiębiorca. Uczył się w École des Beaux Arts w Paryżu pod kierunkiem Juliena Guadeta. Pracę zawodową rozpoczął jako przedsiębiorca budowlany wspólnie z bratem Gustawem Perret, głównie na terenie Paryża. Pierwszą pracą braci Perret był wzniesiony w 1898 r. wielki biurowiec przy rue Faubourg Poissonière. Perret należy do tej grupy architektów, którzy podjęli poszukiwania w dziedzinie inżynieryjnej w celu zastosowania konstrukcji żelazobetonowych w budownictwie. Perreta uznano za "ojca żelbetu", jeden z pierwszych bowiem zaczął stosować w budownictwie żelazobeton widząc w nim cenny materiał nie tylko konstrukcyjny, lecz także umożliwiający kształtowanie nowych form. Perret poszukując najwłaściwszej metody zastosowania nowego materiału stworzył system konstrukcji szkieletowej, co pozwalało projektantowi na całkowicie dowolny podział wewnętrzne przestrzeni budynku zgodnie z potrzebami funkcjonalnymi. Perret był jednocześnie kontynuatorem tradycji szkoły francuskiej. Podobnie jak poprzednicy jego, zawdzięcza swoją inspirację świetnej znajomości materiału i doskonałemu wyczuciu roli konstrukcji w dziele architektonicznym. Perret wykazywał dużą wiedzę z dziedziny architektury klasycznej, której kanony stosował w nowym materiale w sposób żywy i elastyczny. O Perrecie można powiedzieć, że wykorzystał możliwości żelbetu jak Henri Labrouste wykorzystał możliwości żelaza. Perret należał do tej grupy architektów, którzy położyli fundament pod rozwój nowoczesnej architektury. W swojej publikacji określił on rolę nowoczesnego, architekta następującymi słowami: "L'architecte est un poète qui pense et parle en construction". Następne generacje architektów z Le Corbusierem na czele (który w latach 1909-1910 pracował w jego atelier) opierając się na twórczości Perreta osiągnęły coraz śmielsze rozwiązania konstrukcyjne. Twórczość Perreta można podzielić na dwa okresy: pierwszy wyraźnie przełomowy, zgodnie z panującymi wówczas kierunkami artystycznymi, nacechowany poszukiwaniem możliwości wykorzystania konstrukcji żelbetowej jako nowych metod kształtowania budowli – oraz drugi, o wszelkich, znamionach klasycznej doskonałości, silnie tkwiący swoimi korzeniami w tradycji szkoły francuskiej. Do najbardziej charakterystycznych przykładów pierwszego okresu należy zaliczyć wybudowany w 1903 r. przy rue Franklin w Paryżu blok mieszkalny. Nowoczesność koncepcji tego projektu polega na tym, że jest to pierwszy dom wykonany w konstrukcji żelbetowej szkieletowej, całkowicie uwidocznionej na zewnątrz. Wypełnienie konstrukcji stanowi cegła i materiały izolacyjne. Fasada licowana jest płytkami ceramicznymi. Dzięki zastosowaniu konstrukcji szkieletowej Perret uzyskał pełnię elastyczności planu: ścianki działowe umieszczone są z pełną swobodą między słupami żelbetowymi, każde zaś piętro jest zaprojektowane jako niezależna jednostka. Płaski dach zastosowany jako taras, dostępny dla mieszkańców – jest jeszcze jednym z elementów nowoczesnej koncepcji wprowadzonej w życie przez Perreta w pierwszych latach XX wieku. Zrealizowany w 1905 r. garaż przy rue Ponthieu w Paryżu należy do tej grupy, koncepcji architektonicznych, w której szkielet żelbetowy określa charakter fasady. Konstrukcja betonowa jest całkowicie widoczna, wypełnienie jej stanowi szkło. Budynek ten uważany jest powszechnie za pierwszy przykład "architektury żelbetu". Perret nazwał tę pracę próbą "estetycznego żelbetu". Dalsze prace Perreta wykazują coraz lepsze opanowanie nowego tworzywa – żelazobetonu i przynoszą takie rozwiązanie, jak Théâtre des Champs Élysées w Paryżu (1911-1914). Jest to pierwsze większe dzieło architektoniczne wykonane całkowicie w betonie. Pola uwidocznionego na zewnątrz szkieletu wypełnione są płaskorzeźbami Antoine'a Bourdelle'a. Dla drugiego okresu twórczości Perreta charakterystyczne są przede wszystkim dwa kościoły – w Le Raincy (1922-1923) i w Montmagny (1924-1925) koło Paryża, w których logicznie pomyślana konstrukcyjna oraz prześwietlona koronka witrażowych ścian stanowią szczytowe osiągnięcie konstruktywistycznej koncepcji Perreta. Od tego momentu Perret stał się klasykiem pod każdym względem. W operowaniu szkieletową konstrukcją sięgał on do wielkich tradycji francuskiej szkoły architektonicznej, interpretując myśl architektoniczną zgodnie z potrzebami nowych czasów. Wykonany w 1934 r. tym systemem budynek muzealny pod nazwą Garde du Meubles w Paryżu jest jedną z najlepszych jego prac. Wybudowane w 1937 r. Musée des Travaux Publics w Paryżu o wyraźnych tendencjach uniezależnienia od płaszczyzn ścian zamykających wnętrze należy do najpoważniejszych osiągnięć plastycznych. W 1946 r. został powołany na stanowisko głównego projektanta odbudowy Hawru. Dziełem jego jest cała dzielnica o całkowicie nowoczesnym układzie urbanistycznym. Na czoło wysuwają się ratusz i Kościół św. Józefa – jako wyraz konsekwentnej myśli konstruktywistycznej autora władającego po mistrzowsku żelbetem. Działalność Perreta bardzo szybko znalazła uznanie w środowiskach fachowych, mimo że jego nowatorskie tendencje nie zawsze, odpowiadały, mieszczańskiemu gustowi Francuzów. Pod koniec życia w 1943 r. został powołany na członka l'Academie des Beaux Arts w Paryżu. W 1948 otrzymał Złoty Medal Królewskiego Instytutu Architektów Brytyjskich (RIBA), a w 1952 r. Złoty Medal Instytutu Architektów Amerykańskich. W tymże roku ukazała się praca Perreta Contribution à une theorie de l'architecture. Wykaz ważniejszych prac architektonicznych Perreta: * budynek biurowy przy rue Faubourg Poissonière, Paryż 1898 r. * dom mieszkalny przy rue Franklin, Paryż 1903 r. * garaż przy rue Ponthieu, Paryż 1905 r. * Théâtre des Champs Élysées w Paryżu 1911-1913 r. * doki, Casablanca 1916 r. * kościół Nôtre Dame, Le Raincy 1923 r. * pawilon wystawowy – Palais de Bois, Paryż 1924 r. * kościół Sainte-Therése, Montmagny 1925 r. * teatr na wystawie Arts Décoratives, Paryż 1925 r. * projekt pałacu Ligi Narodów, Genewa 1927 r. * sala koncertowa École Normale de Musique, Paryż 1929 r. * urząd konstrukcji okrętowych, Paryż 1932 r. * Garde de Meubles, Paryż 1934 r. * Musée des Travaux Publics, Paryż 1937 r. * Plan urbanistyczny odbudowy. Prace architektoniczne w Hawrze: ratusz, Kościół św. Józefa, wiele budynków mieszkalnych, Hawr 1946-1954 r. (pl)
  • Auguste Perret (Bruxelas, 12 de fevereiro de 1874 - 25 de fevereiro de 1954) foi um arquiteto francês. Abandonou a carreira no instituto de Belas Artes para trabalhar com o pai, que possuía uma empresa de construções. Ele foi nfluenciado por Auguste Choisy (“Os estilos não surgiram por modismo, mas em consequência de avanços nas técnicas de construção”) e Paul Cristophe (“O concreto armado e suas aplicações”). Inicialmente, usava o concreto armado, no estilo gótico, emarquitetura de vigas e enchimentos. Depois de 1903, passou a ver a moldura estrutural como a expressão fundamental da forma construída. Desenvolveu interessantes soluções estruturais em concreto armado, porém utilizava tratamentos arquitetônicos neoclássicos ou art-nouveau. Ele foi responsável pela reconstrução do centro histórico da cidade de Le Havre, que a partir de 2005, passou a fazer parte da lista do Património Mundial da Humanidade, da UNESCO. (pt)
  • 奥古斯特·佩雷(法语:Auguste Perret,1874年2月12日-1954年2月25日),法國建築師,專門在混凝土建築。第二次世界大戰後,他主持重建的勒阿弗爾城被聯合國教科文組織(縮寫:UNESCO)列為世界文化遺產。 (zh)
  • Огюст Перре (фр. Auguste Perret; 12 февраля 1874 года, Иксель, Бельгия — 25 февраля 1954 года, Париж, Франция) — французский архитектор, пионер и лидер в строительстве из железобетона, предприниматель, педагог. Центр города Гавр, почти полностью разрушенный во время Второй мировой войны и восстановленный под руководством Перре, в 2005 году был объявлен объектом Всемирного наследия ЮНЕСКО. (ru)
dbo:award
dbo:birthDate
  • 1874-10-06 (xsd:date)
  • 1874-1-1
dbo:birthPlace
dbo:deathDate
  • 1954-02-25 (xsd:date)
  • 1954-1-1
dbo:deathPlace
dbo:significantBuilding
dbo:thumbnail
dbo:wikiPageExternalLink
dbo:wikiPageID
  • 369340 (xsd:integer)
dbo:wikiPageRevisionID
  • 742087496 (xsd:integer)
dbp:caption
  • Auguste Perret in 1921
dbp:nationality
  • French
dct:description
  • French architect (en)
dct:subject
http://purl.org/linguistics/gold/hypernym
rdf:type
rdfs:comment
  • أوغست بيريه (بالفرنسية: Auguste Perret ؛ 1874 - 1954) معماري فرنسي، له مساهمات رائدة في مجال البناء الخرساني، حيث أعلنت منظمة اليونسكو عام 2005 أحد مبانيه المُعاد إنشائها بعد الحرب العالمية الثانية في لو هافر بفرنسا موقعا للتراث العالمي. (ar)
  • Auguste Perret (* 12. Februar 1874 in Ixelles/Elsene in Belgien; † 25. Februar 1954 in Paris) war ein französischer Architekt, Bau-Unternehmer und Stadtplaner. Er galt als ein Meister des Eisenbetonbaus. (de)
  • Oltre alla sua grande attività è noto anche come maestro di Le Corbusier. (it)
  • オーギュスト・ペレ(Auguste Perret、1874年2月12日 - 1954年2月25日)は、ベルギー、ブリュッセル生まれの20世紀フランスで活躍した建築家。鉄筋コンクリート造という新しい技術により芸術的な表現を追求し、「コンクリートの父」と呼ばれる。 (ja)
  • 奥古斯特·佩雷(法语:Auguste Perret,1874年2月12日-1954年2月25日),法國建築師,專門在混凝土建築。第二次世界大戰後,他主持重建的勒阿弗爾城被聯合國教科文組織(縮寫:UNESCO)列為世界文化遺產。 (zh)
  • Огюст Перре (фр. Auguste Perret; 12 февраля 1874 года, Иксель, Бельгия — 25 февраля 1954 года, Париж, Франция) — французский архитектор, пионер и лидер в строительстве из железобетона, предприниматель, педагог. Центр города Гавр, почти полностью разрушенный во время Второй мировой войны и восстановленный под руководством Перре, в 2005 году был объявлен объектом Всемирного наследия ЮНЕСКО. (ru)
  • Auguste Perret (12 February 1874 – 25 February 1954) was a French architect and entrepreneur who worked in collaboration with his two younger brothers, Claude and Gustave Perret. He was one of the pioneers of the architectural use of reinforced concrete, and built the first residential buildings with that material. His other major works included the Théatre des Champs-Élysées, the first Art Deco building in Paris. His other important works include the The Church of Notre-Dame du Raincy (1922–23); the Mobilier Nationale in Paris (1937); and the French Economic, Social and Environmental Council building in Paris (1937–39). After World War II he designed a group of buildings in the center of the port city of Le Havre, which had been almost entirely destroyed during the war. In 2005, his post- (en)
  • Auguste Perret (1874 - 1954) fue un arquitecto francés. Nació en Bruselas. Estudió arquitectura en la Escuela de Bellas Artes de París y comenzó a trabajar después en la empresa de construcción de su padre, especializada en hormigón armado. En 1905 Perret fundó con su hermano Gustave el estudio A. & G. Perret Architectes, y poco más tarde con su otro hermano Claude la constructora Perret Frères Entrepreneurs. En 1937 Perret construyó el Museo de Obras Públicas, y en los años de la post-guerra se ocupó principalmente del que fue su último proyecto, la iglesia de San José en El Havre. (es)
  • Auguste Perret, né à Ixelles (Belgique) le 12 février 1874 et mort à Paris le 25 février 1954, est un architecte français qui fut l'un des premiers techniciens spécialistes du béton armé. Longtemps dénigré par les historiens et théoriciens du Mouvement moderne, particulièrement entre les années 1960 et 1990, plus exactement par des proches de Le Corbusier refusant ce qu'ils jugeaient comme des compromis favorisés par des gouvernements sans ambition, il a fallu attendre le passage des différentes crises de ce mouvement pour que l'œuvre de Perret reprenne place au sein d'une histoire de l'architecture plus directement orientée vers une logique patrimoniale. Auguste Perret apparaît dans ce nouveau contexte comme l'un des très rares architectes à avoir su discerner les enjeux et les limites du (fr)
  • Auguste Perret (Elsene, België, 12 februari 1874 - 25 februari 1954) was een Frans architect. Hij was gespecialiseerd in gewapend beton. Sinds 2005 staat zijn ontwerp van Le Havre op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO. August Perret kreeg, net als zijn broer Gustave Perret, al vroeg te maken met bouwconstructies via het bedrijf van zijn vader. Bij zijn studie aan de de Parijse Ecole des Beaux-Arts leerde Auguste de klassieke principes van proportie en composities van zijn tutor Julien Guadet. (nl)
  • Auguste Perret (ur. 12 lutego 1874 w Elsene, zm. 25 lutego 1954 w Paryżu) – francuski architekt i przedsiębiorca. Uczył się w École des Beaux Arts w Paryżu pod kierunkiem Juliena Guadeta. Pracę zawodową rozpoczął jako przedsiębiorca budowlany wspólnie z bratem Gustawem Perret, głównie na terenie Paryża. Pierwszą pracą braci Perret był wzniesiony w 1898 r. wielki biurowiec przy rue Faubourg Poissonière. Działalność Perreta bardzo szybko znalazła uznanie w środowiskach fachowych, mimo że jego nowatorskie tendencje nie zawsze, odpowiadały, mieszczańskiemu gustowi Francuzów. (pl)
  • Auguste Perret (Bruxelas, 12 de fevereiro de 1874 - 25 de fevereiro de 1954) foi um arquiteto francês. Abandonou a carreira no instituto de Belas Artes para trabalhar com o pai, que possuía uma empresa de construções. Ele foi nfluenciado por Auguste Choisy (“Os estilos não surgiram por modismo, mas em consequência de avanços nas técnicas de construção”) e Paul Cristophe (“O concreto armado e suas aplicações”). Inicialmente, usava o concreto armado, no estilo gótico, emarquitetura de vigas e enchimentos. (pt)
rdfs:label
  • Auguste Perret (en)
  • أوغست بيريه (ar)
  • Auguste Perret (de)
  • Auguste Perret (es)
  • Auguste Perret (it)
  • Auguste Perret (fr)
  • オーギュスト・ペレ (ja)
  • Auguste Perret (nl)
  • Auguste Perret (pl)
  • Auguste Perret (pt)
  • Перре, Огюст (ru)
  • 奥古斯特·佩雷 (zh)
owl:sameAs
prov:wasDerivedFrom
foaf:depiction
foaf:gender
  • male (en)
foaf:givenName
  • Auguste (en)
foaf:isPrimaryTopicOf
foaf:name
  • Auguste Perret (en)
foaf:surname
  • Perret (en)
is dbo:architect of
is dbo:education of
is dbo:engineer of
is dbo:wikiPageDisambiguates of
is dbo:wikiPageRedirects of
is foaf:primaryTopic of